(ติ้งยินดีต้อนรับเข้าสู่มิติฟาร์ม)

(ติ้ง ย้อน เวลา 80:00:00)

" หืม....เสียงอะไร..อืม...ปวดหัวจังเลย "

(ติ้ง ย้อนเวลา 79:59:50)

(ติ้ง ย้อนเวลา 79:59:45)

เสียงภายในหัวดังขึ้นอีกครั้งทำให้รอบนี้เอมอรสะดุ้งตื่นขึ้น เธอมองดูและฟังเสียงแจ้งเตือนเวลาที่ลดน้อยลงเรื่อยๆ

" เวลาอะไร ถอยหลังซะด้วย " ถอยหลังเหรอ

" เดี๋ยวน่ะ โลกจะแตกเหรอ " ในที่สุด เอมอรก็กลับมาตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว

เนื่องจากเธอชอบอ่านนิยายทำให้รู้ว่านี่คือเวลาชีวิตของเธอ เธอคิดถึงนิยายที่เคยอ่านแบบนี้น่าจะมีการเอาตัวรอด แล้วเธอจะมีอะไรที่พิเศษอย่างมิติติดมาด้วยมั้ยนะ " ลองดูสักหน่อยก็แล้วกัน "

"เปิดมิติ"

" พรึ่บ " บรรยากาศต่างกันอย่างสิ้นเชิงทำให้เธอรู้ตัวว่าเธอได้เข้ามาในมิติแล้ว

เอมอรมองไปรอบๆตัวด้วยความตื่นเต้นเมื่อเข้ามาข้างใน ในมิติมีพื้นที่กว้างประมาณ4ไร่

" ก็ถือว่าใช้ได้ล่ะนะ " ถือว่าไม่เล็กแล้วก็ไม่ใหญ่

" ถ้าย้อนเวลากลับไป ฉันจะต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากแน่ๆ "

เอมอรคิดว่าเธอควรจะต้องเริ่มวางแผนซะแล้ว ว่าแล้วเธอก็ออกจากมิติและทดลองใช้มิติจนพอสมควร

เอมอรก็เริ่มวางแผนทันที

" อืม...เงินในบันชีมีเงินอยู่350ล้านบาทเยอะอยู่เหมือนกันน่ะเนี่ย " เนื่องจากเอมอรเป็นคนขยัน

ครอบครัวเธอก็มาจากต่างจังหวัดพ่อแม่ของเธอก็มาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์และได้ค่าประกันชีวิต แต่ตัวเธอไม่มีญาติที่ไหนอีกทำให้เอมอรต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย จนเธอเรียนจบแล้วเธอก็เข้าทำงานวิจัยทันที

เนื่องจากเธอมีพรสวรรค์ทางด้านนี้โดยเฉพาะ แล้วโปรเจ็กที่เธอรับทำมาตลอดทั้งในและนอกทำให้เธอมีเงินเก็บเยอะพอสมควร

แต่เธอก็ไม่เคยอวดใคร เธอใช้ชีวิตธรรมดาปกติแม้แต่แฟนของเธอศักดิ์ชัยก็ไม่เคยรู้ แล้วตัวของเอมอรเองก็คิดว่ามันก็เป็นการดีแล้วที่เธอไม่เคยบอกเรื่องส่วนตัวแบบนี้กับศักดิ์ชัยเลยสักครั้ง

" คำว่าย้อนเวลา ฉันจะต้องกลับไปในช่วงหรือว่ายุคที่ลำบากอย่างแน่นอน ฉันจะต้องเตรียมของที่มันดูย้อนยุคและดูโบราณซักหน่อย "

เอมอรก็ได้แต่ภาวนาว่าขอให้เธอคิดไม่ผิดก็แล้วกัน

เนื้อหมู เนื้อไก่ ปลา

ไข่เป็ด และไข่ไก่ นี่คืออาหารหลัก

ผักสด เครื่องปรุง แล้วยาที่เป็นสิ่งสำคัญที่สุดขาดไม่ได้เลย

" ถ้าย้อนเวลากลับไปในยุคที่ไม่มีอะไร ไม่มียาก็เหมือนขาดใจล่ะนะ ฉันจะต้องตุนยาเยอะๆหน่อย "

แล้วก็เครื่องมือการทำเกษตร คู่มือการทำเกษตร เมล็ดผัก เสื้อผ้า

" เหนื่อยจัง อาบน้ำสักหน่อยก็แล้วกัน " วางแผนคร่าวๆแล้วเอมอรก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เธอก็รีบออกไปตลาดสดทันที

