“อ๊า... แรงจังเลยค่ะ” เธอได้แต่ร้องครางเสียงสั่นระรัวอยู่ใต้ร่างแกร่งที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามและกำลังกระแทกกระทั้นหนักหน่วงแม่นยำ
“ร่องยังแน่นแสดงว่าออกไปจากบ้านของฉัน เธอยังไม่ตัดสินใจขายที่นาผืนน้อยใช่ไหม” ประโยคเจ็บแสบของเขาทำให้เธอรู้สึกเกลียดขี้หน้าเขาจับใจ
นอกจากเกลียดขี้หน้าก็มีความรู้สึกอื่นแอบแฝง เธอแอบชอบคนใจร้ายอย่างเขาโดยไม่รู้ตัว
“แน่นฉิบ แบบนี้เธอต้องให้ฉันเอาบ่อย ๆ ย้ายออกจากห้องเช่าสับปะรังเคของเธอซะ มาอยู่คอนโดฯ ของฉัน”
“เรื่องแม่ อื้อ... คุณจะช่วยแม่ใช่ไหมคะ”
“ได้สิ” เขารับปากก่อนจะบดจูบริมฝีปากของเธอเพื่อปิดเสียงซักถามที่น่ารำคาญ
เธอร้องครวญครางอยู่ใต้ร่างของเขานานนับชั่วโมง ก่อนที่ทุกอย่างจะแตกพร่า เขาแตกในร่องของเธอแบบไม่ป้องกัน
“ทำไมคุณไม่ป้องกันคะ”
“หน้าที่เธอไม่ใช่เหรอ”
“ค่ะ” เธอรับคำไม่อยากเถียงกับเขาอีก
เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ทางโรงพยาบาลแจ้งมาว่าอาการของมารดาไม่ค่อยดี ทำให้เธอต้องรีบไปโรงพยาบาลโดยด่วน
โชคดีที่เมฆจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ทุกบาททุกสตางค์ ดังนั้นเมื่อทางโรงพยาบาลต้องผ่าตัดหรือทำอะไรกับมารดา ทุกอย่างก็พร้อมไม่มีติดขัด
“ลืมไปเสียสนิทเลย” เธออุทานอย่างตกใจเพราะมัวแต่นั่งเฝ้ามารดา เลยลืมกินยาคุมฉุกเฉินไปเลย
เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เป็นเบอร์ของเมฆ เธอเลยรีบกดรับ
“สวัสดีค่ะ”
“เธอจะปักหลักอยู่โรงพยาบาลหรือไง แม่เธออาการดีขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอ”
“คะ” เธอกัดปากเมื่อโดนจิกกัด
ที่เขาเกลียดเธอเข้าไส้ขนาดนี้เพราะคิดว่าเธอจะจับพ่อของเขาทำผัวเมื่อหลายปีก่อน จริง ๆ ตอนนั้นพ่อของเขาแค่เอ็นดูเธอเท่านั้น
“คะ คืออะไร” เขาเอ่ยถามเสียงเข้มดุ
“เอ่อ... คือว่ามุกเป็นห่วงแม่น่ะค่ะ”
“เธอไม่ใช่หมอนะ ลืมอะไรไปหรือเปล่า เธออยู่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอก มาหาฉันเดี๋ยวนี้” คนเผด็จการรีบสั่งเสียงกร้าวมาตามสาย
“จะให้มุกไปหาคุณที่ไหนคะ” เธอยังต้องหวังเงินจากเขา ดังนั้นเขาเรียกก็ต้องไปหา หากมารดาหายเมื่อไหร่ เธอก็จะไปจากเขาทันที
