เสียงพูดคุยเสียงดังลั่นไปทั่วบริเวณ เหมือนนกกระจอกแตกรัง บรรยากาศภายในโรงอาหารของโรงเรียน ตอนเช้า ตั้งแต่เจ็ดโมง ถึง เจ็ดโมงห้าสิบนาที เต็มไปด้วยความวุ่นวาย 

" ผิง การบ้านวิชาฝรั่งเศสเสร็จหรือยัง " คนที่ถูกเรียก กำลังถักเปียให้เพื่อนอยู่ ส่ายหน้าออกมา ด้วยความอ่อนใจ

 " เสร็จแล้ว แต่ไม่ให้ลอก " เจ้าของเกรดสี่ ของห้อง บอกเสียงเข้ม ใบหน้าสวยหวานดุเพื่อนด้วยสายตา 

 " ขอร้อง ละนะ สัญญา ครั้งนี้ครั้งเดียวจริงๆ จะไม่ขอลอกการบ้านอีกแล้ว "

คนที่โดนมาดามคาดโทษเอาไว้ พนมมือ หลวมๆ ยกมือไหว้เพื่อนรัก 

 " สัญญานะ มะปราง ครั้งสุดท้าย " คนที่ถักเปียอยู่หัวเราะออกมา ขนมผิง ใจดีขนาดนี้ ครั้งนี้ ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายหรอก 

" หัวเราะอะไร ขนมจีน " คนที่ถักเปียเกือบจะเสร็จแล้ว ถามเพื่อนที่นั่งอยู่ แล้วส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมา 

" ป่าว หนมเปล่าหัวเราะผิง แค่คิดถึงเรื่องตลกเอง "

 เจ้าตัวเฉไฉ แล้วมองเพื่อนที่กำลังย่องไปหยิบ กระเป๋าหนังสือ สีชมพูหวานของขนมผิง ที่วางอยู่ 

" สัญญาแล้วนะมะปราง " ต้นฉบับการบ้าน กำชับอีกครั้ง 

" สัญญาจ้ะ ผิง ปรางสัญญาว่าจะไม่ลอกการบ้านฝรั่งเศสอีกแล้ว "

ไม่ลอกฝรั่งเศสแต่ลอกวิชาอื่น เจ้าตัวคิดในใจ แล้วนั่งลง เปิดแบบฝึกหัด แล้วจัดการปั่น การบ้าน ทำความเร็วอย่างเต็มที่ 

มือบอบบางที่สวมนาฬิกาเบบี้จีสีขาว มัดผมถูกโบว์ให้เพื่อน แล้วหยิบหวี มาหวีให้อีกครั้ง

"เรียบร้อยจ้ะ เสร็จแล้ว " มือถักเปียบอกกับเพื่อนที่นั่งอยู่ ขนมจีนจับมือของเพื่อนขึ้นมา จุ้บเบาๆ 

" ขอบคุณนะคะคุณแม่ผิง ผู้แสนใจดี "

ขนมจีนยิ้มหวานให้เพื่อน แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงไปที่ร้านข้าวมันไก่ ที่อยู่ด้านใน สั่งอาหารเช้า เป็นกิจวัตรประจำวัน 

" ไก่ต้มไม่หนังสอง เพิ่มไข่ต้มด้วยค่ะ " 

นักเรียนมอหกสั่งอาหารเช้า เช่นเดิม แล้วเดินไปหยิบถาด ช้อนส้อม และถ้วยน้ำจิ้ม มารอเอาไว้ก่อนแล้ว 

" น้ำเปล่า2ขวดค่ะ "

 ขนมผิง สั่งน้ำเปล่า ก่อนจะยื่นบัตรพลาสติก ส่งให้แม่ค้าสแกน ใบหน้าสวยหวาน ยิ้มให้ ก่อนจะหันหลังกลับมา 

