โกดัง, ชานเมืองจิ้งอู๋
บรรยากาศในโกดังปกคลุมด้วยกลิ่นคาวเลือดและดินปืนที่ลอยแน่นในอากาศ พื้นแตกกระจายจากการต่อสู้โดยมีนักฆ่าสิบคนนอนตายกระจัดกระจาย เลือดสีแดงสดไหลนองเต็มพื้น
สองนักฆ่าที่รอดชีวิตมองผู้หญิงที่เต็มไปด้วยบาดแผลทั่วร่าง ก้มลงสูบบุหรี่อย่างใจเย็น หลังสูบเสร็จก็โยนลงพื้นและเหยียบให้ดับ
“ให้ตายเถอะ...ผู้หญิงคนนี้มันแข็งแกร่งจริงๆ ทำยังไงก็ไม่ตาย” นักฆ่าคนหนึ่งเยาะเย้ย
“อย่าพูดเลย เรามากันยี่สิบคน เกือบโดนผู้หญิงคนนี้จัดการหมด โชคดีที่เราสองคนลอบโจมตีเธอและยิงเข่าของเธอจนพัง”
ริงงงง
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในจังหวะที่ไม่เหมาะสม
“จัดการเรียบร้อยไหม?” เสียงผู้หญิงที่ไม่พอใจดังขึ้นจากปลายสาย
“คุณหนูจาง เรียบร้อยแล้ว แต่เราสูญเสียคนมากมาย คุณต้องจ่ายเงินให้เพิ่มสองเท่า”
“เรียบร้อยก็ดีแล้ว เงินฉันจะโอนให้พรุ่งนี้”
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด
สายถูกตัดไปทันที
สองนักฆ่ามองหน้ากัน พวกเขารับงานมามาก แต่ไม่เคยเจอผู้หญิงที่ดูไร้พิษภัยแต่ใจโหดเหี้ยมเหมือนจางเหยียนอี้แม้กระทั่งพี่สาวของตัวเองยังฆ่าได้ พวกเขาไม่ลังเลที่จะหยิบปืนจากกระเป๋า และยิงจางหลินซินที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นจนตาย เลือดไหลจากมุมปากของจางหลินซินไหลลงมาตามคอ เธอมองเพดานด้วยสายตาว่างเปล่า จากนั้นลมหายใจเริ่มขาดห้วงและหัวใจหยุดเต้นในที่สุด หลังจากแน่ใจว่าจางหลินซินตายสนิท สองนักฆ่าถ่ายรูปส่งให้จางเหยียนอี้ก่อนจะรีบออกไปจากที่เกิดเหตุ
วิญญาณของจางหลินซินมองทุกอย่างได้อย่างแจ่มชัด
ตั้งแต่เธอถูกนักฆ่าล้อมและเสียเลือดจนหมดสติ วิญญาณของเธอก็แยกออกจากร่าง เห็นตัวเองถูกยิงตายด้วยอย่างอนาจ ได้ยินความจริงที่อยู่เบื้องหลังด้วยหูของตัวเอง จางหลินซินรู้ดีว่าเธอถูก ลักพาตัว โดยน้องสาวที่แสนดี จางเหยียนอี้ จ้างนักฆ่ามาสังหารเธอ คิ้วของจางหลินซินขมวดเข้าหากันแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ดวงตาแฝงความอาฆาต เธอหัวเราะเยาะตัวเอง แต่ไม่รู้จะหัวเราะให้กับเรื่องไหนก่อน ระหว่างเสียฆ่าให้กับนักฆ่า หรือเย้ยหยันโชคชะตาที่ครอบครัวใจร้ายกับเธอ
ไม่กี่นาทีต่อมา รถพอร์ชคันหนึ่งหยุดที่หน้าโกดัง ผู้ชายคนหนึ่งลงจากรถด้วยความร้อนรนและวิ่งเข้าไปในโกดังเมื่อเห็นเลือดและศพทั่วโกดัง ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อย ใบหน้าซีดเผือด รู้สึกใจไม่ดี เมื่อเดินลึกเข้าไปด้านใน เขาเห็นกล่องกระดาษซ้อนกัน และตรงกลางมีกลางร่างที่คุ้นเคยดี เขารู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมา
เพราะนั่นคือภรรยาที่เขารักที่สุด เป็นดวงใจของเขา เขามาสายเกินไป!
จางหลินซินเห็นเฉินจือหานมาก็ตกใจเช่นกัน เขานิ่งไปไม่เชื่อสายตาตัวเอง เมื่อมองร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลของภรรยา เขารีบเข้าไปปลดเชือกที่มือของเธอ กอดร่างที่เย็นชืดไว้โดยไม่พูดอะไร เฉินจือหานน้ำตาไหลแต่ไม่ร้องไห้ เขาเพียงกอดจางหลินซินแนบแน่น เรียกชื่อเธอครั้งแล้วครั้งเล่า
“อาซิน...อาซิน ขอโทษนะ ขอโทษ ฉันมาสายเกินไป...”
“อาซิน...ฉันขอร้อง ตื่นขึ้นมาได้ไหม”
“ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ...อาซิน...อา!!!”