ไข่มุกเดินทางไปหาเขาที่คอนโดฯ ส่วนตัว เธอเคยมาที่นี่แล้วหลายครั้ง เขาให้ขึ้นมาหาที่ห้อง พอกดกริ่งหน้าห้องเขาก็มาเปิดประตู กระชากเธอเข้าไปในห้องทันที
“อุ๊ย!” เธออุทานอย่างตกใจ พลางมองเขาตาโต เมื่อโดนกดไปกับผนังห้อง ก่อนที่ริมฝีปากบอบบางจะถูกเขากระแทกจูบอย่างดุดัน
“อื้อ...” เธอครางประท้วง
“ทำไมมาช้าจัง ฉันหิวรู้ไหม” เขารั้งเธอไปที่โซฟา ทำเอาไข่มุกหน้าตาแตกตื่น
“คุณเมฆคะ วันนี้ใช้อันนี้นะคะ” เธอหยิบถุงยางอนามัยขึ้นมาให้เขา เขารับไปก่อนจะเขวี้ยงทิ้ง
“หน้าที่คุมกำเนิดเป็นของเธอ ถ้าเธอพลาดท้องแสดงว่าอยากจับฉัน ฉันไม่รับหรอกนะ”
“ทำไมคุณใจร้ายแบบนี้”
“เมื่อหลายปีก่อนเธอเพิ่งจะสิบห้าก็อยากจับพ่อฉัน ดีที่ฉันไปเห็น ไม่งั้นฉันคงมีแม่เลี้ยงอายุน้อยกว่าไปแล้ว นี่คิดจะจับฉันอีกเหรอ ที่ฉันนอนกับเธอก็เพราะฉันอยากซื้อเธอชั่วคราวแลกกับเงินค่ารักษาแม่เธอเท่านั้น หรือเธอลืมอะไรไปว่าไม่ควรทำให้ตัวเองท้อง”
“แต่ถ้าคุณป้องกันมุกก็ไม่ท้องแน่ ๆ คุณไม่อยากมีลูกทำไมไม่ป้องกันล่ะคะ” เขาพูดเอาแต่ได้ เขาเห็นแก่ตัวและร้ายกาจที่สุด
“ก็แค่คุมกำเนิดมันจะไปยากกอะไร มีทั้งยาฉีดยากิน ฉันก็อยากรู้ว่าเธอจะอ้างอะไรนักหนา” เขามองหน้าเธออย่างจริงจัง
ไข่มุกเลือกที่จะเงียบ เมื่อโดนตอกกลับมาแบบนี้ ปกติแล้วเธอไม่มีปากมีเสียงกับใครเขาอยู่แล้ว
“ถอดเสื้อผ้าแล้วอ้าขาสิ นั่นมันหน้าที่เธอไม่ใช่เหรอ” เขากระชากเสื้อผ้าอาภรณ์ของเธอออกไป นั่นทำให้ไข่มุกถึงกับร้องไห้ออกมา
“ร้องไห้อีกแล้ว รู้ไหมว่าฉันเกลียดน้ำตาเธอที่สุด” เขาพูดแบบนั้นเธอก็เม้มปากเข้าหากัน แต่ปากของเธอสั่นระริกอย่างข่มกลั้นอารมณ์
“ทำไมคุณถึงได้ใจร้ายกับมุกขนาดนี้” เธอถามไปสะอื้นไป
เขาสบถยาวเหยียดบอกว่าอย่าร้องก็ยังจะร้อง เขาไม่ชอบเห็นน้ำตาของเธอ
เมฆจัดการพลิกร่างของเธอให้นอนคว่ำพาดไปกับโซฟา ก่อนที่เขาจะหวดสะโพกงอน ๆ ขาวผ่องของเธอ
“โอ๊ย! เจ็บนะคะ” เธอร้องประท้วงเมื่อโดนฝ่ามือหนาหวดก้นขาว ๆ จนขึ้นรอยแดง
เขาแยกขาของเธอออกจนกว้าง ก่อนที่จะซุกปากร้อนระอุเข้าหา กลีบสวาทหวานฉ่ำถูกลิ้นสากร้อนลามเลียอย่างถ้วนทั่ว
“อ๊า...” เธอครางด้วยความเสียวซ่าน ปฏิเสธไม่ได้ว่ารสรักของเขาดุเด็ดเร่าร้อนเหลือล้น แม้จะรุกเร้ารุนแรงไปบ้าง
“เสียวไหม”
“ไม่ อ๊า...”
