มหาลัยแห่งหนึ่ง
“สาว ๆ มีแต่แจ่ม ๆ เลยนายว่าไหมธาม”
วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก นักศึกษาก็จะเยอะเป็นพิเศษ ธามกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ค่อนข้างที่จะเห็นด้วยกับติณห์
“เฮ้ย!นั่น ๆ ไอ้กันต์นั่นมันยัยเฉิ่มที่เคยบอกรักนายตอนสมัยมอต้นนี่นา”
ธามหันไปเห็นใครสักคนที่เคยรู้จัก จึงร้องบอกเพื่อน กันต์หันไปมองตามที่เพื่อนบอก เขาแทบไม่เชื่อว่าเป็นคนเดียวกัน รินรดา ยัยเฉิ่มคนนั้น
“ใช่หรือวะ สวยขนาดนั้นนายจำคนผิดหรือเปล่า ยัยนั่นไม่สวยขนาดนั้นหรอก”
กันต์ไม่เชื่อเพราะเขาเองก็จำใบหน้าไม่ค่อยได้ จำได้แต่ใส่แว่นหนาผิวขาว หน้าจืด ๆแต่งตัวเชย ๆ เสื้อผ้าตัวใหญ่ ๆ อวบอ้วนและตัวสูงท่าทางซุ่มซ่ามซึ่งแตกต่างจากคนนี้มาก เธอคนนี้ทั้งสูงทั้งสวย ตาคม ผมยาวหุ่นกำลังดีน่าฟัดที่สำคัญไม่ใส่แว่น
สายตาของสามหนุ่มยังคงจับจ้องมาที่รินรดาที่กำลังเดินมา แล้วพยายามนึกถึงเปรียบเทียบรินรดาคนก่อน
“ไม่ผิด ๆ เป็นยัยนั่นจริง ๆ ฉันเคยเห็นรูปเธอเมื่อไม่นานมานี่เอง บังเอิญเป็นเพื่อนกับญาติฉัน”
ธามยืนยัน เพราะตอนที่เขาเห็นรูปคู่ในไอจีของญาติสนิท เมื่อตอนมอปลาย ที่สองสาวถ่ายคู่กันในครั้งแรกก็รู้สึกสะดุดตา เขาตกหลุมรักทันทีที่เห็น จึงถามชื่อจากญาติลูกพี่ลูกน้องคนนั้น เขารู้ครั้งแรกก็อึ้งเหมือนกัน จากนั้นมาก็แอบส่องไอจีของญาติสนิททุกวันเพื่อหาดูรูปถ่ายและแอบบันทึกเก็บไว้ทุกรูป ในห้องของเขายังมีรูปตัดแปะคู่กับเขาใส่กรอบเก็บไว้อย่างดีอีกด้วย แต่ไม่ได้เล่าให้เพื่อนฟังเพราะคิดว่าเพื่อนคงไม่สนใจ มาตรฐานการเลือกคบผู้หญิงของกันต์นั้นค่อนข้างสูง
“ญาตินายใครวะ”
กันต์หรือการันต์เอ่ยถามด้วยความสงสัย สมัยเรียนมัธยมต้นยัยเฉิ่มนั่นไม่มีเพื่อนสนิทเลยสักคน กระทั่งจบมัธยมต้นก็ย้ายไปเรียนที่อื่นและไม่ติดต่อใครอีกเลยนับแต่นั้นมา เขาเองก็ไม่ได้สนใจด้วย เพราะตอนนั้นเขาคั่วกับเด็กห้องอื่นอยู่ พอขึ้นมอปลายรินรดาก็กลายเป็นผู้ถูกลืม ไม่มีใครเอ่ยถึงเธอเลยสักคน ถ้าย้อนกลับไปถามเพื่อน ๆ ในตอนนี้ ก็คงไม่มีใครนึกออก
“เรียนมอปลายที่เดียวกันกับยัยนั่นแหละ นั้นไงเดินมาโน่นแล้ว ชื่อแก้วขวัญ”
