"ท่านแม่เมื่อไหร่ท่านจะฟื้นขึ้นมาเจ้าค่ะ"

ฮื่อๆๆเหมี่ยวเมียวคิดถึงท่านแม่ ร่างเล็กสะอื้นกอดร่างผู้เป็นมารดาแน่น เพราะนางอยากกินขนมท่านพ่อกับท่านแม่เลยต้องขึ้นเขาไปหาสมุนไพร ท่านแม่ที่ร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว พอขึ้นเขาก็เกิดอาการล้มหมดสติ ท่านพ่อบอกว่าท่านแม่ไม่สบายมากเท่านั้น แต่นี้ท่านแม่หลับมาหลายวันแล้วฮื่อๆ ข้าจะไม่ร้องกินขนมอีกแล้ว? ท่านแม่ท่านฟื้นขึ้นมาเถอะเจ้าค่ะ?

"น้ำ...หิวน้ำ.." เสียงครางเบาๆดังขึ้น

"ท่านแม่ฟื้นแล้วรึเจ้าค่ะ" ร่างเล็กรีบปล่อยร่างมารดา แล้วรีบวิ่งออกไปเรียกท่านพ่อที่หาบน้ำอยู่หลังบ้านทันที

"ท่านพ่อออ ท่านแม่ฟื้นแล้ว ฟื้นแล้วเจ้าค่ะ" เหมี่ยวเมียวร้องไห้สะอื้นไปด้วยตะโกนเรียกบิดาไปด้วย

"แม่เจ้าฟื้นแล้วจริงเหรอ?"

อี่หมิงรีบวิ่งเข้าไปในตัวบ้านทันที เขาเฝ้าโทษตัวเองตลอดเวลาที่ภรรยานอนป่วย เขากลัวภรรยาจะทิ้งเขากับลูกไป เมื่อก่อนครอบครัวเขายังพอจะมีฐานะอยู่บ้าง แต่พอสิ้นบิดามารดาเลี้ยงก็ไล่เขาออกจากจวน เพราะภรรยาของเขาเป็นเพียงสาวใช้ไม่สามารถเชิดหน้าชูตาได้ มารดาเลี้ยงเลยขับไล่พวกเขาออกจากจวน ก่อนออกมายังใส่ความว่าภรรยาเขาขโมยของภายในจวน พวกเขาถูกมารดาเลี้ยงสร้างเรื่องอื้อฉาวขึ้นมา ทุกคนล้วนแต่เชื่อคำของนาง

"น้องหญิงเจ้าฟื้นแล้วรู้สึกเช่นใดบ้าง เจ็บตรงไหนอีกรึไม่?"

ลูกปลาถึงกับตกตะลึงมองสามีใหม่ป้ายแดงของเธออย่างตาค้าง โอ้ว!!..สวรรค์ ท่านช่างเมตตาส่งออปป้าระดับซุปเปอร์สตาร์มาให้ข้ารึนี้

"น้องหญิงเจ้าเจ็บตรงไหน ไยเจ้าถึงเอาแต่เงียบเช่นนี้" อี่หมิงรู้สึกร้อนรนภรรยาเขานางฟื้นแล้ว แต่ใยนางไม่พูดไม่จาเอาแต่มองเขาตาค้างเช่นนี้

"น้ำ...ข้าาหิว น้ำเจ้าค่ะ..ท่าน..พี่" เฮ้อเหนื่อยหอบเลยกว่าจะพูดจบลูกปลาครางเบาๆ

"เจ้ารอพี่ก่อนนะ เดียวพี่รินน้ำชาให้” ขอบคุณเจ้าค่ะ ลูกปลาในร่างอิงอิงยิ้มหวานส่งให้สามี ฮ่าๆๆมีสามีหล่อพอทำใจได้ ขอบคุณท่านยมนะเจ้าค่ะข้าจะใช้ชีวิตใหม่ให้ดีที่สุด อิงอิงข้าจะดูแลสามีและลูกของเจ้าเองนะไม่ต้องเป็นห่วง เหมือนเจ้าของร่างเก่าจะรับรู้ในสิ่งที่เธอกล่าว มีลมเย็นๆพัดวูบเข้ามา

"ท่านพ่อ. ท่านแม่ฟื้นแล้วจริงๆด้วย" ฮื่อๆเหมี่ยวเมียวที่ตอนนี้ปีนเตียงขึ้นมาในใกล้มารดา แต่ก็ยังคงสะอื้นเบาๆ

"อืมท่านแม่ของเจ้าฟื้นแล้วเจ้าก็หยุดร้องไห้ได้แล้ว น้องหญิงเจ้าหิวรึไม่พี่ทำข้าวต้มไว้ เดี๋ยวพี่จะไปยกมาให้เจ้านั่งคอยสักครู่นะ" อี่หมิงรีบตรงเข้าห้องครัว

"เหมี่ยวเมียวนี่แม่หลับไปกี่วันเจ้ารู้ไหม?"