“เธอนี่ก็ดื้อแล้วก็ปากแข็งเหมือนกันนะ” เขาลามเลียพลางสอดนิ้วเข้าไปในร่องระรัว ทำเอาน้ำเสียวไหลซึมออกมาจากร่องไม่ขาดสาย
เขาก้มลงไปตวัดลิ้นลามเลีย ก่อนที่จะงับแก้มก้นขาวผ่องของเธอเล่น
“อุ๊ย!” เธออุทานเมื่อเขี้ยวคมของเขาขบเม้มอย่างมันเขี้ยว
“เจ็บเหรอ” เขาเอ่ยถาม ในขณะที่เธอครางอืออาเมื่อเขาประคองแก่นกายเสียดสีกับปากถ้ำสวาท
ส่วนปลายของความแข็งแกร่งค่อย ๆ สอดแทรกเข้าไปในร่องชุ่มฉ่ำคับแน่นที่ทำให้เขาเสียวซ่านจนต้องครางออกมาด้วยใบหน้าเหยเก
“แน่น” เขาครางเสียงแหบพร่าออกมา แล้วเริ่มขยับซอยกายในร่องเสียวของเธออย่างล้ำลึกมิดเม้น
อุ้งมือใหญ่รวบเอวคอดของเธอเอาไว้แน่นแล้วเบียดอัดเข้าไปในร่องเสียวอย่างล้ำลึก
ไข่มุกจิกมือเข้ากับโซฟาตัวยาวแน่น เธอหยัดสะโพกให้เขาอย่างเสียวซ่านรัญจวนใจ
“มันไหม” เขาเอ่ยถามในขณะที่สะโพกสอบทำงานอย่างต่อเนื่อง หน้าขาแกร่งกระทบกระแทกกับสะโพกงอนงามของเธอจนได้ยินเสียงตั่บ ๆ พร้อมกับหยาดน้ำรักไหลซึมออกมาจากร่องเสียวไม่หยุดหย่อน
หยาดน้ำรักไหลซึมไปตามเรียวขาจนหยดย้อยลงบนโซฟา ความเมามันทำให้เขาควบสะโพกหนักหน่วงแม่นยำขึ้น
“แรงจัง” ไข่มุกร้องครางไม่ขาดสาย ก่อนที่จะหวีดร้องเกร็งกระตุกเสร็จสมอย่างรุนแรง
“เสร็จแล้วเหรอ” เขาเอ่ยถาม ผ่อนสะโพกจากแรงกระแทก เป็นการสาวท่อนเนื้อยาว ๆ โดยถอนกายออกเกือบสุดและกระแทกเกือบสุด
เมื่อเธอคลายจากการบีบรัดแนบแน่นหลังจากถึงจุดสุดยอด เขาก็เริ่มซอยจังหวะเร็วขึ้น แรงขึ้นตามลำดับ
“ขอแรง ๆ นะไข่มุก” เขาร้องขอด้วยใบหน้าเหยเก ร่องของเธอมันบีบรัดเขาแนบแน่น ทำให้เธอไปถึงจุดหมายปลายทางสวาทรุนแรงอีกครั้ง
“อ๊า... เสร็จแล้ว” เขาครางเสียงดังลั่นก่อนจะระเบิดน้ำกามในร่องเสียวอีกครั้ง
“แม่จ๊ะ รู้สึกยังไงบ้างจ๊ะ” ไข่มุกเอ่ยถามมารดาอย่างห่วงใย หลังจากที่มารดาฟื้นคืนสติกลับมาอีกครั้ง
“ถามได้เป็นยังไง ก็เจ็บนะสิโว้ย! ถามอะไรโง่ๆ”
“แม่” ไข่มุกครางออกมา ไม่คิดว่าจะโดนมารดาตวาดใส่แบบนี้
“ฉันร้อน ฉันหิว แกไปหาอะไรมาให้ฉันกินหน่อย”
“ฉันซื้อของโปรดของแม่มาด้วยนะจ๊ะ”
“แล้วค่าผ่าตัด แกเอาเงินที่ไหนมาจ่าย” ราตรีเอ่ยถามบุตรสาว
“เอ่อ... คือว่าฉัน” ไข่มุกอึกอัก
“แกควรจะไปขอคุณเมฆนะ”
“ทำไมฉันต้องไปขอเขาด้วยจ๊ะ”
“เพราะเขาเป็นผัวแกไง”
“เขาไม่ได้เป็นอะไรกับหนูหรอกค่ะ”
