บทนำ

“อุแว้ อุแว้” เสียงทารกร้องออกมาพร้อมกับน้ำตาของ ลออจันทร์ ที่ไหลออกมาด้วยความดีใจ

“ยินดีด้วยครับ เพศหลักเป็นเด็กผู้ชาย” คุณหมอบอกข่าวดีให้ผู้เป็นแม่ ก่อนจะนำตัวเด็กทารกไปทำความสะอาด ส่วนลออจันทร์สลบไปแล้วด้วยความอ่อนเพลีย

อึดอัดจัง ทำไมลืมตาไม่ได้

ทารกที่ตอนนี้ร่างกายถูกห่อด้วยผ้าผืนหนาขยับตัวยุกยิกด้วยความอึดอัด เสียงร้องไห้ของเด็กทารกดังขึ้นเรียกคนเป็นแม่ให้หันไปมอง

“แอ๊ะ แอ้” เฮ้ย ทำไมเสียงถึงเป็นแบบนี้วะเนี่ย

ใบไผ่ อดีตวิศวกรหนุ่มโสดวัยสามสิบปีที่เพิ่งเกิดอุบัติเหตุพลัดตกตึกสูงแปดชั้นทำให้ตายคาที่ ตอนนี้กลับต้องตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองกลายเป็นเด็กทารกอีกครั้ง

“เป็นอะไรครับ ลลิตลูกแม่” เสียงนุ่มที่เดินมาหาทารกน้อยที่นอนอยู่ในเปลเด็กเล็ก โอบอุ้มร่างเล็กขึ้นพาดบ่าโยกตัวกล่อมไปมา

“ฮึก ฮือ” ทารกน้อยพยายามส่งเสียงแต่ที่เปล่งออกมากลับมีแต่เสียงร้องไห้ ภาพที่ขาวตัดวับเข้ามาในหัวของเด็กทารกอย่างรวดเร็ว ข้อมูลของโลกใบนี้หลั่งไหล่เข้ามายังสมองเล็กจนทารกน้อยร้องไห้เปล่งเสียงดังขึ้นไปอีก

“แงงงง ฮึก แงงงง”

“โอ๋ ลลิตของแม่ หิวนมหรือจ๊ะ” เสียงนุ่มเอ่ยกล่อมลูกชายอย่างใจเย็น ปลดกระดุมเสื้อออกเผยให้เห็นเนินเนื้อนุ่มนิ่ม

“ฮึก อืออ” ทารกส่ายหน้าไปมาไม่ยอมเข้าเต้า

“เอ น่าแปลกจัง ผ้าอ้อมก็ยังเปียกนี่นา” โอเมก้าหนุ่มเริ่มขมวดคิ้วเมื่อลูกน้อยยังไม่หยุดร้องไห้ อุ้มทารกน้อยขึ้นพาดบ่าโยกตัวไปมาจนเสียงสะอื้นเริ่มเงียบลง

ฮืออออ ไม่นะ ทำไมผู้ชายวัยสามสิบอย่างฉันต้องกลับมาเกิดใหม่ด้วย แล้ว อัลฟ่า โอเมก้า นี่มันอะไรกันนนนน

ใบไผ่ ไม่สิตอนนี้เขาชื่อ ลลิต ลูกชายของโอเมก้ากลิ่นน้ำผึ้งป่า ลออจันทร์ ในโลกใบนี้แบ่งเป็นเพศหลักชายหญิงและเพศรองซึ่งได้แก่ อัลฟ่า เบต้า โอเมก้า เพศรองจะตรวจพบเมื่อเด็กอายุเจ็ดขวบขึ้นไป

ลลิตเหม่อมองตุ๊กตาแขวนหมุนไปมาอย่างปลงตก นี่เขาทะลุมิติมาในเรื่อง วางแผนมัดใจนายอัลฟ่าเย็นชา นิยายบอยเลิฟชื่อดังที่น้องสาวของเขา ต้นหลิว ติดงอมแงมคอยพูดเรื่องของตัวละครในนิยายให้ฟังตอนกินข้าวบ่อย ๆ