เฉินจือหานร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดเหมือนสัตว์ร้ายที่ไร้ทางออก เสียงแหบพร่า น้ำตาไหลรินหยดลงบนใบหน้าของจางหลินซิน เธอมองเฉินจือหานกอดร่างของตัวเองอย่างรู้สึกเจ็บปวด นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเฉินจือหานหมดหนทางและเจ็บปวดขนาดนี้ หัวใจของจางหลินซินบีบแน่น รู้สึกเหมือนมีเข็มเล็กๆ แทงเข้ามาในหัวใจ ทำให้เธอรู้สึกรวดร้าว ความขมขื่นแผ่ซ่านในปากของเธอ ทำให้เธอรู้สึกทรมานอย่างมาก
ตอนนี้เธอยอมรับแล้วว่า เธอรักเฉินจือหาน…รักมากๆ
จางหลินซินพยายามยื่นมือไปเช็ดน้ำตาของเฉินจือหาน แต่พบว่ามือของเธอทะลุผ่านร่างของเขาไป เธอตกใจ เธอลืมไปแล้วว่าเธอตายแล้ว
จากนั้นภาพก็เปลี่ยนไป วิญญาณของจางหลินซินมาอยู่ที่ห้องใต้ดินของตระกูลเฉิน เธอเห็นเฉินจือหานนั่งบนโซฟาสูบบุหรี่ ควันลอยออกจากปากของเขา ใบหน้าถูกปกคลุมด้วยควันจ นมองไม่ออกว่าเขาเศร้าหรือโกรธ เมื่อเห็นก้นบุหรี่เต็มพื้น น้ำตาของจางหลินซินก็ไหลออกมา
ขณะนั้นเฉินอวี้เปิดประตูเข้ามา เห็นเฉินจือหานในสภาพสิ้นหวังก็ตกใจ เขาเคยเห็นภรรยาทำให้คุณชายเจ็บปวดหลายครั้ง และเห็นคุณชายสูบบุหรี่คนเดียวบ่อยๆ แต่การที่เจ้านายสูบบุหรี่มากขนาดนี้ ทั้งยังหดหู่เช่นนี้ เป็นครั้งแรกที่เฉินอวี้เห็น
“คุณชาย... อย่าสูบเลยนะครับ คุณผู้หญิงจะเสียใจที่เห็นคุณเป็นแบบนี้” เฉินอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมา
“การสืบเรื่องตระกูลจางไปถึงไหนแล้ว” จือหานพ่นควันบุหรี่ มองเฉินอวี้อย่างเย็นชา
“สืบได้แค่นี้ครับ ว่าเป็นคำสั่งของตระกูลจางอยากให้คุณหนูตาย ตระกูลจางอยู่เบื้องหลังทั้งหมด” เฉินอวี้รู้สึกสั่นกลัวในใจ แต่พูดอย่างจริงจัง
จือหานสูดลมหายใจลึก น้ำตาคลอเบ้า ตะโกนเสียงดัง “ไปเตรียมคน กำจัดตระกูลจางให้หมด!!! ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครมีชีวิตรอดแม้แต่คนเดียว!”
“การตายของคุณผู้หญิงเกี่ยวข้องกับจางเย่าหยาง เขากลัวว่าคุณผู้หญิงจะกระทบตำแหน่งของลูกชาย เลยจ้างมือปืน จางเหยียนอี้ก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด เธอหลอกคุณผู้หญิงว่าตัวเองถูกลักพาตัว ทำให้คุณผู้หญิงต้องช่วยแล้วจึงถูกจับตัวไป”
เมื่อฟังจบเฉินจือหานมองเฉินอวี้ด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น นัยน์ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงเล็กกระจายไปทั่ว สีหน้าน่ากลัวขึ้นไปอีก เขาบีบแก้วเหล้าในมือจนแตก ไวน์แดงและเลือดหยดลงบนฝ่ามือ เฉินอวี้มองคุณชายของเขาในสภาพนี้ รู้ทันทีว่าเจ้านายต้องการกำจัดพวกตระกูลจางทั้งหมด
จางหลินซินเองก็ได้ยินเรื่องเหล่านี้ นึกถึงอดีต จางเหยียนอี้เป็นลูกติดและจางหลินซินรู้สึกสงสาร เห็นเธอเป็นน้องสาวมาตลอด พ่อของเธอลำเอียง รักแต่แม่เลี้ยงกับจางเหยียนอี้ แต่จางหลินซินไม่เคยโกรธพ่อ เธอทนมาตลอดหลายปี
เพราะเธอเชื่อใจครอบครัว ถูกจางเย่าหยางยั่วยุ จนเกิดความขัดแย้งกับคนที่เธอรักที่สุด ที่จริงแล้วเป็นจางเย่าหยางที่หาคนมาวางยาเธอ แต่กลับถูกบิดาบอกว่าเป็นฝีมือของเฉินจือหาน ทำให้เธอเข้าใจผิด หลังจากนั้นเธอยังถูกจางเย่าหยางผลักไสไม่รับผิดชอบใดๆ ตอนนี้คนเลวนั้นทำเพื่อผู้หญิงที่ท้องลูกของเขา เพื่อครอบครองทรัพย์สินตระกูลจาง ร่วมมือกับจางเหยียนอี้จ้างมือปืนฆ่าเธอ
ช่างเป็นพ่อที่ดีจริงๆ!!
จางหลินซินหน้าตึง ไม่คาดคิดว่าก่อนตาย จะได้เห็นความจริงของพ่อกับลูกสาวที่ชั่วร้ายขนาดนี้ โทษตัวเองที่อยู่ในครอบครัวไม่ดีและเชื่อใจคนผิด
เฉินจือหานลุกขึ้น เดินไปยังคุกใต้ดินด้านในสุด ในคุกมืดมีเพียงเสียงฝีเท้าของเฉินจือหานที่ดังชัด แม้แต่มือปืนที่เดินตามยังต้องระวังลมหายใจ วันนี้คุณเฉินเหมือนมัจจุราชจริงๆ ในคุกใต้ดินมีสามคนถูกมัดไว้บนไม้กางเขน เปื้อนเลือดไปทั่ว ทั้งสามตัวสั่นด้วยความเจ็บปวด หน้าอกเต็มไปด้วยเลือดแดงฉาน เหลือเพียงเสียงหายใจแผ่วเบา
สามคนนี้คือ จางเย่าหยาง จางเหยียนอี้ และหลี่หลิงเจิน
จางหลินซินตกใจ หลี่หลิงเจิน?! เธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
หลี่หลิงเจินเป็นเพื่อนสนิทของจางหลินซิน ทั้งคู่สนิทกันมาก เธอเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้ยังไง? จางหลินซินหัวใจเต้นแรง คิดถึงความเป็นไปได้ที่ไม่คาดคิด หรือว่าแม่เลี้ยงของจางเย่าหยางคือหลี่หลิงเจิน?! ไม่แปลกใจเลยที่ก่อนหน้านี้หลี่หลิงเจินท้องโดยไม่บอกว่าใครเป็นพ่อ จางหลินซินพยายามเกลี้ยกล่อมให้หลี่หลิงเจินทำแท้ง แต่เธอไม่ยอม
ไม่คิดเลยว่าลูกในท้องจะเป็นของจางเย่าหยาง ไม่อยากเชื่อจริงๆ ว่าทั้งคู่จะเลวเช่นนี้
ทั้งสามคนถูกทรมานจนใบหน้าเละเต็มไปด้วยบาดแผลและเลือดสกปรก เมื่อจางเย่าหยางเห็นเฉินจือหาน เขาร้องขอความเมตตา หวังว่าเฉินจือหานจะปล่อยเขาไป
“ขอร้องล่ะ...คุณเฉิน...ปล่อยฉันไปเถอะ ฉัน...ฉันยังเป็นพ่อของจางหลินซินนะ คุณฆ่าฉันไม่ได้...”