ภาพที่เห็นนั้นคือนางฟ้าที่กำลังเดินยิ้มอยู่ กันต์ยืนจ้องมองหัวใจเต้นแรง เขายกมือกุมอกไว้ เพราะถูกศรรักยิงปักกลางอก
“ยัยนั่นมีเพื่อนสวยขนาดนี้เลยเหรอ”
ติณห์เพ้อเสียงเบาตาเหม่อลอย
“นั่นมัน…นางฟ้าชัด ๆ นายมีญาติสวย ๆ ทำไมไม่แนะนำให้เพื่อนบ้าง”
ธามยิ้มขำท่างทางของเพื่อนรักพลางส่ายหน้าเบา ๆ
“สวยใช่ไหมล่ะ นั่นน่ะทั้งสวยทั้งดุเลยล่ะแกเอ๊ย”
ดุหรือไม่ก็ดูแลโรงยิมได้ แน่นอนว่าในนั้นมีค่ายมวยเล็ก ๆ อยู่ในนั้นด้วยซึ่งเป็นกีฬาที่ญาติสาวของเขาชื่นชอบมาก
“ดุ ๆ แบบนี้แหละที่เราชอบ ว่าแต่เธอมีแฟนหรือยัง”
“ยังโสดทั้งกลุ่ม นี่ยังมาไม่ครบเดี๋ยวคงมา”
“นายรู้จักทุกคนหรือวะ”
“ไม่รู้จักหรอก รู้จักแค่ยัยเฉิ่มเอ๊ย!ยัยรินกับยัยขวัญ แต่เคยเห็นรูปพวกนั้นตอนถ่ายรวมกันในไอจี สวย ๆ น่าฟัดทั้งนั้น”
“อยากเห็นซะแล้วสิ”
“งั้นก็รอดูตรงนี้แหละเดี๋ยวคงมา”
ไม่นานแก๊งนางฟ้าก็มาครบหกคน สองในหกเป็นหญิงเทียมที่สวยมากจนแทบจะดูไม่ออก ธามรู้เพราะส่องไอจีญาติสาวทุกวัน เขาจึงรู้ความเป็นไปของแก๊งนี้ แต่ไม่รู้มาก่อนว่าพวกนั้นมาเรียนที่นี่ด้วย ไอจีของแก้วขวัญก็ไม่เคลื่อนไหวเลยตั้งแต่ก่อนสอบ อีกอย่างเขาก็เตรียมสอบจึงไม่ค่อยได้เข้าไปดู แม้จะไม่ได้ไปส่องแต่เขาก็มีรูปของรินรดาติดไว้เป็นกำลังใจให้เขาเต็มห้องนั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา
“จุ๊จุ๊สวยน่าฟัดจริง ๆ ด้วย”
“นี่พวกนายอย่าไปยุ่งกับพวกนั้นเลย หาคั่วสาวอื่นเถอะ”
ธามห้าม
“ไม่มีทาง นายจะห้ามทำไมวะ คอยดูฉันจะเด็ดดอกฟ้ามาดมให้ได้”
“เฮ้ยไอ้กันต์นั่นญาติเพื่อนนะโว้ย เว้นไว้สักคนเหอะ”
“ญาติเพื่อนยิ่งต้องสนับสนุนเพื่อนดิ่วะ ธามนายต้องช่วยเพื่อนนะ”
“ไม่โว้ย อย่าเอาฉันไปเกี่ยวข้องเด็ดขาด”
ธามออกตัวปฏิเสธ เขาเองก็แอบชื่นชอบรินรดา แต่จะให้เข้าไปตีสนิทได้ยังไง ในเมื่อสมัยเด็กเขาและเพื่อน ๆ ในกลุ่มบลูลี่เธอจนร้องไห้ คนอื่น ๆ ก็กลั่นแกล้งสารพัด ซึ่งบางครั้งก็หนักจนเธอบาดเจ็บและร้องไห้กลับบ้าน เขาจำได้ที่เขาเหยียบแว่นเธอแตก เธอก็ใส่มันไปทั้งแตก ๆและบางครั้งก็ไม่มาเรียนเป็นอาทิตย์คงจะโกรธและเกลียดพวกเขามาก สุดท้ายก็มาเรียนจนจบมอต้นโดยไม่เข้าใกล้กลุ่มพวกเขาอีกเลยหลังจากนั้นเธอย้ายไปเรียนต่อที่อื่น
