น้ำใส...
"โย...สุขสันต์วันเกิด..มีความสุขมากๆ นะ"
น้ำใสยื่นกล่องของขวัญของเธอให้กับชายหนุ่มเจ้าของวันเกิด
เขามองกล่องของขวัญที่อยู่ในมือของเธอโดยที่ไม่ได้รับไว้แต่อย่างใดก่อนจะเงยมองหน้าเธอด้วยสายตาที่บ่งบอกอย่างชัดเจนว่าพอใจ
"ใครใช้ให้เธอมา" ทุกคนที่กำลังสนุกกับงานวันเกิดก็ต่างพากันเงียบเมื่อเห็นเจ้าของงานเริ่มจะไม่โอเคกับคนตรงหน้า
"เอ่อออ ไม่มีใครเชิญหรอก เรามาของเราเอง"
"งั้นก็ออกไปจากบ้านฉันซะ!!! ไปอยู่ในที่ของเธอโน่น ไป๊!!!! "
"เฮ้ยใจเย็นๆ ดิวะไอ้โย"
เปรมรีบเดินมาหาเพื่อนของตนเองเมื่อเห็นว่าสถานะการณ์เริ่มจะไม่ดี
"รู้ทั้งรู้ว่ากูเกลียดขี้หน้า ก็ยังจะเสนอหน้ามาอีก ต้องหน้าด้านขนาดไหนวะ แม่งงเอ้ยยยย"
"เฮ้ย แรงไปป่าววะ ยังไงๆ น้ำก็เป็นเมียมึงนะเว้ย"เปรมพยายามจะไกล่เกลี่ยสถานการณ์ตอนนี้แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลสักเท่าไหร่ เขาจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากแสงเหนือเพื่อสนิท
อีกคนหนึ่งเพื่อมาช่วยกันห้ามเหตุการณ์ตรงหน้า แสงเหนือเดินเข้ามา เขาไม่ได้มองเพื่อนตัวเอง แต่เขามองผู้หญิงตรงหน้าของเพื่อนที่ตอนนี้กำลังกอดกล่องของขวัญไว้แนบอกและก้มหน้าอยู่ เขารู้ว่าเธอกำลังร้องไห้
"ฉันว่าเธอกลับไปเถอะนะ ส่วนมึงไอ้โย น้ำใสเป็นเมียมึงๆ ควรจะพูดจาดีๆ กับเธอบ้าง" แสงเหนือเตือนเพื่อนของตัวเอง
"กูไม่เคยยอมรับผู้หญิงคนนี้พวกมึงก็รู้"
"วาโย..." น้ำใสเงยหน้าขึ้นมามองชายคนที่เธอรักทั้งน้ำตา
"ทำไม เรียกชื่อทำไม รับไม่ได้งั้นสิที่พูดความจริง"
".................."
"ถามทำไมไม่ตอบ ห๊าา!!! รึว่ารับไม่ได้"
"โย...โยจะโกรธจะเกลียดเรายังไงก็แล้วแต่ มันก็เปลี่ยนแปลงความจริงไม่ได้หรอกนะว่าเรากับโยเป็นอะไรกัน ถึงแม้โยจะไม่อยายอม
รับมันก็ตาม"
เพราะความน้อยใจกับสิ่งที่เขาพูด เธอจึงพูดอะไรแบบนั้นออกไป รู้ทั้งรู้นะว่าเขาจะไม่พอใจ
เขาตรงเข้ามาหาเธอโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว เขาลากเธอมายังบริเวรริมสระน้ำ ทุกคนในงานก็รีบวิ่งรีบเดินตาม และสิ่งทีไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
เขากระชากแขนเธออย่างแรงและผลักเธอลงไปในสระน้ำ
"ช่วยด้วยเราว่ายน้ำไม่เป็น ....อึก อึก ช่วยด้วย...."
"ห้ามใครลงไปช่วยยัยนี่เป็นอันขาด"
เธอร้องเรียกให้คนช่วยแต่ไม่มีใครลงมาช่วยเธอเลยแม้แต่คนเดียว
ทำไมเขาใจร้ายกับเธอได้ถึงขนาดนี้ เธอจ้องมองไปที่แววตาของเขา มันปรากฏออกมาชัดเจนว่าเขาเกลียดเธอมากขนาดไหน เธอรู้ว่าเธอทำผิดกับเขา แต่เขาจะใจร้ายปล่อยให้ตายไปต่อหน้าต่อตาเขาเลยอย่างงั้นเหรอ
น้ำตาของเธอค่อยๆ ไหลออกมาช้าๆ ก่อนที่ร่างของเธอกำลังจะค่อยๆ จมลงไป ได้สิ ถ้าเขาอยากให้เธอตาย เธอก็พร้อมจะยอมตายให้เขาพอใจ
ทุกวันนี้คิดว่าเธอมีความสุขอย่างนั้นเหรอกับสิ่งที่เธอได้ตัดสินใจทำมันลงไปไม่เลยสักนิดเธอยอมโดนคนที่เธอรักเกลียด ยอมให้เขาด่าว่าสาระพัดว่าเธอมันเลวเธอมันร้ายกาจ
สำหรับเขาผู้ชายที่เธอรัก....เธอเป็นเพียงผู้หญิงหน้าด้านไร้ยางอาย
วาโย....
