เช้าวันใหม่อาจจะสดใสสำหรับหลาย ๆ คน แต่มันไม่สดใสสำหรับถิงถิงเลย เพราะเธอตกใจตื่นขึ้นมากลางดึก ใช่ ตกใจตื่นเพราะได้ยินเสียงในหัวของตัวเอง เป็นเสียงที่เย็นชาไม่น่าฟังเอาเสียเลย เสียงนั้นได้บอกว่าการติดตั้งสำเร็จ โปรดลงชื่อเข้าใช้ เมื่อเธอไม่สนใจเสียงนั้นก็จะดังขึ้นในหัวของเธออีก ตอนนี้ถิงถิงยังไม่แน่ใจว่ามันคือเรื่องจริงหรือความฝันกันแน่ หรืออาจจะเป็นที่ตัวเธอเองมีความมุ่งมั่นที่จะกลับมาทำสวนที่บ้านเกิด นี่อาจจะเป็นสาเหตุที่เธอได้ยินเสียงในหัวของตัวเองก็เป็นได้
“ระบบสวนฟาร์มมหัศจรรย์ ติดตั้งสำเร็จ กรุณาลงชื่อเข้าใช้”
“ระบบสวนฟาร์มมหัศจรรย์ ติดตั้งสำเร็จ กรุณาลงชื่อเข้าใช้”
“ระบบสวนฟาร์มมหัศจรรย์ ติดตั้งสำเร็จ กรุณาลงชื่อเข้าใช้”
“ระบบสวนฟาร์มมหัศจรรย์ ติดตั้งสำเร็จ กรุณาลงชื่อเข้าใช้”
“ระบบสวนฟาร์มมหัศจรรย์ ติดตั้งสำเร็จ กรุณาลงชื่อเข้าใช้”
“ระบบสวนฟาร์มมหัศจรรย์ ติดตั้งสำเร็จ กรุณาลงชื่อเข้าใช้”
“ระบบสวนฟาร์มมหัศจรรย์ ติดตั้งสำเร็จ ระบบขอแนะนำว่า โฮสต์ควรลงชื่อเข้าใช้ และโฮสต์ไม่ควรเพิกเฉยต่อระบบ ของรางวัลในการลงชื่อเข้าใช้ เป็นบ่อน้ำโบราณที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งพฤกษา โฮสต์กรุณาลงชื่อเข้าใช้ภายใน 2 ชั่วโมง หากโฮสต์ไม่ทำการลงชื่อเข้าใช้และยืนยันตัวตนภายในเวลาที่กำหนด ระบบเข้าสู่โหมดทำลายตัวเองด้วยการระเบิดตัวเอง และผลกระทบของการระเบิดของระบบนั้น สามารถทำให้โฮสต์เสียชีวิตได้ และครั้งนี้คงไม่มีโอกาสได้ฟื้นขึ้นมาอีก ระบบขอเตือนว่าระเบิดไม่ใช่เปลือกกล้วย โฮสต์กรุณาลงชื่อเข้าใช้ด้วย”
“ห๊ะ นี่มันอะไรกัน ล้อกันเล่นหรือเปล่า เสียงอะไร ใครพูดออกมาน่ะ” ถิงถิงอยู่ในอาการปวดหัว และยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ดูเหมือนว่าสิ่งที่เธอได้ยินในหัวจะเรียกตัวเองว่าระบบ และเน้นย้ำให้เธอลงชื่อเข้าใช้ หากว่าเธอไม่ลงชื่อเข้าใช้ภายใน 2 ชั่วโมง มันจะทำการระเบิดตัวเองและตัวเธอจะตายไปด้วย ไม่รู้ว่าพระเจ้าเล่นตลกอะไรกับเธอ แต่ดูเหมือนว่าการได้มีโอกาสกลับมามีชีวิตอีกครั้งย่อมมีราคาต้องจ่าย
“ระบบสวนฟาร์มมหัศจรรย์ ติดตั้งสำเร็จ กรุณาลงชื่อเข้าใช้”
“แล้วจะลงชื่อเข้าใช้ยังไงล่ะ บอกแต่ว่าให้ลงชื่อเข้าใช้ ใครจะไปรู้กัน”
“โฮสต์พูดว่า ลงชื่อเข้าใช้ก็พอแล้ว”
“ตกลง ลงชื่อเข้าใช้”
“ลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ ของรางวัลที่ได้รับ บ่อน้ำโบราณเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งพฤกษา จำนวน 5 บ่อ รางวัลพิเศษสำหรับผู้ลงชื่อเข้าใช้ระบบสวนฟาร์มมหัศจรรย์ครั้งแรก รับไปเลยพ่อแม่พันธุ์หมูสวรรค์ 2 คู่ ของรางวัลจะถูกเก็บเอาไว้ในช่องเก็บของของระบบจนกว่าโฮสต์จะมีพื้นที่ฟาร์มที่เหมาะสมจึงจะสามารถนำออกมาใช้ได้”
