Tara talk.

"อื้อ กี่โมงแล้ววะพี่นนต์"ผมถามคนข้างๆ ปวดตัวชิบหาย เมื่อวานไปนั่งกินเหล้ากับพวกเพื่อนผมมา ไม่ได้กลับบ้าน เลยโดนคนข้างๆ มันลงโทษแบบนี้ไง ผมเลยปวดเมื่อยไปทั้งตัว ไม่อยากจะลุกจากที่นอนเลยให้ตาย ถ้าไม่ติดว่าอยู่ปีสุดท้ายแล้วนะกูจะโดดเรียนแม้งเลย

"หกโมงกว่าแล้ว"พี่นนต์แฟนผมเองครับไม่รู้ตื่นตั้งแต่เมื่อไร กำลังนอนลูบแก้มผมอยู่เนี่ย

"หิว"ผมบอกคนข้างๆ พี่นนต์เลยยิ้มให้ก่อนจะก้มลงมาหอมแก้มผมแรงๆ แล้วลุกไปทั้งที่ไม่ได้ใส่อะไรสักชิ้น

"มองแบบนี้ระวังไม่ได้ไปเรียนนะ"พี่นนต์คาดโทษไว้ก่อนจะหยิบเสื้อคุมมาสวม

"ก็ใครใช้ให้แก้ผ้าเดินวะพี่ กูไม่ได้มองนะ สายตามันไปเอง"

"หรอ" พี่นนต์หันมายิ้มให้ผมก่อนจะเดินออกไปข้างนอก พี่นนต์เรียนจบไปหลายปีแล้วครับ แต่ก็ยังไปช่วยงานที่มหาลัยอยู่ปกติพี่มันไม่ค่อยยิ้มแบบนี้ให้ใคร อยู่ที่นั่นไม่ยิ้มเลยก็ว่าได้ แต่กับผมยิ้มแบบนี้ตลอดผมว่าผมชักหวงรอยยิ้มของพี่มันนะครับ ไม่อยากให้มันยิ้มให้ใคร อยากให้พี่มันยิ้มให้ผมแค่คนเดียว

สายเข้า>>>จิว

"มีเหี้ยไรแต่เช้าวะ"ผมหยิบมือถือที่สั่นอยู่บนหัวเตียงมาดูพอเห็นว่าเป็นเบอร์เพื่อนสนิทเลยกดรับ

"กูไม่มี แต่ไอ้เหี้ยอาร์มมันมี"ผมขมวดคิ้วอย่างสงสัย มันมีห่าอะไรอีกวะ วันก่อนมันทะเลาะกับแฟนพวกผมเลยนั่งเป็นเพื่อนมันยันเช้า เมาจนกลับไม่ได้ไง

"เออเดี๋ยวกูรีบไป" ผมพูดก่อนจะวางสายจากไอ้จิว ผมลุกไปอาบน้ำ ก่อนจะออกมาแต่งตัวพอเดินออกมาด้านนอกก็ได้กลิ่นอาหาร พี่นนต์กำลังผัดข้าวให้ผมกินสินะ ผมเลยเดินไปกอดพี่มันจากด้านหลัง

"หอมจังวะ"

"ไปนั่งรอเลยอย่ากวนแบบนี้เดี๋ยวจะไม่ได้ไปเรียน"พี่นนต์ว่าผมเลยหอมแก้มพี่มันแล้วรีบเดินออกมา ไม่นานข้าวผัดจานใหญ่ก็มาวางตรงหน้า

"พี่มึงไม่กินหรอวะ"

"ยังไม่หิวเดี๋ยวไปส่งแล้วค่อยกลับมากินก็ได้ เดี๋ยวกูไปอาบน้ำก่อน"พี่นนต์บอกผมแล้วเดินไปอาบน้ำ ผมก็แบ่งไว้ให้พี่มัน ทำให้ผมแต่ตัวเองไม่กินแบบนี้ได้ไงวะ

"ไม่อร่อยรึไง"พี่นนต์มานั่งข้างๆ ผมก่อนจะถามคงเห็นข้าวในจานยังเหลืออยู่

"อร่อย กินด้วยกันดิวะ" ผมเลยตักข้าวไปจ่อที่ปากพี่มัน พี่มันส่ายหน้าก่อนจะอ้าปากรับพอกินข้าวเสร็จพี่นนต์ก็ขับรถไปส่งผมที่คณะเหมือนทุกวัน