ชนกับใครบางคน ที่เดินมาซื้อน้ำพอดี 

" ขอโทษค่ะ " ขวดน้ำเย็นโดนเสื้อนักเรียนของคนตรงหน้า ทำให้เปียกชื้นนิดหน่อย 

" ไม่เป็นไร " คนตัวสูง บอกเสียงอ่อนโยน แล้วมองคนที่เดินชนตัวเอง 

ใบหน้าสวยหวานไม่เงยหน้ามองด้วยซ้ำ ว่าเค้าเป็นใคร เจ้าตัวก้มหน้าเดินหนีไปก่อน 

พิสิทธิ์ พิริยะกุลวงค์ ชื่อที่ปักอยู่ที่หน้าอก ทำเอาคนที่ซุ่มซ่ามอย่างเธอ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามอง มีใครที่โรงเรียนบ้าง ที่ไม่รู้จักเค้า 

" มาแล้ว " คนที่เดินไปซื้อน้ำ วางขวดน้ำลงกับโต๊ะอาหาร แล้วส่งหลอดให้เพื่อน ใบหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นรัว ค่อยๆ ผ่อนคลายลง

" เสร็จแล้ว ขอบคุณมากจ้ะ "

คนที่ใช้เวลาลอกการบ้านไม่ถึงสิบนาที เก็บสมุดแบบฝึกหัด ใส่กระเป๋าให้เพื่อน และ ให้ตัวเอง เก็บอุปกรณ์เครื่องเขียน แล้วหันไปมอง โต๊ะกลางโรงอาหาร ที่ส่งเสียงดังลั่น 

" อุ้ย พี่พีช กลับมาแล้วหรอ "

รุ่นพี่มอหกปีที่แล้ว ที่เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน ไปต่างประเทศ กลับมาเรียนซ้ำชั้นปีนี้พร้อมพวกเธอ กลับมาจากต่างประเทศแล้ว ชายหนุ่มผู้โดดเด่น ท่ามกลางสปอร์ตไลท์ 

" มาแล้วสิ ก็นั่งอยู่ตรงนั้น " ขนมจีนที่ทานข้าวหมดจาน ตอบเพื่อนแล้วมองคนที่ช้าที่สุด กำลังตักข้าว อย่างเรียบร้อย 

" ผิง เจ็ดโมงยี่สิบแล้วจ้ะ " ขนมจีนบอกเพื่อนที่ยังทานไม่หมด 

" แหม หนม แกห้ามเร่งแม่ผิงของฉัน แม่ผิงเค้าเรียบร้อยละเมียดละไม ไม่เหมือนแก ตักทีเต็มช้อน กินไม่กี่คำก็หมด "

มะปรางเอ่ยปากออกมา แล้วลุกไปซื้อลูกชิ้นทอด มา5ไม้ แล้ววางลง 

" แข่งกัน ลูกชิ้น4ไม้ กับข้าวครึ่งจาน ใครกินหมดก่อน "

สองสาวยักคิ้วให้กัน แล้วหยิบคนไม้ ก่อนจะกินลูกชิ้นอย่างรวดเร็ว การแกล้ง ขนมผิงเป็นความสุขอีกอย่าง ของสองสาว 

" แกล้งอะ "

ขนมผิงบ่นออกมา แต่ยิ้มให้เพื่อน สามสาวหัวเราะคิกคักชอบใจ แล้วมะปรางก็รับหน้าที่เก็บจานบนโต๊ะไปเก็บเอาไว้ที่จุดวางจาน หนมจีน ถือกระเป๋าให้เพื่อน แล้วเดินขึ้นอาคารเรียน ไปด้วยกัน 

เสียงกริ่งเข้าแถวเคารพธงชาติดังขึ้นเมื่อเวลาเจ็ดโมงห้าสิบนาที นักเรียนจำนวนเกือบพันคน ต่างทยอยกันเดินไปเข้าแถวเคารพธงชาติ เสียงเพลงประจำโรงเรียนจบลง พร้อมกับที่เสียงคุณครู เรียกให้นักเรียนทั้งหมดประจำที่ 

" พี่พีชกลับมาแล้ว " เสียงเพื่อนต่างห้อง ที่เข้าแถวข้างๆ กัน พูดคุยถึง คนที่เพิ่งกลับมา 

" สวัสดีนักเรียน " อาจารย์ฝ่ายวิชาการ เริ่มการสนทนากับนักเรียน แล้วหันไปมอง คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ก่อนจะพูดขึ้นมา 