"ต่อไปเป็นคู่มือการใช้ระบบ โฮสต์กับระบบเชื่อมต่อกันตลอดเวลา การอัพเกรดเลเวลของระบบสวนฟาร์มจะขึ้นอยู่กับความสามารถของโฮสต์ การปลดล็อกร้านค้าระบบ จะปลดล็อกในเลเวล 5 หากมีข้อสงสัยสามารถสอบถามได้ตลอดเวลา ขอให้โฮสต์สนุกกับการกลับมาทำฟาร์มที่บ้านเกิด และร่ำรวยไปด้วยกัน ระบบขอให้โฮสต์โชคดี
“ระบบ นายมีชื่อหรือเปล่า แล้วถ้าหากว่าฉันต้องการนำบ่อน้ำโบราณออกมาไว้ในบริเวณบ้านจะได้หรือเปล่า”
“ระบบไม่มีชื่อครับ ถ้าโฮสต์จะกรุณาตั้งชื่อให้ระบบจะขอบคุณมากครับ ในส่วนของบ่อน้ำโบราณสามารถนำออกมาติดตั้งที่บ้านได้ครับ ระบบแนะนำให้โฮสต์นำไปติดตั้งภายในบ่อน้ำเดิมที่มีอยู่แล้วจะเป็นการดีที่สุด ป้องกันสายตาจากคนรอบข้างได้ดีครับ”
“ตกลง ต่อไปนี้ฉันจะเรียกนายว่า ตงตง ก็แล้วกัน ส่วนบ่อน้ำรบกวนนายช่วยติดตั้งให้ด้วยก็แล้วกัน”
“รับทราบครับ จะดำเนินการให้เดี๋ยวนี้”
“ขอบใจนายมากนะตงตง”
“ด้วยความยินดีครับ”
หลังจากจัดการกับเสียงในหัวเรียบร้อยแล้ว ถิงถิงไม่รู้ว่าทำไมถึงมีระบบ เพียงแต่รู้ว่าระบบสามารถช่วยเหลือให้เธอทำสวนผลไม้ได้และที่สำคัญมันจะประสบความสำเร็จ ถิงถิงได้แต่ขอบคุณใครก็ตามที่ให้ชีวิตที่สองกับเธอและผู้ช่วยฝีมือดีอย่างตงตง ทีนี้แหละพวกที่ดูถูกชาวไร่ชาวนาพวกนั้นเธอจะกลับไปตบหน้าหญิงชั่วชายโฉดทั้งสองคนด้วยความมั่งคั่งและร่ำรวย
“อ้าวถิงถิง ตื่นแล้วหรือลูก หิวหรือยัง แม่กำลังทำกับข้าวอยู่ ลูกกินขนมรองท้องไปก่อนสิ" พ่อเซี่ยบอกลูกสาว
“พ่อ พี่ใหญ่กับพี่รองไปไหน ตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ หนูยังไม่เห็นหน้าพี่รองเลย เมื่อคืนไม่ได้กลับบ้านเหรอคะ”
“พี่รองของลูกกลับมาถึงบ้านก็ดึกแล้วตอนนั้นลูกหลับไปแล้ว ตอนนี้ก็ออกไปที่แปลงนากับพี่ใหญ่ของลูกแล้วน่ะสิ”
“พ่อ หนูอยากเช่าภูเขาเพิ่ม เอาเนินเขาหนานซานทั้งหมด”
“ว่ายังไงนะ ลูกอยากจะเช่าภูเขารกร้างแล้วก็เนินเขาหนานซานทั้งหมดหรือ ลูกคิดจะทำอะไร แล้วงานของลูกที่ปักกิ่งล่ะจะทำยังไง เกิดอะไรขึ้นกับลูกกันแน่ บอกพ่อมาตามตรง”
“พ่อ ไม่มีอะไรค่ะ แค่หนูลาออกและอยากกลับมาทำสวนที่บ้านเกิดของเราก็เท่านั้นค่ะ หนูอยากทำสวนผลไม้ พ่อต้องช่วยหนูนะคะ หนูเชื่อว่าหนูทำได้ งานของหนูที่ปักกิ่งก็ดีแต่หนูไม่อยากจากพ่อแม่แล้วก็พี่ ๆ ไปอยู่คนเดียว ถ้าเกิดว่าหนูทำสวนไม่สำเร็จหนูค่อยกลับไปหางานทำที่เมืองหลวง พ่อว่ายังไงคะ พ่อตกลงจะช่วยหนูหรือเปล่า”
“เหตุผลของลูกมีแค่นี้จริงนะ มีอะไรที่พ่อไม่รู้หรือเปล่า บอกเหตุผลที่แท้จริงกับพ่อมาอย่าโกหกพ่อ”
“โธ่ พ่อคะไม่มีอะไรจริง ๆ ค่ะ”
“เซี่ยถิงถิง พูดมา”