“คุณยังกล้าพูดอีกเหรอ? จางเย่าหยาง!” เฉินจือหานพูดพลางพันผ้าพันแผลที่มือ แล้วต่อยหน้าของจางเย่าหยาง“คุณไม่สมควรเป็นพ่อจริงๆ วันนี้ฉันจะจัดการพวกคุณเพื่อจางหลินซิน!”
“อ๊าก!” จางเย่าหยางร้องออกมาอย่างเจ็บปวด
ตอนนี้เฉินจือหานเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ทำให้จางเย่าหยางตัวสั่นด้วยความกลัวใบหน้าซีดเผือด เฉินจือหานใช้มีดแทงหน้าอกจางเย่าหยาง เลือดพุ่งออกมาทำให้ผ้าเช็ดหน้าของเขาเปื้อนเลือด สุดท้ายจางเย่าหยางถูกแทงตาย มีบาดแผลนับไม่ถ้วนที่หน้าอก
“พ่อ!”
“เย่าหยาง!”
จางเหยียนอี้และหลี่หลิงเจินตกใจ ไม่คิดว่าเฉินจือหานจะกล้าฆ่าจางเย่าหยางต่อหน้าพวกเขา
เฉินจือหานเดินมาหาพวกเขา เช็ดเลือดบนมีด พูดอย่างช้าๆ “พวกคุณมันคนใจหยาบ ตายกี่ครั้งก็ไม่พอ”
“ไม่...ไม่...”
“การตายของจางหลินซินไม่เกี่ยวกับพวกเรา...เป็นจางเย่าหยางที่วางแผนทั้งหมด”
ทั้งสองพยายามผลักดันความรับผิดชอบ หวังว่าเฉินจือหานจะปล่อยพวกเขาไป ใครจะไม่อยากมีชีวิตอยู่? เฉินจือหานไม่ฟัง ใช้ปืนยิงแขนซ้ายของทั้งสอง ทำให้พวกเขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าเต็มไปด้วยความทรมานและเปื้อนเลือดดูน่ากลัวมากขึ้น
เฉินจือหานยังยิงพวกเขาต่อหน้าเธอ ทำให้หลี่หลิงเจินเสียสติทันที ทั้งสองมีจุดจบเหมือนจางเย่าหยาง
หรืออาจจะแย่กว่านั้น
“จางหลินซินตายแล้ว พวกคุณต้องตามไปด้วย!” เฉินจือหานพูดด้วยความเย็นชา มองไปที่ศพทั้งสามบนไม้กางเขน
กรรมตามสนอง!
เมื่อเฉินจือหานออกไป วิญญาณของจางหลินซินก็กลับมาที่ห้องของตัวเอง แม้ว่าเธอจะเห็นจางเย่าหยางและคนอื่นๆ ตายอย่างโหดร้ายในตอนนี้ แต่ภายในใจของเธอไม่มีคลื่นอารมณ์ใดๆ เธอเพียงแค่อยากเห็นเฉินจือหานให้มากขึ้นก่อนจะจากไปแบบนี้แม้เธอตาย ก็ไม่เสียใจ
วิญญาณของจางหลินซินผ่านทะลุกำแพง เห็นร่างของตัวเองนอนนิ่งอยู่บนเตียงก็ยืนนิ่งงัน เลือดที่เปื้อนร่างถูกเช็ดออกหมดแล้ว และเปลี่ยนเป็นชุดนอนที่สะอาด ถ้าไม่ใช่เพราะรอยแผลที่เด่นชัดบนแขนของจางหลินซิน คงไม่มีใครเชื่อว่าเธอตายแล้ว
ทั้งจางหลินซินและเฉินจือหานเองก็ยังไม่เชื่อ
เฉินจือหานยังคงทำเหมือนจางหลินซินยังไม่ตาย กอดร่างแข็งทื่อของเธอนอนอยู่บนเตียงเหมือนเคย เขาก้มลงจูบริมฝีปากเย็นชืดของจางหลินซิน
“อาซิน...มันเป็นเพราะฉันไม่สามารถปกป้องเธอได้ เธอคงไม่โกรธฉันใช่ไหม...ขอโทษนะ อาซิน”
จางหลินซินอยากบอกชายตรงหน้าว่าไม่ใช่ความผิดของเขา แต่เธอทำไม่ได้ ทำได้เพียงมองเฉินจือหานพูดกับตัวเอง
“อาซิน ฉันจะแอบบอกเธอเรื่องหนึ่ง ทุกคืนฉันจะแอบมานอนกอดเธอ แล้วแอบออกไปก่อนที่เธอจะตื่น นั่นเป็นช่วงเวลาในแต่ละวันที่ฉันมีความสุขมากที่สุด”
“เธอรู้ไหม อาซิน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรักใครสักคนมากขนาดนี้ ครั้งแรกที่ฉันอยากใช้ชีวิตที่เหลือกับคนนี้ แต่สวรรค์ก็เล่นตลกให้ฉันต้องเสียเธอไป” เฉินจือหานพูดพร้อมกับสะอื้น
“แม้ว่าอาซินจะเกลียดฉัน วางยาพิษฉัน แทงฉัน ไม่ให้ฉันแตะต้องตระกูลจาง แต่แล้วไงล่ะ ฉันก็ยังอยากจะจับเธอมาอยู่ข้างๆ ฉันขังเธอไว้ แต่ฉันไม่สามารถยอมรับการที่เธอจากฉันไปได้”