“ไอ้ธาม นี่เพื่อนรักนะ นายไว้ใจคนอื่นมากกว่าเพื่อนรักหรือวะ”
“เรื่องนี้ขอเถอะ แต่ถ้านายมีปัญญาก็จีบเองเลย อย่าเอาฉันไปเป็นสะพาน”
"ไอ้เพื่อนเลว"
ธามรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อยที่เพื่อนรักไม่ได้สนใจรินรดา แต่ว่ารินรดาจะลืมรักแรกของเธอแล้วหรือยังนี่สิปัญหา
กลุ่มของแก้วขวัญกำลังจะเดินผ่านมาทางนี้ กันต์ ติณห์ ธามแกล้งฟอร์มเก๊กหล่อเดินสวนไป เผื่อว่ารินรดาจะมองเห็นและจำพวกเขาได้บ้าง แต่เปล่าเลยพวกเขาเป็นเหมือนอากาศธาตุ แม้แต่ญาติสาวของเขาก็ไม่มอง นางสนใจแต่โทรศัพท์ของนาง สามหนุ่มถึงกับยิ้มค้างหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ
รินรดาเห็นเพื่อนเก่ามีหรือที่เธอจะจำไม่ได้ เธอจำได้แม่นเลยล่ะ เมื่อก่อนนั้นแอบปลื้มจริง ๆ แต่ไม่เคยบอกว่ารักแค่แอบปลื้มธามอยู่ในใจเท่านั้น วันนั้นมีคนฝากจดหมายสารภาพไปให้กันต์ แต่กลับถูกเข้าใจว่าเธอไปสารภาพรักกันต์ ทั้งยังถูกหัวเราะเยาะ หาว่าเธอไม่เจียมตัว เธอเสียใจเสียความรู้สึกดี ๆที่มีให้ธามมาก ไม่คิดว่าเขาจะหัวเราะเยาะเธอด้วย หลังจากนั้นเธอก็ได้รู้ว่าผู้หญิงพวกนั้นต้องการแกล้งเธอ รินรดาถูกบลูลี่และกลั่นแกล้งสารพัด แว่นตาเธอแตกกลับบ้านเกือบทุกวัน เธอโกรธแต่ก็สู้คนหลายคนไม่ได้ จนเกือบย้ายโรงเรียนหนี แต่แล้วก็กลับเปลี่ยนใจมาเรียนต่อให้จบอย่างอดทน คนขี้เหร่อย่างเธอไปไหนก็โดนบลูลี่เหมือนเดิม สู้อดทนเรียนให้จบที่นี่ดีกว่า เจ็บทีเดียวแล้วจำใส่สมองไว้
พอมาเรียนที่ใหม่เธอไปทำเลสิกช่วงปิดเทอมก่อนเปิดภาคเรียน เพราะได้รู้จักเพื่อนใหม่โดยบังเอิญและชอบอะไรเหมือน ๆ กัน ตอนเจอกับเพื่อนใหม่ครั้งแรกเธอไปเที่ยวยังสถานที่หนึ่งในช่วงกลางคืน แล้วมีเต้นสตรีทแดนท์ ซึ่งเธอชอบเต้นมากอยู่แล้ว เมื่อมีการท้าดวลเธอจึงรับคำท้า ทีแรกเธอเต้นคนเดียวสักพักก็มีผู้ชายเข้ามาร่วมวงเต้นกับเธอด้วย จนท้ายที่สุดคนท้าดวลได้ยอมแพ้ไป ผู้ชายที่เต้นกับเธอทุกคนชอบท่าเต้นของเธอมามากและชวนเธอเข้ากลุ่ม แต่ดูจากการแต่งตัวของเธอแล้วมันดูขัดตาพวกเขามาก ทุกคนจึงจัดการจับเธอแปลงร่างใหม่ซึ่งมันออกมาสวยมาก