ลูกปลาที่ตอนนี้ได้ความจำขอร่างเดิมมา เธอทำใจได้แล้วเรื่องสามีก็ค่อยๆพัฒนาความสัมพันธุ์กันไป แต่กับบุตรสาวเธอรักและสงสารเด็กคนนี้เหลือเกิน ถึงเธอจะโสดไม่เคยมีลูกมาก่อน แต่เธอจะขอเลี้ยงดูเด็กคนนี้ให้ดีที่สุด ดูจากชุดที่ใส่เรียกได้ว่าผ้าขี้ริ้วชัดๆ ไหนจะบ้านหลังนี้ที่ค่อนข้างเก่าหลังคาก็น่าจะรั่วถ้าฝนตกหนัก อิงอิงมองรอบบ้านไปขณะที่กำลังคิดและถามบุตรสาวตัวน้อย

"ท่านพ่อบอกท่านแม่หลับไป5วันเจ้าค่ะ ท่านพ่อไปตามท่านหมอมาดูอาการท่านแม่ แต่ไม่มีใครยอมมาดูอาการให้ท่านแม่เลยเจ้าค่ะ ท่านพ่อได้แต่ขึ้นเขาไปหาสมุนไพรมาต้มให้ท่านดื่มเอง ข้าจะไม่ร้องไห้กินขนมอีกแล้วท่านพ่อกับท่านแม่จะได้ไม่ป่วยฮื่อๆๆ" ด้วยความเป็นเด็กนางคิดว่าเพราะว่าอยากกินขนมจึงทำให้มารดาป่วย

"เด็กดี หยุดร้องได้แล้วท่านแม่ฟื้นแล้ว ต่อไปเจ้าอยากกินอะไรมารดาคนนี้จะหามาให้เจ้าเอง" อิงอิงดึงลูกสาวเข้ามากอดดวงตาของนางคลอไปด้วยน้ำตา ช่างน่าสงสารยิ่งเด็กตัวเพียงแค่นี้

ร่างเดิมเคยเป็นคนใช้ในจวนของสามีแต่เกิดรักชอบพอกัน สามีจึงตบแต่งนางเข้าเป็นฮูหยินแต่ก็ถูกมารดาเลี้ยงขับไล่ออกจากจวน เมื่อไร้สิ้นบิดาอี่หมิงในวัย18ปีตอนนั้นได้พาภรรยาออกจากจวน ช่วงแรกๆมารดาเลี้ยงส่งคนมาดักทำร้ายข่มขู่เขา เพื่อข่มขู่และปิดปากไม่ให้ร้องเรียนรึเรียกร้องทรัพย์สมบัติภายในตระกูล มิเช่นนั้นนางจะส่งคนมาสังหารพวกเขา หลังจากถูกดักทำร้ายอยู่หลายครั้ง เขาก็พาภรรยามาที่บ้านเดิมของมารดาที่อยู่ห่างไกลตระกูลฝั่งมารดาเลี้ยง เขายอมใช้ชีวิตที่แสนจะลำบาก อาศัยล่าสัตว์เก็บของป่าประทังชีวิตดีกว่าต้องเผชิญหน้ากับพวกมือสังหารตลอดเวลา สมบัติมากมายของบิดาแต่เขากลับมิมีสิทธิ์อันใดเลย ทุกอย่างถูกมารดาเลี้ยงจัดการไปจนหมด ทั้งคนภายในจวนและญาติสนิทที่มีอยู่ ล้วนแต่พากันหันหลังให้เขา

"มาแล้วๆข้าวต้มร้อนๆ มาแล้วน้องหญิงมาๆเดียวพี่จักป้อนเจ้าเอง"

ข้าวต้มร้อนๆถูกตักป้อน อิงอิงเหลือบมองไปที่ข้าวต้ม นี้เรียกว่าข้าวต้มหรอมีแค่น้ำแทบจะไม่มีเม็ดข้าวอยู่เลย นี้ครอบครัวเธอยาจกขนาดหนักนะอิงอิง