"เลิกกี่โมงโทรหากูนะเดี๋ยวมารับ"

"อือ"ผมพยักหน้ารับ ก่อนจะลงจากรถพี่มันแล้วเดินเข้าคณะ

"กว่าจะมาได้ไอ้สัสนึกว่าจัดกันอีกรอบ"ไอ้จิวมันว่าผมตอนเดินไปถึงโต๊ะ

"ที่พูดนี่กูหรือมึง"ผมเลยถามกลับจนมันพูดไม่ออกแสดงว่าเมื่อเช้ามันจัดมาเลยไม่เถียงแบบนี้ ผมเลยยิ้ม ก่อนจะหันไปมองไอ้อาร์มที่นั่งหลับตาอยู่ สักพักน้องเมแฟนมันก็เดินมา

"พี่อาร์มค่ะ"เพื่อนผมมันลืมตามามองน้องเมแต่ไม่ได้พูดอะไร

"ทำไมไม่รับสายหนูคะ"น้องเมพูดเหมือนอยากจะร้องไห้อีกจนผมอดสงสารไม่ได้

"โทรหาพี่มีอะไรรึป่าวคะ พี่ไม่ว่างรับสาย ขอโทษทีนะคะ"

"ต้องมีอะไรด้วยหรอคะ ถึงจะโทรไปหาได้ งั้นขอโทษค่ะ ที่รบกวน"น้องเมพูดแล้วเดินร้องไห้ออกไป ไอ้อาร์มมันก็แกล้งหลับตาครับ ผมเห็นน้ำตามันไหลแต่ผมไม่ได้พูด

"ไหวไมไอ้สัส"น้ำฝนมันถามไอ้อาร์ม

"ไหวดิ ถึงเวลาเรียนปลุกกูด้วย" ไอ้อาร์มมันบอกพวกผม

"อย่าปากแข็ง โกหกพวกกูได้ แต่โกหกตัวเองไม่ได้นะไอ้เหี้ย ความรู้สึกมึง มึงรู้ดีที่สุด"ผมเลยว่ามัน

พอเรียนเสร็จผมก็โทรหาพี่นนต์ พี่นนต์ไม่ได้รับสายผมแต่เป็นผู้หญิงรับแทน

/สวัสดีค่ะ/

"..."ใครกันที่รับสายแทนพี่มันแบบนี้ ปกติพี่นนต์ไม่ชอบให้ใครยุ่งกับมือถือพี่มันนะ

/จะพูดรึป่าวคะ/เธอถามย้ำอีกรอบ

"พี่นนต์อยู่ไหน"ผมถามเสียงนิ่งๆ

/นอนอยู่ค่ะ/พี่มันนอนอยู่กับเธอหรอวะผมหงุดหงิดเลยวางสายใส่

"ไปส่งกูหน่อย"ผมหันไปบอกไอ้เอกที่นั่งข้างๆ

"มาแปลกโว้ย วันนี้ให้กูไปส่ง ผัวไปไหนไม่มารับ"ไอ้เอกมันถามผมกลับมา

"อย่าถาม จะไปไม่ไป"ผมกำลังอารมณ์ไม่ดีไง เลยไม่อยากตอบมัน ไอ้เอกมันมาส่งผมที่บ้านน่ะครับ บ้านผมทำไร่องุ่น มีธุระกิจโรงแรมอีก เดี๋ยวเรียนจบผมต้องเข้าไปดูแลเองตอนนี้มีคุณตาช่วยดูอยู่ครับแต่ท่านอายุมากแล้วผมเลยอยากให้ท่านพักผ่อน ผมลงจากรถไอ้เอก ก่อนจะไปเอากุญแจรถในบ้านแล้วขับรถตัวเองไปบ้านพี่นนต์

พอไปถึงบ้านพี่มันผมก็เข้าไปข้างใน ไม่เห็นพี่มัน ผมเลยเดินหาจนทั่วก่อนจะไปเจอพี่มันนอนอยู่บนเตียงไม่ได้ใส่เสื้อ มีผู้หญิงคนนึงนั่งอยู่ข้างๆ

"แบบนี้หรอวะที่มึงบอกว่ารักกู"

Tara talk.