เพราะเวลาลดน้อยลงเรื่อยๆเธอจะต้องตุนของแข่งกับเวลา อย่างแรกเลยเธอจะต้องซื้อเครื่องดื่มเพราะเธอชอบมากและเป็นของที่มีภาษีเธอจะต้องรอของหน่อย

เอมอรเดินเข้าออกร้านสะดวกซื้อหลายแห่ง แล้วเธอก็เหมามาทั้งหมด ทั้งบุหรี่และเหล้าด้วย เครื่องดื่มก็แตกต่างกันไป แล้วเธอยังไปร้านส่งหลายที่ด้วย เธอให้ที่อยู่กับทางร้านทุกร้านและเสียค่าส่งให้ทุกร้าน เพื่อที่จะให้ทางร้านนำของที่เธอสั่งไปส่งที่คอนโดทั้งหมด

อันที่จริงแล้วทางร้านก็มีบริการขนส่งให้กับลูกค้าปกติอยู่แล้ว แต่เอมอรต้องการที่จะให้พวกเขาดูแลสินค้าของเธออย่างดีและมีการส่งที่รวดเร็วขึ้น เธอถึงได้เสียเงินในส่วนของตรงนี้ไป แล้วเอมอรก็คิดว่ามันคุ้มค่ามากกับคนที่มีเวลาน้อยแบบเธอในตอนนี้

ต่อมาเธอเข้าไปในร้านทองและร้านเครื่องประดับ สำหรับทองนั้นเธอซื้อเส้นละบาท ทั้งหมดสามสิบเส้นและเหมาพวกเครื่องประดับนิดหน่อย

เอมอรไม่ได้เลือกแบบที่แพงนัก เธอเลือกเฉพาะที่คิดว่าใส่แล้วดูดีและสวยเท่านั้น เธอมีของจำพวกนี้สะสมในตู้เซฟเยอะมากแล้วเธอก็เลยไม่ได้ซื้อไปเยอะ

"ป้าคะ เอาเนื้อหมู เนื้อไก่ และปลาอย่างล่ะ1000กิโลค่ะ"

" โอ้โหสั่งเยอะขนาดนี้ ป้าไม่มีของส่งหรอก เปลี่ยนเป็นวันพรุ่งนี้ได้หรือเปล่าล่ะแม่หนู"

" ได้ค่ะ แล้วหนูก็เอาอาหารทะเลด้วยนะคะป้า เอาทั้งแบบแห้งและแบบสดเลย "

" หนูจะเอาอาหารทะเลเยอะมากแค่ไหนล่ะ ป้าจะได้จัดเตรียมไว้ให้ "

" หนูเอาอย่างละ 500 โลค่ะคุณป้าแล้วนี่ก็ที่อยู่ของหนูค่ะ มาส่งของให้หนูตามที่อยู่นี้เลยนะคะ แล้วป้าก็คิดค่าส่งเพิ่มไปเลยก็ได้ค่ะ "

" ได้จ้ะ แต่ป้าก็ต้องขอเงินมัดจำไว้ก่อนครึ่งนึงนะ

" ได้เลยค่ะคุณป้า เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหา หนูขอแค่ร้านของคุณป้าส่งของให้หนูเร็วๆหน่อยก็พอค่ะ " ว่าแล้วเอมอรก็ขอบัญชีป้า

พอโอนเงินออนไลน์เสร็จ เธอก็ไปซื้อของต่อทันที

เธอซื้อผักและผลไม้ทุกอย่างที่เห็น อย่างล่ะ500กิโล

ตามด้วยเครื่องปรุงอย่างล่ะ300ลัง และไปห้างเพื่อซื้อของใช้ต่อ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องสำอางอันนี้สำคัญ แชมพู สบู่ ผ้าอนามัย ยาสีฟัน ผงซักฟอก ซันไลน์ ทุกอย่างที่ใช้ในชีวิตประจำวัน และของใช้เด็กไม่ว่าจะขวดนม นมผง นมกล่อง แพมเพิสเธอเหมาหมดอย่างล่ะ1000ลัง ของเบ็ดเตล็ดอย่างล่ะ20ลังเผื่อไว้ก่อน ไม่รู้จะพอหรือเปล่า

และมาต่อด้วยเครื่องใช้ภายในครัวเธอเลือกแบบโบราณหน่อย เครื่องใช้ไฟฟ้า เครื่องเย็บผ้า ตู้ทำความเย็น เครื่องประดับไม่ว่าจะเป็นหยกและทอง นาฬิกาก็จำเป็น และเสื้อผ้าผู้หญิง ผู้ชาย เด็ก เธอเหมามาหมด

