ยั่วรัก..ประธานขา

I put my armor on,Show you how strong how I am.

ฉันจะสวมเสื้อเกราะให้คุณเห็นว่าฉันแข็งแกร่ง แค่ใหน แม้วันนี้ภูเขาจะถล่ม คลื่นทะเลจะซัด ก็ปล่อยมันไปให้มันซัดเข้ามาหาฉันได้เลย ปล่อยเหตุผลทั้งหลายไปซะ แล้วยอมให้กับโชคชะตา ที่จะพาเราเป็นไป ไม่มีใครบนโลกนี้ที่สมบูรณ์แบบไปซะทุกอย่างสิ่งที่เรามี ก็แค่ชั่วครั้งชั่วคราว I'm unstoppable.

เคร้ง!!!!!!!!! เสียง อะไรบางอย่าง กระทบ ลงกับพื้นไม่ตะหลิวก็ทัพพี ไม่นานเสียงแทรกมาจากทางด้านหลังของฉัน

"โอ้ย!!! คิดว่าเปิดคอนเสิร์ต อยู่ รึไง แกจะเปิดดังไปใหน เพลงเนี่ยใยริน"

ฉันกำลังแหกปากร้องเพลงเสียงดังอย่างสนุกสนาน อารมณ์คลื่นแม่เหล็กพลังงานความถี่จากจักรวาลกำลังมาเลย ไม่นานเสียงแม่ของฉันก็ดับฝันในทันที

มือเรียวเลยต้องคลิ๊กปุ่มลำโพงในโน๊ตบุ๊คเพื่อหรี่เสียงเพลงลง ในตอนนี้ฉันต้องการ พลังบวก ที่จะช่วยขับเคลื่อนชีวิตฉัน เพื่อลืมเรื่องราวบางอย่างและก้าวเดินไปข้างหน้า ได้อย่างสบายใจ

แน่นอนฉันเล่นเปิดเพลงซะดังลั่นบ้าน พอเนื้อเพลงท่อนฮุกดังขึ้นมาใจมันก็พองโต แต่แม๊! ไม่เข้าใจวัยรุ่น

"แล้วสมัครงานได้มั้ยล่ะงาน น่ะหึ"เสียงตะโกนถามจากผู้เป็นแม่แว่วแทรกเสียงขึ้นมาอีกครั้ง

"แม๊ !!คนกำลังอินเลย ก็นี่ไง ฉันสร้างพลังสร้างแรงบันดาลใจอยู่นี่ไงเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ไปสมัครใหม่"

"ถ้าไม่ได้งาน แกก็แหง่กทำงานที่เก่าไปนั่นก่อนนั่นแหล่ะ แต่เดือนนี้ มีให้แม่อีกสัก 3 หมื่นมั้ย น้องแกต้องจ่ายค่าเทอมอีกแล้ว พ่อแกก็ต้องไปโรงพยาบาล ค่าผ่อนบ้านก็ต้องจ่าย"

แค่เสียงแม่บ่นเรื่องตัวเลขในแต่ละวันฉันก็ปวดหัวมากพอแล้ว เงินเดือนหมื่น 5 อย่างฉัน แค่ลำพัง ยังจะเอาตัวไม่รอด พอให้แม่ไป รายจ่ายใหม่ก็มาอีกเรื่อยๆ เท่าไหร่ก็ไม่พอ

ฉันศิริน สาวน้อยวัยน่ารักวัย 22 ย่าง 23 ที่ซุกซน แสบๆซ่าห์ๆ ก็จริง แต่ ความจริงแล้วฉันเป็นคนคิดมาก ทำอะไรก็กังวลไปหมด

แล้วความลับสุดขอบโลกที่ฉันไม่กล้าบอกใคร นอกจาก มีอาคนเดียว(มีอานางเอกเรื่องห้องลับประธานหื่น) นั่นคือ ฉันแอบไปได้กับประธานคนใหม่ในที่ทำงาน เมื่อเดือนที่แล้ว จากเมื่อก่อนเขายังแค่มาช่วยงานน้องชายซึ่งเป็นประธานหวังอี้(พระเอกเรื่องห้องลับประธานหื่น) ดูแลเป็นครั้งคราว แต่ตอนนี้ เขามาดูแลแทนเต็มตัว

