สองคนในห้องเรียนตกใจกับเสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
เมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามา ใบหน้าของทั้งสองคนก็เต็มไปด้วยความตื่นตกใจ
ในดวงตาของหลินเทียนมีไฟโกรธแฝงอยู่ ใครจะไปคิดว่าคนที่อยู่กับแฟนสาวของเขาจะเป็นเพื่อนสนิทของเขา—ลู่หยาง！
เขาตะคอกด้วยความโกรธว่า ：“ลู่หยาง！ หยางเสวย！ พวกแกทำแบบนี้ ไม่ละลายใจฉันบ้างเหรอ？ ”
หลังจากที่ลู่หยางเห็นชัดเจนแล้วว่าคนที่มาคือหลินเทียน เขาก็ยิ้มอย่างเย้ยหยัน และจับนมของหยางเสวยอย่างเต็มแรง พร้อมกับพูดอย่างเหยียดหยามว่า ：“นายมือพิการแล้ว ของที่นายจับไม่ได้ ฉันก็ช่วยจับให้นาย นายไม่ขอบคุณฉัน ยังมีหน้ามาตะคอกใส่ฉันอีก？ ”
“แก！ ”
หลินเทียนโกรธจนหน้าแดงก่ำ มือขวาก็สั่นไม่หยุดเพราะความโกรธ
เขาหันไปมองหยางเสวย เขาพูดขึ้นทั้งโกรธทั้งเสียใจว่า ：“เธอเคยสาบานว่า จะอยู่กับฉันตลอดไปไม่ใช่เหรอ？ ”
รอยแดงบนใบหน้าของหยางเสวยยังไม่จางหายไป เธอกวาดสายตามองหลินเทียนอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง จากนั้นก็เอียงหน้าไปซบกับไหล่ของลู่หยาง แล้วยิ้มออกมา
“หลินเทียน ก็แค่คำสาบาน พูดออกมาลอย ๆ เท่านั้น นายก็ถือเป็นจริงเป็นจังด้วย？ ”
“นายยังไม่รู้ใช่ไหม เพราะนายพิการเลยทำให้ไม่ได้ไปฝึกงานที่โรงพยาบาลบรู๊ค ตอนนี้ลู่หยางได้ไปแทนนายแล้ว”
“ลู่หยาง กำลังจะกลายเป็นหมออัจฉริยะคนใหม่ของชั้นเรียน ทำไมฉันต้องคบกับคนที่ไร้ประโยชน์อย่างนายด้วย？ ”
สารเลว！
ดวงตาของหลินเทียนแดงก่ำ สติถูกไฟโกรธครอบงำ ：“ฉันจะฆ่าพวกแก！ ”
เขาหยิบเก้าอี้ข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วก็ตีไปที่ลู่หยาง
เมื่อลู่หยางเห็นมือขวาที่สั่นไม่หยุดของหลินเทียน ก็หัวเราะเย้ยหยันออกมา จากนั้นก็เดินเข้ามาจับเก้าอี้ไว้ ก่อนจะแย่งกลับไปทันที
เพราะแขนของหลินเทียนได้รับบาดเจ็บ พละกำลังไม่เหมือนเมื่อก่อน เขาแทบจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของลู่หยางเลยด้วยซ้ำ！
หลังจากที่ลู่หยางแย่งเก้าอี้ไป ก็เตะหลินเทียนล้มลงกับพื้นทันที
จากนั้นก็เหยียบหัวของหลินเทียน แล้วถุยน้ำลายออกมา ：“คนที่มือพิการ นายยังคิดว่านายยังเป็นอัจฉริยะอยู่เหรอไง？ ”
เหยียดหยามหลินเทียนแล้ว ลู่หยางก็หัวเราะออกมาเสียงดัง ก่อนจะพาหยางเสวยเดินออกไป
ทิ้งไว้เพียงหลินเทียนให้นอนอยู่บนพื้นที่เย็นเฉียบ
หลายนาทีต่อมา หลินเทียนค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก จากนั้นก็เดินออกไปจากตึก ราวกับซากศพเดินได้
สำหรับหลินเทียนแล้ว การถูกหยางเสวยหักหลัง เหมือนฟางเส้นสุดท้ายของเขาได้ขาดสะบั้นลง
ติ๋ง！
โทรศัพท์ดังขึ้น หลินเทียนปลดล็อกแล้วเปิดอ่านอย่างไร้ความรู้สึก เขาไม่คิดว่าจะเป็นอีเมลฉบับหนึ่ง
รอจนเขาอ่านข้อความจบ รูม่านตาของเขาก็หดตัว
เป็นภาพถ่ายภาพหนึ่ง ผู้ชายสองคนกำลังคุยกันในโรงแรม
หนึ่งในนั้นคือลู่หยาง
ส่วนผู้ชายหน้าตาดุร้ายร่างกายกำยำอีกคน แม้เขาจะถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน หลินเทียนก็ไม่มีวันลืม
เขาก็คือโจรที่ฟันมือขวาของเขา และทำให้เขากลายเป็นคนพิการคนนั้น！