“ก็ได้ ก็ได้ พ่ออ่ะ ก่อนหน้านี้หนูมีคนที่ชอบพออยู่ อย่าเรียกว่าชอบพอเลยค่ะ เขามาชอบพอหนู พอเวลาผ่านไปสามเดือนเขาก็มาบอกเลิกหนูต่อหน้าธารกำนัลมากมาย บอกว่าหนูเป็นแค่ลูกชาวไร่ชาวนา ถึงแม้ว่าหน้าที่การงานหนูจะดีและเงินเดือนสูงมาก แต่ไม่สามารถสนับสนุนให้เขาปีนป่ายขึ้นสู่ที่สูงได้ เขาไปมีสัมพันธ์กับรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยของหนูที่เป็นลูกสาวทหารยศพันตรี เขาก็เลยมาบอกเลิกหนูค่ะพ่อ แต่ไม่ได้เสียใจนะคะหนูยังไม่ได้ตกปากรับคำเป็นแฟนกับเขาจริงจังเสียหน่อย แต่หนูเจ็บใจไงคะพ่อ เจ็บใจที่มาดูถูกชาวไร่ชาวนาได้ยังไง ถ้าไม่มีชาวไร่ชาวนาแล้วพวกคนเมืองทั้งหลายจะมีข้าวที่ไหนมากิน หนูก็เลยบอกกับเขาไปว่า ชาวไร่ชาวนาแล้วยังไง คุณกล้าที่จะไม่กินข้าวที่ชาวไร่ชาวนาปลูกหรือเปล่า เรื่องก็มีแค่นี้ค่ะ”
“แล้วลูกก็เลยลาออกจากงานที่ปักกิ่ง ทั้งที่งานของลูกเงินเดือนสูงลิบ เพื่อกลับมาทำสวนที่บ้านเกิด ลูกคิดอะไรอยู่ถิงถิง”
“หนูก็แค่คิดว่าจะทำสวนทำนาแล้วเอาความร่ำรวยไปตบหน้าสองคนนั้นยังไงล่ะพ่อ แต่พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ หนูต้องทำสำเร็จแน่นอนค่ะ”
“ตกลง พ่อจะช่วยลูก มันกล้ามาดูถูกลูกสาวตระกูลเซี่ยของเรา พวกมันจะได้เห็นดีกัน ไปกันเถอะ ไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านกัน จะได้ทำเรื่องเช่าภูเขารกร้างและเนินเขาให้เสร็จเรียบร้อย”
“ตกลงค่ะพ่อ หนูขอไปหยิบเงินก่อนค่ะ ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เงินเท่าไหร่”
“เงินลูกจะพอหรือเปล่า หลายปีมานี้บ้านเรามีเงินเก็บอยู่ไม่น้อย เงินที่ลูกส่งมาให้ตลอดทั้งปีพ่อกับแม่ไม่ได้เอาออกมาใช้เลย ถ้าเงินลูกไม่พอบอกพ่อได้”
“เอาไว้ถ้าไม่พอจริง ๆ หนูจะบอกพ่อค่ะ”
แม่เซี่ยที่ทำมื้อเที่ยงเสร็จพอดี นางยกกับข้าวออกมาจากห้องครัวเห็นสองพ่อลูกเดินออกจากบ้านไป ไม่รู้ว่าทั้งสองคนจะพากันไปไหน ข้าวปลาไม่กินกันหรือยังไง สามีนางนี่ก็ช่างไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยจริง ๆ ลูกเพิ่งจะตื่นข้าวเช้ายังไม่ทันได้กิน นี่ก็เที่ยงแล้วยังจะพาลูกออกไปไหนอีก
“สองพ่อลูกจะไปไหนกัน ถิงถิงทำไมลูกไม่กินข้าวก่อน”
“เดี๋ยวหนูกับพ่อกลับมากินค่ะแม่ ไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านครู่เดียว”
“รีบไปรีบมาก่อนที่กับข้าวจะเย็นซะก่อน เดี๋ยวไม่อร่อยนะ”
“เข้าใจแล้วค่ะแม่”
สองพ่อลูกเดินออกจากบ้านไปได้ไม่นาน ลูกชายทั้งสองก็กลับมาถึงบ้านเพื่อกินมื้อกลางวัน ปกติแล้วจะกินที่แปลงนาแม่เซี่ยจะนำไปส่งให้ แต่ครั้งนี้เพราะลูกสาวกลับมาบ้านทุกคนเลยตกลงกันว่าจะกินข้าวพร้อมกันที่บ้าน นาน ๆ ครั้งลูกสาวถึงจะกลับมา ไม่ง่ายเลยที่จะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา
“แม่ครับ พ่อกับน้องไปไหนครับ” พี่ใหญ่จิ้นหลง
“ไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้าน แม่เองก็ไม่รู้ไปทำไม พ่อของลูกก็เหลือเกิน น้องเพิ่งจะตื่นข้าวยังไม่ทันได้กินด้วยซ้ำ”
“พ่อพาน้องไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านทำไมครับแม่ เกิดอะไรขึ้นกับน้องหรือเปล่าครับ” พี่รองโหย่วอี้