ถ้าทนเจอหน้าเขาทุกวันฉันสู้หน้าเค้าไม่ไหวแน่ๆ มองไปทางใหนก็ตันไปหมด แถมเขายังมีลูกสาวตัวน้อยวัยแสบๆคันๆอายุเพียง 5 ขวบ ฉันจะกล้าสู้หน้าเขาได้ยังไงนอกซะจาก บอกได้แค่เพียงว่า เลิกแล้วแต่กัน

ทั้งที่ ประธานซินอี้ พยายามที่จะไกล่เกลี่ย แต่ฉันไม่ได้รู้สึกรัก รู้สึกชอบเขาเลย จะให้ไปคบด้วยฉันอายที่จะคบเขา ชั่งโชคร้ายของฉันเสียจริง

คนเราถ้าจะคบก็ควรเริ่มจากความรักซะก่อน มองๆดูแล้วมีแต่ปัญหา แต่ประโยคนึงที่เขาบอกมาว่า จะไปเป็นเด็กเขามั้ย? อันนี้ก็ชั่งใจอยู่ แต่คนอย่างฉันคิดว่ายังทำงานเลี้ยงตัวเองได้ หยิ่งในศักดิ์ศรีไง เลยถอยตัวออกห่าง

ฉันต้องการออกจากงานเพื่อหลบหน้าเขา แล้วตั้งหน้าตั้งตาออกสมัครงาน ตามที่ต่างๆ แต่แปลกบริษัท พวกนี้ก็ไม่ค่อยรับคนงานบ้างเลย ค่าใช้จ่ายที่บ้านก็เพิ่มขึ้นมาทุกวัน

ประกาศรับสมัครงาน พาร์ทไทม์ Nighe Club

ฉันเห็นป้ายประกาศสมัครงานพาร์ทไทม์ ชั่วโมงเร่งด่วนแบบนี้ สิ่งเดียวที่ทำได้คงต้องทำงานเพิ่มหลังจากเลิกงานจาก โรงแรม

วันต่อมา

ฉันเตรียมแต่งตัวแต่งหน้าเพื่อไปสมัครทำงานเสริม เมื่อเดินทางไปถึง ภายใน มีทั้งเวที และชุดโซฟาตัวหรูสีแดง ดูน่าจะราคาแพง บนเวที ก็มีทั้งเสา เหล็ก วางเรียงไม่เหมือนกับเวทีผับทั่วไป ที่ต้องโล่งๆ

"มาสมัครงานเหรอจ๊ะ"เสียงหญิงสาววัยกลางคนท่านหนึ่ง ตะโกนถามฉันมัวแต่มองร้าน ด้วยความเพลิดเพลิน เพราะไม่คุ้นตาสักเท่าไหร่ นัก

"ชะ ใช่ ค่ะ " ฉันรีบตอบไปทันที

"ตอนนี้มีรับพนักงานชงเหล้า หนูต้องการรายได้เท่าไหร่เหรอ? สาววัยกลางคนแต่งหน้าจัดอย่างกับจะไปเล่นงิ้ว ปรายตามองต่ำลงไปที่ ใบสมัคร

"ต้องการแค่หมื่น5?" หญิงสาว ผู้นั้น พลันหัวเราะออกมาเสียงดัง ฉันก็ยิ้มแห้งๆไปกับเขาเช่นกัน ฉันขอน้อยไปเหรอ

"ที่นี่ แค่ เงินเดือนก็หมื่น 5 แล้วหนู ใหนจะติ๊บ จากลูกค้าอีก บางคนได้เยอะกว่าเงินเดือนอีกจ่ะ"

ฉันคำนวนตัวเลขในหัว โห... เงินเดือนหมื่น 5 ถ้าได้ติ๊บ อีกหมื่น 5 ใหนจะเงินเดือนที่โรงแรมอีก งั้นก็สบายเลยสิ เรา

"แต่ถ้าแขกให้ทำอะไร ต้องทำตามนั้นและห้ามไปนอกสถานที่ เพื่อความปลอดภัยของเธอเอง เพราะที่นี่เรามีการ์ดของเราดูแล"

ในเมื่อคนตรงหน้าเขาบอกมาแบบนี้ฉันก็รู้สึกอุ่นใจ ว่าคงไม่มีอะไรเกินเลยแน่ๆระบบรักษาความปลอดภัยดี ขนาดนี้