"ข้าอิ่มแล้วเจ้าค่ะ" นางฝืนกินได้เพียงนิดหน่อยไม่ไหว ไม่ไหวจริงๆจืดเหมือนกินน้ำเปล่า

"ข้าอยากอาบน้ำท่านพี่ช่วยพยุงข้าลุกได้ไหมเจ้าค่ะ" ถึงจะเขินอายต่อสามีป้ายแดง แต่เธออยากอาบน้ำมันเหนี่ยวตัวไปหมด

"ท่านแม่ข้าอาบด้วยเจ้าค่ะ" เหมี่ยวเมี่ยวที่นั่งใกล้มารดาร้องเรียก นางก็อยากอาบน้ำเวลาอาบน้ำท่านแม่จะพาไปเล่นที่ลำธาร นางอยากเล่นน้ำเหมือนเช่นแต่ก่อน

"เอาล่ะๆเดี๋ยวพ่อพาไปทั้งคู่นั้นล่ะ น้องหญิงเจ้าพอจะเดินไหวรึไม่"

"ไหวเจ้าค่ะท่านพาข้ากับลูกไปที่ลำธารก็พอ ข้าพอดูแลตัวเองได้ท่านพี่มิต้องอยู่คอยดูแลหรอกเจ้าค่ะ" เฮ้ออออ มีสามีหล่อขนาดนี้โอ๊ยใจลูกปลาแทบละลาย เหมือนตกหลุมรักสามีชาวบ้านเลยฮ่าๆๆ ขณะทางเดินไปนางก็แอบมองหน้าสามีไป มันดีต่อใจแบบนี้เองรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจ

หลังจากสามีพามาอาบน้ำเสร็จอิงอิงก็เริ่มมีแรงเดิน กำลังวังชาเธอเริ่มกลับมาเธอเริ่มเดินช้าๆมีเหมี่ยวเมี่ยวคอยพยุง ตอนนี้เธอเดินเข้ามานั่งในบ้านแล้ว ร่างกายเธอคงต้องบำรุงอีกเยอะดูซิผอมแห้งเหลือเกิน

"เอ๊ะ!!!...เรามีของแถมเป็นห้างมิตินี้หนา ว่าแต่มันอยู่ตรงไหนนะ? ท่านยมบอกให้คิดถึงแล้วห้างมิติถึงจะปรากฎออกมา ว้าววว...มีแต่ของดีๆทั้งนั้น เดี๋ยวเราค่อยๆหยิบออกมาใช้แล้วกันวันถือว่าสำรวจตลาดแล้วกัน” ลูกปลารึอิงอิงสำรวจห้างมิติก่อนจะเก็บห้างมิติกลับเข้าไป

"ท่านพี่เจ้าค่ะวันนี้ท่านจะขึ้นเขาไหมเจ้าค่ะ ข้าอยากได้ผักสมุนไพรมาทำอาหาร” นางเอ่ยกับอี่หมิงที่นั่งคอยอยู่ในบ้าน

"อืมพี่จะเข้าป่าช่วงสาย"

"ข้าขอไปด้วยได้ไหมเจ้าค่ะ ข้าจะค่อยๆเดินจะได้ออกกำลังกายไปด้วย ท่านอย่าห้ามข้าเลยนะเจ้าค่ะ" นางรู้ว่าสามีป้ายแดงต้องเอ่ยห้ามนางขึ้นเขาเป็นแน่

"ไปด้วย เหมี่ยวเหมียวอยากไปด้วย"

“เอาเถอะงั้นเราไปกันทั้งหมดนี้ล่ะถ้าเจ้าเหนื่อยก็บอกพี่นะ เป็นเพราะพี่เจ้ากับลูกถึงต้องมาลำบาก “ อี่หมิงน้ำตาคลอเพราะเขาอ่อนแอ ลูกกับเมียถึงต้องอยู่แบบอดๆอยากๆ

"ท่านพี่เจ้าค่ะ เรื่องในอดีตปล่อยมันผ่านไปเถอะเจ้าค่ะ ต่อไปครอบครัวของเราจะต้องดีขึ้น ข้าไม่ยอมให้เราอยู่กันแบบนี้นานหรอกเจ้าค่ะ ไปเถอะเรารีบเตรียมตัวกันเถอะเจ้าค่ะเดี๋ยวสายแล้วแดดจะแรงเอาได้”