หลังจากกิจกรรมวันนั้นเพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งจึงแนะนำให้เธอไปทำเลสิก หมอท่านนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นญาติของชายหนุ่มคนนั้นนั่นเอง ราคาก็ไม่แพงและช่วงระหว่างที่เรียนเธอก็เข้าร่วมทำกิจกรรมกับทางโรงเรียนมากมาย ไปสมัครเรียนดนตรีทุกชนิดและเรียนเต้นเพิ่มเติมด้วย จากที่เริ่มต้นเรียนดนตรีเพื่อผ่อนคลาย จนต่อมากลายเป็นชื่นชอบ เธอชอบตีกลองชุดมากที่สุดเพราะเหมือนเธอได้ปลดปล่อยระเบิดพลังทั้งหมดออกมา ในงานของโรงเรียนเธอขึ้นแสดงตลอดโซโร่กีร์ต้าและร้องเพลงกับกลุ่มเพื่อนผู้ชาย ทั้งยังแอบไปเป็นดีเจอัดวีดีโอ ร้องเพลงเอง บางคลิปก็มีเต้นโคฟเวอร์ของนักร้องที่เธอชื่นชอบด้วย จนมีชื่อเสียงโด่งดังโดยใช้ชื่อว่าไอริน
เธอแต่งเพลงเองร้องเองมีคนมาไลค์กดแชร์กดติดตามมากมาย จนมีรายได้หลักแสนต่อเดือนเลยทีเดียว เพลงของเธอทุกเพลงไปจดลิขสิทธิ์เป็นที่เรียบแล้ว มีหลายเพลงที่ถูกซื้อลิขสิทธิ์ไปร้องเธอได้เงินในส่วนนั้นมาเป็นกอบเป็นกำ ไม่มีใครจำเธอได้เพราะเธอปิดแมสและใส่หมวก ห้องอัดก็เป็นบ้านของตัวเอง พ่อใจดีหาช่างมาต่อเติมให้เธอ วันหยุดก็เข้าฟิตเนสออกกำลังกายทุกวัน จนสนิทกับเจ้าของฟิตเนสชึ่งก็คือเพื่อนรักชื่อแก้วขวัญ คนอะไรก็ไม่รู้ทั้งสวยทั้งรวยทั้งเก่ง
สาวสองเชอรี่และนินนี่นั้นรู้จักกันเพราะเป็นเพื่อนของแก้วขวัญ ส่วนนิชาภัทรนั่งเรียนคู่กันจึงสนิทกันและอีกคนหนึ่งเป็นเพื่อนนิชาภัทรชื่อหนูดีหรือณฤดี พวกเธอรวมแก๊กกันโดยบังเอิญตอนเล่นกีฬาสีของโรงเรียน จากนั้นมาก็สนิทกันมาก สาวสองเป็นรุ่นพี่หนึ่งปี หยุดเรียนไปเพราะไปโมหน้าผ่าส่วนเกินเสริมเต้าที่เกาหลีจนงามเลิศขนาดนี้ เอาจริง ๆ รินรดาเห็นยังตกหลุมรักนางทั้งสองเลย
“หิวจังไปหาอะไรกินกันเถอะ”
“ไปสิ ๆ หิวจะแย่อยู่แล้วเจ้ไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เมื่อวาน”
“แหม ๆ อีเจ้หล่อนมัวแต่กินเอ็นอยู่น่ะสิ ระวังเถอะกินไม่บันยะบันยังเอ็นมันจะติดเหล็กดัดฟันเข้าให้ ที่นี่ล่ะแกเอ๊ย”
สาวนินนี่แซวเพื่อนรัก เพราะเชอรี่นางมีหลัวเป็นตัวเป็นตนแล้ว เมื่อไม่กี่เดือนนี่เอง หลัวนางก็ทั้งรักทั้งหวงแฟนยิ่งกว่าอะไรดี
“บ้าพูดอะไรแบบนั้นแกร เกรงใจชะนีโสดบ้าง”
จึ๊ก!…อึก!...