“ไม่เป็นอะไรได้ยังไง ฉันอุตส่าห์วางแผนทั้งหมดขึ้นมา วางยาในกาแฟให้แกเอาไปให้เขา”
“ทำไมแม่ต้องทำแบบนั้นด้วย” เธอรู้อยู่เต็มอกแต่ไม่เคยกล่าวหามารดา
“ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะว่าฉันอยากให้แกจับผู้ชายรวย ๆ ทำผัวยังไงล่ะ แกกับฉันจะได้สบายไปทั้งชาติ แต่แกมันหน้าโง่ ฉันอุตส่าห์วางแผน แต่แกกลับโดนเขาเจาะไข่แดงฟรี ๆ เขาไม่รับผิดชอบแกก็ยอม เงียบเหมือนเป่าสากไม่เรียกร้องอะไร”
“ฉันจะไปเรียกร้องได้ยังไง ก็เพราะว่าแม่ไปวางยาเขา ถ้าฉันรู้ว่ากาแฟแก้วนั้นแม่ใส่ยาปลุกเซ็กซ์เข้าไป ฉันจะรีบเททิ้งไม่เอาไปให้คุณเมฆดื่มเด็ดขาด”
“นังลูกเวร แกนี่มันโง่เหมือนวัวเหมือนควาย เกิดมาทั้งสาวทั้งสวย แต่ไม่รู้จักใช้ให้เป็นประโยชน์ พรหมจรรย์ของคนอื่นน่ะเขามีราคาค่างวด แต่ของแกน่ะมันโดนเหยียบย่ำไม่เหลือชิ้นดี แทนที่จะใช้มารยาหญิงออดอ้อนออเซาะให้เขารักเขาหลง แต่ทำไม่เป็น หน้าโง่ ถ้าฉันรู้ว่าแกเกิดมาจะโง่ขนาดนี้ ฉันเอาขี้เถายัดปากแกไปแล้ว”
“ทำไมแม่พูดแบบนี้ล่ะ”
“ความจริงคุณผู้ชายเอ็นดูแกมาก ตอนนั้นแกยังอายุสิบห้าสิบหก ยังเอ๊าะ ๆ ผู้ชายแก่คราวพ่อแบบนั้นเขาชอบเด็ก ฉันอุตส่าห์ให้แกไปออดอ้อน แกก็ทำไม่เป็น โง่แล้วโง่อีก โง่ซ้ำซาก”
“คุณผู้ชายเป็นผู้มีพระคุณของหนู หนูไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ อีกอย่างคุณผู้หญิงก็เอ็นดูหนูมาก ส่งให้เล่าเรียน หนูจะเนรคุณทำแบบนั้นได้ยังไงคะ หนูทำไม่ได้หรอกค่ะ”
“นังลูกงี่เง่า แกไสหัวไปเลยนะ ไสหัวไปเลย ฉันอยากจะฆ่าแกนัก” คนป่วยบนเตียงอาละวาดขว้างปาข้าวของ
“แม่ ฮึก ๆ ฮือ ๆ” เธอร้องออกมาอย่างเสียใจ ไม่ว่าจะทำดีแค่ไหนก็เป็นได้แค่คนโง่ ๆ คนหนึ่งเท่านั้น
“มันเป็นแบบนี้นี่เอง” คนที่ยืนฟังอยู่นานแล้วเดินเข้ามาด้วยฝีเท้ามั่นคง
“คุณเมฆ” ไข่มุกเช็ดน้ำตา ไม่คิดว่าเขาจะมาได้ยินในสิ่งที่มารดากับเธอทะเลาะกัน
“คุณมาได้ยังไง” ราตรีเอ่ยถามอย่างตกใจเช่นกัน
“ผมเป็นคนจ่ายเงินค่ารักษาให้ ทำไมจะมาดูไม่ได้ว่าใกล้ตายหรือยัง”
“คุณเมฆ!” ไข่มุกอุทานอย่างตกใจ จะอย่างไรก็คือแม่
“เธอเลิกปกป้องแม่ชั่ว ๆ ของเธอสักที ทำไมเธอไม่บอกฉันว่าเรื่องราวทุกอย่างเป็นแบบนี้ ปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดอยู่ตั้งนาน”