อิงอิงเอ่ยบอกกับสามีที่กำลังดึงดราม่า ต่อไปนี้นางจะไม่ยอมให้พวกเขาต้องลำบากอีกต่อไป นางจะต้องเลี้ยงดูครอบครัวของนางให้ดี ให้ได้กินอิ่มและนอนหลับสบาย

"เจ้ายังเดินไหวใช่รึไม่"

เดินขึ้นเขามาได้ไม่ถึงเค่อ สามีออปป้าป้ายแดงของนางก็หยุด และหันมาถามนางเป็นรอบที่10 ใช่คะนางเดินได้ครึ่งเค่อสามีก็จะถามและหยุดพัก เฮ้อชาตินี้จะถึงไหมนะนางล่ะอยากจะร้องไห้ ร่างกายนางแค่อ่อนเพลียเล็กน้อย แต่สามีทำอย่างกับนางป่วยหนักถ้าแบกนางเดินได้ คงแบกนางขึ้นเขาไปนานแล้ว ดีนะมีบุตรสาวมาด้วยไม่งั้นนางได้เขินอายมากกว่านี้แน่ คนอะไรหล่อละมุนมากแม่

"ท่านพี่ท่านจะหยุดถามข้าแบบนี้แล้วเราจะได้ขึ้นเขาไหมเจ้าค่ะ ถ้าข้าไม่ไหวเอาเป็นว่าข้าจะรีบบอกนะเจ้าค่ะ" อิงอิงค้อนสามีอย่างแรงเขาช่างห่วงนางจนโอเวอร์

"!!กรี๊ดดดด!!!...ท่านพี่หยุดก่อนเจ้าค่ะ หยุด! "

"น้องหญิงเจ้าเป็นอะไรเจ็บตรงไหน?"

"ท่านแม่ท่านร้องกรี๊ดทำไมเจ้าค่ะ"

"ท่านพี่ เหมี่ยวเมียวข้าเจอผักสมุนไพรแล้ว"

นางชี้ไปยังต้นกระเพราแดง แถมยังมีต้นพริกกะเหรี่ยงเต็มไปหมด นี้เพียงแค่ป่าชั้นนอกยังมีผักและเครื่องเทศให้นางเยอะแบบนี้ ไม่รู้เข้าไปในป่าชั้นในจะเจอะกับอะไรมั้งนะ

"น้องหญิงผักพวกนี้กินได้ด้วยเหรอ” อี่หมิงมึนงงผักพวกนี้ขึ้นเต็มป่า แต่ไม่เคยเห็นมีใครเก็บไปทำอาหาร

“พี่ว่าเจ้าอย่าเอาไปเลยเชื่อพี่เถอะ”

"หยุดเจ้าค่ะ ท่านพี่ไม่ต้องบอกข้ามาช่วยข้าเก็บผักพวกนี้เดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ"

นางหันกลับมามองเขาและสั่งให้เขาเก็บผักประหลาดนั้น อี่หมิงไม่อยากขัดใจภรรยาได้แต่ทำตามนางบอก ช่างเถอะเดียวค่อยๆสอนนางนางเพิ่งเข้าป่า อาจจะไม่ค่อยรู้จักผักป่าบางชนิดอี่หมิงได้แต่คิด

"พอแล้วเจ้าค่ะ เท่านี้ก็เยอะมากแล้ว” เมื่อได้พริกกับกระเพราเยอะสมควร อิงอิงก็เริ่มชวนสามีและบุตรสาวเข้าป่าด้านในต่อ

"ท่านแม่รู้จักผักป่าพวกนี้ด้วยรึเจ้าค่ะ” เหมี่ยวเมียวเอียงคอถามอย่างน่ารัก

"ต้นแดงๆนี้เรียกว่ากระเพราแดง มันมีกลิ่นหอมเอาใบมาทำอาหารได้ ส่วนต้นก็ต้มทำยาได้เช่นกันช่วยขับลม ส่วนเม็ดเล็กสีเขียวสีแดงนี้เรียกพริกกระเหรี่ยง มันค่อนข้างเผ็ดเจ้ายังเด็กคงกินไม่ได้" อี่หมิงฟังเสียภรรยาเจื้อแจ้วตลอดทาง

"เจ้ากับเหมี่ยวเมียวหาผักอยู่แถวๆนี้รอพี่กลับมานะ พี่จะเข้าไปล่าสัตว์ด้านในอย่าเดินไปไหนไกลรู้ไหม"

"เจ้าค่ะท่านเองก็ระวังตัวด้วยนะเจ้าค่ะ” คล้อยหลังสามีอิงอิงก็จูงมือบุตรสาว เดินตรงไปริมน้ำตก

"อ่า^-^ช่างงดงามยิ่งนัก เจ้าคิดเช่นแม่รึไม่เหมี่ยวเมียว?"