แบบหน้าร้อนหน้าหนาวก็มี ถุงเท้า ถุงมือ หมวก ชุดชั้นใน เสื้อกันหนาวขนเป็ดหนานุ่ม แล้วก็ผ้าเป็นม้วนแบบสีเรียบๆ แล้วเอมอรก็ส่งที่อยู่ให้ทางห้าง ให้พวกเขาเอาของไปส่งวันพรุ่งนี้ก็ได้ เพราะวันนี้น่าจะไปส่งไม่ทันแล้ว

ออกจากห้างแล้วเอมอรก็ไปร้านขานยาต่อ เธอวนเข้าออกหลายร้าน เนื่องจากมีการจำกัดปริมาณการขาย แล้วเธอก็ไปต่อด้วยร้านการเกษตร

เอมอรเหมาทุกอย่าง รวมถึงเครื่องมือทำการเกษตรด้วย แล้วก็ไปดูรถต่อ เนื่องจากยุคก่อนการเดินทางลำบากมาก เธอซื้อจักยานแบบโบราณและทันสมัยอย่างล่ะ20คัน มอเตอร์ไซแบบโบราณและทันสมัยอย่างล่ะ20คัน รถยนต์รุ่นเก่า10คัน รถกระบะ5คัน รถสิบล้ออีก5คันและต่อด้วยอุปกรณ์ก่อสร้าง ที่เป็นสิ่งสำคัญเช่นกันก็เลยเหมาไปเยอะหน่อย

ต่อด้วยอาหารสำเร็จรูป เอมอรยังสั่งก๋วยเตี๋ยว500ถุง เกี๊ยว ขนมจีบ ซาลาเปา ไส้กรอกรมควัน อย่างล่ะ2000ลูก แวะทานอาหารและกลับคอนโด

หลังจากอาบน้ำก็สั่งออนไลน์ต่อ เธอสั่งข้าวและแป้งทำอาหารทุกชนิดอย่างล่ะ1000กิโล และอุปกรณ์ทำขนม หนังสือความรู้ต่างๆทุกอาชีพ และยังโทรสั่งอาหารหม้อแกงด้วยอย่างล่ะ50หม้อ ขนมกินเล่น ขนมเค้ก ขนมไทย สารพัดที่เคยผ่านตา น้ำชาต่างไป น้ำเปล่า น้ำผลไม้ทุกชนิด ลูกชิ้น ไส้กรอก ของโปรดเลย

สรุปยอดวันนี้เธอใช้หมดแล้ว250ล้านถือว่าเยอะทีเดียว เธอเหลือเงินแค่100ล้านเท่านั้น

วันต่อมาเอมอรรอรับของทั้งวันแล้วรีบเก็บของจัดของเข้ามิติจนเหนื่อยล้า

(ติ้ง ย้อนเวลา 29:00:20)

" ใกล้แล้วสิน่ะ" ที่เธอจะจากโลกนี้ไป

เอมอรยอมรับอย่างไม่อายเลยว่าเธอกลัวการเริ่มใหม่ที่สุด เพราะเธอมีชีวิตที่อาภัพมาตลอด แต่เธอก็ต้องสู้ ถึงสมองจะฉลาดมากแค่ไหนแต่เธอก็ดันตกม้าตายเพราะความรัก เรื่องหัวใจไม่สามารถควบคุมได้จริงๆ ชาติหน้าขออย่าให้เธอเจอกับเหตุการณ์แบบนี้อีกเลย

(ติ้ง ย้อนเวลา 18:00:00)

เช้าวันต่อมาเอมอรตรวจดูสิ่งของทั้งหมดแล้ว ก็ยังเหลือเฟอร์นิเจอร์ทั้งในและนอกบ้านที่ยังไม่ได้สั่ง และยาบำรุง สมุนไพรยาจีน สมุนไพรไทย วิตามินต่างๆ ที่นอนแบบสปริงและแบบลูกฟูกทั้งหนาและบาง พวกกล่องพลาสติกทั้งขนาดเล็กและใหญ่ กระปุกทั้งเล็กใหญ่ทั้งแบบพลาสติกและแบบแก้ว

ถุงมือยางแบบบางและหนาทั้งยาวและสั้นเธอก็รีบสั่งทันที แล้วเอมอรก็ออกจากคอนโดเพื่อไปดูงานวิจัยบางอย่างเพื่อส่งต่องานเนื่องจากเธอจะลาออก