"แบบนี้หรอวะที่มึงบอกว่ารักกู" ผมถามเสียงนิ่งๆ ทำให้คนที่อยู่ในห้องหันมามองผมที่ยืนอยู่หน้าประตู

"มาตั้งแต่เมื่อไร ทำไมไม่โทรมาบอก พี่จะได้..."

"ทำไมกูจะไม่โทรมา พี่มึงถามคนรับโทรศัพท์พี่มึงดีกว่าว่ากูโทรมารึป่าว ให้กูรอพี่มึงไปรับวันนี้กูคงได้นอนที่คณะ แต่กูมาแบบนี้ก็ดีแล้วกูจะได้รู้..." พี่นนต์มันขมวดคิ้ว มองหน้าผมดุๆ ปกติผมไม่เคยเสียงดังใส่พี่มันแบบนี้

"จะได้รู้อะไรพูดให้รู้เรื่องดิน้ำ"พี่มันยังมีหน้ามาถามผมอีก

"หึ จะได้รู้ไงว่ากูโง่เองที่ไปรักคนอย่างมึงไงพี่"ผมมองหน้าพี่มันก่อนจะหันไปมองผู้หญิงที่นั่งข้างเตียง มือเธอยังจับแขนพี่มันไม่ปล่อย หึ

"มันไม่ใช่แบบที่มึงคิดน้ำ อย่าคิดเองเออเองดิวะ"

"เออกูมันคิดเองเออเองทั้งนั่น คิดว่ามึงรักกูแบบที่กูรักมึง แม้งเหี้ย"กูเนี่ยแหละเหี้ยเสือกไปรักพี่มันเอง ผมพูดก่อนจะเดินหันหลังออกจากห้องพี่มัน

"เดี๋ยวน้ำฟังกูก่อน โอ้ย!!! "

"จะไปไหนคะพี่นนต์"เสียงหวานของเธอเรียกชื่อพี่มันอย่างสนิทสนม ผมโคตรโง่เลยครับคิดว่าความรักระหว่างผู้ชายจะเป็นไปได้ สุดท้ายคนเจ็บก็ตัวกูเองไอ้สัส เสือกยกใจให้พี่มันไปหมดแล้วควายจริงๆ

ผมขับแลมโบสีขาวอมฟ้าคู่ใจ ออกจากบ้านพี่มัน ไม่อยากกลับบ้านตัวเองเวลานี้หรอกครับ บ้านผมมันดูกว้างเกินไปเวลาผมอยู่คนเดียว คุณตาของผมดูแลโรงแรมอยู่ที่กาญฯ นานๆ ท่านจะมาที ส่วนน้องชายคนเดียวอย่างสายฟ้ามันไปเรียนต่อมหาลัยอยู่กรุงเทพฯ เพราะถ้าผมเรียนจบผมตั้งใจจะไปบริหารโรงแรมแบบเต็มตัวที่นั่น สิ่งเดียวที่พ่อผมทิ้งไว้ให้ก่อนท่านจะเสียคือธุระกิจโรงแรมที่ท่านรัก ผมก็จะดูแลให้เต็มที

เวลาเหงาๆ หรือเคลียดๆ ผมมักจะขับรถไปเรื่อยๆ แบบตอนนี้ ผมขับรถมาหยุดอยู่บนเชิงเขาท้ายไร่ของผม ตรงนี้มองเห็นไร่ของผมทั้งหมดเลยครับ เมื่อก่อนผมมาบ่อย จนเคยคิดจะขอคุณตาสร้างบ้านบนนี้ด้วยซ้ำ ผมจอดรถก่อนจะออกมานั่งบนฝากระโปร่งรถ เวลาเคลียดสิ่งเดียวที่ทำให้ผมคลายเคลียดคือบุหรี่ ไม่มีใครรู้ว่าผมดูดบุหรี่แม้กระทั้งเพื่อนสนิททั้งสี่คนของผม

