“ชิจิวเหนียน!”
“เธอชอบเขาขนาดนั้นเลยเหรอ เธอนอนบนเตียงฉันแล้วเรียกชื่อคนอื่น!”
เสียงตะโกนดังขึ้นข้างหู ความเจ็บปวดที่เหมือนถูกฉีกเป็นชิ้นๆ
ทำให้ชิจิวเหนียนลืมตาขึ้นทันที! สายตาของชายคนนั้นเต็มไปด้วยความโกรธ แทบจะฉีกเธอเป็นชิ้นๆ!
“ฟู่จิงเฉิน...”
ชิจิวเหนียนจ้องมองด้วยความไม่เชื่อ ตาของเธอเต็มไปด้วยความงุนงง ฟู่จิงเฉินมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร ? หรือว่าเธอตายแล้วจึงเห็นภาพหลอน?
ฟู่จิงเฉินเห็นความสับสนในดวงตาของเธออย่างชัดเจน มือที่จับคอเธอแน่นขึ้นอีก
อะไรนะ แม้แต่คนที่อยู่บนเตียงกับเธอ เธอไม่รู้ว่าเป็นใคร? แล้วตอนที่เธออยู่กับเขา เธอคิดถึงเหลียง โมเฉินตลอดหรือเปล่า?
ดวงตาของฟู่จิงเฉินเต็มไปด้วยความโกรธ จ้องมองเธออย่างไม่ลดละ มือที่จับคอเธอแน่นขึ้นอีก บรรยากาศรุนแรงแพร่กระจายทั่วห้อง
ชิจิวเหนียนหายใจไม่ออก “ฟู่จิงเฉิน...”
ฟู่จิงเฉินเกือบจะบีบคอเธอจนตาย แต่เมื่อเห็นร่องรอยน้ำตาบนใบหน้าเธอ เขาก็ใจอ่อนและปล่อยเธอ
เขาพลิกตัวลุกขึ้นจากเตียง ใบหน้าของเขาเย็นชา เริ่มแต่งตัว
ชิจิวเหนียนก็นั่งขึ้น
ร่างกายของเธอเจ็บปวดมาก โดยเฉพาะด้านล่าง ท่ามกลางสิ่งที่คุ้นเคยและแปลกประหลาดทั้งหมด เธอรับรู้ว่าเธอได้เกิดใหม่
เธอกลับมาในคืนห้าปีก่อน เจียง รูโหรวทำให้เธอสลบและโยนเธอลงบนเตียงของเหลียง โมเฉิน ฟู่จิงเฉินมาพร้อมกับคนและเห็นเหตุการณ์นี้ เขาโกรธมากจนทำร้ายมือของเหลียง โมเฉิน และลากเธอกลับไปที่บ้านพักและต้องการเธออย่างไม่ปรานี
หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของเธอกับฟู่จิงเฉินก็เย็นลง เธอแก้แค้นเขาหลายครั้ง จนในที่สุดฟู่จิงเฉินก็เสียใจและไปต่างประเทศ
หลังจากนั้น เหลียง โมเฉินและเจียง รูโหรวก็ให้ยาเธอและทรมานเธอหลายวิธี
เมื่อคิดถึงเหลียง โมเฉินและเจียง รูโหรว ความเกลียดชังท่วมท้นหัวใจ ชิจิวเหนียนตัวสั่นอย่างรุนแรงอีกครั้ง ฟู่จิงเฉินแต่งตัวเสร็จแล้วหันกลับมา เห็นเธอนั่งบนเตียงตัวสั่นด้วยความเกลียดชัง
ใจของฟู่จิงเฉินปวดร้าว
เกลียดเขาขนาดนั้นเลย?
“ชิจิวเหนียน เกลียดฉันใช่ไหม? เกลียดที่ฉันบังคับเธอ”
เสียงของเขาเย็นชา เดินไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว หยิบทะเบียนสมรสสองเล่มที่มีปกสีแดงโยนลงบนตัวชิจิวเหนียน เสียงเย็นชาและแข็งกระด้างแฝงด้วยความทรมาน “เกลียดฉันก็ไม่มีประโยชน์ ตอนนี้เธอเป็นภรรยาของฉันแล้ว ไม่สามารถมีอะไรกับเหลียง โมเฉินได้อีก เธอควรจะลืมเรื่องที่ไม่ควรคิดและเป็นภรรยาของฉัน ฟู่จิงเฉินอย่างสงบ ไม่งั้นฉันจะจัดการกับผู้ชายนั้น และทำให้เธอเจ็บปวด!”
