ชิงฉีฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ

"จุดอ่อนของเธอ คือความลับส่วนตัว!"

ชิงฉีฟังแล้วไม่เข้าใจ "ความลับส่วนตัว? หมายความว่าอย่างไร?"

หญิงลึกลับหัวเราะคิกคัก "ฉันบอกเธอได้แค่นี้ แล้วก็อยากเตือนเธอว่า ถ้าภายในหนึ่งเดือนเธอทำธุรกรรมไม่สำเร็จ ฉันจะดูดอายุของเธอ เป็นค่าปรับจากการผิดสัญญา!"

"อะไรนะ?" ชิงฉีม่านตาหดเล็กลง อยากจะสบถออกมาดังๆ

แต่หญิงลึกลับก็เงียบไปแล้ว

ชิงฉีอยากจะซักถามแต่อีกฝ่ายไร้ร่างไร้ตัวตน คุยกับเขาแค่ในสมองเท่านั้น

เรื่องแบบนี้มันผิดปกติมาก ทำให้เขาแทบไม่อยากเชื่อคำพูดของอีกฝ่าย!

ชิงฉีครุ่นคิดอยู่ในใจว่าจุดอ่อนที่เป็นความลับส่วนตัวนี้ มันหมายถึงอะไรกันแน่

ในตอนนั้น หลินเจี๋ยก็อาบน้ำเสร็จเดินออกมาพอดี

เธอนุ่งผ้าขนหนู ผิวขาวจั๊วะ ทำให้คนมองแล้วเกิดจินตนาการไปไกล

"เสี่ยวฉีอยู่ข้างนอกนี่เอง เมื่อกี้ตอนแม่อาบน้ำ เหมือนได้ยินเสียงอะไรจากข้างนอก เกิดอะไรขึ้นเหรอ?" หลินเจี๋ยกระพริบตากลมโต

ชิงฉีไม่ได้คิดจะฟ้องอะไร เขาตอบอย่างว่าง่าย: "ไม่มีอะไรหรอกแม่ ผมกำลังคุยกับอิงเอ๋อร์อยู่ครับ!"

มองหลินเจี๋ยแล้ว ในหัวเขาเต็มไปด้วยภาพเมื่อครู่ที่หลินเจี๋ยกำลังช่วยตัวเอง

หลินเจี๋ยไม่ได้ใส่ใจอะไร เธอยิ้มพร้อมกับมวยผม "วันนี้แม่ต้องทำงานล่วงเวลา เธอกับอิงเอ๋อร์สั่งอาหารเดลิเวอรี่กินกันเองนะ"

ชิงฉีพยักหน้าอย่างว่าง่าย

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ

ถึงตอนกลางคืน หลินเจี๋ยออกไปทำงานล่วงเวลา ชิงฉีนอนอยู่ในห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยสินค้า เขาได้ยินเสียงไป๋อิ่งเอ๋อร์เดินลงไปรับอาหารเดลิเวอรี่ข้างล่าง

น่าเสียดายที่อาหารเดลิเวอรี่ไม่มีส่วนของเขาเลย

"ความลับส่วนตัว มันเป็นจุดอ่อนยังไงกันนะ?" ชิงฉีมองออกไปนอกหน้าต่าง ฟ้าเริ่มมืด เขาครุ่นคิดในใจ "หรือว่า เขาให้ฉันไปแอบดูความลับส่วนตัวของคนอื่น?"

เขารู้สึกลังเล

แต่เมื่อนึกถึงไป๋อิ่งเอ๋อร์ที่เคยดูถูกเขา เขาก็เลือดขึ้นหน้า

"ช่างมันเถอะ ลุยเลย!"