ผมนั่งดูดบุหรี่สักพักกำลังคิดว่าจะเอายังไงต่อไปดี ผมเป็นคนนิ่งๆ ไม่ค่อยพูดเลยดูเหมือนคนใจเย็น แต่ความจริงๆ แล้วผมเป็นคนโคตรใจร้อน แบบเมื่อกี้แค่เห็นผู้หญิงคนนั่นจับแขนพี่มันไม่ยอมปล่อย ผมก็โมโหจนตัวสั่นแถมเจ้าตัวก็ไม่มีทีท่าจะปัดออก ผมเลยเลือกที่จะเดินออกมาแบบนี้ จะให้ไปตบตีกับผู้หญิงเพื่อแย้งผู้ชายมันไม่ใช่นิสัยไง ผมรักพี่มันมากก็จริงแต่ในเมื่อมันไม่ได้รักผม ผมคงพอแค่นี้แหละครับ

แต่พอคิดว่าต่อไปนี้คงไม่มีพี่มันอยู่ น้ำตาเจ้ากรรมก็ดันไหลออกมาไอ้เหี้ย คงมีแค่เพื่อนผมที่รู้ว่าข้างนอกผมดูเป็นคนใจแข็ง แต่ข้างในกูโคตรบอบบาง แบบตอนนี้ที่ผมกำลังนั่งร้องไห้เพราะพี่มัน มือถือที่ผมวางไว้ข้างๆ สั่นไม่หยุด พี่มันโทรเข้ามาตั้งแต่ผมออกจากบ้านมันนั่นแหละครับ ผมไม่ได้ตัดสาย ไม่ได้ปิดเครื่อง ผมปล่อยให้มันสั่นอยู่แบบนั่นจนสายพี่มันตัดไปเอง

ครืดดดด...ครืดดดด

สายเข้า>>>น้ำฝน

คราวนี้ไม่ใช่พี่มันที่โทรเข้ามาแต่เป็นน้ำฝนเพื่อนสนิทของผม

"เออ"ผมกดรับสาย

/มึงอยู่ไหน/

"มึงมีเหี้ยอะไร"

/กูไม่มีแต่พี่นนต์มี.../

"กูไม่อยากคุยตอนนี้"

/มีอะไรกันวะ พี่กูโทรมาเสียงโคตรร้อนรน ปกติพี่นนต์ไม่เคยเป็นแบบนี้/น้ำฝนมันเป็นญาติพี่นนต์ ตอนพี่นนต์จีบผมก็ให้น้ำฝนเนี่ยแหละครับเป็นแม่สื่อ จนผมเสียท่าให้พี่มันนั่นแหละ

"มันจบไปแล้ว"

/ใจเย็นดิวะไอ้เหี้ย กูไม่รู้ว่ามึงกับพี่กูมีเรื่องอะไรกัน แต่พี่กูจริงจังกับมึงนะไอ้สัส/

"พี่มึงนอกใจกู"

/มึงเข้าใจอะไรผิดรึป่าวสายน้ำ มึงได้ถามพี่นนต์รึยัง อย่าเพิ่งคิดเองเออเองดิวะไอ้สัส/

"..."

/ใจเย็นๆ แล้วลองคุยกับพี่นนต์ก่อนดิวะ กูไม่ได้เข้าข้างใครนะ แต่ก็ไม่อยากให้มึงเข้าใจพี่กูผิด แต่ถ้ามันเป็นแบบที่มึงคิด มึงจะตัดสินใจยังไงกูก็ไม่ห้าม/

"เออ" น้ำฝนมันวางสายไปแล้ว ที่มันพูดก็ถูก ผมยังไม่ทันได้ถามพี่มันเลยว่าเธอเป็นใคร คงเป็นเพราะผมใจร้อนเอง แค่เห็นแบบนั่นผมก็โมโหจนตัวสั่น แล้วหนีพี่มันออกมา มันอาจจะไม่ใช่แบบที่ผมคิดก็ได้ ผมนั่งอีกสักพักให้ใจผมเย็นกว่านี้ แล้วค่อยขับรถไปบ้านพี่มัน ผมก็อยากรู้ไงว่าเธอเป็นใคร

Arnon talk.