หรือว่าตอนนั้น... ไม่ใช่อุบัติเหตุ？
และตอนที่มือขวาของหลินเทียนสั่นอย่างควบคุมไม่ได้อีกครั้ง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
หลังจากกดรับสายแล้ว ในนั้นก็มีเสียงเย็นเยือกของผู้หญิงดังขึ้น ：“มาที่ประตูทางทิศตะวันออกของวิทยาลัย”
พูดจบ โทรศัพท์ก็วางสายไป
หลินเทียนกำโทรศัพท์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาของเขาค่อย ๆ จากงุนงงก็เป็นประกายขึ้นมา
ไป！
เมื่อคิดว่าความโชคร้ายทั้งหมดของตัวเอง อาจจะเกิดจากแผนของลู่หยาง หลินเทียนก็โกรธจนอยากจะฉีกทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นมาทันที！
“ลู่หยาง ถ้านายเป็นคนทำจริง ๆ ฉันจะทำให้นายเสียใจที่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้！ ”
หลินเทียนกำหมัดแน่น และวิ่งออกไปจากหอพักอย่างรวดเร็ว
เขาวิ่งไปยังประตูตะวันออกด้วยความกระวนกระวาย แต่เมื่อไปถึงก็เห็นรถโรลส์-รอยซ์ แฟนธอม สีดำสลับทองจอดอยู่หน้าวิทยาลัย
เมื่อเทียบกับรถหรูที่มีมูลค่าหลายล้านดอลลาร์คันนี้ เมอร์เซเดส-เบนซ์กับบีเอ็มดับเบิลยู ก็เหมือนกับคนขอทานในสลัม
เห็นเพียงประตูรถเปิดออก และมีสาวสวยเซ็กซี่ในชุดเลขาสาวก้าวออกมาจากรถ
กระโปรงรัดสะโพกสีดำ ปิดรัดบั้นท้ายของเธอไว้แน่น เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าที่เกินจริง
เสื้อตัวในสีขาวเหมือนกำลังจะระเบิดหน้าอกขนาดสามสิบหกดีออกมา！
ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาตรงหน้าหลินเทียน ใช้นิ้วดันแว่นกรอบดำเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า ：“ขึ้นรถ ไปกับฉัน！ ”
“คุณคือ…”
“ฉันชื่อหลินลั่วเสว่ ฉันเป็นใครไม่สำคัญ คุณรู้แค่ว่า—ตามฉันมา คำถามทั้งหมดของคุณก็จะได้รับคำตอบ”
หลินเทียนได้กลิ่นน้ำหอมที่เย้ายวนบนตัวของหลินลั่วเสว่ ก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย
แต่หลังจากลังเลอยู่สองวินาที เขาก็ตัดสินใจขึ้นรถ
รถหรูคำรามเหมือนสัตว์ประหลาด แล้วแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว
หลินเทียนนั่งอยู่ในรถ มองดูวิวที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วตลอดทางจนไปถึงใจกลางเมือง
ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงวิลเลจแห่งหนึ่ง ที่ตั้งอยู่ในย่านที่เจริญที่สุดของเมือง
ด้านหลังของวิลเลจเป็นสนามกอล์ฟ
ด้านหน้าเป็นสวนดอกไม้ขนาดใหญ่
มีสระว่ายน้ำ โรงยิม อะไรที่ควรจะมีก็มีครบ และตรงกลางก็เป็นโรงพยาบาลสูงสามชั้น
ภายในโรงพยาบาลตกแต่งด้วยสไตส์บารอก ซึ่งเป็นศิลปะในสมัยศตวรรษที่สิบแปดให้ความรู้สึกที่หรูหรา และยิ่งใหญ่
แต่สิ่งที่ทำให้หลินเทียนตกใจมากที่สุดกลับไม่ใช่ความหรูหราของที่นี่ แต่เป็นชื่อของโรงพยาบาล ：โรงพยาบาล โฮดูว์ โรเยอร์！
เพียงแค่เห็นคำไม่กี่คำนี้ หลินเทียนก็รู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาทันที และในหัวก็มึน ๆ ขึ้นมา
ไม่คิดว่าที่นี่จะเป็นโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำระดับตำนานของเมืองเจี้ยนเฉี่ยว！
ใครกันที่อยากเจอฉัน？
หรือว่า...