เขาย่องเปิดประตูห้อง แล้วเดินขึ้นบันไดไปชั้นบน

ในหัวเขาคิดไว้แล้วว่าจะอธิบายอย่างไรถ้าถูกจับได้

แต่พอเพิ่งขึ้นไปถึง เขาก็ได้ยินเสียงดังของเพลง DJ ดังออกมาจากห้องของไป๋อิ่งเอ๋อร์

ประตูห้องล็อกอยู่

ไป๋อิ่งเอ๋อร์เปิดเพลงดังขนาดนี้ เธอต้องตั้งใจใช้เสียงกลบความลับอะไรสักอย่างแน่ๆ

โชคดีที่เขาเคยเรียนรู้เทคนิคการเปิดกุญแจง่ายๆ จากช่างกุญแจในหมู่บ้านมาตั้งแต่เด็ก เขาหยิบลวดเหล็กออกมาจากกระเป๋า แล้วแยงเข้าไปในรูกุญแจสองสามครั้ง

แล้วภายใต้เสียงเพลงที่ดังสนั่น เขาก็เปิดประตูให้มีช่องว่างเล็กๆ

แม้จะเป็นเพียงช่องเล็กๆ แต่ก็เพียงพอให้เขาเห็นสิ่งที่น่าตื่นเต้นข้างใน

"นี่มัน..."

ชิงฉีรู้สึกว่าด้านล่างของเขากางเต็นท์ขึ้นมาทันที

เพราะสิ่งที่เขาเห็น คือไป๋อิ่งเอ๋อร์สวมถุงน่องสีขาวพร้อมสายเอี๊ยม กางเกงในสีขาวล้วน สองมือปิดหน้าอกอันอวบอิ่ม

เธอกำลังใช้มือถือถ่ายรูปตัวเองแช็คๆ

"รูปร่างนี่ มันสุดยอดจริงๆ!" ชิงฉีกลืนน้ำลายอย่างเสียงดัง นึกในใจ

ในขณะเดียวกันก็สงสัยว่าไป๋อิ่งเอ๋อร์กำลังทำอะไร?

หลังจากถ่ายรูปเสร็จ ไป๋อิ่งเอ๋อร์ก็พูดเสียงใส่โทรศัพท์ "เฮ้ย รูปส่วนตัวส่งให้แล้วนะ เงินก็น่าจะโอนมาได้แล้วนะ!"

"Alipay ได้รับเงิน สามร้อยหยวน!"

ไม่นาน เสียงแจ้งเตือนเงินเข้าก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์

ไป๋อิ่งเอ๋อร์ดีใจสุดๆ "ไอ้พวกแก่หื่นนี่หาเงินง่ายจริงๆ แค่ถ่ายรูปรูปร่างก็ให้เงินแล้ว ฉันก็ไม่ได้โชว์หน้าด้วยซ้ำ ทุกวันยังคิดจะนัดฉันอีก! ฮึ! คางคกอยากกินเนื้อหงส์!"

เพราะเสียงดนตรีที่ดังมาก ไป๋อิ่งเอ๋อร์พูดอะไรอีกหลายอย่างที่ชิงฉีได้ยินไม่ชัด

ตอนนี้สายตาของเขาแทบจะละออกไปไม่ได้เลย

เด็กสาวคนนี้อายุน้อยกว่าเขาแค่ไม่กี่เดือน แต่รูปร่างนี่สมบูรณ์แบบจริงๆ

และเรื่องที่น่าตื่นเต้นยังมีต่อไป

เธอเปลี่ยนชุดเป็นถุงน่องสีดำ

แล้วก็ยังมีชุดแอร์โฮสเตส ชุดพยาบาล แม้กระทั่งชุดเซเลอร์ที่รวบผมหางม้า...

ถ้าเขาสามารถพิชิตเธอได้ เพียงแค่ชุดเหล่านี้ก็ทำให้เขาเคลิ้มไปได้แล้ว!

"เดี๋ยวก่อน!"

ชิงฉีได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว เกือบลืมจุดประสงค์หลักไปแล้ว

"เธอถ่ายรูปร่างตัวเองขายเพื่อหาเงิน ถ้าเรื่องนี้ป้าหลินเจี๋ยรู้เข้า เธอจะแย่แน่ๆ!"