รู้อย่างนี้ไม่น่าเสียบหูฟังหนีเลย

ทารกน้อยค่อย ๆ เรียบเรียงความทรงจำที่กระจัดกระจาย ลออจันทร์ แม่ของเขาในนิยายเรื่องนี้รับบทเป็นตัวประกอบที่แอบหลงรัก คุณคราม อัลฟ่าหนุ่มที่เพิ่งเปิดตัวคู่หมั้นสายฟ้าแลบจนเป็นที่ฮือฮาของคนทั้งประเทศ ทำให้ลออจันทร์รู้สึกผิดที่พลาดนอนกับคุณชายของบ้านจนต้องหอบท้องหนีมาเพื่อให้คนที่ตนแอบรักได้แต่งงานกับแฟนสาวอย่างราบรื่น

เรื่องราวผ่านไปจน ลลิต โอเมก้าน้อยได้เติบโตขึ้นจนอายุ 20 ปี เด็กน้อยที่ผ่านความลำบากมาตั้งแต่เด็ก รูปร่างจึงผอมซีด ใบหน้าปกคลุมด้วยทรงผมหน้าม้าทำให้ดูมืดมนขึ้นไปอีก หนุ่มน้อยขี้อายได้ตกหลุมรัก แทนไท เดือนมหาลัยสุดฮอต หากแต่คนขี้ขลาดอย่างเขาคงได้แต่แอบรักเขาข้างเดียวจึงคิดจะตัดใจไปอย่างเงียบ ๆ

แต่ไม่นานเขาก็ได้พบกับเพื่อนสนิท อัยวา โอเมก้าหนุ่มน้อยที่ไม่เคยรังเกียจตัวตนของลลิตเลยสักครั้ง จนกระทั่งวันหนึ่งอัยวาชวนเขาไปงานวันเกิดที่บ้านของตัวเองทำให้เขาค้นพบความลับที่ผู้เป็นแม่ปกปิดไว้ คุณพ่อของอัยวาคือคนเดียวกับคุณพ่อของเขา ตอนที่ลลิตยังเด็กเขาเคยสงสัยว่าพ่อของเขาหายไปไหนแต่ผู้เป็นแม่กลับปิดปากเงียบ ด้วยความอยากรู้ลลิตจึงแอบไปค้นตู้เก็บของจึงเจอกับภาพถ่ายใบหนึ่งที่เขียนข้างหลังภาพว่า

สุดหัวใจ

เด็กหนุ่มจดจำใบหน้าเคร่งขรึมของคนเป็นพ่อได้อย่างชัดเจน หลังกลับจากงานวันเกิดลลิตจึงได้คาดคั้นกับคนเป็นแม่ ลออจันทร์จึงได้แต่สารภาพทั้งน้ำตา

“ฮึก ทำไมแม่จะต้องหนีมาด้วย ถ้าไม่หนีมาเราคงไม่ต้องทนทุกข์แบบนี้หรอก” ลลิตร้องไห้เอ่ยความในใจกับผู้เป็นแม่ ชีวิตแม่เลี้ยงเดี่ยวอีกทั้งยังเป็นโอเมก้าต้องลำบากขนาดไหน หากว่าผู้เป็นพ่อรู้ความจริง คงไม่ต้องลำบากขนาดนี้

“แม่ขอโทษ” ลออจันทร์ได้แต่ร้องไห้ เขาจะกล้าบอกได้ยังไงในเมื่อวันที่เขารวบรวมความกล้าที่จะบอกความจริงเป็นวันเดียวกับที่คุณครามประกาศงานหมั้น

“ฮือออออ” สองแม่ลูกกอดกันร่ำไห้ออกมา

ความเจ็บปวดของลลิตยังไม่จบแค่นั้น เมื่อเพื่อนสนิทของเขาชักชวนให้ไปเที่ยวสถานบันเทิงในคืนวันหยุด