“อะโอ้ย..จะเจ็บ”
สี่สาวทำท่าเจ็บอกเพราะถูกแทงตรงกลางหัวใจ จากนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักกัน สามหนุ่มกันต์ ธามและติณห์ก็ถือจานข้าวมานั่งใกล้ ๆ กลุ่มหกสาวข้างรินรดาว่างพอดีธามจึงตีเนียนไปนั่งทันที
“หวัดดีแก้วพวกเราสามคนขอนั่งด้วยนะ”
“อ้าวธาม นายเรียนที่นี่ด้วยเหรอบังเอิญจัง”
แก้วขวัญแปลกใจเล็กน้อย
“ใช่บังเอิญจัง”
ธามยิ้มหล่อ รินรดาชะงักเล็กน้อย ก่อนที่กลบเกลื่อนสีหน้าให้เป็นปกติ
‘โลกช่างกลมแท้’
เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าสองคนนี้รู้จักกัน ทั้งสองทักทายและคุยกัน รินรดาพอจะจับความได้ว่าธามกับแก้วขวัญเป็นญาติกัน มิน่าถึงกล้ามานั่งข้างเธอ รินรดาไม่ได้สนใจเพื่อนมาใหม่สักเท่าไร จึงไม่หันไปมองคนข้าง ๆ ได้แต่ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อเงียบ ๆ
“ว่าแต่ทำไมนายไม่บอกว่าจะมาเรียนที่นี่ล่ะธาม เห็นคุณพ่อบอกว่านายจะไปเรียนต่อต่างประเทศนี่นา”
“ทีแรกว่าจะไปแต่เราทำหัวใจหล่นไว้ที่นี่เลยตามมาเก็บ”
ธามส่งสายตาวาววับมาทางรินรดา เธอหาได้สนใจไม่
“หูยยย ใครกันน๊า”
เพื่อน ๆ แซวขึ้นพร้อม ๆ กัน สาว ๆ ก็หัวเราะคิกคักกัน รินรดาไม่รู้หรอกว่าเขาหมายถึงใคร เพราะไม่คิดจะสืบเรื่องของเขานานแล้ว เธอตัดใจตั้งแต่วันนั้น แม้ว่าเขาจะเคยส่งข้อความทักมาหาเธอหลายต่อหลายครั้ง แต่เธอก็ไม่เคยเปิดอ่านมันเลย ใครจะว่าเล่นตัวเธอก็ไม่เคยสน
“นี่เพื่อน ๆ เธอเหรอแก้วขวัญ”
ธามกวาดตามองเพื่อนในกลุ่มของญาติสาว สายตาไปหยุดที่รินรดา หวังจะให้เธอแนะนำตัวเขากับเพื่อน ๆ ของเธอ ธามจ้องมองรินรดาแล้วหัวใจเขาเต้นแรง ยิ่งมองใกล้ ๆ รินรดามีใบหน้าที่สวยมาก สวยจนเขาจ้องมองไม่อยากละสายตา
“อ่าใช่ จริงสินี่เพื่อน ๆ เราเอง ส่วนไอ้นี่มันชื่อธามเป็นลูกพี่ลูกน้องเราเอง”
แก้วขวัญแนะนำ
“สวัสดีสุดหล่อเราชื่อนินนี่ค่ะ”
เสียงอ่อนหวานยั่วนิด ๆ
“เราเชอรี่ค่ะ”
อยากจะยั่วแต่มีหลัวแล้ว
“เราหนูดี”
“เรานิชา”
“…”
รินรดาไม่คิดจะแนะนำตัวจึงเงียบ
“แล้ว…”
ธามจ้องมองที่รินรดา แต่แล้วอยู่ ๆ รินรดาก็ลุกพรวดขึ้น
“แก้วเราไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”
“อ๊ะจ่ะ ๆ”
แก้วขวัญตอบรับแบบงง ๆ แล้วหนูดีก็ลุกวิ่งตามไปติด ๆ
“รินรอหนูดีด้วย”
“เอ่อ…ขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะธามที่เสียมารยาท รินไม่ค่อยชินกับเพื่อนผู้ชายน่ะ”