“ไม่ก็ไม่รู้หรอกเจ้ารอง แม่ทำกับข้าวอยู่ในครัว สองพ่อลูกคุยกันซุบซิบอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ออกจากบ้านไป”
“พี่ใหญ่ พวกเราไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านกันเถอะ ไปดูให้รู้ว่าพ่อพาน้องไปทำไมหรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้องกันแน่”
“ตกลง แม่พวกเราจะตามพ่อกับน้องไป เดี๋ยวค่อยกลับมากินข้าวพร้อมพ่อกับน้องนะครับ”
“ไปเถอะ ๆ” แม่เซี่ยได้แต่ตกปากรับคำ
พ่อเซี่ยที่พาลูกสาวคนสวยเดินไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน ตลอดทางมีชาวบ้านเข้ามาทักทายเป็นจำนวนมาก และก็มีชาวบ้านที่เป็นหญิงสาวอีกจำนวนไม่น้อยกำลังซุบซิบนินทาลูกสาวของเขา
พ่อเซี่ยเองหาได้สนใจเสียงนกเสียงกาไร้สาระของพวกผู้หญิงว่างงานปากยื่นปากยาวพวกนี้ อิจฉาลูกสาวของเขานักก็อิจฉาให้ตายไปเลย ใครให้พวกหล่อนเกิดมาหน้าตาไม่สวยเท่าลูกสาวของเขาล่ะ
เดินมาได้ไม่นานก็มาถึงบ้านอิฐหลังคากระเบื้องหลังใหญ่ บ่งบอกถึงฐานะของผู้อยู่อาศัยได้เป็นอย่างดี บ้านเซี่ยเองก็ไม่ได้แย่นัก เพียงแต่บ้านของพวกเขาสร้างมานานแล้วค่อนค้างจะเก่าไปเสียหน่อย ต่างจากบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านที่เพิ่งสร้างใหม่ได้ไม่กี่ปี
“หัวหน้าหมู่บ้านสวี่ อยู่บ้านหรือเปล่าครับ”
“อ้าว ใครมาล่ะนั่น จิ้นถิงลมอะไรหอบมาถึงนี่ล่ะ โอ้นั่นไม่ใช่สาวน้อยถิงถิงหรอกหรือกลับมาเมื่อไหร่ล่ะ”
“สวัสดีค่ะคุณลุงสวี่ หนูกลับมาเมื่อวานค่ะ”
"แล้วนี่สองพ่อลูก มีเรื่องอะไรให้ช่วยหรือเปล่า เข้ามานั่งในบ้านก่อน"
“คืออย่างนี้นะพี่สวี่ ผมอยากเช่าภูเขารกร้างที่เหลืออยู่อีก 3 ลูก แล้วก็เนินเขาหนานซานที่ติดกับภูเขาทั้งสามลูกนั่นทั้งหมด ไม่ทราบว่ามีคนเช่าไปหรือยังครับ”
“ยังไม่มีคนเช่า แต่ว่านะ น้องจิ้นถิงจะเอาภูเขากับเนินเขาไปทำอะไร มันปลูกอะไรไม่ค่อยขึ้นหรอกนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะลุงสวี่ หนูอยากจะลองปลูกต้นไม้ ผลไม้ อะไรทำนองนี้ดู”
“นี่หนูจะเช่าจริง ๆ ใช่ไหม ไม่เปลี่ยนใจแน่นะ หากว่าหนูทำสำเร็จจริง ๆ หมู่บ้านของเราคงจะมีสวนผลไม้กันล่ะคราวนี้”
“หนูแค่อยากลองดูค่ะ พอดีว่าหนูพอมีความรู้เรื่องการทำสวนอยู่บ้าง ได้ไปฝึกอบรมมาตอนเรียนมหาวิทยาลัยน่ะค่ะ”
“เราตกลงเช่า ตอนนี้ราคาเช่าอยู่ที่เท่าไหร่ครับพี่สวี่”
“สัญญาเช่า 70 ปีนะน้องจิ้นถิง ภูเขารกร้างสามลูก คิดเป็นเงิน 3,000 หยวน ส่วนเนินเขา 2,000 หยวน ทั้งหมด 5,000 หยวน ส่วนเอกสารกรรมสิทธิ์จะให้ใส่ชื่อน้องจิ้นถิงหรือแม่หนูถิงถิงดีล่ะ”
“คุณลุงใส่ชื่อพี่ใหญ่ พี่รอง ลงในภูเขาลูกที่หนึ่งกับลูกที่สอง ส่วนที่เหลือใส่ชื่อหนูค่ะ พ่อไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ ของพ่อกับแม่มีอยู่แล้วหนึ่งลูก”