“ลลิต ไปเถอะนะ วันนี้เราจะได้แนะนำให้รู้จักกับคู่หมั้นของเราด้วย” อัยวารบเร้าเพื่อนสนิทเสียงออดอ้อน ตั้งแต่ลลิตรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นพี่น้องของตนยิ่งรู้สึกรักใคร่ยิ่งไปอีกจึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย

“ลลิต นี่พี่แทน คู่หมั้นของเราเอง” อัยวาควงเดือนมหาลัยมาแนะนำลลิตที่นั่งหลบมุมอยู่ให้รู้จัก ลลิตรู้สึกชาไปทั่วร่างพูดอะไรไม่ออกอยู่เป็นนาน จนอัยวาเลิกคิ้วสงสัยท่าทางของคนตรงหน้า

“อ่ะ ลลิตครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” เด็กหนุ่มแนะนำตัวเสียงแผ่วเบา ก่อนจะขอตัวกลับอย่างรวดเร็ว ไม่ทันสังเกตสายตาที่มองร่างลลิตจนลับสายตาไป

“พี่แทนมองอะไรครับ” เสียงที่เคยอ่อนหวานเริ่มไม่พอใจเมื่อเห็นคู่หมั้นหนุ่มมองตามเพื่อนสนิท

“เปล่า ไม่มีอะไร” ก่อนจะดึงแขนออกจากการกอบกุม แล้วเดินออกจากร้านไปไม่สนเสียงโวยวายด้านหลัง

เวลาผ่านไปจนลลิตเรียนปีสุดท้าย ลลิตที่สุขภาพดีมาตลอดได้หมดสติไป ลออจันทร์รีบพาไปโรงพยาบาลทันที คุณหมอเจ้าของคนไข้แจ้งข่าวร้ายว่าตอนนี้ลลิตเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายมีเวลาอีกไม่ถึงสามเดือน โอเมก้าหนุ่มร้องไห้ทั้งน้ำตา จึงตัดสินใจไปบ้านโยธินตระกูลเพื่อบอกให้คุณครามรับทราบถึงการมีอยู่ของลูกชาย หากแต่ถูกโรสรินผู้เป็นแม่ของอัยวาขัดขวางไว้

“คุณรินได้โปรด ให้ผมได้คุยกับคุณครามเถอะครับ ” ลออจันทร์คุกเข่าต่อหน้าโรสรินทั้งน้ำตา

“ไม่ใช่ว่าฉันไม่ยอมให้พบ แต่คุณครามตอนนี้อยู่ต่างประเทศ ฉันไม่รู้จะทำยังไง” แม้ในใจโรสรินจะเกลียดชังคนตรงหน้าแค่ไหน แต่ก็ต้องข่มใจไว้

“ตอนนี้นายกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะโทรบอกเรื่องนี้กับคุณครามเอง”คุณหญิงของบ้านกล่อมคนตรงหน้าให้กลับไปก่อน ลออจันทร์ที่ตั้งใจจะฝากฝังเรื่องราวก็ได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลเสียก่อน

“อะไรนะครับ ครับ เดี๋ยวผมจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้” พูดจบก็รีบวิ่งออกไปขึ้นรถแท็กซี่ที่อยู่ด้านนอกสวนทางกับรถคันหรูที่แล่นเข้ามา

“มีแขกมาเหรอ” ครามถอดเสื้อสูทเดินเข้ามาหานายหญิงของบ้านถามอย่างเสียงเรียบ

“แค่เพื่อนมาเยี่ยมน่ะค่ะ ไม่มีอะไรมาก” พูดพลางเอื้อมมือไปช่วยถอดเสื้อ แต่ครามกลับเบี่ยงตัวออกราวกับไม่อยากถูกสัมผัสของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยา

“ไม่ต้อง คุณไปทำธุระของคุณเถอะ” เอ่ยจบก็เดินตรงไปห้องทำงาน ไม่สนว่าโรสรินจะทำหน้าไม่พอใจแค่ไหน