แก้วขวัญแก้ตัวไปน้ำขุ่น ๆ เพื่อน ๆ ได้แต่มองหน้ากันงง ๆ รินรดาไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน แม้จะมีคนที่นิสัยน่ารังเกียจมาจีบมาคุย เธอก็ยังยิ้มยังคุยยังตอบ ไม่เคยเดินหนีไปดื้น ๆ แบบนี้
“อืม…ไม่เป็นไร”
ธามยิัมแห้ง ๆ ตอบเสียงอ่อย
“สวัสดีครับผมกันต์ครับ”
กันต์ไม่เห็นเพื่อนแนะนำเขาให้เพื่อนใหม่รู้จักสักที จึงรีบแนะนำตัวเองก่อนเสียเลย
“ผมติณห์ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
“ยินดีเช่นกันค่ะ”
สี่สาวที่เหลือยิ้มหวานตอบพร้อมกัน รินรดาเดินมาเข้าห้องน้ำอย่างหงุดหงิด
“ทำไมต้องรู้จักสามคนนั่นด้วยนะ”
ส่องกระจกแล้วพึมพำกับตัวเอง
“รินเป็นอะไรหรือเปล่าอยู่ ๆ ก็ลุกเดินออกมาน่ะ”
หนูดีวิ่งตามมาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
“เปล่าไม่ได้เป็นอะไรนี่ เราแค่ปวดท้องฉี่ คือว่ามันอั้นต่อไปไม่ไหวแล้วอ่ะคิกคิก”
“เธอนี่น่าตีชะมัด ทำเอาเราเป็นห่วงแทบแย่ นึกว่าปวดท้องกระเพาะซะอีก เราก็เลยรีบวิ่งเอายามาให้”
รินรดาเคยปวดท้องบ่อย ๆ เพราะเธอเคยมีอาการเครียดลงกระเพาะ ทำเอาเพื่อนตกอกตกใจมาก นับแต่นั้นเพื่อน ๆ จะพกยาติดกระเป๋ามาด้วยตลอด
“งูยย ขอบใจจ้าเพื่อนรัก”
รินรดาโอบกอดเพื่อน เอื้อมมือมาบีบแก้มนุ่มนิ่มเบา ๆ
“รินรอเราแป็บนะ เราขอเข้าห้องน้ำก่อน”
หนูดีเองก็ปวดท้องฉี่เหมือนกัน เมื่อกี้เธอกินน้ำค่อนข้างเยอะก็เลยปวดฉี่บ่อย
“ได้จ้าคุณเพื่อน”
หนูดีวิ่งปรู๊ดเข้าห้องน้ำทันที เพราะเธอเองก็อั้นไว้นานแล้วเหมือนกัน รินรดายืนมองตามหลังเพื่อนรักขำ ๆ
“คิกคิก”
สองสาวทำกิจธุระในห้องน้ำเสร็จก็เดินอ้อมไปอีกทาง เพราะไม่อยากเจอหน้าเพื่อนใหม่แต่เก่าสำหรับเธอ ทำไมถึงไม่อยากเจอน่ะหรือ ก่อนเรียนจบเธอบังเอิญไปได้ยินสามหนุ่มและเพื่อนสาวของเขากำลังพูดถึงเธออย่างออกรสออกชาติ
“ทำไมนายไม่ลองฟันยัยเฉิ่มนั่นดูล่ะ”
กันต์ทำท่าขนลุก
“อึ๋ยเอาไม่ลงหรอก ระดับฉันไม่ได้ขาดแคลนผู้หญิงถึงขั้นจะไปเอายัยนั่นหรอก เฉิ่ม ๆ เชย ๆ แถมยังซุ่มซ่าม รูปร่างก็ดูไม่ออกว่าข้างหน้าข้างหลังแบบนั้นหมดอารมณ์กันพอดี”
“นายไม่อยากลองของแปลกเหรอวะ”
“แหวะ ต่อให้แก้ผ้ายืนตรงหน้าก็เอาไม่ลงว่ะ”
กันต์พูดจบทุกคนก็หัวเราะเสียงดัง
“นายก็ลด ๆ ความหล่อลงมาบ้างสิ สาว ๆ จะได้รุมตอมกันน้อยลง”
“ช่วยไม่ได้ก็คนมันเกิดมาหล่อ”
เธอจดจำมาจนถึงทุกวันนี้ แต่ว่าสวรรค์ช่างกลั่นแกล้งเธอ ยิ่งหนีก็ยิ่งเจอ
“!”