" รุ่นพี่ของพวกเรา ที่สอบชิงทุนการศึกษาไปแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศกลับมา เรียนชั้นมัธยมหกในปีนี้ด้วย เอ้า ปรบมือต้อนรับ "

เสียงอาจารย์บอกด้วยความภูมิใจ 

" สวัสดีครับ อาจารย์ทุกท่าน น้องๆ ทุกคน พี่ชื่อ พีช พิสิทธิ์ พิริยะกุลวงศ์ ครับ "ชายหนุ่มแนะนำตัวเพียงเท่านี้ แต่รุ่นน้อง กรี้ดกันดังสนั่น 

" หล่อละลาย " คนข้างๆ บอกออกมา แล้วมองคนที่ยืนอยู่ไกลๆ 

ขนมผิงแอบยิ้มออกมา เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า กลิ่นน้ำหอมยังติดจมูกอยู่เลย 

" หล่ออะ แต่สู้พี่ชายเค้าไม่ได้ " หนมจีนบอกกับเพื่อนรัก ที่ยืนอยู่ข้างหน้า 

" ไม่เห็นหล่อเลย พี่ปัง ธรรมดา " มะปรางบอกออกมา ทำเอาคนอยากจับคู่พี่ชายกับเพื่อนค้อนออกมา 

" จ้ะ คุณมะปราง หล่อแบบพี่ชายฉัน ธรรมดาแล้วแบบไหนที่ไม่ธรรมดา "

" ฉัน สายฝอจ้ะ ไม่ชอบสายตี๋แบบพี่ปังของแก " คนที่มีเวย์ชัดเจนตอบกลับไป 

" ดีแล้ว เพราะพี่ปัง น่าจะชอบเรียบร้อย นุ่มนวล อ่อนโยน แบบแม่ผิงของเรา ส่วนแก ก็ขอไปสายฝอ แบบที่ชอบที่ชอบแล้วกัน "

หนมจีนบอกเพื่อน แล้วหันมากระซิบแม่ผิง ที่ยืนอยู่ตรงหน้า 

" แล้วผิงชอบแบบไหน ขาวตี๋แบบพี่ปัง พอได้ไหม " คนไม่มีสเป็คส่ายหน้า 

" ไม่รู้สิ ไม่ได้ชอบแบบไหนเลยแค่เห็นแล้ว ใจเต้นแรง ไม่เป็นตัวของตัวเองละมั้ง " เจ้าตัวตอบกลางๆ 

" งั้นพี่ปังของแก หมดสิทธิ์เพราะเจอหลายรอบแล้ว แม่ผิงก็ยังปกติดี " มะปรางบอกด้วยรอยยิ้ม 

" จ้า แม่สายฝอ " หนมจีนประชดใส่ แล้วมองเพื่อนสาว ที่มองออกไปตรงหน้าแถว แทบไม่ละสายตา

" นางสาว พริมรตา เวชนนท์ ชั้น ม6/5 ให้มาที่ห้องฝ่ายปกครองด้วยค่ะ "

เสียงประกาศเรียกชื่อ ขนมผิง ในช่วงพักกลางวัน ในขณะที่นักเรียนเกือบทั้งหมด นั่งทานอาหารอยู่ที่โรงอาหาร ทำให้ คนที่ถูกเรียกชื่อ เป็นเป้าสายตา

" ผิง มีอะไร " คนที่ถูกเรียกส่ายหน้า แล้วมองอาหารในจาน ที่ทานเกือบหมดแล้ว จึงยกขวดน้ำขึ้นมาดื่ม

" ไปเลย เดี๋ยวเค้าเก็บให้ " มะปรางบอกกับเพื่อน แต่หนมจีนส่ายหน้า

" ปราง ไปกับผิง เดี๋ยวเค้าเก็บจานเอง แล้วจะรีบตามไป " สามสาว ไม่เคยทิ้งกัน บอกออกมา

" ไม่เป็นไร ผิงไปคนเดียวได้ กินขนมกันไปเถอะ "

คนที่รู้นิสัยเพื่อนดี บอกออกมา เกรงใจที่เพื่อนจะต้องอดขนมตอนกลางวัน

" ไม่เอา ลุกเร็ว "