เอมอรยังพอมีเห็นใจกับเพื่อนร่วมงานของเธออยู่ เธอถึงได้มาส่งงานต่องาน

" เอม ! " ศักดิ์ชัยมาดักรอเอมอรตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่เมื่อวานเอมอรกลับไม่มาทำงานซะอย่างนั้น มันก็เลยทำให้เขาเป็นกังวลมากกว่าเดิม

แล้วเขาก็ไม่กล้าที่จะไปหาเอมอรที่คอนโดของเธอด้วย

" มีอะไรหรอคะ พี่ศักดิ์ " ที่ดวงตาของเอมอรยังมีความเศร้าเล็กน้อย

แต่เธอก็ต้องรีบเปลี่ยนสีหน้าเพราะเธอไม่อยากที่จะให้ศักดิ์ชัยได้เห็นความเศร้าในใจของเธอ

" พี่.... เป็นห่วงเอมมาก " ศักดิ์ชัยไม่ได้พูดออกไปตามที่ใจของตัวเองคิด อันที่จริงแล้ว เขาอยากจะบอกเธอว่าเขาคิดถึงเธอมาก คิดถึงมากจริงๆ

ศักดิ์ชัยอยากจะบอกเอมอรว่าเขากลัวมากแค่ไหน กับการที่ไม่มีเธอมาคอยถามไถ่ว่าวันนี้กินข้าวหรือยัง ทำงานเหนื่อยไหม ทำอะไรอยู่ เพียงแค่วันเดียวที่ไม่มีเธอมันก็ทำให้เขารู้สึกมองเห็นทุกอย่างกว้างขึ้น

ความสุข และความตื่นเต้นที่เขาเคยนอกใจเธอมันหายไปหมด ทุกอย่างมันไม่มีสีสันและจืดชืดไปหมดแล้ว

" พี่ศักดิ์ไม่จำเป็นต้องมาห่วงเอมหรอกค่ะ เอมดูแลตัวเองได้ แล้ว...ต่อไปนี้ถ้าไม่จำเป็น....พี่ศักดิ์ก็ไม่ต้องมาหาเอมอีกนะคะ "

เพราะอีกไม่นานเธอก็คงจะไม่ได้อยู่ในโลกใบนี้แล้ว เธอไม่อยู่ในโลกใบนี้แล้วก็ดีเหมือนกัน

เธอจะได้ตัดใจจากพี่ศักดิ์ได้ง่ายขึ้น

" เอม..ฮึก...พี่... " ศักดิ์ชัยอยากจะบอกเอมอรใจจะขาดว่าเขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ ชีวิตที่ไม่มีเธอมันห่วยแตกสิ้นดี ความสุขที่เคยมีของเขามันหายไปพร้อมกับเธอ

" พี่ศักดิ์ พี่เลือกที่จะมีชีวิตแบบนี้เอง ตั้งแต่ที่พี่ไปแอบมีความสัมพันธ์กับมิ้งแล้ว และต่อไปนี้..พี่ก็ให้มิ้งเป็นความสุขของพี่เถอะค่ะ "

ถึงจะเลิกรากันไปแล้วแต่เอมอรก็ไม่ได้อยากให้ชีวิตของพี่ศักดิ์ชัยไม่มีความสุขแบบนี้

เอมอรก็ยังมีความหวังดีเหมือนกับตอนที่เธอคบกันกับพี่ศักดิ์ชัย เธออยากจะให้พี่เขามีหน้าที่การงานที่ดีอยากให้พี่เขามีความสุขในทุกๆวัน เธอขอแค่นี้ก็พอแล้ว

" เอม...ถ้าพี่ขอ.." กลับมาจะได้หรือเปล่านะ

" พี่ศักดิ์ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่เถอะค่ะ เอมก็จะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่เหมือนกัน " ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่และในโลกนี้ที่ไม่มีพี่ศักดิ์แล้ว

" ตุ๊บ !!! เอม..ฮือ...ฮือ...พี่ขอโทษ..." ศักดิ์ชัยคุกเข่าต่อหน้าเธอและกอดเอวของเธอไว้ แล้วเขาก็ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร

ศักดิ์ชัยไม่อยากเสียเธอไปและเขาก็เสียเธอไปไม่ได้ด้วย ความสุขที่เคยมีชั่วครั้งชั่วคราวกับมิ้งเขาไม่อยากมีมันแล้ว ตอนนี้เขาอยากมีแค่เอมอรคนเดียวเท่านั้น