“พ่อจะไปว่าอะไรลูกได้ เอาตามที่ลูกพอใจได้เลย”
“หนูรบกวนคุณลุงด้วยนะคะ”
“ตกลง เดี๋ยวพรุ่งนี้ลุงจะเข้าไปที่อำเภอจัดการเรื่องเอกสารให้เรียบร้อยแล้วจะเอาไปให้ที่บ้านหนูนะ”
“ขอบคุณค่ะ นี่เป็นค่าน้ำชา หวังว่าคุณลุงจะไม่รังเกียจว่าน้อยเกินไปนะคะ”
ถิงถิงยื่นเงิน 10 หยวนให้กับหัวหน้าหมู่บ้าน สองพ่อลูกเดินออกมาจากบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านก็พบเขากับลูกชายทั้งสองคนที่ยืนรออยู่ด้านนอก ถิงถิงมองพี่ชายด้วยความงุนงง ไม่ใช่ว่าพี่ใหญ่กับพี่รองไปที่แปลงนาหรอกหรือ แล้วทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้
“พี่ใหญ่ พี่รอง พวกพี่มาทำอะไรกันตรงนี้คะ”
“ก็ตามพ่อกับน้องมานั้นล่ะ กลับบ้านกันเถอะพี่หิวแล้ว” พี่รองโหย่วอี้
“ตะกละ หิวทำไมไม่กิน จะตามมาทำไมเจ้ารอง”
“เอาเถอะน่า พ่อกลับบ้านกัน ผมแค่กลัวว่าพ่อจะพาน้องไปที่อื่น แม่บอกว่าน้องยังไม่ได้กินอะไรเลย น้องเพิ่งตื่นพ่อก็พาน้องออกมาแล้วเนี่ย”
เซี่ยจิ้นถิงมองหน้าลูกชายทั้งสองคนด้วยความไม่พอใจ จากนั้นจึงเดินจูงมือลูกสาวกลับบ้าน เจ้ารองพูดแบบนี้จะหาว่าเขาเป็นพ่อที่ไม่ดี ไม่ให้ลูกสาวกินข้าวสินะ คอยดูเถอะกลับถึงบ้านก่อนเถอะ คอยดูว่าเขาจะจัดการเจ้าลูกคนนี้ยังไง
พ่อลูกทั้งสี่คนกลับมาถึงบ้านก็พบว่าแม่เซี่ยนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารเพื่อรอทั้งสี่คนกินมื้อกลางวัน ถึงแม้นางจะสงสัยว่าสามีพาลูกสาวไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านทำไม แต่ว่านางยังคงไม่ถามออกมาตอนนี้ แม่เซี่ยเพียงแค่บอกให้พ่อลูกไปล้างมือจะได้กินข้าวมื้อกลางวันเสียที เพราะตอนนี้มันเลยเวลามามากแล้ว
“กลับมากันแล้วก็รีบไปล้างมือมากินข้าวได้แล้ว กับข้าวจะเย็นหมดแล้ว พ่อทีหลังอย่าพาลูกออกไปในเวลาอาหารแบบนี้”
“พ่อขอโทษนะแม่ แต่ว่าเรื่องของลูกมันรอไม่ได้จริง ๆ พ่อเองก็ร้อนใจใช่ไหมล่ะ ลูกเองก็ร้อนใจเพราะเหตุนี้พวกเราเลยรีบไปน่ะ”
“เอาล่ะ ๆ กินข้าวก่อนมีอะไรค่อยว่ากันหลังจากนี้”
“จ้ะแม่ เจ้าใหญ่ตักข้าว”
หลังจากมื้อกลางวันถิงถิงเก็บจานชามไปล้าง พี่ชายทำความสะอาดโต๊ะ ส่วนพ่อเซี่ยกับแม่เซี่ยได้นั่งรอที่ห้องโถงแล้ว เมื่อสมาชิกในบ้านมากันครบพ่อเซี่ยจึงได้เอ่ยปากบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่ลูกสาวพบเจอมาและความตั้งใจของลูกสาวที่ลาออกจากงานกลับบ้านเกิดมาเพื่อทำสวนผลไม้
“มันเป็นใครกัน พี่จะไปอัดมัน” พี่รอง
“นั่นสิ พี่สามารถต่อยมันได้นะ เอาให้หยอดน้ำข้าวต้มเลยเป็นไง” พี่ใหญ่เองก็สำทับอีกคน
“พอเลย เจ้าสองคนนี้นี่ ทำตัวเป็นอันธพาล ไม่รู้ว่าชาตินี้จะได้แต่งงานหรือเปล่า ทั่วทั้งตำบลนี้ไม่มีใครอยากแต่งมาเป็นภรรยาของลูกสองคนเพราะแบบนี้ยังไม่รู้ตัวอีก”