ชิงฉีรีบใช้มือถือแอบถ่ายจากช่องประตูไว้เป็นหลักฐานอย่างรวดเร็ว

สุดท้ายเขาปิดประตูกลับเหมือนเดิม แล้วย่องลงไปข้างล่าง กลับเข้าห้องอย่างเงียบๆ

เมื่อกลับมาถึงห้อง ใบหน้าของชิงฉีเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ นึกถึงสีหน้าอันหยิ่งผยองของเธอ แล้วนึกถึงสีหน้าที่เธอจะแสดงออกเมื่อรู้ว่าเขามีหลักฐานจับผิดเธอ เขาก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้!

จุดอ่อนที่หญิงลึกลับในสมองของเขาบอกมา มันใช้ได้ผลจริงๆ!

"ฉันควรจะเปิดโปงเธอเมื่อไหร่ดีนะ..."

ชิงฉีคิดในใจ "ต้องหาจังหวะที่เหมาะสม!"

เขาตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ

เขาอยากพิชิตไป๋อิ่งเอ๋อร์ ใช้ของใหญ่ของเขาอุดปากจิ้มลิ้มของเธอที่ชอบพูดจาร้ายกาจ ให้เธอร้องเรียกเขาว่าพี่ ในขณะที่เธอดิ้นพราวไปใต้ร่างของเขา!

คิดถึงตรงนี้ เขาก็อดใจไม่ไหว ถอดกางเกง จับอวัยวะสืบพันธุ์ของตัวเองขึ้นมา แล้วขยับมือขึ้นลง

พร้อมกับการเคลื่อนไหวของมือที่เร็วขึ้นเรื่อยๆ

ความคิดในหัวของเขาก็เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

อาจเพราะจดจ่อมากเกินไป ชิงฉีจึงไม่ได้สังเกตเสียงปิดประตูดังโครมจากข้างนอก และไม่ได้ยินเสียงเรียกของหลินเจี๋ยด้วย

จนกระทั่งประตูเปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยด

"เสี่ยวฉี แม่เห็นไฟยังไม่ปิด ยังไม่นอนเหรอลูก? แม่เพิ่งเลิกงาน แม่จะช่วยเก็บห้องให้ไหม..."

พูดยังไม่ทันจบประโยค

หลินเจี๋ยก็เห็นการเคลื่อนไหวขึ้นลงของชิงฉีในห้อง

ชิงฉีตกใจจนอึ้งไปเช่นกัน

ดูเหมือนความตื่นเต้นนี้จะทำให้เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป พลังงานทั้งหมดพุ่งออกมาในทันที

ของเหลวข้นหนืดนี้ พุ่งสูงถึงเกือบหนึ่งเมตร ให้หลินเจี๋ยเห็นอย่างชัดเจน

หลินเจี๋ยอ้าปากเล็กน้อย ใบหน้าที่แต่งหน้าอย่างประณีตเต็มไปด้วยความตกใจ แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจที่สุดคือสิ่งที่อยู่ในมือของชิงฉี

"ทำ...ทำไมมันใหญ่ขนาดนี้!"

ใบหน้าของเธอกลายเป็นสีแดงระเรื่อทันที สิ่งนี้ทั้งใหญ่ทั้งหนา เหนือกว่าสามีเธอมากเหลือเกิน

ในหัวของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ เกิดความคิดขึ้นมา: ถ้าให้สิ่งนี้เข้าไปในร่างกายของเธอ คงจะรู้สึกดีมากแน่ๆ

สามีของเธอกลับมาไม่ถึงปีละครั้ง แม้ว่าเขาจะกลับมา เรื่องพวกนี้ก็รีบทำให้เสร็จๆ ไป ทำให้เธอไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้รู้สึกถึงความสุขในฐานะผู้หญิง