"พี่ชื่อพี่ทิพย์ นะ หนูพร้อมจะเริ่มงานวันใหน" หญิงสาวตรงหน้าเอ่ยถามฉัน ฉันพลันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ด้วยความที่ฉันร้อนเงินเพื่อเอาเงินไปให้แม่ จ่ายค่าเทอมกับค่าผ่อนบ้าน ก็เริ่มมันวันนี้เลย แล้ว กัน

"เอ่อ พี่ทิพย์คะ หนูเริ่มวันนี้เลยแล้วกันค่ะ "

"โอ้วเริ่ดเลยลูกสาว ...เธอเริ่มงานเธอก็เป็นลูกสาวพี่ทิพย์ได้เลย งั้น ไปเตรียมตัวได้เลยนะ คืนนี้จะมีแขก VIP มาหลายคน เธอเตรียมกระเป๋า ไว้รับทรัพย์ได้เลย"พี่ทิพย์หญิงร่างอวบตรงหน้าพูดหัวเราะอย่างคนอารมณ์ดี

" พลอยจ๊ะ พาเพื่อนไปเทรนด์งานหน่อยจ่ะ "

พูดจบร่างอวบวัยกลางคน ก็ลุกขึ้นจากม้าหินอ่อนและเดินสะบัดก้นจากไป ฉันมองพี่ทิพย์จนลับสายตา สิ่งที่พี่ทิพย์พูดวนเวียนอยู่ในหัวครู่ใหญ่ ถึงรายได้ต่างๆ แต่ฉันก็เอ่ะใจนะว่ามันจะได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอวะแต่อีกใจก็คิดว่าลองดูแล้วกันจะได้รู้กันไปเลย

ทันใดนั้นปรากฎร่างหญิงสาวสวยของอีกคนตัวเล็กบอบบางคนนี้สินะที่พี่ทิพย์เรียกชื่อพลอย

"สวัสดีจ้า พลอย นะคะ เชิญทางนี้ค่ะ"

"ฉันได้แต่ยิ้มหวานๆให้หล่อน แล้วเดินตามร่าง สวยนั้นไป"

ทางด้านพี่ทิพย์ที่ได้คนมาเพิ่ม ตอนนี้รู้สึกดีใจใหญ่

"คริ ๆ เด็กใหม่คนนี้ต้องทำเงินให้ฉันแน่ๆ" มือสวยที่เพ้นท์เล็บด้วยลายเพชรวิบวับ ถูกยกขึ้นมาสะบัดมองอย่างสบายใจ

โปรดติดตามตอนต่อไป ... ฝากติดตามและเอ็นดู ศิริน กับซินอี้ก ด้วpนะคะ เปิดตัว EP แรก มันแซ่บแล้ว

ในห้องแต่งตัว

หลังจากพลอยพาฉันเข้ามาที่ห้องแต่ตัว เธอลงรองพื้นเกลี่ยทั่วหน้า ปัดอายแชโดว์สีเข้มบนเปลือกตา กรี๊ดอายไลนเนอร์วาดอย่างกับจะไปเล่นงิ้ว แก้มพวงชมพูอมส้มติดขนตาปลอม ใบหน้าและลำคอลงกลิตเตอร์ วิบวับเป็นประกายทั่วใบหน้า

นี่ถ้าไม่คิดว่าแต่งหน้าคงคิดว่า กำลังฉาบปูน อยู่แน่ๆ เพราะแต่งหน้าหนาเข้ม ถึง ฉันจะแต่งไปทำงาน หรือไปเที่ยวบ้าง ก็ไม่แต่งมากขนาดนี้

ทันใดนั้น มีเสียง จากหญิงสาวท่านหนึ่ง เดินมาจากทางทิศใหนฉันก็ไม่ทันมอง เพราะมัวแต่ สนใจกับการแต่งหน้าของพลอยอยู่

" นี่เหรอเด็กใหม่ ไม่สวยก็ต้องแต่งเยอะหน่อยนะ หนู "

หญิงสาวที่ มองผ่านกระจกมาในชุดสีแดง นั่นเป็นคำทักทายที่ดีมาก ราวกับทำท่าทางนางร้ายในละครน้ำเน่า

ฉันลุกยืนขึ้นเทียบความสูงก็ดูตัวเล็กกว่าฉันนิดหน่อย ในเมื่อทักทายมาแบบนี้ หึ ก็ต้องเจอกันหน่อย