“แม่ครับ พวกเราเองก็ไม่ถูกใจผู้หญิงทั้งตำบลเหมือนกันครับ เรื่องของภรรยาพวกเราไม่รีบ แม่ไม่ต้องร้อนใจไปนะครับ ยังไงพวกผมสองคนก็ต้องแต่งงานอยู่ดี แต่ผู้หญิงที่จะมาเป็นภรรยาของพวกเราจะต้องเหมือนน้องสาวถึงจะดี หรือแม่อยากได้ลูกสะใภ้ร้ายกาจเข้าบ้านหรือครับ”
“ผมเห็นด้วยกับพี่ใหญ่ครับแม่”
“เอาเถอะ ๆ เรื่องของลูกแม่จะไม่ยุ่ง แต่ว่านะถิงถิง ลูกคิดดีแล้วใช่ไหม”
“หนูคิดดีแล้วแม่ หนูตัดสินใจแล้ว และตั้งใจจะทำให้เต็มที่”
“ดี แม่สนับสนุนลูก แต่เดิมภูเขาของเราพ่อของลูกก็เอาไว้เลี้ยงแกะอย่างเดียว ลูกก็ตัดสินใจเอาก็แล้วกันว่าจะปลูกอะไรตรงไหนบ้าง แล้วภูเขาที่เช่าใหม่ไม่รู้จะมีแหล่งน้ำหรือเปล่านี่สิ”
“แม่ไม่ต้องกังวลไปนะคะ เดี๋ยวหนูกับพี่ใหญ่พี่รองจะไปสำรวจดูสักเที่ยว จะได้รู้ว่าภูเขาลูกไหนสมควรปลูกอะไร”
“พ่อเองก็จะไปกับพวกลูกด้วย”
“ขอบคุณค่ะพ่อ”
ไม่ต้องขอบคุณพ่อแล้ว พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันไม่ว่าลูกจะทำอะไรพวกเราล้วนเต็มใจช่วยเหลือและสนับสนุนลูก เพราะพวกเราคือครอบครัวยังไงล่ะ"
“เข้าใจแล้วค่ะพ่อ หนูโชคดีที่ได้เกิดมาเป็นลูกพ่อและโชคดีที่มีแม่และพี่ชายที่รักและเข้าใจหนูค่ะ”
“พ่อพาลูก ๆ ไปสำรวจภูเขาเถอะ แม่จะเตรียมอาหารเย็นเอาไว้รอ”
หลังจากพูดคุยกันภายในครอบครัวเรียบร้อยแล้วพ่อเซี่ยเดินนำหน้าพาลูก ๆ ทั้งสามคนขึ้นไปบนภูเขาลูกแรกที่อยู่ติดกับภูเขาที่พ่อเซี่ยได้เช่าเอาไว้เลี้ยงแกะ ถึงจะบอกว่าภูเขาแต่ไม่ได้สูงชันมากเรียกว่าเนินเขาจะเหมาะสมกว่า บนภูเขาแห่งนี้มีต้นพุทราที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ นอกจากพุทราแล้วยังมีต้นเกาลัดอยู่อีกหลายสิบต้น ถิงถิงตัดสินใจว่าจะเก็บต้นพุทราและเกาลัดเอาไว้ นอกจากนี้เธอยังติดสินใจว่าจะปลูกลูกท้อและสาลี่บนภูเขาแห่งนี้ เมื่อเดินมาถึงส่วนที่สูงที่สุดถิงถิงพบว่ามีบ่อน้ำร้างอยู่ พ่อเซี่ยเองไม่คิดว่าข้างบนจะมีบ่อน้ำเขาค่อนข้างแปลกใจมาก
“พ่อ หนูคิดว่าเราน่าจะเลี้ยงหมูด้วยนะคะ”
“ผมว่าเลี้ยงแพะเอาไว้สักหน่อยก็ดีนะครับพ่อ พอถึงปีใหม่เรายังสามารถเชือดแล้วนำไปขายได้” จิ้นหลง
“ผมว่า เราเลี้ยงไก่ด้วยก็น่าจะดีมากนะครับพ่อ อย่างน้อย ๆ พวกเราจะได้ไม่ขาดปุ๋ย” โหย่วอี้
“เอาไว้สวนผลไม้ของน้องสาวเป็นรูปเป็นร่างก่อน จากนั้นค่อยเลี้ยง ถิงถิงลูกจะปลูกพร้อมกันทั้ง 4 แห่งเลยหรือเปล่า”
“ไม่ค่ะพ่อ เราจะค่อย ๆ ทำไปทีละส่วน หนูคิดว่าจะปลูก 2 ที่ก่อนค่ะ ค่อย ๆ ทำไป แต่พื้นที่เนินเขาหนานซาน ที่ตรงนั้นลูกจะปลูกเลยค่ะพ่อ”
“ตกลง ถ้าอย่างนั้นเราไปดูเขาลูกที่สองกันเถอะ ลูกจะได้รู้ว่าสมควรปลูกอะไร”
“ตกลงค่ะพ่อ”
“พ่อเองไม่เคยเดินขึ้นมาดูเลย จากที่พ่อเดินผ่านเขาลูกนี้ยังมีต้นไม้ใหญ่อยู่มาก ถึงจะบอกว่ารกร้างก็ไม่ได้รกร้างเสียทีเดียว ถิงถิง ลูกคิดจะทำยังไงกับต้นไม้เหล่านั้น ลูกคงไม่โค่นต้นไม้ออกใช่ไหม”