“เธอต้องเป็นภรรยาของฉันเท่านั้น ตลอดชีวิตและชาติต่อๆ ไป”
“อาซิน”
“ฉันรักเธอ” เฉินจือหานปล่อยมือจากเอวของจางหลินซิน และจับมือเธอไว้แน่น
น้ำตาของจางหลินซินไหลออกมาไม่หยุด ชายที่เธอเคยเกลียดชังและหมกมุ่นกับเธอ ให้ความรักทั้งหมดกับเธอ ปกป้องจากอันตรายทุกอย่างโดยที่เธอไม่เคยรู้ แต่เมื่อเข้าใจทุกอย่างมันก็สายไปแล้ว
รอบๆ ร่างของจางหลินซินเต็มไปด้วยดอกกุหลาบ เพราะเธอชอบกุหลาบ เฉินจือหานจึงสั่งให้คนปลูกกุหลาบทั่วทั้งสวน ตอนนี้เมื่อเธอตาย เขาก็ทำตามที่เธอต้องการ จากนั้นเฉินจือหานจุดไฟแช็กและโยนมันลงบนเตียง ไฟลามไปทั่วห้อง
เฉินจือหานกอดจางหลินซินแน่น ยิ้มอย่างขมขื่น “อาซิน เมื่อเธอไม่อยู่ ฉันก็อยู่ไม่ได้เช่นกัน”
“ฉันมาหาเธอแล้ว…ตอนนี้ ไม่มีใครหยุดเราได้อีก”
จางหลินซินตะโกนด้วยความโกรธ อยากหยุดทุกอย่าง เธอหวังว่าเฉินจือหานจะมีชีวิตที่ดีและเริ่มต้นใหม่ แต่เมื่อไม่มีเธอ เฉินจือหานจะมีความอยากมีชีวิตได้อย่างไร เมื่อร่างของเธอถูกเผาจนหมด วิญญาณของเธอก็สลายไปด้วย เขาปิดตาลง
“ถ้าชาติหน้ามีจริง ฉันจะรักเธอและดูแลเธออย่างดี”
ด้านนอกเฉินอวี้เห็นสวนลุกเป็นไฟก็ตกใจทันที ถอดเสื้อออกและพยายามวิ่งเข้าไปช่วยท่านประธาน แต่ถูกบอดี้การ์ดจับไว้แน่น
“พี่เฉิน ไปไม่ได้ ท่านประธานบอกให้พี่มีชีวิตที่ดี”
“ปล่อยฉัน! ฉันจะไปช่วยท่านประธาน! เขาเป็นพี่น้องของฉัน! ฉันจะปล่อยให้เขาตายได้ยังไง! ปล่อยฉัน!” ไม่ว่าเฉินอวี้จะพยายามดิ้นรนอย่างไร บอดี้การ์ดก็ไม่ยอมปล่อย เขาทำได้เพียงมองไฟลามทั่วทั้งสวน เห็นสวนกลายเป็นเถ้าถ่านต่อหน้าต่อตา
“พี่เฉิน นี่เป็นคำสั่งสุดท้ายของท่านประธาน ขอโทษนะ เราไม่สามารถทำตามคำสั่งของพี่ได้”
เฉินอวี้ทรุดตัวลง ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด บอดี้การ์ดส่งเอกสารให้เขา เมื่อดูใกล้ๆ เขาพบว่าเป็น เอกสารการโอนหุ้นตระกูลเฉิน เฉินอวี้ตกตะลึง ไม่คิดว่าเฉินจือหานจะโอนทรัพย์สินทั้งหมดให้กับเขา เมื่อเห็นเอกสารเหล่านี้ เขารู้สึกหมดสิ้น เขาสูญเสียพี่น้องและเจ้านายที่ดีที่สุดไป
หวังว่าในชาติหน้าท่านประธานจะมีชีวิตที่ดี และคุณนายจะรักเขามากขึ้น
“อ๊า! เฉินจือหาน!”
จางหลินซินตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นรัว เห็นตัวเองอยู่ในห้องของชาติที่แล้ว นี่มันคืออะไรกันแน่? ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่…
จางหลินซินรู้สึกสับสน ไม่ใช่ว่าเธอตายแล้วเหรอ?
หญิงสาวตบหน้าตัวเองแรงๆ รู้สึกเจ็บ “โอ๊ย...เจ็บจริงๆ”
ความเจ็บนี้ทำให้เธอรู้สึกชัดเจน เธอเกิดใหม่แล้วในชาตินี้ เธอจะไม่ยอมให้คนที่ทำให้ตัวเองตายอย่างน่าสังเวช และจะมีชีวิตที่สงบสุขอีกครั้ง เพราะเคยตายไปแล้วครั้งหนึ่ง เธอจะไม่ยอมตายเป็นครั้งที่สอง บัญชีที่ค้างคาไว้ จะทำให้พวกนั้นชดใช้ทุกบาททุกสตางค์ ดั่งสุภาษิตที่ว่า ‘การแก้แค้นของสุภาพบุรุษ รอสิบปีก็ไม่สาย’
จางหลินซินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ดูวันที่
4 มิถุนายน วันนี้คือ...