“ผ่านไปยี่สิบกว่าปี คุณก็ยังเย็นชาเหมือนเดิม”

ตึก ตึก ตึก เสียงวิ่งดังก้องไปทั่วทางเดินของโรงพยาบาลรัฐ โอเมก้าวัยกลางคนละล่ำละลักถามคุณหมอเสียงสั่น

“คุณหมอ ลูกของผมเป็นอะไรครับ”

“รีบเข้าไปเถอะครับ คนไข้ใกล้จะไม่ไหวแล้ว” คุณหมอเจ้าของไข้หลบตา ทนมองภาพตรงหน้าไม่ได้ ลออจันทร์รีบเปิดประตูเข้าไปถลาเข้าไปหาลูกชายที่นอนอยู่บนเตียง

“ลลิตลูก แม่มาแล้ว” ลออจันทร์กุมมือลูกชายไว้แน่น มองหน้าซีดเซียวของลลิตทั้งน้ำตา

“แม่ อย่าร้องไห้” ลลิตที่รู้ตัวว่าไหวแล้ว ยกมือปาดน้ำตาบนใบหน้าที่ยังดูสวยงามของคนเป็นแม่

“ฮึอ ฮืออ” ลออจันทร์ส่ายหัวไปมา ยอมรับความจริงที่ลูกต้องจากไปไม่ได้

“แม่ ลลิต...รัก...แม่นะ” มือที่ลูบไล้ใบหน้าทิ้งตัวอย่างอ่อนแรง ลออจันทร์กรีดร้องลั่นเมื่อลูกชายจากไป

“ลลิต อย่าทิ้งแม่ไป ม่ายยยย”

เมื่อเวลาผ่านไป ลออจันทร์ที่เสียสติก็นำตัวเข้าไปรักษาที่โรงพยาบาลจิตเวท ต่อมาถูกบุคคลปริศนารับไปดูแล ส่วนอัยวาเมื่อรู้ข่าวเพื่อนสนิทก็ได้แต่เสียใจโดยมีแทนไทที่นิสัยเย็นชายิ่งกว่าเดิมคอยเคียงข้าง

ตอนจบเฮงซวย ใครแต่งนิยายเรื่องนี้วะเนี่ย

ทารกน้อยแกว่งแขนขาไปมาอย่างกราดเกรี้ยว เมื่อจำเรื่องราวในนิยายทั้งหมดได้แล้ว เสียงอ้อแอ้ดังเป็นระยะเรียกรอยยิ้มจากลออจันทร์ที่รีดผ้าอยู่ให้หันไปมอง

ลูกใคร ทำไมร่าเริงแบบนี้

จ๊วบ จ๊วบ เสียงดูดกลืนน้ำนมของทารกน้อย เรียกรอยยิ้มของลออจันทร์ให้กว้างขึ้นไปอีก

ความจริงเขาไม่อยากดื่มนมจากเต้าหรอกนะ แต่ร่างกายทารกนี่ยุ่งยากจริงหากไม่หิวก็หลับอยู่นั่นแหละ

ลลิตคิดถึงร่างกายผอมแห้งของลลิตตอนโต มืออวบยิ่งบีบจับเต้าไว้แน่นออกแรงดูดกลืนน้ำนมจนเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของโอเมก้าหนุ่มดังขึ้น

“โอ๊ะ ลูกแม่ แรงดีจริง ๆ เลยนะเนี่ย” เสียงนุ่มหยอกล้อเจ้าตัวเล็ก จนลลิตรู้สึกผิดจึงได้เบาแรงลงเล็กน้อย สองแม่ลูกใช้เวลาร่วมกันสักพักจนร่างทารกหลับคาหน้าอก

ลออจันทร์อุ้มร่างเล็กนอนลงเปลเด็ก ก่อนผละออกไปซักผ้าอ้อมที่ใช้แล้วในห้องน้ำ แม้การเป็นโอเมก้าเลี้ยงเดี่ยวจะลำบากไปหน่อย แต่เขาโชคดีที่บรรดาผู้คนที่รายล้อมเขาต่างคอยให้ความช่วยเหลือ ลออจันทร์หวนนึกถึงใบหน้าหล่อเหล่าในความทรงจำ แต่ก็รีบสลัดทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