ระหว่างที่กำลังงุนงงอยู่นั้น หลินเทียนเดินตามหลินลั่วเสว่ผ่านจุดตรวจรักษาความปลอดภัย และขึ้นลิฟต์มายังชั้นบนสุดของโรงพยาบาล
หลินลั่วเสว่พาเขามายังหน้าประตูห้องหนังสือห้องหนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า ：“คุณหมอหลิวอยู่ข้างใน เขาอยากจะคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว”
หมอหลิว！
เป็นเขาจริง ๆ เหรอ ？
หลินเทียนยังคงรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ จากนั้นเขาก็หมุนลูกบิดประตูเดินเข้าไป กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโชยมาแตะหน้าของเขา
ชายชราผมสีดอกเลากำลังมองดูชั้นหนังสือ ซึ่งยืนหันหลังให้กับหลินเทียน
หลังจากที่หลินเทียนปิดประตูแล้ว เขาก็พูดขึ้นทันทีว่า “นายเห็นรูปพวกนั้นแล้วนายคิดอะไร？ ”
หลินเทียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดขึ้นว่า ：“ผมมาที่นี่เพียงอยากจะรู้ความจริงเท่านั้น！ ”
ชายชราหัวเราะขึ้นทันที จากนั้นก็หันกลับมาช้า ๆ ：“รู้ความจริงแล้วนายจะทำอะไรได้ นายมีความสามารถที่จะเอาคืนเหรอ？ ”
“เงินทอง อำนาจ ศักดิ์ศรี เกียรติยศ ขอเพียงรับปากฉันเรื่องหนึ่ง สิ่งที่นายต้องการ ฉันสามารถให้นายได้ทุกอย่าง”
“รวมถึงตามหาตัวคนร้ายที่ฟันนายในตอนนั้น เอามันมาตรงหน้านาย”
ตอนที่เห็นป้าย ‘โรงพยาบาล โฮดูว์ โรเยอร์’ เขาก็ได้คาดการณ์ไว้แล้ว แต่วินาทีที่เห็นหน้าของชายชรา เขาก็ยังตื่นเต้นมาก
ชายชราคนนี้คือไอดอลของหลินเทียน หมอในตำนาน คุณหมอหลิว！
ผู้ชายที่ได้รับการยกย่องจากวงการแพทย์ให้เป็นหมออัจฉริยะอันดับหนึ่งของโลก！
ขณะเดียวกันเขายังเป็นคนที่รวยที่สุดในเมืองเจี้ยนเฉี่ยวอีกด้วย！
หากเปรียบเทียบคุณหมอหลิวกับดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า หลินเทียนก็เป็นได้เพียงฝุ่นผงบนผิวโลกเท่านั้น！
แต่บุคคลระดับนี้ ทำไมถึงมาหาเขา？
ในใจของหลินเทียนรู้สึกสงสัยมาก แต่เขายังคงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดออกมาว่า ：“ผมรับปาก！ ”
หลินเทียนเข้าใจว่าตั้งแต่วินาทีที่เขาได้รับอีเมลนั่น ข้อมูลทั้งหมดของเขา ก็อยู่ในการควบคุมของอีกฝ่ายแล้ว
ชายชราผู้มั่งคั่งมีอำนาจล้นเหลือผู้นี้ ถ้าจะบดขยี้เขาให้ตายก็เหมือนกับขยี้มดตัวหนึ่งเท่านั้น！
“นายในตอนนี้ ยังไม่สามารถทำสิ่งที่ฉันต้องการให้ได้ นายยังต้องเรียนรู้ และฝึกฝนอีก！ ”
คำพูดของหมอหลิว ทำเอาหลินเทียนชะงักไปทันที
เขาอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า ：“หมอหลิว คุณต้องการให้ผมทำอะไรกันแน่？ ”
“เรื่องนี้ไม่รีบ พูดเรื่องของนายก่อน หมอฝีมือดี มือจะสั่นไม่ได้”
หมายความว่ายังไง？
หมอหลิวหยิบกระดิ่งทองขึ้นมา จากนั้นก็แกว่งไปมาเบา ๆ
ติ๊ง ติ๊ง！
หมอหลายคนในชุดเสื้อกาวน์ก็เปิดประตูเข้ามาทันที
พวกเขาเข้ามากดตัวของหลินเทียนลงบนเปลหาม และฉีดยาที่คอให้เขาทันที
“เด็กดี นอนหลับสักตื่นเถอะ”
“รอนายตื่นแล้ว ฝันร้ายก็จบลงแล้ว”
“สิ่งที่รอต้อนรับนาย ก็จะเป็นชีวิตใหม่ที่นายไม่เคยสัมผัสมาก่อน！ ”
ระหว่างที่สะลึมสะลืออยู่นั้น เขาก็เห็นหมอหลิวกำลังเดินเข้ามาหาเขา ในหัวของหลินเทียน จู่ ๆ ก็มีความคิดผุดขึ้นมา
หรือว่าหมอหลิวจะรักษามือขวาของฉัน？