“แต่ยังไงเขาก็คือแม่ของไข่มุกนะคะ” เธอกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากเย็น
“แม่แบบนี้ฉันไม่นับว่าเป็นแม่หรอกนะ”
“ที่คุณมาจ่ายค่ารักษาให้ฉันเพราะติดใจยายมุกใช่ไหมล่ะ ก็ดี ถ้าติดใจก็เลี้ยงดูกันให้เรียบร้อย ไม่ใช่แอบมากินลับหลังแบบนี้ แล้วเที่ยวบอกว่าไม่เอา แต่ติดใจ”
“อยากตายนักใช่ไหม” เมฆตรงเข้าไปทำท่าจะบีบคอคนป่วยบนเตียง แต่ไข่มุกตกใจรีบเข้าไปห้ามปรามเอาไว้ทันที
“คุณเมฆอย่านะคะ อย่าทำอะไรแม่ของมุกเลยค่ะ”
“นี่เธอยังคิดจะปกป้องยายผู้หญิงชั่วช้าหน้าเงินคนนี้อีกเหรอ”
“เราออกไปคุยกันข้างนอกเถอะค่ะ” เธอเข้าใจอารมณ์ของเขา เธอเองยังรับไม่ได้ แต่เพื่อไม่ให้เกิดการปะทะขึ้นมา เธอจึงต้องลากเขาออกมาจากห้องพักผู้ป่วยเพื่อให้เขามาสงบสติอารมณ์
“ฉันจะรับผิดชอบเธอ” เขาพูดขึ้นเมื่อมายืนอยู่ในสวนสาธารณะข้างโรงพยาบาล
“คะ” เธอหลุดอุทานออกมา
“ความจริงแล้วฉันรักเธอ ฉันก็เลยโมโหหึง หึงเธอกับผู้ชายทุกคน หึงเธอกับคุณพ่อ หึงเธอกับน้องเขย” ที่เขาตามราวี ตามโมโห ต่อว่าที่เธอมีผู้ชายมาชอบเยอะเพราะเขากลัวเธอจะใจอ่อนกับผู้ชายคนใดคนหนึ่งที่มาจีบในสักวัน เขาจึงต้องหาเรื่องชวนทะเลาะ
“คุณบอกว่าคุณรักมุกเหรอคะ” ไข่มุกแทบไม่เชื่อหู หัวใจของเธอเต้นรัวเร็วขึ้นมาในทันทีที่ได้ประโยคนี้ของเขา
“ใช่ แต่ฉันแสดงออกไม่เป็น เลยตามหึง ตามราวีเธอ แต่พอรู้ว่าเธอไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันเข้าใจผิด ฉันก็ดีใจนะมุก” เขาดึงมือเธอมากุมเอาไว้
“แล้วเธอล่ะรักฉันบ้างไหม”
“คุณเมฆร้ายจะตายไป” เธอว่าให้
“ร้ายแล้วรักไหม”
“ถึงจะร้ายแต่ก็ตามดูแล จำได้ว่าหลายปีก่อนเกือบโดนฉุด คุณก็เข้ามาช่วยมุกเอาไว้”
“เพราะฉันเป็นห่วงเธอไง และฉันก็ยอมรับว่าภูมิใจที่ได้เป็นคนแรกของเธอ ไม่ว่าจะมีใครมาจีบเธอเท่าไหร่ ก็ไม่มีใครได้ครอบครองเธอเลยสักคน”
“มุกคิดว่ามันไร้ค่าสำหรับคุณเสียอีกค่ะ”
“ไม่เลยมุก เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ ฉันขอโทษ และฉันก็พร้อมที่จะปรับปรุงตัวเอง ทำทุกอย่างให้ดีขึ้นเพื่อชดเชยกับที่เคยทำไม่ดีกับเธอไข่มุก”
เสียงโครมดังขึ้น ก่อนที่ร่างของราตรีจะหล่นลงกระแทกกับรถที่จอดอยู่
“แม่!” ไข่มุกกรีดร้องก่อนจะวิ่งไปหาร่างอันไร้วิญญาณของมารดา