ฉันยิ้มให้เบาๆแล้วบอกว่า "สวัสดีค่ะ "

" ทำจมูกมาหรือเปล่า ดูเหมือนจะซิลิโคนเบี้ยวๆนะ" แน่ะหญิงชุดแดงตรงหน้ายังไม่ยอมหยุด ที่จะหาเรื่องต่ออีก แบบนี้คงเก็บไว้ไม่ได้แล้วล่ะ

"ขอบคุณค่ะ แต่ก็ยังดีกว่า หน้าพลาสติกลอยเด่นมาตั้งแต่ 3 กิโลเมตรแรก ยังจะกล้าว่าคนอื่นไม่สวยอีกเหรอคะ นี่ถ้าฉันได้ไปทำหน้าที่เกาหลีสิ่งแรกที่จะบอกหมอ คือไม่เอาหน้าแบบเธอ!!"

"นี่แกว่าใครหน้าพลาสติกแหม พึ่งมาทำงานวันแรกก็กร่างเลย นะ นังเด็กคนนี้นี่"หล่อนง้างมือทำท่าจะตบ

" แล้วจะทำไม "ฉันก็พูดใส่หน้ากลับหล่อนทันทีมาสิตบมาแม่จะต่อยกลับให้ดู

มือสวยของพลอยห้ามฉันเอาไว้แล้ว ดึงแขนฉันออกมาจากจุดตรงนั้นเพื่อไม่ให้รุนแรงไปมากกว่านี้ ฉันจะทำงานรอดมั้ยเนี่ย ถ้าต้องเจอคนพวกนี้บ่อยๆ ท่องไว้เพื่อเงิน

"พอแล้วศิริน อย่าไปวุ่นวายกับเขาพวกนั้นเขาชอบหาเรื่องอย่าไปสนใจเลยป่ะไปเปลี่ยนชุด"

"ห๊ะ ชุดนี้เนี่ยนะ " ฉันต้องตกใจชุดที่ พลอยยื่นให้ แค่มองด้วยตาเปล่า ก็รู้เลยว่ามันสั้น มาก "ไม่ไหวมั้งพลอย"

พลอยหายเข้าไปในห้องแต่งตัวมาสักพักแล้วเดินออกมาในชุด สีดำรัดรูปแบบเดียวกันกับที่เธอยื่นให้เมื่อสักครู่ "นี่ไงพลอยก็ใส่ชุดเดียวกัน"

ชุดกระโปรงสีดำรูดข้าง เสื้อเว้าโค้งด้านหลัง ด้านหน้าเปิดให้เห็น อกอวบคู่สวย รัดหุ่นติ้วจนมองเห็นทุกสัดส่วนชัดเจน ความจริงฉันไม่อยากจะใส่ชุดนี้เลย ด้วยซ้ำ

แต่จำใจต้องใส่ และเมื่อฉันแต่งตัวเสร็จ หยิบเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัว เข้าไปเก็บในล็อคเกอร์ และพยายามดึงกระโปรงที่สั้นแค่คืบ ลงมาปิด ฉันไม่รู้ว่าต้องใส่อะไรแบบนี้จึงไม่ได้เตรียมกางเกงขาสั้นหรืออะไรมาเซฟเลย

"จะไหวมั้ยศิริน "ฉันบ่นกับตัวเอง แค่นั่งแต่ละทีข้างล่างก็แทบโผล่มาทักทายชาวโลกแล้ว แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆฉันคงต้องหางานใหม่ เหมือนจะตัดสินใจผิดยังไงไม่รู้

ร่วมเวลาเกือบจะ 2 ทุ่ม ได้เวลาที่ต้องเริ่มงาน พลอยสอนวิธีชงเหล้าให้ฉัน ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรยาก แค่ชงแล้วยกไปเสริร์ฟ

แต่สายตา พิฆาตจากชายร่างท้วมคราพ่อ มองฉันไม่อย่างกับจะเขมือบ

"พึ่งมาใหม่เหรอจ๊ะ" ชายหนุ่มยื่นแก้วเหล้ามาให้พร้อมกับแนบ แบ้ง 500ติดไว้ที่แก้ว ฉันถึงกับตาลุกวาวแค่ชงเหล้า ก็ได้ 500 เลยเหรอ มือสวยของฉันพลันไหว้ย่อ เอื้อมมือคว้าแก้วของเขามาเพื่อที่จะชง