“จะเป็นไปได้ยังไงกันคะพ่อ หนูจะไปทำแบบนั้นได้ยังไง ต้นไม้ใหญ่เราแค่เก็บเอาไว้เหมือนเดิม ส่วนต้นไม้ที่ตายแล้วหรือพวกวัชพืชเราแค่กำจัดมันออกไปเท่านั้นเอง”
พ่อเซี่ยเดินนำหน้าลูก ๆ ขึ้นไปบนภูเขาแห่งที่สอง ภูเขาลูกนี้ยังมีความอุดมสมบูรณ์อยู่บ้าง ไม่ได้มีต้นไม้ที่ตายแล้วมากเท่าไหร่ ที่สำคัญยังมีบ่อน้ำขนาดกลางอยู่บนเนิน ถึงแม้พ่อเซี่ยจะแปลกใจว่าทำไมถึงได้มีบ่อน้ำอยู่ตรงนี้ ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนไม่มีบ่อน้ำ หรือว่าเป็นเพราะเขาไม่ได้ขึ้นมาบนเขาแห่งนี้นานบ่อน้ำอาจจะเกิดขึ้นมาทีหลังหรืออาจจะมีใครสักคนมาขุดเอาไว้ แต่ใครกันที่จะมาทำเรื่องไร้สาระโดยการขุดบ่อน้ำเอาไว้บนเนินเขาที่ไม่ใช่ที่ดินในครอบครองของตัวเองกัน ถ้าหากมีคนทำแบบนั้นจริงคนคนนั้นคงจะต้องว่างจนไม่มีอะไรทำเป็นแน่
บนภูเขาแห่งที่สองนี้ ถิงถิงตัดสินใจว่าจะปลูก แอปเปิล เชอร์รี และองุ่น โดยเฉพาะแอปเปิลกับเชอร์รี นอกจากนี้ภูเขาลูกนี้ยังมีต้นพลับป่าอยู่เป็นจำนวนมาก ในเมื่อมีบ่อน้ำของระบบ พลับป่าที่มีรสชาติฝาดก็จะกลายเป็นพลับที่อร่อยที่สุดได้แน่นอน ส่วนต้นไม้ที่ตายแล้วถิงถิงจะนำไปเผาถ่านเก็บเอาไว้ใช้ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะมีไฟฟ้าใช้ในหมู่บ้านแล้วแต่ถ่านและฟืนก็ยังเป็นสิ่งที่จำเป็นอยู่
“เราจะทำสวนกันแค่บริเวณนี้เท่านั้น ส่วนป่าทึบทางด้านนั้นเราจะเก็บเอาไว้ อาจจะมีพวกเห็ดป่าหรือของป่าอย่างอื่นให้เราสามารถเก็บเกี่ยวได้ พ่อว่ายังไงคะ เห็นด้วยกับหนูหรือเปล่า”
“พ่อเห็นด้วย”
“พี่สองคนเองก็เห็นด้วยกับน้อง แล้วที่ราบเนินเขาหนานซานเล่า น้องสาวจะปลูกอะไร” พี่ใหญ่เซี่ย
“จะปลูกผลไม้ตามฤดูกาลค่ะ เช่นแตงโม แตงหอม สตรอว์เบอร์รี พ่อคะแล้วตรงนั้นจะมีแหล่งน้ำไหมคะ หนูคิดว่ามันจะดีมากถ้ามีบ่อน้ำขนาดใหญ่ หรือหนองน้ำตามธรรมชาติ เราสามารถเลี้ยงปลาเพิ่มได้”
“มีสิ เพราะเราเช่าภูเขาเพิ่มสามลูก จากเดิมที่ครอบครัวเรามีอยู่หนึ่งลูก และพื้นที่เนินเขาหนานซานทั้งหมด ตอนนี้หุบเขาตรงนั้นและบ่อน้ำใหญ่นั่นกลายเป็นของครอบครัวเราแล้ว ลูกคิดจะทำยังไงกับบ่อน้ำนั่น”
“เลี้ยงปลาค่ะ นอกจากนี้เราจะเลี้ยงเป็ดด้วย แล้วในหมู่บ้านของเราจะมีขโมยหรือเปล่าคะ”
“ขโมยหรือ ใครจะกล้าทำแบบนั้นกัน ถึงจะมีคนกล้าแต่ไม่นานพวกเราจะต้องจับได้แน่ ลูกดูทางเข้าภูเขาทั้งสี่ลูกสิ มันมีทางเข้าแค่ทางเดียว ด้านหลังนั้นหากจะเข้ามาก็ต้องปีนขึ้นไปบนเขาสูงก่อนถึงจะขึ้นมาได้ แต่ถ้าลูกไม่วางใจเราแค่เลี้ยงหมาให้มากหน่อยจะได้ช่วยเฝ้าสวนได้”
“ตกลงค่ะ พ่อคะ พี่ใหญ่ พี่รอง พวกเราเข้าไปดูในป่าทึบด้านนั้นกันค่ะ หนูสงสัยว่าจะมีเห็ดป่าเกิดบ้างหรือเปล่า เมื่อก่อนตอนหนูเป็นเด็กจำได้ว่าแม่เคยพามาเก็บเห็ดป่าครั้งหนึ่ง มันอร่อยมาก”
“ก็อาจจะมีอยู่บ้าง เขาลูกนี้มีป่าสนผสมอยู่ด้วย”