ผมนั่งกดมือถือจนแบตหมดสายน้ำก็ไม่ยอมรับสายผมสักที จนผมต้องโทรหาน้ำฝนให้เธอช่วยโทรหาเมียผมให้หน่อย ผมอยากรู้ว่าสายน้ำอยู่ที่ไหนโทรไปที่บ้านก็ยังไม่กลับ จะออกไปหาเองก็ไม่รู้จะไปหาที่ไหน เมื่อเช้าผมไปส่งน้ำที่มหาลัย พอกลับมาก็เข้าไปในไร่ทั้งวันอากาศร้อนจนเหงื่อออกเต็มตัว บ่ายสามผมตั้งใจจะกลับมาอาบน้ำ แล้วรอเวลาไปรับสายน้ำแต่ดันเผลอหลับ ตื่นมาอีกทีก็เจอ วิว แฟนเก่าของผม ที่ไม่รู้ว่าเธอขึ้นมาได้ยังไง ยังไม่ทันจะถามอะไร สายน้ำก็มาซะก่อน มันพูดจาแปลกๆ ก่อนจะเดินออกไป ผมตามลงไปก็ไม่ทันสายน้ำขับรถออกไปไกลจนมองไม่เห็นท้ายรถแล้ว ไม่รู้ว่าไปทางไหน ผมเลยได้แต่กดโทรศัพท์โทรหาอยู่แบบนี้

"เลิกโทรหามันสักทีเถอะค่ะพี่นนต์เขาไม่รับก็ช่างเขาสิคะ จะไปสนใจทำไม ผู้ชายคนเดียว" วิวพูดเสียงไม่ค่อยพอใจใส่ผม แต่ผมไม่สนไง ผมกับเธอเลิกกันไปห้าปีแล้วครับแต่เธอมักจะมาหาผม มาขอคืนดีอยู่เรื่อย ผมไม่เคยบอกสายน้ำเรื่องนี้ เพราะผมไม่เคยสนใจเธอไง เธออยากทำอะไรก็เรื่องของเธอสิผมไม่สนซะอย่าง

"จะไม่สนใจได้ยังไง น้ำเป็นเมียพี่"ผมพูดตามตรงๆ จนวิวหน้าบึ้งเดินเข้ามาหาผมก่อนจะแย้งมือถือไปจากมือผม

"เอาคืนให้พี่ วิว"ผมพูดเสียงนิ่งๆ

"ไม่ ถ้าวิวคืนให้พี่นนต์ก็โทรหามันอีกสิคะ"ผมเอื้อมมือไปคว้ามือถือที่เธอเอาไปไหวด้านหลัง แต่เธอดันเอามือมาคล้องคอผมก่อนจะจูบปากผม โดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว

"กูมาขัดจังหวะมึงรึป่าววะพี่"เสียงสายน้ำดังมาจากข้างหลังของผม ผมเลยรีบแกะมือวิวที่คล้องคอผมออกก่อนจะหันไปมองหน้าสายน้ำที่ยืนหน้าบึ้ง

"อย่าเพิ่งเข้าใจพี่ผิดนะน้ำ"ผมบอกสายน้ำก่อนจะเดินเข้าไปหาแต่วิวดันเอามือมากอดเอวผมไว้

"ใช่ แกมาขัดจังหวะฉันกับพี่นนต์ ถ้ารู้แบบนี้แล้วก็รีบไปสักทีสิยะ ยืนมองอยู่ได้"

"วิว"ผมตวาดเธอเสียงดังจนเธอหยุดพูด

"งั้นหรอเชิญตามสบายแล้วกัน อยากจะทำอะไรกันก็เชิญ ต่อไปนี้มึงกับกูต่างคนต่างอยู่พี่"สายน้ำพูดก่อนจะหันหลังเดินออกจากบ้านผม

"น้ำเดี๋ยวสิน้ำฟังพี่ก่อน"ผมรีบเดินให้ทันสายน้ำแต่วิวดึงมือผมไว้ ความอดทนกูเริ่มจะหมดกับผู้หญิงคนนี้แล้วนะ เหี้ยอะไรนักหนาวะ เห็นผมไม่ว่าชักจะเอาใหญ่แล้ว ผมสะบัดมือเธอออกแรงๆ จนหลุดก่อนจะวิ่งตามสายน้ำออกไปแต่ไม่ทันแล้วครับแลมโบสีขาววิ่งไปด้วยความเร็ว วันนี้มันวันอะไรของกูวะไอ้เหี้ย