แต่ชายร่างท้วมนั่นมันคว้ามือของฉันไว้ มือสากของมันลูบสัมผัสที่มือฉันอย่างหน้าตาเฉย ฉันได้แต่ยิ้มแห้งๆ แล้วกระชากแก้วพร้อมตังค์ออกมายังไงก็เอาเงินไว้ก่อนวะ พวกบ้ากามมักมากพวกนี้

ทันใดนั้น พี่ทิพย์ เดินมาสะกิดข้างหลัง ว่า "หนู ร้องเพลงกับเต้นเป็นมั้ย พอดี พนักงาน ป่วยกระทันหัน ได้ติ๊บหนักได้นะ" ฉันมองหน้าอย่างลังเล ร้องอะไม่แน่ใจ แต่เต้นอ่ะพอได้เพราะฉันเป็นเชียร์รีดเดอร์ของมหาวิทยาลัยมาก่อน

"โอเคค่ะ พี่ลองดูค่ะ "

" เจ็บตรงนี้อะปวดตรงนี้ อ่ะนวดให้แน /*+--$@" ฉันออกไปวาดลวดลาย ไป 2 เพลง เพลงจบ ได้ติ๊บมาร่วม 2 พัน สงสัยที่เค้าบอกว่าติ๊บมากกว่าเงินเดือน ก็คงจะจริงหรืออาจจะเพราะมาใหม่ก็ไม่รู้นะ จากนั้นฉันต้องกลับมาชงเหล้าต่อเหมือนเดิม

ฉับพลันฉันถึงกับต้องเบิกตากว้าง อ้าปากค้างเหมือนลูกนกที่รออาหาร นี่มันโลกกลม หรือ อะไร ยิ่งหนีเท่าไหร่ ก็เหมือนจะยิ่งเจอ

นั่นปรากฎชายร่างสูง ใบหน้าคุ้นๆ รูปร่างสูงผิวขาวมีออร่า จมูกโด่ง คิ้วเข้ม หน้าตาโดดเด่น พุ่งแรงกว่า ทุกคน

มาพร้อมกับลูกค้าต่างชาติ ชาวจีน คาดว่าอาจจะเป็นแขกคนจีนที่อาจจะรู้จักกันมาพักที่โรงแรมแล้วพาออกมาเที่ยวแน่ๆ

ใช่แล้วประธานซิน นั้นเป็นคนที่ฉันพยายามที่จะหนีหน้าเขาที่สุด แต่ดันมาเจอเข้าเต็มๆ ในที่แบบนี้ ฉันหันใบหน้าหนีแทบไม่ทัน จะทำยังไงดี เขามองมาที่ฉันแล้ว

"สาวน้อยเหล้าหมดแล้วจ่ะ"

อีตาแก่พุงพุ้ยคนเดิมเรียกให้ฉัน ไปชงเหล้า เขายกแก้วขึ้นกลางอากาศ แถมแนบแบ้งเทา ไว้ข้างแก้ว ให้อีกต่างหาก งานนี้ฉันจะทำยังไงดี...

โปรดติดตามตอนต่อไป...เจอคำผิดไทักได้นะคะ

เมื่อเห็นแบ้งเทาตรงหน้า มือเรียวเอื้อมไปคว้าเพื่อหยิบแก้วจะมาชงเหล้า แต่ชายร่างท้วมพุงพุ้ยนั่นกลับดึงแขนของฉันไปให้นั่งลงข้างๆ

"คนสวยมาเสริฟข้างๆพี่นี่มา" มือหยาบของมันโอบไหล่เอาไว้ ฉันพลันสะบัดมันออกกลิ่นกายมันเหม็นเขียว

" แหม๋ทำเหมือนไม่เคย อยากได้เท่าไหร่คืนนี้ไปกับพี่" คนร่างท้วมเอ่ย

"ดื่มเป็นเพื่อนพี่ก่อน เอาอะไรสั่งได้เลย"

ให้ตายสิ ฉันไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย ฉันจึงสะบัดมันออกอีกครั้ง ขณะนั้นดันปรากฎสาวชุดแดงที่หาเรื่องตอนหัวค่ำเดินเข้ามามองเห็นฉันขัดขืนแขก