เมฆเองก็วิ่งออกมาดูอย่างตกใจเช่นกัน เขาเงยหน้าขึ้นไปถึงได้เห็นว่าบนชั้นที่ราตรีพักอยู่มีผู้ชายแปลกหน้าสองคนยืนมองลงมา เขารีบโทร. หาลูกน้องของเขาให้ไปสกัดจับตัวคนร้ายเอาไว้ในทันที รวมถึงแจ้ง รปภ. ว่ามีคนร้ายบนชั้นนั้นด้วย
การจับตัวคนร้ายค่อนข้างชุลมุน แต่สุดท้ายก็สามารถจับได้
คนร้ายที่ถูกจับตัวซัดทอดไปถึงเจ้าของบ่อนที่ราตรีเคยไปเล่นการพนัน แล้วราตรีเผอิญไปเห็นว่าที่นั่นค้ายา ราตรียังได้หลักฐานสำคัญกุมความลับนั้นเอาไว้ ราตรีจึงถูกสั่งเก็บ
งานศพของราตรีถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย โดยเมฆเป็นเจ้าภาพให้ ในขณะที่ไข่มุกเต็มไปด้วยความโศกเศร้า หลังจากเผาศพ ไข่มุกก็นำกระดูกของมารดาไปลอยอังคารทั้งหมด
จบสิ้นกันทีกับเรื่องราวเลวร้ายที่เกิดขึ้น เธอหมั่นทำบุญใส่บาตรและถวายสังฆทานไปให้มารดาอยู่เสมอ กรรมใดที่ได้ทำเอาไว้ในชาตินี้ก็ขอให้อโหสิกรรมให้กันทุกอย่าง เธอไม่ติดใจอะไรอีกต่อไปแล้ว
“มุก ต่อจากนี้ไปให้ฉันได้ดูแลเธอนะ” เขาดึงเธอมากอดรัดแนบอก
“ขอบคุณนะคะที่ยังอยู่กับมุกไม่ไปไหน” แม้มารดาจะเป็นเช่นไรก็คือมารดา เมื่อท่านจากไปเธอก็รู้สึกเคว้งคว้างอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
เมฆขอเธอแต่งงาน แต่เธออยากไว้ทุกข์ให้มารดาสักปี เขาจึงขอจองเธอเอาไว้ก่อน
แหวนเพชรน้ำงามถูกสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ พร้อมกับจุมพิตอ่อนโยนของเขา
“ต่อจากนี้ไป ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอเสียใจอีกเด็ดขาด” คำพูดของเขาเชื่อถือได้ก็เมื่อเขาทำแบบนั้นจริง ๆ
หลังจากนั้นหนึ่งปีไข่มุกก็เข้าพิธีวิวาห์กับเมฆอย่างเรียบง่าย เขาจดทะเบียนสมรสกับเธออย่างถูกต้องตามกฎหมาย เธอไม่ได้เป็นผู้หญิงในความลับอีกต่อไป
ชีวิตแต่งงานที่เกิดขึ้นเรียบง่ายอย่างที่เธอปรารถนา เขาดูแลเอาใจใส่ และยิ่งดูแลเอาใจใส่เมื่อเธอตั้งท้องลูกคนแรก จนถึงกำหนดคลอด
เมฆเห่อลูกน้อยค่อนข้างมาก เขาดูแลเอาใจใส่ลูกและแม่เสมอหน้า มอบความรักให้ไม่ต่างกัน
คำพูดร้าย ๆ สิ่งไม่ดีที่เกิดขึ้นก่อนแต่งงานได้จางหายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาอีก เขาสามารถลบเลือนบาดแผลในหัวใจของเธอได้จนหายสนิท เพราะความรักที่แท้จริงของเขา
...จบ...