วันที่แม่เลี้ยงของเธอเข้ามาที่บ้านตระกูลจางเป็นครั้งแรก! ในชาติก่อนเธอไม่สามารถรับความจริงที่ว่าพ่อของเธอแต่งงานกับแม่เลี้ยงได้ จึงไม่เคยพบหน้าแม่เลี้ยงคนนั้นเลย ทำให้ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือหลี่หลิงเจิน ต่อมาเธอก็มีน้องชายเพิ่มขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผล เพราะไม่รู้เรื่องนี้ เธอจึงถูกหลี่หลิงเจินหักหลัง ครั้งนี้ควรจะพบกันก่อนที่สายเกินแก้
ห้องโถงบ้านจาง
จางเย่าหยางพาหลี่หลิงเจินที่กำลังตั้งท้องเข้ามาในบ้าน ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี ข้างหลังมีสาวใช้ลากกระเป๋าของหลี่หลิงเจินตามมา
จางเย่าหยางมีท่าทางกังวล “โอ๊ยๆๆ เจินเจิน เดินช้าๆ หน่อย เดี๋ยวสะดุดล้มจะทำยังไง”
“คุณห่วงฉันหรือห่วงลูกในท้องกันแน่ ในสายตาของคุณ ลูกสำคัญกว่าสินะ?” หลี่หลิงเจินพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“เจินเจิน ทำไมพูดอย่างนั้น นี่คือลูกของความรักเรา ฉันห่วงลูก และก็ห่วงเธอด้วย”
“ปากหวานจริงๆ”
แต่หลี่หลิงเจินก็ถูกจางเย่าหยางหลอกให้ยิ้มออกมา เหยียนอี้เห็นว่าที่แม้แล้วถูกบิดาพาเข้ามาก็รีบเข้าไปทักทาย
“พี่เจิน สวัสดีค่ะ ฉันเหยียนอี้ ยินดีต้อนรับพี่เข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ของบ้านเรา”
“สวัสดีจ๊ะน้องอี้ ขอแค่น้องไม่รังเกียจก็พอ”
ทั้งสองจับมือกัน หลี่หลิงเจินมองเหยียนอี้ด้วยใบหน้าไร้พิษภัย แต่รู้สึกขยะแขยงในใจ หล่อนชอบแสร้งเป็นนางฟ้าเหมือนถุงขยะเปียกเน่าเหม็น เหยียนอี้มองหลี่หลิงเจินก็รู้สึกคลื่นไส้ หลี่หลิงเจินอายุมากกว่าเธอแค่สองสามปีเท่านั้น แต่กลับมาทำตัวเป็นแม่เลี้ยง จริงๆ แล้วเธอรู้สึกเบื่อหน่ายสุดๆ
แน่นอนว่าจางเย่าหยางไม่สามารถอ่านใจผู้หญิงสองคนตรงหน้าได้ คิดว่าบรรยากาศราบรื่นดี และชื่นชมทั้งสองคนในใจ
“จางหลินซินอยู่ไหน? น้องอี้” หลี่หลิงเจินมองไปรอบๆ ไม่เห็นจางหลินซินจึงถามขึ้น
“เอ่อ พี่เจิน พี่ซินไม่สบายค่ะ พักผ่อนอยู่...ฉันพยายามบอกหลายครั้ง แต่พี่ซินก็ไม่ยอมมา” เหยียนอี้พูดพร้อมกับก้มหน้าด้วยท่าทีหดหู่
“ลูกอกตัญญู! สิ่งที่สั่งสอนไม่เข้าหัวเธอเลยหรืออย่างไร!” จางเย่าหยางขมวดคิ้ว ไม่พอใจกับการกระทำของจางหลินซิน
“ใครบอกว่าฉันไม่มา?” จางหลินซินยืนอยู่ตรงบันได มองไปยังทุกคนในห้องโถงและพูดด้วยเสียงเย็นชา
หลี่หลิงเจินหันไปมองเหยียนอี้ด้วยสายตาดุดัน เหยียนอี้เคยสัญญาว่าจางหลินซินจะไม่ปรากฏตัว ทำไมเธอถึงมาได้ เหยียนอี้ก็งง พี่สาวคนนี้ของเธอปกติก็เชื่อฟังทุกคำสั่งของเธอ ทำไมวันนี้ถึงผิดปกติ
“เธอยังมีหน้ามาพูดอีก! คุณป้าหลี่มานานแล้ว เธอเพิ่งจะโผล่มา ไม่อายหรือ?” จางเย่าหยางตะคอก
จางหลินซินมองไปที่ท้องของหลี่หลิงเจิน แล้วมองไปที่คนอื่นๆ ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “คุณป้า? เธออายุแค่ยี่สิบกว่าๆ จะมาจากไหนเป็นคุณป้าเหรอ ไม่มีความจำเป็นต้องเรียกคนที่อายุเท่าฉันว่าคุณป้า…ว่าไงล่ะ หลี่หลิงเจิน”
จางเย่าหยางกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อได้ยินชื่อหลี่หลิงเจินก็สงสัยขึ้นมา “รู้ชื่อเจินเจินได้ยังไง?” เกือบลืมไปแล้วว่าพ่อของเธอ ยังไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของหญิงสาวกับหลี่หลิงเจิน วันนี้ก็บอกเขาไปเลยแล้วกัน
“หลี่หลิงเจิน เป็นเพื่อนสนิทของฉันในมหาวิทยาลัย” จางเย่าหยางตกใจ เพราะเขาคิดว่าเพิ่งรู้จักกับหลี่หลิงเจินเมื่อปีที่แล้ว และเธอก็เป็นเพื่อนสนิทของลูกสาว ช่างบังเอิญเหลือเกิน
“อ้อ ใช่ หลี่หลิงเจินสืบเรื่องบ้านเราไม่น้อยเลย แปลกจริงๆ ที่เธอสนใจพ่อแก่ๆ ของฉันขนาดนี้ กล้าจริงๆ นะ” จางหลินซินปรายตามองหลี่หลิงเจินแล้วเดินขึ้นไปข้างบน
หลี่หลิงเจินกำหมัดแน่น มองจางหลินซินด้วยความโกรธ คำพูดของเธอทำให้จางเย่าหยางเริ่มสงสัยจนใบหน้าเข้มขึ้น ไม่แม้แต่จะมองหลี่หลิงเจินแล้วเดินออกไป
“แม่บ้านหวัง จัดห้องให้เธอ”
“ค่ะ นายท่าน”
หลี่หลิงเจินมองจางเย่าหยางเดินไป จึงขว้างกระเป๋าลงบนพื้น และตะโกนใส่เหยียนอี้ “ฉันคิดว่าหลินซินเป็นคนโง่ แต่นึกไม่ถึงว่าเหยียนอี้จะเป็นคนโง่กว่า!”