"นี่เธอ ลูกค้าให้นั่งก็นั่งไปสิ ถ้าขืนขัดใจลูกค้าฉันฟ้องพี่ทิพย์นะ"จากนั้นสาวชุดแดงนั่นไปนั่งข้างประธานซิน ทำท่ายั่วยวน

มือเรียวของหล่อนยกแก้วเหล้าขึ้นมาป้อน ทำเป็นเอาอกเอาใจ แต่ทำไมฉันรู้สึกขัดหูขัดตาไม่พอใจ ไม่ชอบที่หล่อนมาทำแบบนี้กับประธานซิน

"น้อง เอาคอกเทลให้พี่แก้วนึง"เมื่อมีพนักงานเสิร์ฟเดินมาฉันสั่งมาเพื่อทำอะไรบางอย่าง

ผ่านมาไม่นาน คอกเทลนั้นก็มาเสิร์ฟ สายตาฉันจดจ้องไปที่ประธานซินก็เหมือนจะดูนิ่งเฉย ฉันกับเขานั่งอยู่ฝั่งข้าม แต่สังเกตเห็นว่าเขามองมาที่ฉัน งั้นเริ่มยั่วบทแรกเบาๆเพราะฉันหมั่นไส้สาวชุดแดงนี่จังเลย

นิ้วเรียวจุ่มลงไปที่แก้วน้ำสีหวาน ก่อนที่ฉันจะยกขึ้นกลางอากาศยื่นไปข้างหน้าเพื่อบ่งบอกว่าแก้วนี้เพื่อคุณ

จากนั้นหยิบผลเชอรี่สีแดงสดที่วางประดับริมขอบแก้วออกมา เพื่อที่จะอ้าปากงับผลเชอรี่นั่น

Part ประธานซิน

ศิรินเธอคิดจะทำอะไรของเธอ ถ้าโดยสัญชาตญาณสายตาที่เธอมองผมนั้นราวกับกำลังยั่วผมยังไงยังงั้น หรือเขาไม่พอใจหญิงสาวที่นั่งเกาะแขน เอ๊ะหรือเขาต้องการผม ผมก็เดาใจเธอไม่ออก

ได้แต่มองเธออย่าง งง ๆ แต่ท่าทางดูดดึงลูกเชอรี่ของเธอตอนนี้ ช่างเซ็กซี่เหลือเกินจนทำให้ผมใจสั่น ผมต้องหาทางคุยกับเธอให้รู้เรื่องเธอทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร

ผมมองเธอไม่ละสายตา เธอปฏิเสธผมแต่เธอเลือกที่จะมาทำแบบนี้เหรอ

part ศิริน

สบโอกาสทีเผลอที่ชายร่างท้วมมัวแต่คุย ฉันสะบัดหยัดตัวลุกขึ้นเดินออกจากชายร่างท้วมแล้วดึงแก้วพร้อมแบ้งเทามาด้วย แต่ใยสาวชุดแดงตอนนี้สิ

หมั่นไส้หล่อนมาก ในสมองพลันฉุกคิดเรื่องสนุกๆขึ้นมา หลังจากฉันชงเหล้าแก้วอีตาร่างท้วมเสร็จ ฉันแกล้งสะดุดล้ม สาดแก้วเหล้าเข้าสาวชุดแดงเต็ม แต่น้ำดันประธานซินโดนไปด้วยซะงั้น

"อุ้ยขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"ฉันรีบเอ่ยก่อนด้วยเสียงหวาน

"นังเด็กบ้านี่แกแกล้งฉันเหรอ"

"เปล่านะคะเมื่อกี๊มันมืดหนูมองไม่เห็น" ตาคู่สวยฉันเหลือบมองเห็นเสื้อขาวของเขาเปียกเลอะจึงยกมือไหว้ขอโทษและแสดงความรับผิดชอบ

" ท่านประธานคะเสื้อเลอะ ไปค่ะเดี๋ยวศิรินเช็ดให้ " มือสวยจับวงแขนแกร่งดึงขึ้นให้ลุกตามฉันมา

ผมลุกออกมาจากตรงนั้นตามที่เธอบอก เพราะมีบางอย่างต้องคุยกับเธอ และเดินจูงมือผมไปยังห้อง ห้องนึง ผมเดินตามเธอออกมาอย่างไม่มีข้อกังขา