ชั่วขณะนั้น ขาทั้งสองข้างที่สวมถุงน่องสีดำของเธอก็บีบเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

บรรยากาศรอบข้างอึดอัดเป็นพิเศษ

ชิงฉีจ้องมองหลินเจี๋ย มือของเขาสั่นระริก

หลังจากผ่านไปพักใหญ่ หลินเจี๋ยเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนี้ก่อน "เสี่ยวฉี เก็บให้เรียบร้อยก่อนนะ แล้วออกมาหาแม่สักหน่อย แม่... แม่มีเรื่องจะคุยกับลูกหน่อย!"

ชิงฉีรู้สึกอึดอัดอย่างมาก โชคดีที่หลินเจี๋ยใส่ใจมากพอที่จะปิดประตูห้องให้

หลังจากผ่านไปสักพัก ชิงฉีก็ใช้กระดาษทิชชู่หลายแผ่นเช็ดจนเสร็จ ก้มหน้าเงียบๆ เดินออกจากห้อง

หลินเจี๋ยเปลี่ยนมาใส่รองเท้าแตะแล้ว มือทั้งสองวางอยู่บนรอยต่อระหว่างกระโปรงรัดรูปกับถุงน่องสีดำ มองดูชิงฉีที่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ

เธอเตือนตัวเองเงียบๆ ว่าเธอต้องมองชิงฉีเหมือนลูกชายแท้ๆ ของเธอ

ดังนั้น เธอจำเป็นต้องชี้แนะชิงฉีอย่างถูกต้องเพียงพอ

"เสี่ยวฉีจ๊ะ!"

หลินเจี๋ยพูดอย่างอ่อนโยน: "แม่เข้าใจว่าพวกเด็กหนุ่มอย่างลูกมีไฟแรง ควบคุมอารมณ์ยาก แต่มัน... มันก็ทำร้ายร่างกายนะ ต่อไปควรรู้จักยับยั้งชั่งใจบ้าง!"

ชิงฉีรู้สึกได้ว่าหลินเจี๋ยเป็นห่วงเขามาก

ยิ่งเป็นเช่นนั้น เขายิ่งพยายามแก้ตัวสุดความสามารถ "แม่ครับ ปกติผมไม่ได้เป็นแบบนี้ วันนี้นึกถึงพ่อขึ้นมา นอนไม่หลับจริงๆ เลยถึงได้!"

เมื่อได้ฟังคำพูดนั้น หลินเจี๋ยรู้สึกผิดขึ้นมาในใจ

ด้วยความร้อนใจ เธอจึงพูดออกไปอย่างไม่ทันคิด: "แม่ไม่ได้หมายความแบบนั้น แม่แค่อยากบอกว่า ถ้า... ถ้าคราวหน้าลูกอยากจะทำอีก บอกแม่ แม่จะหาวิธีให้!"

คำพูดนี้เมื่อเข้าสู่หูของชิงฉี ฟังดูกำกวมเป็นพิเศษ

"จริงเหรอครับ?" ชิงฉีดีใจเป็นล้นพ้น

หลินเจี๋ยเริ่มรู้สึกเสียใจแล้ว

เธอจะหาวิธีอะไรให้ชิงฉีได้?

เธอจึงเปลี่ยนเรื่องคุย "คืนนี้ลูกกับอิงเอ๋อร์กินอะไรมาล่ะ?"

"ผมไม่หิว ก็เลยไม่ได้กิน!" ชิงฉีไม่ได้ฟ้องเรื่องไป๋อิ่งเอ๋อร์

หลินเจี๋ยพูดเสียงอ่อน "ได้ เรื่องเข้าเรียนของลูก แม่จัดการให้เรียบร้อยแล้ว เหมือนกับอิงเอ๋อร์ คือที่มหาวิทยาลัยซูเฉิง พรุ่งนี้ลูกไปกับอิงเอ๋อร์ด้วยกัน ไปจัดการเรื่องลงทะเบียนเข้าเรียนก็พอ!"