“เอ่อ…”
ธามยิ้มหล่อยกมือทักทาย แต่รินรดากลับเมินเดินผ่านไป หนูดีได้แต่ส่งยิ้มแห้ง ๆให้เพื่อนใหม่ แล้วเดินตามรินรดาไป ธามยิ้มเก้อ มือที่ยกเมื่อครู่ย้ายมาลูบผมที่ท้ายทอยแทน
“เฮ้อ สงสัยจะโดนเกลียดขี้หน้าแล้วล่ะมั้ง”
ธามพูดอย่างอ่อนใจ เพื่อนตบไหล่เขาเบา ๆ
“ใจเย็น ๆ ฉันว่าเดี๋ยวก็คุยเองแหละ เธออาจจะตื่นเต้นที่เจอพวกเราก็ได้”
ติณห์ออกความคิด กันต์พยักหน้าเห็นด้วย
"หรือว่าจะกลัวโดนแกล้งเหมือนเมื่อก่อน ก็เลยไม่เข้าใกล้พวกเรา"
"ไม่น่าจะใช่ หรืออาจจะใช่"
“รินเปลี่ยนไปมากเลย จากหน้ามือเป็นหลังมือเลยก็ว่าได้ ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นคนเดียวกัน เมื่อก่อนไม่กล้าแสดงออก ไม่คุยกับใคร เดี๋ยวนี้พอสวยหน่อยก็ดันมาเล่นตัวอีก”
“รินชอบนายไม่ใช่เหรอกันต์ นายลองทักหน่อยสิ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ลองก่อนหน้านี้แล้ว หน้าแตกว่ะ ไม่มีหมอรับเย็บซะด้วยสิ”
แน่นอนว่ากันต์เข้าหารินรดาตั้งแต่วันแรกแล้ว แต่ถูกเมินเหมือนกัน
“เฮ้ย!จริงดิ่ เป็นไปได้เหรอกันต์”
“ใช่เป็นไปไม่ได้หรอก แต่ว่ามันเป็นไปแล้ว”
“หรือพวกเราจะต้องไปขอโทษเธอดี”
ธามเสนอ ที่จริงเขาหาโอกาสเข้าหารินรดาบ่อยมาก ทักเธอไปทุกทางเฟส ไลน์ ไอจี แต่ก็เงียบไม่มีเสียงตอบรับเลย
“ก่อนที่จะไปขอโทษเขา นายหาทางให้เขาคุยกับพวกเราให้ได้ก่อนเถอะ”
“เฮ้อ นี่ถ้าฉันไม่แอบรักแก้วขวัญนะ ไม่ตามง้อให้ยุ่งยากหรอก เมื่อก่อนไม่เห็นจะหยิ่งแบบนี้เลย”
“จริงถ้าฉันไม่สนใจหนูดีนะ ยังไงก็ไม่เอาด้วยเหมือนกัน”
หนูดีเองก็มึนงงเหมือนกัน ปกติรินรดาจะอัธยาศัยดีมาก ใครเห็นใครก็รัก สมัยเรียนที่เก่ารุ่นพี่รุมจีบเธอตั้งหลายคน ของขวัญดอกไม้วันวาเลนไทน์แต่ละปีหอบกลับแทบไม่ไหว แต่ก็ไม่ตกลงคบใครจนเรียนจบ
“รินเธอเป็นอะไรไป”
“ไม่มีอะไรหรอก รินแค่ไม่อยากรู้จักกับสามคนนี้แค่นั้นเอง”
“ทำไมล่ะ สามคนนี้ทั้งหล่อทั้งรวย โคตรจะเฟอร์เฟ็คเลยนะ”
“ใช่เฟอร์เฟ็ค หล่อรวย แต่เราไม่อยากรู้จัก”