เอมอรน้ำตาซึมเหมือนกันกับการกระทำของพี่ศักดิ์ชัย เธอไม่สามารถที่จะทำให้ตัวเองกลับไปอยู่ในจุดนั้นอีกแล้ว

เพราะการที่เธอถูกหักหลังและถูกทิ้งไว้คนเดียวมันรู้สึกเหน็บหนาวจนเกินไปถึงคนอื่นจะไม่รักเธอ แต่เอมอรก็ควรจะต้องดูแลและรักษาหัวใจของตัวเองไว้ให้ดี เพื่อที่จะไม่ให้คนอื่นมาทำร้ายมันได้อีก

" ปล่อยเอมไปเถอะค่ะ เอมก็ไม่สามารถที่จะกลับไปอยู่ในจุดนั้นได้อีกแล้ว ความรู้สึกของเอมมันถูกพี่ทำร้ายจนพังไปจนหมดแล้วค่ะ "

" ฮือ...เอม "

ทุกคนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างก็พากันมองดูสถานการณ์ของเอมอรกับศักดิ์ชัยอย่างต่อเนื่อง

เพราะทุกคนที่ทำงานกับเอมอรอยู่ที่นี่ ไม่เคยมีใครได้รับรู้เลยว่าเอมอรมีแฟนแล้ว

" พี่ศักดิ์ ปล่อยเอม "

" ฮึก...ครับ.." ถึงศักดิ์ชัยจะไม่อยากปล่อยเอมอรในตอนนี้แต่เขาก็ต้องทำใจปล่อยเธอ

ไม่เป็นไรหนทางมันไม่ได้มีแค่นี้ เขาจะต้องตามง้อเธอจนสำเร็จได้แน่

" ...... " เอมอรแกะมือของพี่ศักดิ์ชัยออกจากเอวของเธอที่พี่เขากอดเธอไว้อยู่ แล้วเธอก็เดินออกไปในทันที

เอมอรเลือกที่จะไปดูสถานที่วิจัยส่วนตัวของเธอต่อ และเธอก็เก็บของเข้ามาในมิติด้วยความเศร้าใจ เพราะแผลของเธอมันยังสดและใหม่อยู่ หัวใจของเธอก็เลยไม่สามารถที่จะกลับมารักษาแผลใจของตัวเองได้ในตอนนี้

ของส่วนมากที่นี่ก็จะเป็นจำพวกดอกไม้ พันธ์ข้าว และผักจำพวกสลัดต่างๆเธอเก็บเข้ามิติทั้งหมด แล้วเธอก็ไปหาทนายเพื่อทำพินัยกรรมไว้ เมื่อเธอจากไปก็ให้บริจาคให้กับสถานเด็กกำพร้าทั้งหมด เพราะเธอรู้ว่าชีวิตที่ไม่มีต้นทุนมันลำบากมากขนาดไหน

พอกลับมาถึงคอนโดแล้ว เอมอรก็ทำอาหารง่ายๆกินเนื่องจากเธอไม่ค่อยหิวซักเท่าไหร่

แล้วเธอก็รอรับของช่วงเย็น พอรับของเสร็จแล้วจัดของเสร็จแล้ว เธอก็อาบน้ำรอเวลาที่จะไปจากโลกใบนี้

(ติ้ง ย้อนเวลา 00:00:50)

(ติ้ง ย้อนเวลา 00:00:00)

" เอม พี่รักเอมนะ " ในตอนนี้ศักดิ์ชัยกำลังคุกเขาอยู่ต่อหน้าหลุมศพของเอมอร

" การที่เอมจากพี่ไปตลอดกาลแบบนี้ น้องก็ทำให้พี่ยิ่งกว่าตายทั้งเป็นซะอีก พี่ขอโทษนะเอม "

ศักดิ์ชัยก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันเพียงแค่เขาทำผิดพลาดแค่ครั้งเดียวเขาก็ต้องเสียคนรักไปตลอดกาล

การที่เธอตีตัวออกห่างจากเขาก็ยังว่าเจ็บปวดแล้ว แต่การที่เอมอรจากเขาไปตลอดกาลแบบนี้มันก็ยิ่งทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวดมากกว่า

ตอนนี้ศักดิ์ชัยได้ตัดขาดกับมิ้งอย่างเด็ดขาดแล้ว และตอนนี้ชีวิตของเขาก็ไม่เคยมีความสุขเลยสักนิด เพราะหัวใจของเขามันเรียกร้องหาแต่เอมอรเท่านั้น