"เฮ้ยยมึงทำเกินไปรึเปล่าวะไอ้โยนั่นเมียมึงนะ"
เปรมถามด้วยความตกใจ เขากำลังจะลงไปช่วยน้ำใสขึ้นมาจากน้ำก่อนที่เธอจะจมลงไปแต่วาโยดึงเขาเอาไว้ไม่ยอมให้เขาหรือใครลงไป
"หึ เกินไปตรงไหนวะ"
"เมียมึงจะจมน้ำตายอยู่แล้วนะมึงจะไม่ทำห่าไรเลยรึไง"
"มึงเชื่อว่ายัยนั่นว่ายน้ำไม่เป็น?? "
"แต่เมียมึงกำลังจะจมน้ำมึงไม่เห็นเหรอ มึงมันบ้า มึงมันใจร้ายเกินไปว่ะ วันนี้วันเกิดมึงแต่อาจจะเป็นวันตายของน้ำใสก็ได้นะถ้ามึงไม่ลงไปช่วยตอนนี้"
"ไอโย!! มึงถ้ามึงไม่ช่วยงั้นกูจะลงไปช่วยน้ำเอง"
แสงเหนือพูดด้วยความโมโห เขาถอดเสื้อของตัวเองออกเพื่อจะกระโดดลงไปช่วยน้ำใสขึ้นมาจากน้ำ
"มึงไม่ต้อง" วาโยห้ามเพื่อนตัวเองเอง ก่อนที่เขาจึงรีบกระโดดลงไปช่วยน้ำใสขึ้นมาจากสระน้ำ ซึ่งตอนนี้เธอหมดสติไปแล้ว หวังว่าจมน้ำแค่นี้คงยังไม่ตายหรอกนะ ทุกคนอาจคิดว่าเขาคงจะปล่อยให้ยัยนี่ตาย หึ เขาไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก
มันคงจะง่ายเกินไปถ้าจะมาตายตอนนี้ ผู้หญิงคนนี้ต้องได้รับบทเรียนที่แสนเจ็บปวด
เขาสาบาน..........
เมื่อเขาช่วยผู้หญิงคนนี้ขึ้นมาจากน้ำสำเร็จ แต่ดันหมดสติไปซะแล้ว เขาจึงต้องจำใจผายปอดให้เธอ ถ้าถามว่าต็มใจที่จะเม้าทูเม้ามั้ย บอกเลยว่าไม่แม้แต่นิดเดียว โคตรจะขยะแขยงตัวเองที่ต้องสัมผัสร่างกายของผู้หญิงคนนี้
แต่ไอ้ห่าเปรมมันเสือกพูดว่าผมต้องรับผิดชอบเพราะผมทำให้ยัยนี่เป็นแบบนี้ ส่วนไอ้เหนือก็ยืนทำหน้านิ่งตามสไตล์มันนั่นแล่ะ แม่งเป็นห่าไรกันวะ จะสงสารยัยนี่ทำไมคนที่ควรสงสารคือเขานี่!!!
น้ำใส....
เธอรู้สึกเหมือนมีใครมาป้วนเปี้ยนอยู่ที่ริมฝีปากและบริเวรหน้าอกของเธอ สักพักเธอก็สำลักน้ำออกมา ซึ่งมันก็เยอะมาก จนทำให้เธอปวดแสบปวดร้อนตรงจมูก ปาก และคอ
เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ และตั้งสติ ใช่ เธอจมน้ำนี่นา เธอมองหน้าคนที่อยู่ตรงหน้าของเธอ เขาก็ คือ ผู้ชายใจร้ายที่ผลักเธอตกลงไปในสระ
นี่อย่าบอกนะว่าเขาเป็นคนช่วยเธอขึ้นมา เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
เธอพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง และมองไปรอบๆ ตอนนี้เหลือแค่เธอ วาโย เปรม แล้วก็แสงเหนือเท่านั้นส่วนคนอื่นๆ คงกลับกันหมดแล้ว
"จำไว้นะ ต่อไปอย่ามาปากดีกับฉันอีก"
พูดจบเขาก็เดินกลับเข้าบ้านไป
ส่วนตัวเธอก็ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น มันลุกไม่ไหวเลยจริงๆ
"ฉันว่าเธอกลับบ้านไปกินยาดีกว่านะฉันว่า อย่าลืมนะว่าพรุ่งนี้เธอมีสอบ ฉันกลับล่ะ " นั่นคือคำพูดของแสงเหนือเขาพูดก่อนจะเดินไปอีกคน เหลือแค่เธอกับเปรม เธอจึงถามเรื่องทียังสงสัยอยู่
"เอ่อ เปรม เมื่อกี้ใครลงไปช่วยเราขึ้นมาเหรอ" เพราะต้องการความแน่ใจว่าใครช่วยเธอขึ้นมาจึงถามออกไป
"ใครผลักเธอลงไปก็คนนั้นแล่ะ"
"วาโย....ช่วยเราขึ้นมาจริงๆ เหรอ"
"แล้วมะกี้เธอไม่ดูสภาพมันรึไง"
อืมมนั่นสินะเสื้อผ้าเขาเปียกหมดเลยนี่นาคงเป็นเขาจริงๆ ที่ช่วยเธอขึ้นมา