"จะไปไหนคะพี่นนต์"วิวเกาะแขนผมไว้ตอนผมเดินเข้าไปหยิบกุญแจรถในบ้านแล้วเดินออกมา

"เลิกยุ่งวุ่นวายกับพี่ได้แล้ววิว ถ้ายังไม่เลิกวุ่นวายกับพี่ อย่าหาว่าพี่ไม่เตือน"ผมพูดเสียงนิ่งๆ

"พี่นนต์รักมันขนาดนั่นเลยหรอคะ"เธอพูดเสียงสั่นๆ

"ใช่พี่รักสายน้ำ"

"แล้ววิวล่ะคะ"

"มันจบไปตั้งนานแล้วนะเรื่องของเรา คนที่ทิ้งพี่คือวิวเองไม่ใช่หรอ แล้วอีกอย่างสายน้ำเป็นเมียพี่ เพราะฉะนั่นเลิกยุ่งกับพี่ได้แล้ว"ผมพูดก่อนจะเดินไปที่รถ ได้ยินเสียงเธอร้องไห้ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงวิ่งเข้าไปกอดปลอบเธอให้หยุดแต่ตอนนี้ความรู้สึกผมมันชัดเจนแล้วไงว่าใครคือคนที่ผมรัก ใครคือคนที่ผมแคร์ ผมขับรถมาหาสายน้ำที่บ้าน ไฟในบ้านยังมืดสนิท พอลงจากรถก็เจอกับลุงดำคนดูแลไร่

"อ้าวพ่อเลี้ยง มาหาคุณน้ำหรอครับ"

"ครับลุงดำ"ผมตอบลุงดำที่เป็นคนสนิทของเจ้าของไร่ประกายดาว

"คุณน้ำยังไม่กลับหรอกครับนี้ ผมก็กำลังจะโทรหาอยู่พอดี ว่าจะกลับรึป่าวผมจะได้ล็อกกุญแจโรงจอดรถ"

"งั้นหรอครับ ลุงดำช่วยโทรหาน้ำ แล้วถามน้ำหน่อยได้รึป่าวครับว่าอยู่ที่ไหน อย่าบอกว่าผมอยู่ด้วยนะครับ"

"ทะเลาะกันหรอครับพ่อเลี้ยง"

"นิดหน่อยครับ ช่วยผมหน่อยนะครับลุง" ลุงดำพยักหน้าก่อนจะโทรหาสายน้ำพร้อมกับเปิดลำโพงให้ผมฟัง

"ครับคุณน้ำ ลุงจะถามว่าคุณน้ำจะกลับบ้านรึป่าวครับ ลุงจะได้ล็อกโรงจอดรถ"

/ยังไม่แน่ใจครับลุงล็อกเลยก็ได้ครับ"

"คุณน้ำอยู่ที่ไหนครับ"

/อยู่แถวนี้แหละครับลุง ไม่ต้องเป็นห่วงน้ำนะครับ น้ำดูแลตัวเองได้ ลุงไปพักผ่อนเถอะครับ/

"ครับคุณน้ำงั้นดูแลตัวเองด้วยนะครับ"

/ครับลุง/สายน้ำว่าก่อนจะวางสาย

"ผมช่วยได้แค่นี้ครับพ่อเลี้ยง แต่พรุ่งนี้คุณน้ำมีเรียนยังไงก็ต้องมาเปลี่ยนชุดที่บ้านครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ"

"ครับลุง" ไปไหนของเขา ผมขับรถตามหาสายน้ำทั้งคืน ไปทุกทีที่คิดว่าสายน้ำจะไปแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา ไม่เห็นแม้กระทั้งแลมโบสีขาวอมฟ้า ผมเลยมาดักรอสายน้ำที่บ้านตั้งแต่เช้าจนสายมันก็ไม่ได้กลับมาบ้าน ผมเลยตั้งใจจะไปรอมันตอนเลิกเรียน