“เธอ!” เหยียนอี้พูดไม่ออก
หลี่หลิงเจินรู้สึกว่าจางหลินซินครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม แต่ก็ดูไม่ออกว่าตรงไหนไม่เหมือนเดิม
หลังจากที่จางหลินซินกลับเข้าห้อง เธอคิดทบทวนว่าท้องของหลี่หลิงเจิน ดูเหมือนจะประมาณเจ็ดหรือแปดเดือนแล้ว ในชาติก่อนเมื่อเธอกลับมาบ้าน น้องชายก็โตเสียแล้วซ้ำยังไม่เคยรู้เลยว่าบิดามีลูกอีกคน ดูเหมือนว่าการเกิดใหม่ครั้งนี้ได้เปลี่ยนแปลงเส้นเวลาไปบ้าง
จางหลินซินเดินไปที่หลังภาพวาดสีน้ำมัน จากนั้นก็ยกภาพวาดลงมา เผยให้เห็นกุญแจรหัส หลังจากใส่รหัสแล้ว กำแพงก็เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นห้องลับที่ซ่อนอยู่!
หลินซินไม่ได้มีแค่ห้องลับเท่านั้น เธอยังเป็นราชินีแห่งแก๊งมาเฟียอันดับหนึ่งของปักกิ่ง และได้สร้างอาณาจักรใต้ดินของตัวเอง เมื่อเดินเข้าไปในห้องนั้น บนกำแพงเต็มไปด้วยอาวุธไฮเทคหลายชนิด เช่น ปืน AK, ปืนพก NP22, ปืนพก M9, ระเบิดมือ และมีดต่อสู้ระยะประชิด
นี่เป็นเพียงเศษเสี้ยวของสิ่งที่เธอมี!
ในชาติก่อนเพราะเธอเชื่อใจครอบครัวมากเกินไป เชื่อใจน้องสาวที่ดูไม่มีพิษภัย และไม่มีเวลาเข้ายุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ภายในครอบครัว จึงทำให้ถูกหักหลังจนตาย ไม่อย่างนั้นเธอคงได้เชิญพวกนั้นมากินกระสุนไปนานแล้ว จางหลินซินนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ ใส่ที่อยู่เว็บใต้ดินและเข้าไปยังหน้าเว็บหนึ่ง
ชื่อบัญชี โพธิ์ดำ A คือชื่อของนักฆ่าใต้ดินที่มีชื่อเสียงในปักกิ่ง
ไม่มีใครรู้ชื่อจริงของนักฆ่าผู้นั้น รู้เพียงแค่ว่าหากโดนโพธิ์ดำ A หมายหัวจะไม่มีทางหนีรอดไปได้ ทำให้ไม่มีใครกล้าหาเรื่อง ในเวลานี้ โทรศัพท์ส่วนตัวข้างๆ ดังขึ้น จางหลินซินรีบรับสายทันที
"หัวหน้า! คุณไม่ได้กลับมาที่ฐานมาสามเดือนแล้ว พวกพี่น้องเป็นห่วงคุณมาก"
"ฉันสบายดี 001"
001 เป็นคนสนิทที่สุดในฐานทัพของเธอ
" ช่วงนี้มีภารกิจอะไรเข้ามาบ้างไหม?"
"มีครับ มีชาวต่างชาติมอบหมายภารกิจให้เราหนึ่งพันล้านบาท ต้องการลูกตาฮอรัสในงานประมูล และงานประมูลนี้จัดที่บ้านประมูลปักกิ่งพอดี เวลาคือสามวันหลังจากนี้ครับหัวหน้า"
นานแล้วที่ไม่ได้ทำภารกิจ โดยเฉพาะภารกิจใหญ่ที่มีค่าตอบแทนมากกว่าหนึ่งพันล้าน จางหลินซินรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ลงมือ
"รับภารกิจไหมครับหัวหน้า?"
"รับ ฉันจะไปเอง"
"ครับหัวหน้า"
001 วางสาย
เธอต้องการแก้แค้น แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่สามารถปล่อยฐานทัพทิ้งไปได้ ฐานทัพกองกำลังเป็นอาวุธที่ดีในมือของเธอ หลังจากรับภารกิจแล้ว จางหลินซินก็ค้นคว้าข้อมูลเกี่ยวกับการประมูล ผ่านคอมพิวเตอร์จนถึงเย็น
ก๊อกๆๆ...