"ขอบคุณแม่ครับ!" ชิงฉีรู้สึกซาบซึ้งใจ

หลินเจี๋ยยิ้มอย่างสดใส "ลูกจะมาเกรงใจอะไรกับแม่!"

หลังจากคุยกันอีกสักพัก ชิงฉีก็กลับเข้าห้อง

เขารู้สึกว่าจุดเปลี่ยนในชีวิตของเขากำลังจะมาถึงแล้วหรือเปล่า!

ขณะที่กำลังครุ่นคิด เสียงของหญิงลึกลับในสมองของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง "อยากรู้จุดอ่อนของหลินเจี๋ยไหม?"

ชิงฉีตอบโดยไม่ต้องคิด: "อยากรู้!"

หญิงลึกลับหัวเราะคิกคักอย่างมาก "ดูเหมือนว่าเธอจะเริ่มเข้าใจมากขึ้นแล้วนะ แต่ว่า หลินเจี๋ยเป็นประเภทค่อนข้างหัวโบราณ จุดอ่อนของเธอจะมีราคาแพงหน่อย!"

"ราคาแพงหน่อย หมายความว่ายังไง?" ชิงฉีทำหน้างุนงง

"เอาไป๋อิ่งเอ๋อร์มาก่อน แล้วค่อยบอกเธอ ที่นี่ไม่มีอาหารกลางวันฟรี" เสียงของหญิงลึกลับนั้นฟังดูแผ่วเบาเป็นพิเศษ ก้องอยู่ในสมองของชิงฉี

ชิงฉีไม่อาจเข้าใจความหมายในคำพูดของอีกฝ่ายได้

แต่ในสมองของเขามีความคิดหนึ่งที่แรงกล้าเป็นพิเศษ

เขาต้องกลมกลืนเข้าไปในครอบครัวนี้!

การกลมกลืนทางร่างกาย ก็คือการกลมกลืน

แล้วเขาก็ค่อยๆ หลับไปอย่างงัวเงีย

ในไม่ช้า เวลาก็มาถึงวันรุ่งขึ้น

หลังจากรับประทานอาหารเช้าตั้งแต่เช้าตรู่ ชิงฉีและไป๋อิ่งเอ๋อร์ก็ไปมหาวิทยาลัยซูเฉิงด้วยกัน

ไป๋อิ่งเอ๋อร์มีท่าทีต่อชิงฉีเหมือนเช่นเคย ความรังเกียจบนใบหน้าไม่ได้ปิดบังเลยแม้แต่น้อย พูดเสียงเย็นชาว่า: "ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป อยู่ห่างฉันอย่างน้อยสองเมตร!"

"ที่ดีที่สุด คือนายไม่ต้องเดินตามฉันเลย!"

ชิงฉีไม่ได้สนใจ ในสมองคิดแต่เรื่องจะเปิดโปงความจริงกับอีกฝ่ายเมื่อไหร่

"รักษาระยะห่างสองเมตร ฉันจะทำให้ระยะห่างนี้เป็นลบให้ได้!" ชิงฉีที่เดินตามหลังคิดอย่างเคียดแค้นจนรากฟันคัน

ไป๋อิ่งเอ๋อร์ยังคงเดินอย่างเชิดหน้าเหมือนเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

เมื่อใกล้จะถึงโรงเรียน เธอก็แสดงภาพลักษณ์ที่เจิดจรัสของไป๋อิ่งเอ๋อร์ออกมาอย่างเต็มที่

"ดูเร็ว นั่นไป๋อิ่งเอ๋อร์นี่!"

"สาวสวยรวยเลิศของมหาวิทยาลัยซูเฉิงของเรานี่เอง!"