เขาแค่พูดปากร้าย บอกว่าจะหักขาเธอ แต่ไม่เคยทำร้ายเธอจริงๆ ชิจิวเหนียนคิดถึงเรื่องในอดีต น้ำตาก็ไหลออกมา
ฟู่จิงเฉินเห็นน้ำตาในดวงตาของเธออย่างชัดเจน หัวใจที่แข็งแกร่งเพิ่งจะอ่อนลง
ร้องไห้อีกแล้ว?
เขาเพิ่งจะโหดร้ายเกินไป?
แต่นั่นก็เป็นเพราะผู้หญิงคนนี้หาเรื่องเอง!
ฟู่จิงเฉินคิดจะช่วยเช็ดน้ำตาให้เธอ แต่เมื่อคิดว่าเธอยังเรียกชื่อเหลียง โมเฉินอยู่บนเตียง สีหน้าของเขาก็เย็นชาอีกครั้ง “ถ้าอยากให้เหลียง โมเฉินมีชีวิตอยู่ก็หยุดร้องไห้ซะ!”
ชิจิวเหนียนหยุดร้องไห้จริงๆ แต่สีหน้าของฟู่จิงเฉินกลับแย่ลง
ชิจิวเหนียนคิดถึงเรื่องหนึ่ง
ในอดีตฟู่จิงเฉินพาเหลียง โมเฉินและเจียง รูโหรวไปที่คุกใต้ดิน ทรมานพวกเขาอย่างรุนแรง สุดท้ายเธอขอให้ปล่อยพวกเขา
แต่ในชีวิตนี้ เธอไม่เพียงแต่จะไม่ขอให้ปล่อย แต่ยังจะทวงคืนความเจ็บปวดที่เธอได้รับ!
“ฟู่จิงเฉิน ฉันขอไปดูพวกเขาที่คุกใต้ดินได้ไหม?” เธอถามอย่างกระตือรือร้น
อยากเจอผู้ชายคนนั้นขนาดนั้นเลยเหรอ?
ฟู่จิงเฉินกัดฟันจนแทบจะหัก สุดท้ายก็หัวเราะเยาะอย่างรุนแรง “ได้สิ ไปดูสิ แต่ถ้าเจอแล้วอย่าร้องไห้ก็พอ!”
ห้องขังอยู่ที่ชั้นใต้ดินของวิลล่า ชื้นและมืดมิด อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเหม็นสาป
ฟู่จิงเฉินกับชิจิวเหนียนเดินเข้ามาในห้องขังด้วยก้าวยาวๆ ฟู่จิงเฉินแอบมองชิจิวเหนียนอยู่ตลอด เมื่อเห็นเธอมีท่าทางร้อนรนถึงกับตื่นเต้น
เขาก็รู้สึกปั่นป่วนในใจ เธอที่เติบโตมาอย่างทะนุถนอม แต่ตอนนี้กลับยอมมาที่แบบนี้เพื่อเหลียง โมเฉิน
“นายท่าน” ฟู่หูเห็นฟู่จิงเฉิน รีบทำความเคารพ เมื่อเห็นชิจิวเหนียนที่อยู่ข้างหลัง สีหน้าก็เปลี่ยนไป แต่ยังเรียกเธอว่า “มิสชี” “เปิดประตู” ฟู่จิงเฉินพูดเสียงรำคาญ ฟู่หูมองชิจิวเหนียนด้วยความไม่สบายใจ เหลียง โมเฉินถูกทรมานจนสภาพแย่มาก
ถ้าเธอเห็นเข้า คงจะมีปัญหากับนายท่านของเขาอีก
แต่เมื่อฟู่จิงเฉินสั่ง เขาก็ต้องทำตาม
เมื่อประตูเปิด กลิ่นเลือดก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น มีชายหญิงคู่หนึ่งถูกขังอยู่ในกรงเหล็ก
ชายคนนั้นมีรอยแผลจากการถูกเฆี่ยนทั้งตัว แทบไม่มีผิวหนังที่ดี หญิงสาวก็ดูไม่ต่างกัน เหลียง โมเฉินกับเจียง รูโหรวถูกทรมานจนเกือบตาย
เมื่อเห็นชิจิวเหนียนเข้ามา น้ำตาก็ไหลออกมาด้วยความดีใจ ชิจิวเหนียนมาแล้ว พวกเขาก็มีหวังรอด!