มะปรางลุกขึ้น แล้วจับมือเพื่อนสาวเดินออกจากโรงอาหาร ตรงไปยังอาคารเรียนหลัก ซึ่งด้านล่าง เป็นห้องฝ่ายปกครอง ติดกับ ห้องประชาสัมพันธ์

ประตูกระจกสีชาทำให้มองไม่เห็นภายใน ว่ามีอะไรเกิดขึ้น กริ่งหน้าห้องที่มีเอาไว้ให้กดเรียกอาจารย์ ถูกกดทันที

ประตูกระจกเปิดออกพร้อมกับที่อาจารย์หญิงวัยกลางคน โผล่หน้าออกมา

" มาแล้วหรอ พริมรตา " อาจารย์แม่ เรียกชื่อด้วยน้ำเสียงดุดัน ตามสไตล์ แล้วมองเพื่อนข้างๆ ที่มาด้วยกัน

" ไม่ต้องรอหรอก อีกนาน ฉันบอกมาดามแล้ว ว่าคาบฝรั่งเศส พริมรตาจะไม่เข้าเรียน "

อาจารย์บอกย้ำ กับเพื่อน แล้วมองใบหน้าสวยใส ของสาวน้อย

" เข้ามาสิ " ประตูเปิดกว้างออก ขนมผิงถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าไปข้างใน หนมจีนวิ่งกระหืดกระหอบตามมาพอดี

" ไปไหนแล้ว " คนที่ตามมาทีหลัง หอบแฮกๆ พยายามมองเข้าไปด้านใน

" อาจารย์แม่ออกมารับเองเลย แถมยังบอกว่า คาบมาดามจะขอลาด้วย แบบนี้ หมายความว่าไง " มะปรางบอกกับหนมจีน

" ก็ไม่หมายความว่าไง อย่าคิดเยอะ ไปเหอะ เดี๋ยวเบรคบ่าย ค่อยลงมารับผิงอีกรอบ "

คนที่ห่วงเพื่อน ยังคงละล้าละลัง มองหน้ามองหลัง ก่อนจะเดินขึ้นห้องไป

ประตูในห้องปิดสนิทแล้ว แอร์เย็นฉ่ำ เมื่อเข้าไปถึง อาจารย์หลายคนนั่งกันอยู่

" นี่ไง ขนมผิง " อาจารย์ประจำชั้น นั่งรออยู่แล้ว ยิ้มออกมา เมื่อเห็นลูกศิษย์คนโปรด

" น่ารัก เรียบร้อย ไหมคะ อาจารย์ " คนที่เปรียบดั่งแม่ของชั้นม6/5 อวดลูกสาว ที่เพิ่งมาถึง

" สูงเท่าไหร่ " อาจารย์สาวถามขึ้นมา

" 165ค่ะ " คำตอบน่าพอใจ

" โอเค เอาพริมรตา เนี่ยแหละ " คนถูกเลือกไม่รู้เรื่องไม่รู้ราวอะไร ยืนทำหน้างง

แล้วเสียงกริ่งก็ดังขึ้นมา

" ขนมผิงไปเปิดประตูให้ครูหน่อย " ผู้ที่อายุน้อยที่สุด ถูกใช้งานทันที

ประตูเปิดออก พร้อมกับคนที่ยืนรออยู่ ตกใจไม่แพ้กัน

พริมรตาเปิดประตูค้างเอาไว้ แล้วคนที่อยู่ข้างนอก ก็ผลักประตูค้างเอาไว้

" มาแล้ว ตาพีช " อาจารย์แม่ เรียกชื่อเล่นอย่างสนิทสนม แล้วมองคนที่ยืนอยู่ห่างกัน เป็นเมตร

" มาคู่กันหน่อยสิ " อาจารย์แม่ออกคำสั่ง เรียกนักเรียนสองคนให้มายืนคู่กัน

" แมทช์ไหมคะ พอดีเลย เดี๋ยวขนมผิงใส่รองเท้าส้นสูงสักหน่อย ก็พอดี " อาจารย์สาวฝ่ายประชาสัมพันธ์ยิ้มออกมา แล้วมองคนทั้งคู่