ป่านนี้คุณครามกับคุณรินคงแต่งงานกันไปแล้ว

กริ๊ง กริ๊ง เสียงออดหน้าประตูดังขึ้น ทำให้ลออจันทร์หลุดออกจากภวังค์ความคิด ชายหนุ่มรีบออกไปสำรวจลูกน้อยก่อนว่าจะสะดุ้งกับเสียงออดหรือเปล่า เมื่อเห็นทารกน้อยหลับอุตุอย่างน่ารัก ก็รีบไปเปิดประตูเพื่อต้อนรับแขก

“โอ๊ย ยายแก่หยิกฉันทำไม” เสียงสูดปากดังขึ้นเบา ๆ เมื่อคู่ชีวิตหันมาหยิกจนเนื้อเขียวหลังจากที่ตนกดกริ่งหน้าประตู

“ใครใช้ให้แกกดกริ่งล่ะ คราวหลังเคาะประตูก็พอ เดี๋ยวเจ้าหนูลลิตตกใจกันพอดี” หญิงชราบ่นออกมาอย่างไม่พอใจ

“มาแล้วครับ ยายแจ่มกับตาทดมาเยี่ยมหนูลลิตหรือครับ” ลออจันทร์เอ่ยทักทายผู้มีพระคุณพร้อมกับเชื้อเชิญเข้าห้องพักอย่างอ่อนโยน

หากไม่ได้ตายายสองคนตรงหน้า เขาที่อุ้มท้องอยู่คงไม่รู้จะหาห้องเช่าราคาถูกแบบนี้ได้ที่ไหน อีกทั้งสองตายายยังเอ็นดูเจ้าหนูลลิตเป็นอย่างมาก

“โอ๊ะหลานยาย ตื่นแล้วนี่นา” ตาแจ่มหยอกล้อทารกวัยเดือนกว่าด้วยการแกล้งปิดตาและทำสีหน้าตลก

“แอ่ะ แอ้” สองมือปัดป่าย ปลายเท้าดีดไปมาท่าทางดูสนุกสนานหากแต่ความจริงนั้น

ไปไกล ๆ เลย อย่ามายุ่งกับฉันนะ

“นี่ยาย ดูสิหลานเล่นกับฉันด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า” เสียงหัวเราะของตาทดยังคงดังต่อเนื่อง

“ความจริงยายแจ่มไม่ต้องซื้อของให้เยอะขนาดนี้ก็ได้นะครับ” เสียงเกรงใจเอ่ยขึ้นเมื่อสองตายายซื้อของมาฝากเยอะแยะ

“ไม่ต้องห่วงหรอก ของหลานทั้งนั้นถือเสียว่ารับขวัญหลานแล้วกันนะ” ยายแจ่มรู้สึกสงสารคนตรงหน้า สมัยนี้โอเมก้ายังคงถูกจำกัดในหลาย ๆ อย่าง เนื่องจากรอบฮีทที่ต้องคอยเก็บตัวทุกเดือนทำให้ทุกคนต่างหลีกเลี่ยงที่จ้างงาน

“แล้ววางแผนไว้หรือยังว่าจะทำยังไงต่อ” ยายแจ่มถามอย่างห่วงใย

ลออจันทร์ส่ายหน้าอย่างอับจน ตอนนี้เขายังพอมีเงินเก็บอยู่บ้างแต่คงอยู่ได้อีกไม่นาน อย่างน้อยก็คงอยู่ได้อีกแค่หกเดือน

“เอาแบบนี้ไหม มีคู่เบต้ากำลังจะเปิดร้านกาแฟอยู่ที่ตึกเช่าของยาย ได้ยินว่ากำลังรับสมัครพนักงาน ลองไปทำดูไหม”