ฉันนึกขึ้นได้ว่าฉันจับแขนเขาอยู่โดยลืมตัว ฉันจึงรีบปล่อยแขนเขาให้เป็นอิสระ

"นี่คุณมาทำงานแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" ผมมองชุดเสื้อผ้าที่เธอใส่ ช่างดูเซ็กซี่เย้ายวนใจดีนัก รูปร่างสะโพกสมส่วน เรียวขาสวย เนินอกอวบถ้าได้ลองอีกครั้งก็คงจะดี ค่ำคืนนั้นผมจำเธอไม่เคยลืม

"วันนี้วันแรกค่ะ" ฉันงุดลงก้มหน้าตอบ เพราะไม่กล้าสู้หน้า ฉันพาเขามายังห้องแต่งตัว เพื่อที่จะเอาเสื้อที่เปียกเหล้า ล้างเพื่อไม่ให้เสื้อสีขาวเป็นคราบ

"ท่านประธานถอดเสื้อมาสิคะศิรินจะเอาไปล้างตรงที่เลอะให้"

"เธอเป็นคนทำเธอก็ถอดให้สิ" ผมกะจะแกล้งเธอบ้าง

พอเขาบอกแบบนั้นแต่ทำไมใจมันสั่นแบบนี้ล่ะ

ทันใดนั้นมือสวยของฉันที่กำลังปลดกระดุมเม็ดที่สาม มือหนาของคุณซิน คว้าข้อมือของฉันดึงขึ้น

"เธอต้องการเงินเท่าไหร่ ที่จะไม่ต้องทำงานนี้"

"คะ?"

เล่นเอาฉันตอบไม่ถูกเลยทีเดียว แต่ทำไงได้ ในเมื่อต้องใช้เงิน

"5 แสนค่ะ"

" งั้นไปเก็บของแล้วไปกับฉันเดี๋ยวนี้เลย "

" ไปไหนคะ ศิรินพึ่งทำงานวันแรกยังไม่ได้เงินเดือนเลย "

" จะเอา5แสนหรือจะทนอยู่แบบนี้"

ฉันก็ลังเล ไม่รู้ว่าเขาจะพาฉันไปไหน แล้วฉันแค่พูดไปแบบนั้น นะไม่ได้กะเอาจริง

"นี่คุณให้จริงเหรอ?"

"เห็นฉันชอบพูดเล่นหรือไง"

เค้าเป็นถึงประธานคงไม่มานั่งพูดเล่นกับฉันหรอกมั้ง ลองดูคงไม่เป็นไร ยังไงเขาก็เป็นเจ้านายฉัน

ฉันวิ่งเข้าไปเก็บกระเป๋าแล้วเดินตามเขาออกมาโดยไม่ได้บอกใคร แต่มีพวกการ์ดของร้าน มาขวางอยู่

"ยังไม่เลิกงานออกไม่ได้นะครับ "

"เธอออกแล้วไม่ใช่พนักงานที่นี่ หลบไป "เสียงทุ้มประธานหนุ่มเอ่ยอย่างไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใด

การ์ด 2 คนทำท่าจะหาเรื่อง ประธานซินก็ใช่ย่อย ทันใดนั้นเขาต่อสู้ราวกับยูโดสายดำ พึ่งจะรู้ว่าเขาก็เก่งชกต่อยเหมือนกัน

"การ์ดพวกนี้ไม่รู้จักมาเฟียเก่าอย่างเราซะแล้วศิลปะการต่อสู้ไม่ได่เรื่องเลยสักคน หึ"

จากนั้นประธานหนุ่มจูงแขนฉันเดินไปยังรถซุปเปอร์คาร์สีเหลืองที่จอดอยู่แล้วเปิดประตูให้ฉันขึ้นรถไปกับเขาโดยที่ฉันก็ไม่รุ้ว่าเขาจะพาไปที่ไหน

คะ เค้าเปิดประตูรถให้ฉันด้วย ความรู้สึกนี้รู้สึกพิเศษยังไงชอบกล

รถยนต์มุ่งสู่ถนนสายหลัก เลี้ยวขวับเข้าโรงแรมหรูแห่งนึง ผ่านมาไม่ถึง 20 นาที

นี่อย่าบอกนะว่าพาฉัน . . .เนี่ย

"ประธานซินคะ คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม?"

"ก็เธอรับงานฉันแล้วไง 5 แสน ครานี้ถึงคราวเธอทำหน้าที่ของเธอแล้ว

"ทะ ทำอะไรคะ?"

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