" ดูความสูงสิ พอดีกันเลย ตอนนี้เท่าระดับหัวไหล่ของพีช เหมาะสมกันมาก " คนที่ยังไม่รู้เรื่องราว ทำหน้างง

" ไม่งงสิจ้ะ ขนมผิง งานกีฬาสัมพันธ์ของโรงเรียน ที่แข่งกับโรงเรียนเพื่อนบ้าน ปีนี้ ครูจะให้พีชถือธงโรงเรียน แล้วขนมผิง ถือป้ายโรงเรียน คู่กับพีชจ้ะ "

คนที่ยังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุที่ถูกเรียกให้มาที่นี่ ยิ้มออกมา แล้วเหลือบมองคนข้างๆ ที่ยืนคู่กัน

" สวัสดีครับ พี่ชื่อพีช " เค้าแนะนำตัวแล้วมองคนข้างๆ ที่มองหน้าเค้าอยู่พอดี

" สวัสดีค่ะ พี่พีช ขนมผิงค่ะ " คนที่เขินจัดแนะนำตัว แล้วพยายามไม่สบตากับเค้า เฉไฉไปทางอื่น

" งั้น วันนี้ไปลองชุดให้เรียบร้อยเลยนะคะ ไหนๆ เด็กๆ ก็ลาคาบบ่ายแล้ว "

อาจารย์สาวขอความเห็นจากอาจารย์ฝ่ายปกครอง ที่จะนำตัว นักเรียนออกนอกโรงเรียน ไปที่ร้านชุดไทยที่อยู่ไม่ไกล

" ไปเลยก็ได้ เดี๋ยวไปรถตู้ของโรงเรียนกันนะ "

นักเรียนหญิงขึ้นไปบนรถแล้วนั่งเบาะหลังตามมารยาท ก่อนที่คนที่ตามมา จะนั่งข้างกันไป อาจารย์สาวสองคนนั่งที่เบาะหน้าคู่กัน แล้วรถก็ขับออกจากโรงเรียนช้าๆ

ช่วงบ่ายก็ยังมีรถเต็มถนนอยู่ดี อาจารย์สาวคุยกันไประหว่างทาง ไม่ได้สนใจ คนที่อยู่ข้างหลัง ที่นั่งหัวใจเต้นแรงอยู่ในตอนนี้

" อยู่ห้องไหน " เค้าถามห้องของเธอ เหมือนเป็นการชวนคุย

" ห้อง5ค่ะ สายศิลป์ " คนที่เรียนสายวิทย์ห้องสมาร์ท พยักหน้ารับรู้

แล้วบทสนทนาก็จบลง ใบหน้าขาวใส มองออกไปข้างนอกหน้าต่าง ไม่กล้ามองไปทางเค้า

รถตู้จอดให้ลงอย่างเร่งด่วน คนที่ลงทีหลังสุด เลิ่กลั่กจนเหยียบบันไดพลาด แต่คนที่มองมาอยู่แล้ว รับเอาไว้แล้วประคองได้ทัน ก่อนที่รถจะรีบออกตัวไปอย่างรวดเร็ว มือที่จับเอวอยู่ ปล่อยช้าๆ แล้วยิ้มออกมา เมื่อเห็นว่า คนที่เกือบล้ม หน้าแดงจัด

" ร้อนหรือเขิน " เค้าถามออกมา แล้วเดินนำหน้าไปไม่รอคำตอบ คนถูกถามค้อนกับลมกับฟ้า เขินค่ะ เขินพี่พีชนั่นแหละ คนอะไร มั่นใจในตัวเองมาก

พนักงานในร้าน มองนักเรียนชายแล้วยิ้มกว้าง

" อาจารย์ขา ขอยืมตัวไปเทสต์หน้ากล้องได้ไหมคะ งานดีขนาดนี้ " คนถูกชมยิ้มออกมา แล้วมองคนข้างๆ ไม่วางตา

" คนนี้ก็สวย ตัวบาง แต่ดูมีอะไร " คำว่ามีอะไร ทำเอาคนที่พอรู้ ยิ้มกว้าง

" ของผู้หญิง อยากได้สีชมพูกลีบบัว มีไหมคะ " อาจารย์สาวถามออกมา สีชมพูเป็นสีประจำโรงเรียน