จางหลินซินได้ยินเสียงเคาะประตูจากในห้องลับ เธอรีบออกมาจากห้องทันที เมื่อเปิดประตูพบว่าเป็นแม่บ้านหวัง เธอเลยถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่ไม่ใช่น้องอี้ ถ้าเป็นเช่นนั้นคงบุกเข้ามาแล้ว จางหลินซินยังไม่อยากฆ่าน้องสาวตอนนี้ อีกไม่กี่วันเธอต้องย้ายอาวุธในห้องลับออกไป กันไว้ก่อนจะถูกพบ
"คุณหนูใหญ่ คนรับใช้ของตระกูลเฉินมาที่นี่ บอกให้คุณลงไปข้างล่าง" แม่บ้านหวังพูดด้วยความเคารพ ในบ้านนี้ มีเพียงจางหลินซินเท่านั้น ที่เธอเคารพอย่างจริงใจ ส่วนพวกที่เหลือเป็นแค่คนไร้ค่า
จริงสิ วันนี้เป็นวันที่ตระกูลเฉินมาสู่ขอ เธอลืมไปเลย
"ขอบคุณแม่บ้านหวัง เดี๋ยวฉันเปลี่ยนชุดแล้วจะลงไป"
เฉินเค่อยืนรออยู่ในห้องโถง รอจางหลินซินออกมา จางเย่าหยางและคนอื่นๆ มาถึงนานแล้ว พยายามพูดคุยกับเขาเพราะเฉินเค่อเป็นคนสนิทของผู้เฒ่าเฉิน การพูดคุยกับเขาเท่ากับได้ประโยชน์ แต่เฉินเค่อไม่สนใจพวกเขาเลย แม้แต่น้ำชาก็ไม่รับ
"คุณลุงเฉิน ขอบคุณที่มาบ้านของเรา ลำบากคุณลุงมาก" จางหลินซินเปลี่ยนเป็นชุดเดรสยาวลายดอกไม้สีขาวมาที่ห้องโถงก็พูดกับเฉินเค่อทันที
"สวัสดีคุณหนูใหญ่ พูดเกินไปแล้ว การรับใช้คุณผู้หญิงเป็นเกียรติของผม"
"คุณลุงเฉินพูดเกินไปแล้วค่ะ"
"คุณผู้หญิง นี่คือสินสอดที่ท่านผู้เฒ่าเฉินให้ผมนำมาให้คุณ เป็นบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงิน สัญญาโอนหุ้น และทรัพย์สินของตระกูลเฉิน หวังว่าคุณจะรับไว้"
น้องอี้กัดฟันแน่นด้วยความอิจฉา เรียกคุณผู้หญิงตั้งแต่เริ่ม ใครๆ ก็รู้ว่าหลินซินจะแต่งงานกับตระกูลเฉินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในปักกิ่ง! ถ้าไม่ใช่เพราะนี่เป็นการหมั้นหมาย ที่แม่ของจางหลินซินทำสัญญาไว้ตั้งแต่เด็ก น้องหยางอี้คงพยายามแย่งไปแล้ว
โกรธจริงๆ!
จางเย่าหยางไม่สนใจมากนัก เดินหน้าเข้ามาด้วยท่าทางประจบเพื่อรับของขวัญล้ำค่านี้ เพราะการแต่งงานกับตระกูลเฉินมีแต่ได้กับได้อย่างเดียว
"คุณลุงเฉิน ฉันไม่ต้องการสิ่งเหล่านี้" จางหลินซินวางของที่เฉินเค่อมอบให้กลับคืนไป
"เธอทำอะไร?" จางเย่าหยางตกใจ มือที่ยื่นออกไปครึ่งหนึ่งค้างอยู่กลางอากาศอย่างน่าอาย ของพวกนี้สามารถซื้อบ้านตระกูลจางได้หลายสิบหลัง แต่หลินซินบอกไม่ต้องการ?
ลูกสาวคนนี้มันอะไรกัน?!
"สินสอดของฉัน...ฉันตัดสินใจเองไม่ได้หรือ?"
"เลี้ยงแกมาขนาดนี้ ไม่ได้ให้แกทำตามใจ แกเรียนมหาวิทยาลัยไปเพื่ออะไร ไม่รู้จักกตัญญูพ่อแม่หรือไง?" จางเย่าหยางมองหลินซินด้วยสายตาคุกคาม จางหลินซินเบ้ปาก แสดงความเกลียดชัง ยุคนี้แล้วยังจะใช้เรื่องคุณธรรมมาบังคับอีกหรือ?
“แล้วคุณมีชีวิตยืนยาวไปทำไม? เมื่อสุดท้ายแล้วก็ต้องฝังอยู่ใต้ดิน”
“การกตัญญูต่อพ่อแม่ ไม่ใช่การตอบแทนความแค้นด้วยคุณธรรม และไม่ใช่ข้ออ้างที่แกจะมาควบคุมฉัน”
จางเย่าหยางรู้สึกกระอักกระอ่วมใจ เพราะความสัมพันธ์กับลูกสาวคนโตไม่ค่อยดีนัก
แต่เฉินเค่อกลับไม่พอใจกับท่าทีเย่าหยางที่แสดงออกมา ไม่มีพ่อแม่คนไหนที่เห็นแก่ตัวขนาดนี้ เอาแต่หวังผลประโยชน์จากลูกตัวเอง ยังกล้าข่มขู่เธอต่อหน้าเขาอีก เห็นทีจะไม่กลัวตาย
“คุณลุงคะ ฉันตั้งใจจะมอบที่ดินชานเมืองให้เป็นสินสอด และเป็นของขวัญสำหรับคุณปู่เฉิน เพราะการที่ฉันแต่งเข้าไปในตระกูลเฉิน ไม่ได้เพื่อให้ตระกูลเฉินช่วยเหลือสถานะทางการเงินของตระกูลจาง ใช่ไหมคะ คุณพ่อ?”