ระหว่างที่สำรวจอยู่บนภูเขาระบบก็ติดตั้งบ่อน้ำให้รวมเข้ากับบ่อน้ำตามธรรมชาติอย่างแนบเนียน พ่อเซี่ยพาลูกชายกับลูกสาวเดินเข้าไปในป่าเพราะลูกสาวอยากกินเห็ดป่า ที่ไม่รู้ว่าจะมีอยู่หรือไม่ ตอนนี้ในหมู่บ้านมีคนหนุ่มสาวออกไปทำงานในเมืองมากขึ้น ในหมู่บ้านตระกูลเซี่ยนั้นจึงมีหนุ่มสาวน้อยมาก ในตอนที่ถิงถิงกำลังมองหาเห็ดป่าอยู่นั้น ระบบได้แจ้งเตือนขึ้นมา
“โฮสต์ครับ เดินไปทางซ้ายอีก 50 เมตร จะมีโสมคนอายุ 100 ปี อยู่สองต้น”
“นายพูดจริงหรือ ตงตง โสมคนเลยนะ โสมคนอายุ 100 ปีเลยนะ ทำไมมันมาอยู่บนนี้ได้ล่ะ”
“ระบบไม่เคยโกหกครับ ส่วนที่ว่ามันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ระบบไม่รู้ครับ แต่โฮสต์น่าจะรู้ เพราะที่นี่คือภูเขาที่คนไม่ขึ้นมาเป็นเวลานานจึงทำให้โสมทั้งสองต้นเจริญเติบโตได้ดี”
“ถิงถิง น้องเป็นอะไร มีอะไรอย่างนั้นเหรอ ทำไมถึงขมวดคิ้วแบบนั้น” พี่ใหญ่เซี่ย
“ไม่มีอะไรค่ะพี่ใหญ่ หนูแค่คิดว่า จะทำยังไงหากเจอโสมคนเข้าน่ะค่ะ”
“จะทำยังไงอย่างนั้นเหรอ ก็ต้องขุดกลับไปอยู่แล้ว โสมป่าราคาแพงและเป็นสิ่งที่หาได้ยาก” พี่รองเซี่ย
“นั่นสิถ้าหากเจอสักต้นสองต้นหนูคงกลายเป็นเศรษฐีไปเลยนะ พี่ว่าไหม อ๊ะ นั่นต้นเก๋ากี้ใช่หรือเปล่าคะพ่อ”
“ใช่แล้วล่ะ แบบนี้ก็ดีเราจะได้เก็บไปตากแห้งเอาไว้กินเอง เก๋ากี้มีประโยชน์มาก”
“พ่อครับ เราคงต้องไปขอให้คุณลุงมาช่วยแล้วล่ะ หากเราจะต้องปรับพื้นที่ในการปลูกผลไม้” พี่รองเซี่ย
“เอาไว้พ่อจะไปคุยกับลุงของลูกเอง เราอาจจะต้องจ้างคนมาช่วยด้วยเช่นเดียวกัน ลูกสองคนดูแลไม่ไหวหรอก อีกอย่างถิงถิงเองคงจะไม่มีแรงมาตัดต้นไม้”
“แต่พ่อครับ ถ้าหากจะจ้างคนมาช่วยทำงาน ก็ต้องหาคนที่ซื่อสัตย์ไว้ใจได้นะครับ” พี่ใหญ่เซี่ย
“เพื่อน ๆ ของลูกยังไงล่ะ ตอนนี้แต่งงานกันหมดแล้วและภรรยาของพวกเขาเองก็มีลูกเล็ก ๆ ไม่เหมือนพวกลูกที่ไม่ยอมแต่งงาน จะรอให้พ่อกับแม่ตายก่อนหรือ ถึงตอนนั้นใครจะช่วยพวกแกเลี้ยงหลานกัน”
“พ่อพูดอะไรแบบนั้นครับ พ่อยังไม่แก่เสียหน่อย อีกอย่างไม่ใช่ว่าพวกเราจะไม่แต่งงานแค่ยังไม่มีคนที่ถูกใจเท่านั้นเอง” พี่รองเซี่ย
“พ่อคะดูสิเห็ดหูหนูเยอะแยะมากเลย พี่ใหญ่ พี่รอง ใครก็ได้สามารถกลับไปบ้านแล้วเอาตะกร้ามาได้หรือเปล่าคะ เอ๊ะ พ่อดูสิคะนั่นใช่โสมหรือเปล่า”
สิ่งที่ปรากฏอยู่ในสายตาตอนนี้คือโสมสองต้นมีดอกที่แดงส้ม ถิงถิงถึงแม้จะรู้อยู่ก่อนว่ามีโสมแต่เธอก็อดตื่นเต้นไม่ได้ ตอนนี้พ่อเซี่ยและพี่ชายทั้งสองยืนนิ่งเป็นตอไม้ไปแล้ว
“พ่อ พี่ใหญ่ พี่รอง เป็นอะไรคะ”
“สะ สะ โสม โสมจริง ๆ เสียด้วย เหมือนที่เคยเห็นในหนังสือที่ร้านขายยาเลย” พี่รองเซี่ย
“พ่อ ถิงถิง พี่ใหญ่ รออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ผมจะกลับบ้านไปเอาตะกร้าแล้วก็เสียมมาด้วย”
“ไปเถอะ ๆ รีบ ๆ ไปรีบ ๆ มา แล้วอย่าได้พูดมากเข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจครับ”