" ผู้ชายใส่ขาว นุ่งโจงกระเบนสีดำ " อาจารย์ที่คิดมาแล้ว บอกออกมา ช่างที่ร้าน เดินมาจับมือ สาวน้อยเข้าไปข้างในห้องแต่งตัวทันที

ชุดไทยสีชมพูหวาน สไบเฉียง กับผ้าถุงปักระยิบระยับ ทำเอาคนที่เห็นเอ่ยปากออกมา

" แม่เอ้ย ขนาดยังไม่เต็มสาว ยังสวยขนาดนี้ ผิวเอย หน้าเอย หน้าอกเอย สะโพกเอย ดีไปหมดเลยลูก "

คำชมจากช่าง ทำเอาคนที่ไม่เคย แต่งตัว หน้าแดงจัด

" อายุเท่าไหร่แล้วคะหนู "

" 17ค่ะ "

" โอ้ย พี่อยากได้ไปประกวดนางงาม อีกสักปีสองปีนะลูก พี่จะส่งเข้าประกวด " คนที่พ่อแม่หวงส่ายหน้าก่อนเลย

" ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ค่อยชอบ " คนขี้อายบอกออกไป แล้วเดินออกไปข้างนอก ที่มีคนรออยู่ ใบหน้าสวยหวานมองคนตรงหน้า แล้วก้มหน้าลง เค้ามองเธอแบบนี้ได้ไง

ชุดไทยสไบเฉียงสีชมพูหวาน ที่สวมใส่อยู่นี้ ขับผิวขาวผ่องของคนตรงหน้าอย่างงดงามที่สุด อาจารย์สาวมองลูกศิษย์แล้วยิ้มกว้างออกมา

" สวยจริงปังจริงลูกศิษย์ฉัน " มือที่จับอยู่ที่แขนจับหมุนตัวไปรอบๆ แล้วมองด้วยความพอใจ

" มีรองเท้าส้นสูงไหมคะ ขอยืมให้ลองหน่อย "

พนักงานทางร้าน หยิบรองเท้าส้นสูง มาวางไว้ให้ แล้วคนที่ยืนอยู่ ก็มองหาที่นั่ง แล้วไปนั่งสวมรองเท้าก่อนจะลุกขึ้นยืน ด้วยความระมัดระวัง มือของอีกคน คว้าแขนเอาไว้ ให้เธอทรงตัว ก่อนจะยิ้มออกมา กับท่าทางเก้ๆ กังๆ

" นั่นไง ปัญหา " คนที่ไม่เคยใส่ชุดแบบนี้ ใส่รองเท้าแบบนี้ ยืนทรงตัวไม่ค่อยอยู่ ทำเอาคนในร้านอมยิ้มกันออกมา ด้วยความเอ็นดู

" ขนมผิง ตอนเย็นเรียนพิเศษไหมลูก " อาจารย์ถามด้วยความเอ็นดู กับความเด๋อ

" เรียนค่ะ ที่สยาม ห้าโมงครึ่งถึงสองทุ่มครึ่ง วัน จันทร์อังคารพุธค่ะ " คนที่ได้ยินพยักหน้ารับรู้

" งั้นเอาแบบนี้ ตอนกลางวัน หลังทานข้าวเสร็จ มาเดินเล่นๆ วันละสักครึ่งชั่วโมง ส่วนตอนเย็น ถ้าว่าง ก็เดินที่สนามหญ้าให้คุ้นชิน ได้ไหมคะ"

อาจารย์วางแผนให้เสร็จสรรพ มองลูกศิษย์สาวน้อยด้วยความพอใจ

เสียงกริ่งพักเบรคสิบห้านาทีในช่วงบ่ายดังขึ้น สองสาววิ่งออกจากห้องเรียนตรงดิ่งมาที่ห้องฝ่ายปกครอง ก่อนจะหยุดนิ่ง เมื่อเห็นเพื่อนรัก ยืนคุยกับใครบางคน

" แล้วเจอกันนะ ตั้งใจเดินละ "

คนที่สวมรองเท้าธรรมดาบอกกับเพื่อนรุ่นน้อง แล้วเดินแยกกลับห้องไป ส่วนคนที่ยืนนิ่งอยู่ ร้องออกมา ด้วยความตกใจ เมื่อถูกจี้เอว