ภาพตรงหน้านางหาไม่ได้อีกแล้วในภพที่เธอจากมา น้ำตกที่ใสจนเห็นปูปลาแหวกว่าย ต้นไม้ใบหญ้าที่เขียวชะอุ่มนี้มันบริสุทธิ์สุดๆไปเลย

"ท่านแม่ข้าเล่นน้ำได้ไหมเจ้าค่ะ"

"เด็กดีถ้าเจ้าสัญญาว่าจะเล่นแค่ด้านข้าง แม่ก็ไม่ว่าอะไรเจ้า” อิงอิงยิ้มอย่างอ่อนโยน เล่นรอแม่แถวนี้นะแม่จะเดินดูผักรอบๆ

"เจ้าค่ะท่านแม่ เย้ๆ ข้าจะจับปลาให้ท่านแม่นะเจ้าค่ะ อิอิ”

อิงอิงเดินไปรอบๆบริเวรน้ำตก เอ๋!!..ว่าแต่ท่านยมบอกจะให้ท่านยมอีกตนมาอยู่กับข้า แล้วเราจะให้ท่านยมอยู่ในร่างของสัตว์ตัวไหนดีนะ เสือชีตาร์ หมีแพนด้า แมว รึว่าหมาดีนะ ...!!ใช่แล้วคิดออกแล้ว เอาเป็นนกแก้วดีกว่าอย่างน้อยก็สื่อสารกับสามีและลูกเธอได้ด้วย ฮ่าๆๆๆข้านี้ก็ฉลาดนะ เอาสัตว์อื่นสามีและลูกของเธอคงไม่เข้าใจเวลาพูด เอ๊ะ..นั้นมันต้นอะไรนะ...หรือว่า?

"นี้มันใช่จริงๆด้วย...กรี๊ดดดดเงินจ๋าพี่มาแล้วฮ่าๆๆๆๆ"

สมุนไพรห้ามเลือดถ้าจะถามว่าทำไมนางถึงรู้จัก ต้องขอบคุณอาม่าของเพื่อนสนิทของลูกปลา อาม่าชอบสอนเรื่องสมุนไพรให้เธอกับหมวยเล็ก ฟังทุกครั้งที่เธอไปบ้านหมวยเล็กและนี้คือสิ่งที่อาม่าพยายามยัดเยียดความรู้ให้ มันคือต้นฉั่งฉิกเป็นยาห้ามเลือดแถมยังมีสรรพคุณมากมาย สงสัยชาวบ้านแถวนี้ยังไม่ค่อยมีใครรู้จัก นางจะลองเอาไปเสนอขายตามร้านยาดู

ด้านอี่หมิงวันนี้เขาล่าได้กระต่ายป่ามา2ตัวกับไก่ป่าอีก3ตัว ขณะที่เดินกลับมาถึงยังจุดที่ทิ้งภรรยาและบุตรสาวไว้ เขาเห็นเพียงบุตรสาวที่เล่นน้ำอยู่เพียงคนเดียว แล้วอิงอิงไปไหน เขาวางสัตว์ที่ล่ามาได้ลง

"เหมี่ยวเมียวท่านแม่ไปที่ใดแล้ว?"

"ท่านพ่อกลับมาแล้วรึเจ้าค่ะ ท่านแม่เดินไปทางนู้นเจ้าค่ะ ท่านแม่บอกให้ข้าเล่นน้ำได้" นางกลัวท่านพ่อจะดุ ถ้าท่านแม่อนุญาติท่านพ่อจะไม่ดุ ด้านที่นางชี้ไปนั้นเดินอ้อมทางน้ำตกไปด้านหลัง

"เจ้าเล่นอยู่ตรงนี้นะเดียวพ่อไปตามท่านแม่เจ้าก่อน"

"เจ้าค่ะ"

"น้องหญิงนั้นเจ้ากำลังทำอะไร" อี่หมิงเห็นภรรยาสาวนั่งลงพยายามขุดต้นอะไรสักอย่าง อย่างระมัดระวังและดูนางจะตั้งใจเป็นอย่างมาก