จางเย่าหยางกำหมัดแน่น ที่ดินชานเมืองเป็นทรัพย์สินสำคัญที่เขาหวังจะใช้ประโยชน์ ตระกูลเฉินต้องการมานานแต่เขาไม่เคยยอมให้ ตอนนี้จางหลินซินกลับให้ไปง่ายๆ ได้ยังไง?! แต่เพื่อเห็นแก่หน้าเฉินเค่อ เขาจึงต้องตอบตกลง เพราะต้องการความร่วมมือจากตระกูลเฉินในอนาคต
“คุณผู้หญิงช่างเป็นคนมีน้ำใจจริงๆ” เฉินเค่อชื่นชมว่าที่ภรรยาของเจ้านายมาก
จากนั้นจางหลินซินก็ตามเฉินเค่อออกจากบ้านไป เธอกำลังจะได้พบกับเฉินจือหาน หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยความรู้สึกหลากหลาย
บ้านใหญ่ตระกูลเฉิน
คฤหาสน์ตระกูลเฉินตั้งอยู่ริมเขา สภาพแวดล้อมและอากาศดีมาก ล้อมรอบด้วยสายน้ำและต้นไม้โบราณ ตัวอาคารหลักสว่างสะอาด บ้านเก่านี้มีความเป็นผสมผสานระหว่างสไตล์ตะวันออกและตะวันตก หรูหราและไม่เหมือนใคร
จางหลินซินมองสิ่งที่คุ้นเคยทั้งหมดในบ้าน รู้สึกขมขื่นในใจ ชาติก่อนเธอมาที่บ้านเก่านี้หลายครั้งเพื่ออยู่กับคุณปู่เฉิน ท่านเอ็นดูเธอมากและอยู่ข้างเธอเสมอ เมื่อเข้าไปในห้องโถง เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของเฉินจือหาน เธอหายใจไม่ออก เหมือนกับพวกเขาแยกจากกันนานแสนนาน ทั้งที่เพิ่งตายไปพร้อมกันเมื่อวานนี้เอง! คุณปู่เฉินนั่งอยู่ตรงกลางมือถือชาเผยรอยยิ้มใจดี เรียกให้เธอนั่งข้างๆ
“สวัสดีค่ะคุณปู่เฉิน”
“อ้าว สวัสดี จางหลินซินโตขึ้นมากนะ ปู่ไม่ได้เจอเธอมาสิบกว่าปีแล้ว เด็กหญิงโตเป็นสาววัยสิบแปด เปลี่ยนไปจริงๆ ฮ่าๆ” คุณปู่เฉินหัวเราะหน้าบาน ท่านชอบหลานสะใภ้คนนี้มากยิ่งมองยิ่งชอบ
“คุณปู่พูดเกินไปแล้วค่ะ ร่างกายของคุณปู่ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ นะคะ” จางหลินซินมองคุณปู่ที่สวมชุดถังจวงอย่างสง่างาม ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่นและผมสีดอกเลา แต่ดวงตาสดใสเปล่งประกาย บ่งบอกถึงความมีชีวิตชีวา ความสง่างามและใจดี
ในชาติก่อนคุณปู่เฉินพยายามเกลี้ยกล่อมให้เธอกับเฉินจือหานคืนดีกัน ระหว่างทางท่านประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต เมื่อรู้ข่าวร้ายเธอล้มป่วยไปครั้งใหญ่ และรู้สึกผิดกับคุณปู่ตลอดมา
“หลินซิน ได้ยินว่าเธอจะมอบที่ดินชานเมืองให้ตระกูลเฉิน และไม่ยอมรับสินสอดที่ปู่เตรียมให้ เธอควรรับไว้นะ ตระกูลเฉินมีทุกอย่างไม่ขาดอะไร”
“คุณปู่เฉิน นี่เป็นความตั้งใจของฉัน คุณปู่ต้องรับไว้ค่ะ จางหลินซินแต่งเข้าตระกูลเฉินไม่ใช่เพราะสินสอด”
“แล้วเธอทำเพื่ออะไรล่ะ?”
“เพื่อเฉินจือหานค่ะ”
ทันทีที่พูดออกไป ไม่เพียงแต่คุณปู่เฉินจะนิ่งอึ้ง เฉินจือหานที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็อึ้งไปด้วยแต่ไม่นานเขาก็กลับมาปกติ ไม่มีความรู้สึกใดๆ การแต่งงานทางครอบครัวเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับลูกชายคนโตของตระกูลเฉินเช่นเขา แต่ตอนนี้เขากลับสนใจผู้หญิงคนนี้ขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
“ฮ่าๆๆ ดี ดีจริงๆ” คุณปู่เฉินหัวเราะอย่างมีความสุข
“จือหาน ไปเดินเล่นในสวนกับหลินซินเถอะ ปู่จะไปพักผ่อน”
ท่านพูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกไป เฉินเค่อและคนอื่นๆ เห็นได้ชัดว่าคุณปู่ต้องการให้ทั้งสองใกล้ชิดกัน
สวนตระกูลเฉิน
จางหลินซินยืนอยู่หน้าสวนดอกไม้ที่ว่างเปล่า ซึ่งพื้นที่ว่างนี้ควรเป็นสวนกุหลาบในชาติก่อน เพราะจางหลินซินชอบกุหลาบ เฉินจือหานจึงสั่งให้คนปลูกกุหลาบทั้งสวน เขามองจางหลินซินที่หยุดเดิน มองตามเธอไปเห็นสวนที่ว่างเปล่า
สวนที่ว่างเปล่ามีอะไรน่าดู? เฉินจือหานไม่เข้าใจ
“คุณดูอะไรอยู่?”
“ความทรงจำ”
เฉินจือหานคิดจะถามอีก แต่จางหลินซินเดินเข้ามาข้างใน เขาจึงไม่ถามต่อ ชายหนุ่มจัดห้องนอนข้างๆ ห้องของเขาให้หญิงสาว หลังจากจัดเรียบร้อยเขาก็กลับห้องไปนอน
มองดูเฉินจือหานที่เย็นชา จางหลินซินถอนหายใจ เธอไม่รู้ว่าเขาในชาติก่อนตกหลุมรักเธอเมื่อไหร่ เพราะตอนนี้ในใจและในสายตาของเขาไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อเธอ จางหลินซินรู้ดีว่านี่คือการแสดงออกของการไม่รัก
“จือหาน ไม่ว่าชาตินี้คุณจะรักฉันหรือไม่ ฉันจะใช้ทุกอย่างที่ฉันมีเพื่อรักและปกป้องคุณ ฉันจะรักคุณให้ดี”
จางหลินซินลูบประตูห้องของเฉินจือหาน พึมพำเบาๆ