" กรี้ด "

เสียงร้องกรี้ดออกมา ไม่เบานักทำให้คนที่เดินไปไม่ไกล หันกลับมามอง ก็เห็นสามสาว ยืนหัวเราะอยู่ด้วยกัน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคร่งขรึม อมยิ้มแล้วเดินกลับห้องเรียนของตัวเองทันที

" คุยอะไรกัน มีโมเม้นท์หวานๆ ด้วย " มะปรางถามถึงรุ่นพี่สุดฮอต ลืมเรื่องราวที่เพื่อนต้องถูกเรียกมาจนหมดสิ้น

" ไม่ได้คุยอะไรเลย ก็แค่ทักทายปกติ " คนที่พยายามเก็บความรู้สึกของตัวเอง บอกออกมา แล้วจับมือเพื่อนคนละข้าง เดินออกมาจากจุดนั้น

" เออ ลืมเลย มีเรื่องอะไร " ขนมจีนถามคำถามเข้าประเด็น

" อาจารย์แม่ จะให้ผิง เป็นตัวแทนโรงเรียนถือป้ายกีฬาสัมพันธ์ "

คนที่ไม่ค่อยมั่นใจ ก้มหน้าก้มตาตอบ แต่คนข้างๆ สองคน แอบวี้ดออกมา

" หมายความว่า เดินคู่กับคนคนนั้นใช่ไหม "

" คนคนนั้นคือคนคนไหน " ความย้อนคำ ทำเอาเพื่อนอยากจะวี้ดด้วยความหมั่นไส้

" เล่นตัว ตอบมา เอาดีดี "

" อือ พี่พีชเค้าถือธง " คำตอบที่ถูกใจ ทำเอาสองสาวปรบมือเสียงดัง

" โอ้ย อิจฉา อยากไปเจอพี่พีชใกล้ๆ " หนุ่มฮอตประจำโรงเรียน ที่สาวๆ ทั้งรุ่นน้อง และรุ่นเดียวกัน ใฝ่ฝัน

" เจอใกล้ๆ แล้วหล่อไหม "

" ก็หน้าตาดี " คำตอบที่ตอบเป็นกลาง ทำให้เพื่อนค้อนใส่

" แบบนี้เค้าเรียกว่า หล่อมาก ดีมาก งานดีสุดๆ จะมาบอกว่า หน้าตาดีแบบนั้นไม่ได้จ้ะ เพื่อนรัก "

มะปรางบอกจากใจจริง แล้วสามสาวก็เดินตรงมาที่ห้องน้ำหญิงของฝ่ายมัธยมปลาย ที่มีนักเรียนรุ่นเดียวกัน กำลังยืนส่องกระจกอยู่

คนที่กำลังหวีผม ปรายตามองสามคนที่เข้ามาใหม่ ยืนส่องกระจกไม่ห่างนักด้วยความไม่พอใจ ความจริงก็ไม่มีอะไรสักนิด แต่ว่า ก็แค่ไม่ชอบหน้า เท่านั้นเอง ไม่ถูกชะตา โดยเฉพาะคนที่ยืนกลาง ขนมผิง

" แก พี่พีช หล่อแซ่บมากจริงๆ วะ "

คนที่กำลังหวีผม เติมลิปมันบอกกับเพื่อน แล้วส่องกระจก สำรวจความเรียบร้อย

" วันนี้วันจันทร์ ฉันจะไปดักเจอเค้าที่สยาม " คนที่รู้ความเคลื่อนไหว เป็นอย่างดี บอกกับเพื่อนที่ยืนรออยู่

" แก รู้ได้ไง ว่าเค้าไปไหน "

" เรียนพิเศษ พี่พีชเรียนพิเศษ สามวัน ที่สยาม ฉันรู้ ฉันไปสืบมาแล้ว "

" แล้วแก จะโดดคลาสอาจารย์สังคมหรอไง " คนที่มีเรียนด้วยกัน ถามขึ้นมา ด้วยความเป็นห่วง

" เออ ฉันจะโดดคลาสอาจารย์สังคม ไปตามหาหัวใจของฉัน พี่พีช ต้องเป็นของแอปเปิ้ล "