"ท่านพี่มาแล้วรึเจ้าค่ะพอดีเลย ท่านมาช่วยข้าขุดต้นพวกนี้ก่อน ว่าแต่ท่านพี่รู้จักต้นนี้รึไม่?" อิงอิงลองสอบถามสามีนางดูก่อน

"พี่ไม่รู้จักนะน้องหญิง มันคือต้นอะไรแล้วเจ้าจะเอาไปทำอะไรเยอะขนาดนั้น” อี่หมิงเห็นต้นที่ถูกขุดออกมาแล้วบ้างส่วน แทบจะล้นตะกร้าสะพายแล้วนี่นางยังจะขุดอีกเหรอ?

"พอก่อนไหมน้องหญิงไว้เราค่อยกลับมาขุดอีก ของเต็มตะกร้าแล้วเจ้าจะหนักได้"

"ท่านอย่ากลัวว่าข้าจะหนักเลยเจ้าค่ะ นี้คือไข่มุกแห่งสมุนไพรเงินทั้งนั้น ข้าจะเอาไปเสนอขายที่ร้านยาในวันพรุ่งนี้"

"เจ้าต้นนี้ขายได้จริงรึน้องหญิง?" อี่หมิงรู้สึกตื่นเต้นถ้าเป็นไข่มุกแห่งสมุนไพร อย่างน้อยต้องได้หลายอีแปะแน่ ตั้งแต่ภรรยาเขาฟื้นจากป่วยไข้รอบนี้ช่างต่างจากเมื่อก่อนนัก แต่นางที่เป็นอยู่ตอนนี้ช่างงดงามนัก อิงอิงที่มัวแต่ก้มหน้าก้มตาขุดไม่ได้รับรู้ถึงสายตาหวานเยิ้มของสามีที่จ้องมองมาที่นาง

"เร่งมือเข้าท่านพี่นี้ก็สายมากแล้ว ข้าเริ่มหิวข้าวแล้วด้วยจะได้รีบลงเขากัน"

อิงอิงเอ่ยน้ำเสียงเข้ม ให้ตายเถอะ...นางแอบบ่นสามีในใจก็คุณสามีเล่นมานั่งจ้องหน้าแบบนี้ หัวใจจะละลายยิ่งหล่อๆแบบนี้โอ๊ยนึกว่าอี มิน-โฮ ฮ่าๆๆๆๆ

"ขอรับๆ...นายหญิงข้าน้อยจะรีบทำงานขอรับ" อี่หมิงล้อภรรยา อ่าทำไมมันรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจกันนะ นี้เขาหลงรักภรรยาตัวเองซ้ำๆอีกรอบแล้วใช่ไหม

"ท่านพ่ออออ...ท่านแม่.... พวกท่านอยู่ที่ไหนกัน?"

เสียงเหมี่ยวเมียวตะโกนก้องป่า นางไม่กล้าเดินออกจากจุดที่ท่านพ่อสั่งไว้ นางกลัวหลงกับท่านพ่อท่านแม่ นางเล่นน้ำจนเหนื่อยแล้วท่านพ่อท่านแม่ก็ยังไม่กลับมา

"เหมี่ยวเมียว พ่อกับท่านแม่เจ้ากลับมาแล้วเด็กดี"

อี่หมิงสะพายตะกร้าใส่สมุนไพรมาจนเต็มตะกร้า อิงอิงที่เดินตามหลังสามีมาก็รีบเดินไปหาบุตรสาว ก่อนจะพากันเก็บของและสัตว์ที่ล่ามาได้ใส่ตะกร้าสะพายที่เหลืออีกใบ

"ป่ะเหมี่ยวเมียวกลับบ้านกัน วันนี้ท่านแม่จะทำอาหารอร่อยๆให้เจ้าทาน” อิงอิงเดินจูงมือบุตรสาว มีสามีที่สะพายตะกร้าทั้งด้านหน้าและด้านหลัง เขาไม่ยอมให้ภรรยาต้องเหนื่อย

"เจ้าค่ะท่านแม่...ท่านพ่อเรารีบกลับบ้านกันเถอะข้าหิวแล้ว อิอิ"

"เจ้าตัวตะกละ” อี่หมิงได้แต่ล้อบุตรสาว ฮ่าาาาาเสียงหัวเราะของสามคนพ่อแม่ลูกดังลั่นป่า