“แต่ว่าผมต้องดูแลลลิต คงทำงานอย่างเต็มที่ไม่ได้หรอกครับ”ข้อจำกัดของโอเมก้าแม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างเขาช่างมากมายเหลือเกิน

“ไม่ต้องห่วงหรอก คู่แต่งงานคู่นั้นก็กำลังคลอดลูกพอดี น่าจะต้องหอบลูกไปทำงานด้วยแน่ ถ้ายังไงเดี๋ยวยายช่วยพูดให้แล้วกันนะ” พูดคุยธุระเสร็จก่อนจะขอตัวกลับก่อน

ลออจันทร์ไหว้ขอบคุณยายแจ่มด้วยความซาบซึ้ง อุ้มลูกน้อยที่หลับปุ๋ยมาส่งตายายที่หน้าประตู

ถึงจะลำบากแค่ไหน แต่เพื่อลลิตแม่ทำได้

หกเดือนผ่านไป

“อ่ะ อ้ายย ย่า” เสียงอ้อแอ้ของลลิตดังขึ้นต้อนรับลูกค้าที่เปิดประตูเข้ามาในร้านกาแฟเล็กที่ตกแต่งด้วยโทนอบอุ่น

“เอ๊ะ ดูสิ เด็กน้อยจ้ำม่ำนี่หลานใครกันนะ” เสียงหยอกเย้าเจ้าตัวน้อยดังขึ้นหน้าคอกเด็กเล่น ลลิตที่ตอนนี้ยืนได้แล้วเกาะขอบรั้วไว้ข้างหนึ่งอีกข้างโบกไม้โบกมืออย่างตื่นเต้น

พี่จ๋าคนสวยอุ้มลลิตหน่อยจ้ะ

จ๋า เบต้าสาวสวยลูกค้าประจำร้านอุ่นไอรักที่มักแวะมาซื้อกาแฟเป็นประจำตั้งแต่ร้านเปิดจนสนิทกับเด็กน้อยไปโดยปริยาย

“ลลิต ไม่เอานะครับ หนูอยู่นิ่ง ๆ เหมือนน้องยาหยีหน่อยสิครับ” ลออจันทร์ส่ายหน้า เมื่อสัญชาตญาณในตัวบอกว่าลูกชายตัวเองต้องเป็นโอเมก้าแน่ ๆ เพราะลลิตเหมือนเขาราวกับย่อส่วนเว้นแค่ดวงตาที่เป็นสีอำพันที่สืบทอดมาจากคนนั้น

ในทีแรกชายหนุ่มค่อนข้างกังวลเกี่ยวกับสีตาที่เป็นเอกลักษณ์ของลูกชาย แต่ไม่นานก็เลิกกังวลเพราะพวกเขาสองแม่ลูกคงไม่ได้เจอกับคุณครามอีก

หม่าม้าอ่ะ ไม่เห็นใจคนหล่อเลย บู้วว

ลลิตตัวน้อยพ่นน้ำลายประท้วงคนเป็นแม่เรียกเสียงหัวเราะให้แก่คนทั้งร้าน ลออจันทร์ส่ายหัวไปมาเมื่อเห็นเจ้าตัวแสบทำตัวน่ารักก่อนจะเดินไปบริการลูกค้าที่โต๊ะ

“คุณจ๋า วันนี้รับอเมริกาโน่เหมือนเดิมไหมครับ” ชายหนุ่มโอเมก้าเอ่ยถามเสียงนุ่ม ทำให้โอเมก้าหน้าแดงตัวม้วน

“แหมคุณลออ นับวันยิ่งสวยนะคะเนี่ย” จ๋าเอ่ยแซวก่อนจะสั่งเครื่องดื่มประจำเหมือนเดิม

“คุณจ๋าก็ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะครับ” โอเมก้าหนุ่มพูดพลางรับเมนูก่อนจะขอตัวไปทำออเดอร์ที่สั่งไว้ แต่สายตาคอยแอบดูลูกชายตัวน้อยที่นั่งเขย่าลูกป๋องแป๋งไปมาอย่างเมามัน