เพื่อนๆ ส่ายหน้ากันเป็นแถวกับคำพูดที่แสนมั่นใจของคนตรงหน้า แอปเปิ้ล สวย หน้าตาดี แต่มั่นใจในตัวเองมากเกินไป ชอบคิดว่า ชอบใครแล้ว คนนั้น ก็ต้องชอบตัวเอง กลับ

คนที่เปิดประตูห้องน้ำออกมาพร้อมกัน มองหน้ากันตาปริบๆ ในห้องก็มีคนพูดทีเล่นทีจริง เรื่องพี่พีช แต่ไม่มีใครสักคน จะเอาจริงเอาจัง เหมือนแอปเปิ้ลสักคนเลย ถึงขนาดว่า จะโดดเรียนไปหา ก็ถือว่ามากไปแล้ว

" เย็นนี้ก่อนเข้าเรียน ไปกินไก่ทอดไหมจ้ะ " คนที่หิวทุกเย็นถามเพื่อน

" ได้นะ " ขนมผิงตอบตกลงแต่อีกคนส่ายหน้า

" อยากกินยำแซ่บ " คนกลางส่ายหน้า ด้วยความลำบากใจ

" แต่ไม่เป็นไร กินไก่ทอดก็ได้ แล้วขากลับค่อยสั่งยำกลับบ้าน " หนมจีนบอกกับเพื่อนสาว

" อะไร จะกินอะไรเยอะเบอร์นั้น " มะปรางบ่นออกมา

" ก็พวกแก กลับบ้านไป ก็มีข้าวที่บ้านกิน ที่บ้านฉัน มีแต่พี่ปังคนเดียว แล้วพี่ชายที่แสนดีเยี่ยม จะหุงข้าวรอเหรอ ไม่มีทาง "

สองพี่น้องที่เข้ามาอยู่ด้วยกันตามลำพังในกรุงเทพ เพื่อเรียนหนังสือ แทบจะไม่ได้ชีวิตร่วมกัน นอกจากเวลากลางคืน ที่จะกลับมานอน แล้วออกไปตอนเช้า

" เออ ขอโทษนะ หนม ฉันลืมไป " มะปรางขอโทษเพื่อนรัก แล้วบอกเสียงเบาก่อนอาจารย์จะเดินเข้ามาว่า

" งั้นวันนี้เย็นกินยำ แล้วมื้อค่ำ ฉันค่อยสั่งไก่กินที่บ้านก็ได้ " ขนมผิงยิ้มออกมา เพื่อนสองคน เป็นคนจิตใจดี มีน้ำใจ แม้บางครั้งบางที ที่คิดเห็นไม่ตรงกัน แต่ไม่มีใครจะเอาชนะกันเลยสักครั้ง

อาหารบนโต๊ะหมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว ยำหลายจาน ไก่ทอด หมูทอด และข้าวเปล่า ที่สั่งมากิน ไม่เหลืออะไรเลยทั้งนั้น

" โอ้ย อิ่มหนักมาก " คนที่อิ่มจริง บอกออกมา

" ควรอยู่ กินเยอะกว่าใคร " มะปรางบอกออกมา แล้วมองเพื่อนที่กำลังจะเรอ

" อย่านะไอ้หนม อายเค้า " เสียงเรอออกมา ดังไม่มาก เพราะขนมผิง ใช้ทิชชูปิดปากเพื่อนทัน

" ฉันมีพี่ชาย ถ้าฉันกินน้อย ฉันก็ไม่โต " คนที่กินจุกำลังขอความเห็นใจ

" ไปเถอะ เหลืออีกสิบห้านาทีเอง " ขนมผิงชวนเพื่อนเช็กบิลและออกจากร้าน ค่าเสียหายคนละสองร้อยกว่าบาท สำหรับมื้อเย็นในวันนี้

ประตูกระจกใส ถูกผลักเข้าไป แอร์ภายใน ปะทะกับคนที่เดินเข้ามา พร้อมกับใบหน้าหล่อเหลา ของคนที่ยืนอยู่ข้างใน โดดเด่น สะดุดตา

" พี่พีช "

" ขนมผิง "