"ถ้าฉันได้คบกับไป๋อิ่งเอ๋อร์ ต่อให้ตายฉันก็ยอม!"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังมาเป็นระลอก

และในตอนนั้น รุ่นพี่ร่างสูงใหญ่คนหนึ่ง อายุราวยี่สิบต้นๆ ก็เดินเข้ามา "อิงเอ๋อร์ พี่รอเธออยู่ที่นี่ตั้งนาน ไปด้วยกันไหม?"

"อืม!" ไป๋อิ่งเอ๋อร์ยังคงเย็นชาเช่นเคย

รุ่นพี่สูงใหญ่มองชิงฉี "แล้วเขาล่ะ? เขาเป็นใคร?"

"เขาเป็นคนรับใช้ในบ้านฉัน ไม่ต้องสนใจเขาหรอก!" ไป๋อิ่งเอ๋อร์มีความคิดอย่างแรงกล้าที่จะหนีจากชิงฉี เร่งฝีเท้า แล้วเดินไปกับรุ่นพี่สูงใหญ่

รุ่นพี่สูงใหญ่หันกลับมามองชิงฉี สายตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยอย่างชัดเจน

เห็นได้ชัดว่า ในสายตาของเขา ชิงฉีเป็นเพียงหนึ่งในคนที่ตามจีบไป๋อิ่งเอ๋อร์เท่านั้น!

สิ่งนี้ทำให้ชิงฉีหน้าตึง ในใจบ่นว่า: "ไป๋อิ่งเอ๋อร์ เธอดีใจได้ไม่นานหรอก!"

เขาจัดการเรื่องลงทะเบียนเข้าเรียนด้วยตัวเอง และใช้เวลาทั้งวันอันน่าเบื่อในโรงเรียน

ในพริบตา ถึงเวลาออกจากโรงเรียนตอนบ่าย!

ชิงฉีพบไป๋อิ่งเอ๋อร์อีกครั้ง พบว่าเธอยังคงเดินอยู่กับรุ่นพี่สูงใหญ่คนนั้น

"นายมาตามอีกแล้วเหรอ? นายเป็นตัวเหาหรือไง? ไม่มีฉันนายก็อยู่ไม่ได้เหรอ?" ไป๋อิ่งเอ๋อร์เห็นชิงฉีก็ตวาดทันที

รุ่นพี่สูงใหญ่เหลือบมองชิงฉีเช่นกัน ยิ้มเล็กน้อย พูดว่า: "น้องชาย คนที่อยากจีบอิงเอ๋อร์มีเยอะ แต่คนที่ไม่รู้จักประมาณตัวมีแค่นายคนเดียว!"

"ขอแนะนำให้นายไปยืนฉี่ส่องกระจกดูตัวเองก่อนจะดีกว่า!"

เมื่อได้ยินคำเยาะเย้ยของรุ่นพี่สูงใหญ่ ไป๋อิ่งเอ๋อร์ก็หัวเราะคิกคักอย่างแปลกประหลาด "พอเถอะ เราไปกันเถอะ ไม่ต้องสนใจเขา วันนี้ฉันให้โอกาสนายส่งฉันกลับบ้าน!"

"ไป๋อิ่งเอ๋อร์ หยุด!" ชิงฉีพูดเสียงเย็นชา

ไป๋อิ่งเอ๋อร์แค่นเสียงเบาๆ "ชิงฉี นายจะเลิกรึยัง? จำไว้ นายอยู่ในบ้านฉันก็แค่คนรับใช้เท่านั้น อย่าคิดว่าเรียกแม่ฉันว่าแม่แล้ว นายจะได้เข้าบ้านนี้จริงๆ นะ!"

"ไป๋อิ่งเอ๋อร์ เมื่อคืนนี้ แอลิเพย์เข้าบัญชีแล้ว สามร้อยหยวน..." ชิงฉียกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้ม

รอยยิ้มของไป๋อิ่งเอ๋อร์หายไป ใบหน้าที่งดงามแข็งค้างทันที เสียงสั่นพูดว่า: "นาย นายหมายความว่ายังไง!"