ลลิตนั่งสะบัดลูกป๋องแป๋งอย่างโง่ ๆ วงจรของเด็กทารกช่างน่าเบื่อ ตั้งแต่เขาคลานได้ก็คลานไปทั่วบ้านทั้งยังฝึกปีนป่ายอีกด้วย ตอนนี้เขาอยากที่จะเดินได้เร็ว ๆ จะได้ทำอะไรได้สะดวกกว่านี้

“อ่ะ แอ้ ” เสียงเรียกร้องความสนใจของหนูน้อยยาหยีดังขึ้นเรียกให้ลลิตให้หันไปมองอย่างรำคาญ ยาหยีลูกสาวของเบต้า นริศกับเมธาวีเจ้าของร้านกาแฟแห่งนี้ ทั้งสองเป็นช่างทำขนมมาก่อนจะตัดสินใจเปิดร้านตามความฝันของเมธาวีผู้เป็นภรรยา

นับว่าเป็นความโชคดีของลออจันทร์ที่เจอกับสองตายายจึงทำให้แม่ลูกอ่อนได้เข้ามาทำงานที่ร้านกาแฟอุ่นไอรักแห่งนี้ ลลิตมองดูยัยหนอนด้วงที่พยายามคืบคลานมาหาเขาด้วยแววตาหวาดหวั่น

ไม่นะ อย่ามาทางนี้

“อ้ายยย แม่ะ แม่ะ” ลลิตขยับคลานหนียัยหนอนด้วงจอมพ่นน้ำลายไปรอบ ๆ คอกเด็กพลางเรียกแม่ตัวเองหากแต่ลออจันทร์กลับเห็นภาพพี่น้องเล่นกันอย่างมีความสุขจึงหันไปชงกาแฟต่อ

ง่ะ หม่าม้าใจร้ายย

ลลิตที่หมดแรงนอนพังพาบให้น้องสาวหอมแก้มจนใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำลายใสเรียกเสียงหัวเราะของลูกค้าในร้านอย่างเอ็นดู

กริ๊ง กริ๊ง

“ร้านอุ่นไอรักยินดีต้อนรับครับ” ลออจันทร์หันมายิ้มต้อนรับลูกค้าคนใหม่ ก่อนจะตกตะลึงตัวชาวาบเมื่อเห็นบุคคลที่ก้าวเข้ามาในร้านพร้อมกับกลิ่นอัลมอลด์ซึ่งเป็นกลิ่นฟีโรโมนประจำตัวแผ่กระจายออกมา

“คุณคราม” ลออจันทร์เรียกชื่อพ่อของลูกด้วยเสียงแผ่วเบา เมื่อคนตรงหน้าเดินมาหยุดที่หน้าเคาน์เตอร์จ้องมองหน้าหวานอย่างเงียบงัน ริมฝีปากได้รูปเตรียมจะเอ่ยคำพูดบางอย่างแต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยสิ่งของที่ถูกโยนมาจากคอกเด็กเล่น

โป๊ก

กลองป๋องแป๋งปาโดนขมับของนักธุรกิจหนุ่มตกลงบนพื้น เรียกสายตาคมกริบให้จดจ้องก้อนอวบอ้วนที่โบกไม้โบกมือไปมาอย่างกราดเกรี้ยว

“ออกไปให้ห่างจากหม่าม้านะ” เสียงเล็กตะโกนไล่คนตัวโตแต่กลับได้ยินเสียงตัวเองพูดอ้อแอ้ออกมาว่า

“แอ้ แอ้ อ้ายยย”

“......” ทั้งร้านเงียบกริบ ลออจันทร์หน้าซีดเมื่อเห็นสายตาของชายหนุ่มที่จ้องมองไปยังลูกชายของตนที่เริ่มเบะปากก่อนจะร้องไห้โฮออกมาดังลั่น

ฮึก น่าอายชะมัดเลย แงงงงง