“พี่สาว! ช่วยเราด้วย!” “เหนียนเหนียน
ช่วยให้คนปล่อยเราเถอะ!” เหลียง โมเฉินก็ร้องอย่างตื่นเต้น ถ้าชิจิวเหนียนไม่มา พวกเขาคงตายจริงๆ
เฮ้อ...ปล่อยพวกเขา? ชิจิวเหนียนกำมือแน่น เธอสูดลมหายใจลึกๆ กลั้นความโกรธแค้นที่รุนแรงในใจ แล้วก้าวเข้าไป
ยิ่งเข้าใกล้เท่าไหร่
ความเกลียดชังก็ยิ่งลึกขึ้น ร่างกายสั่นสะท้าน ฟู่จิงเฉินพิงกำแพง ยิ้มเหยียดตัวเอง แน่นอน เมื่อเห็นชายหนุ่มบาดเจ็บ เธอก็จะเดือดดาล เดี๋ยวเธอคงจะล้างแค้นให้เหลียง โมเฉิน เขาคิดว่าเธออาจจะให้เขาบาดเจ็บบ้างไหม ?
“เหนียนเหนียน…” เหลียง โมเฉินที่มือทั้งสองถูกฟู่จิงเฉินหัก เขาต้องพยายามคลานเข้าหาชิจิวเหนียนอย่างยากลำบาก
ชิจิวเหนียนมองเขาอย่างไร้ความรู้สึก เมื่อเขาใกล้จะสัมผัสเธอ เธอก็เตะไปที่หน้าของเขาอย่างแรง!
“แกเป็นอะไรถึงกล้าเรียกฉันว่าเหนียนเหนียน?” ไม่มีใครคาดคิดว่าชิจิวเหนียนจะลงมือกับเหลียง โมเฉิน ทุกคนต่างตกตะลึง ฟู่จิงเฉินยืนตรงขึ้นเล็กน้อย รู้สึกตกใจ ฟู่หูก็เบิกตากว้างด้วยความตะลึง วันนี้เธอเป็นอะไรไป?
“พี่สาว คุณ…เป็นอะไร ?” เจียง รูโหรวตกใจ ชิจิวเหนียนไม่เคยพูดคำแรงๆ กับเหลียง โมเฉิน ไม่ต้องพูดถึงการตบตี “พี่สาว หรือว่าฟู ซานเชาทำอะไรกับคุณ?” เจียง รูโหรวมองฟู่จิงเฉินอย่างระมัดระวัง
“คุณอยากให้เขาทำอะไรกับฉัน?” ชิจิวเหนียนเบาๆ หัวเราะ “และตอนนี้ฉันกับฟู่จิงเฉินจดทะเบียนสมรสกันแล้ว เขาเป็นสามีของฉัน”
“แต่งงาน?!” เป็นไปได้ยังไง! เจียง รูโหรวไม่เชื่อ ฟู่จิงเฉินเคยเห็นชิจิวเหนียนกับผู้ชายคนอื่นบนเตียง เขาน่าจะฆ่าเธอ ทำไมถึงจดทะเบียนสมรสกับเธอ? คนที่ควรจดทะเบียนกับฟู่จิงเฉินต้องเป็นเธอ เจียง รูโหรว!
ชิจิวเหนียนมองเธอด้วยความพอใจในความอิจฉาของเจียง รูโหรว สูดลมหายใจลึกๆ คิดแล้วก็หันไปหาฟู่จิงเฉิน “ฟู่จิงเฉิน คุณเลี้ยงหมาป่าไว้ใช่ไหม?”
ฟู่จิงเฉินยังคงคิดถึงคำว่า “สามี” ที่เธอเพิ่งพูดไป เมื่อได้ยินคำถาม เขาตอบ “อืม”
โดยไม่รู้ตัว “คุณช่วยพาหมาป่าของคุณมาที่นี่ได้ไหม?” ชิจิวเหนียนถามต่อ
“คุณกล้าเหรอ?”
ฟู่จิงเฉินเข้าใจทันทีว่าเธอจะทำอะไร แววตาลึกซึ้งขึ้น
ชิจิวเหนียนเข้าใจว่าเขายังมีความหึงอยู่ เธอต้องปลอบเขา “ตอนนี้ฉันเป็นภรรยาของคุณ ฟู่จิงเฉิน ถ้าจะเสียดาย ก็เสียดายคุณคนเดียว ผู้ชายคนอื่น ตายฉันก็ไม่มอง”
ฟู่จิงเฉินหัวเราะเยาะอีกครั้ง ผู้หญิงคนนี้ พูดจาหวานหูจริงๆ แต่เขากลับชอบแบบนี้