รินรดายอมรับว่าสามหนุ่มนั้นหล่อมาก โดยเฉพาะธาม เมื่อก่อนหล่อยังไงตอนนี้ก็ยิ่งโคตรหล่อ ไม่รู้ว่าเธอจะห้ามใจตัวเองได้มากแค่ไหน แน่นอนว่าไม่มีใครรู้เรื่องนี้ เพราะเพื่อนที่โรงเรียนเก่าคิดว่าเธอแอบรักกันต์ สาเหตุก็มาจากจดหมายนั่นฉบับเดียว
“อ้าวไหงเป็นงั้นล่ะ”
“เธออย่าถือสาเราเลยเพื่อนรัก เพื่อนอยากจะคบอยากจะคุยก็คุยเถอะเราไม่โกรธหรอก”
“แต่ริน…”
“หนูดีจ๋า รินรู้จ่ะว่าหนูดีแคร์เพื่อนมาก หนูดีอยากจะรู้จักพวกนั้นก็รู้จักไปเถอะนะจ๊ะ แต่อย่ามาบับคับให้เพื่อนอยากรู้จักด้วยนะจ๊ะนะจ๊ะ”
หนูดียิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมรินรดาถึงไม่อยากเป็นเพื่อนกับสามคนนี้ ในเมื่อเพื่อนเธอไม่อยากบอกเธอก็คงต้องปล่อยผ่านไป เพื่อนไม่คบเธอก็ไม่อยากคบ
หลายวันผ่านไปรินรดาเดินสวนกับสามหนุ่มไม่ว่าที่ไหนก็ไม่เคยมองเลย
“รินเอ่อ…”
ธามวิ่งเข้ามาทัก แต่เธอเดินผ่านไป เหมือนไม่เห็นเขา และทุก ๆ เช้า
“ริน”
“…”
รินรดาไม่หัน ไม่หยุด ไม่ยิ้ม ไม่มองแม้แต่นิดเดียว ธามได้แต่เดินคอตกไปหาเพื่อน ๆ วันต่อ ๆมาธามก็ไม่ย่อท้อ ตื้อเท่านั้น สักวันเธอจะต้องใจอ่อนบ้างล่ะ
"รินคร้าบรอธามด้วย"
"..."
รินเดินลิ่วเข้าไปในมหาลัย ธามก็วิ่งตามแล้วไปหยุดเดินตามหลังอย่างเงียบ ๆ
บางครั้งสามหนุ่มลองเรียกกลางฝูงชน มอบช่อดอกไม้ ให้ของขวัญ รินรดาก็ไม่สน ไม่รับ ทำเฉยเมยเดินผ่านไป จนอีกฝ่ายหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ
"นี่"
ธามแกล้งหยิบสมุดโน๊ตเล่มเล็กของรินรดาไปหวังจะเปิดดูแต่รินรดาคว้าเอาไว้ก่อน
"ขอดูหน่อยก็ไม่ได้"
ธามพูดอย่างน้อยออกน้อยใจ
"ไม่ได้"
ไม่ว่าธามจะแกล้งยังไง เธอก็ไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิด ธามพยายามตื้อและเอาตัวเข้าหารินรดาตลอดทั้งเช้า กลางวัน เย็น ทุกที่ที่เขาว่างแม้แต่ห้องสมุดเขาก็ไปนั่งเฝ้า แต่เธอก็ยังคงเมิน บางวันธามก็ได้แต่เดินตามหลังต้อย ๆ เงียบ ๆ อย่างน่าส่งสาร