ชิงฉีไม่ตอบ เดินจ้ำอ้าวจากไป

"ชิงฉี นายหยุดนะ!" ไป๋อิ่งเอ๋อร์วิ่งตามมา

รุ่นพี่สูงใหญ่อยากจะตามไปด้วย แต่ถูกไป๋อิ่งเอ๋อร์ห้ามไว้ "อย่าตามมา ฉันมีเรื่องส่วนตัวต้องจัดการ!"

ชิงฉียิ้มเล็กน้อย "ไป๋อิ่งเอ๋อร์ อยากรู้อะไรก็ตามฉันมา!"

ไม่นานนัก เขาพาไป๋อิ่งเอ๋อร์มาที่ตรอกเล็กๆ ที่ไม่มีคน

ไป๋อิ่งเอ๋อร์โกรธจัดตวาดว่า: "ชิงฉี นายหมายความว่ายังไงกันแน่!"

ชิงฉีพูดอย่างไร้อารมณ์: "สายเดี่ยวถุงเท้ายาวสีขาว ชุดแอร์โฮสเตส น้องสาวที่รักของฉัน เธอเล่นได้หลากหลายจริงๆ นะ!"

ไป๋อิ่งเอ๋อร์เบิกตากว้าง "นายกล้าแอบดูฉันเหรอ?"

"แล้วไง เธอจะไปบอกแม่ใช่ไหม? จะให้ฉันช่วยไหม!" ชิงฉีเปิดโทรศัพท์ ที่จริงแล้วคือการค้นหารูปที่ถ่ายไว้เมื่อวาน

เขายื่นไปตรงหน้าไป๋อิ่งเอ๋อร์

"จะให้เอาพวกนี้ให้แม่ดูด้วยไหม? ดูว่าเวลาเธออยู่บ้านคนเดียวทำอะไรบ้าง?"

ไป๋อิ่งเอ๋อร์ตกใจทันที

เธอพูดอึกอักขึ้นมา "นาย นายลบรูปทิ้งซะ!"

"นี่คือท่าทีของคนที่มาขอร้องเหรอ?" ชิงฉีหัวเราะเย้ย

"นายต้องการอะไรกันแน่?" ไป๋อิ่งเอ๋อร์กัดฟัน "แค่นายลบรูป จะเอาอะไรก็บอกมา ไม่ใช่แค่เงินใช่ไหม ฉันให้นาย!"

เมื่อเห็นท่าทางตกใจของไป๋อิ่งเอ๋อร์ ชิงฉีรู้สึกสบายใจขึ้นทันที "เงินบ้านายสิ คุกเข่า!"

ไป๋อิ่งเอ๋อร์ย่อมไม่เต็มใจ แต่หลังจากคิดนาน เห็นว่าพอดีมีถังขยะข้างๆ บังอยู่ ถ้าตัวเองคุกเข่าก็ไม่มีใครเห็น

เธอจึงคุกเข่าลงตรงหน้าชิงฉีอย่างไม่เต็มใจ

"ฉันคุกเข่าให้นายแล้ว ลบรูปได้หรือยัง!" ไป๋อิ่งเอ๋อร์พูดอย่างน้อยใจ

ชิงฉีนึกถึงความอับอายของตัวเอง พูดเสียงหนักแน่นว่า: "เธอคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเหรอ? เห็นว่าปกติเธอเย็นชานัก ไม่นึกเลยว่าตอนกลางคืนจะเล่นได้หลายแบบขนาดนี้ พอดีเลย พี่ชายฉันก็อั้นมานาน ไหนๆ เธอก็ช่วยพี่ชายระบายหน่อยสิ?"

"มา ถ้าเธอทำตัวดีๆ รูปพวกนี้ ฉันก็จะลบ!"