ศักดิ์ชัยคิดว่าชีวิตต่อจากนี้ของเขาไม่สามารถที่จะมีความรักครั้งใหม่ได้อีกอย่างแน่นอน เพราะเขาไม่สามารถที่จะเดินข้ามความรู้สึกของเขากับเอมอรไปได้ แต่อย่างน้อยศักดิ์ชัยก็ยังรู้สึกพอใจ เพราะเขาก็ต้องการที่จะชดเชยความรู้สึกให้กับเอมอรตลอดชีวิตเหมือนกัน

ช่วงเวลาใกล้รุ่งเช้าเวลา ตีสี่ไม่มีใครรู้เลยว่ามีหญิงสาวที่แสนอาภัพในชาตินี้ได้จากโลกใบนี้ไปอย่างเงียบงัน

ยามราตรี ท้องฟ้าดำเข้มเหมือนสีหมึกไม่มีแม้แต่แสงดาว

หลังงานเลี้ยงบ้านโจว ทุกอย่างจมอยู่ในความเงียบ

มีแสงเล็ดลอดออกมาเล็กน้อย จะเห็นว่ามีหญิงสาวสองคนกำลังฉุดรั้งกันไปมา เนื่องจากอีกฝั่งแรกมีแรงน้อยกว่า เธอยื้อจนหมดแรงมันก็เลยทำให้เธอพลาดโดนผลักตกจากบันไดไป

ส่วนผู้หญิงอีกคนยืนมองเลือดที่ไหลออกจากศรีษะของหญิงสาวคนที่ตกบันไดแล้วยิ้มก็มาอย่างร้ายกาจแล้วเธอก็เดินจากไป

" กรี๊ด!!! ช่วยด้วยค่ะพี่สะใภ้ตกบันได "

ภายในบ้านจึงพากันวุ่นวายในทันทีหลังจากที่เห็นว่าลูกสะใภ้ของบ้านตกบันไดแบบนี้ หลังจากที่บ้านวุ่นวายอยู่นาน บ้านโจวก็ตกอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้งพร้อมกับความโล่งใจ

" อึก... คุณจะทำอะไรฉัน " ดวงจิตของเอมอรตอนนี้กำลังถูกบีบคอและกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างที่กำลังกดทับเธอไว้ไม่ให้เธอออกมา

" กรี๊ดดดด....นังแพศยา อยากจะได้ร่างของฉันเหรอ ไม่ได้แกจะต้องตาย ถึงฉันจะตายแต่ฉันก็ไม่ให้แกได้ใช้ร่างกายของฉันหรอก"

" ฮึก...ปล่อย "

" ไม่ปล่อย แกจะต้องตายไปกับฉัน ฮ่าๆๆ " ดวงจิตของผู้หญิงคนนี้ยังคงอาฆาตและตั้งใจจะบีบคอของเอมอรให้ตกตายไปด้วยกันให้ได้

" ปล่อย!! ถ้าคุณไม่ปล่อยฉัน คุณก็อย่าหาว่าฉันโหดเหี้ยมก็แล้วกัน "

" ฮ่าๆๆ นี่แกใกล้จะตายไปกับฉันอยู่แล้ว แกก็ยังกล้าที่จะข่มขู่คนอย่างฉันอย่างนั้นเหรอ ตายไปซะ "

" อ็อก...อ่อย...ฮือ...อ็อก... " เอมอรโดนบีบคอแน่นขึ้นจนไม่สามารถที่จะพูดอะไรออกมาได้อีก

" ตายซะ !! แกจะต้องตายเหมือนกับฉัน "

" อ็อก...อ่อย ฉึก !! " ในจิตสำนึกนั้นไม่รู้ว่าเอมอรเอามีดออกมาจากไหนกัน พอได้มีดมาแล้ว เธอก็ใช้มีดแทงไปที่ผู้หญิงคนนั้นในทันทีเมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นมารังแกเธอได้แบบนี้

" กรี๊ดดดด...ถ้าแกกล้าที่จะมาแย่งสามีของฉัน กรี๊ดดด.... ฮ่าๆๆ ถึงฉันจะตายอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ แต่แกก็จะไม่มีความสุขหรอก " จิตสำนึกที่ต่อสู้กันกับเอมอรได้หายไปจนหมดหลังจากที่เอมอรใช้มีดแทงไปที่ผู้หญิงคนนั้น