เซาะทรายมองเจ้านายของเธอ ไม่สิ... ต้องเรียกว่ารุ่นพี่ในมหาวิทยาลัยที่เธอเคยศึกษาด้านแฟชั่นมากกว่า สาวฝรั่งเศสร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ใช่สาวลูกผสมอย่างเธอ ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แก่กว่าเธอไม่มากไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่ควรจะเจรจาด้วยสักนิด เพราะกี่ครั้งแล้วที่เธอต้องพูดแบบนี้ กี่ครั้งแล้วที่ขอปรับเงินเดือนทั้งที่มันไม่ควรที่เธอจะต้องมาพูดมาเสนอเลยสักนิด ในฐานะที่เธอเป็นดีไซเนอร์ที่สรรค์สร้างชุดชั้นในหลากคอลเล็กชั่นออกมาสร้างรายได้ให้กับร้านเป็นกอบเป็นกำ แต่เธอกลับได้เงินเดือนที่ไม่เป็นธรรม
จริงอยู่ที่เงินเดือน 2000 ยูโรในปารีส สามารถกินอยู่ใช้สอยได้อย่างสบายสำหรับคนที่มีบ้าน มีรถยนต์ขับเพราะพ่อแม่ทิ้งมรดกไว้ให้เธอพอประมาณ แต่ถ้าเทียบกับคนทั่วไปที่เขาต้องเช่าบ้านอยู่ ต้องซื้อหาทุกอย่าง เงินเพียงเท่านี้คงพออยู่พอกินอย่างไม่ขัดสนเท่านั้น และหากเธอจะได้รับความเป็นธรรม ไม่ใช่เอะอะก็พูดว่า
“ทราย... ทรายต้องเข้าใจพี่นะ พี่ลงทุนไปกับร้านก็ตั้งมาก ไหนจะเงินเดือนคนตัดเย็บ เงินค่าวัตถุดิบ ทรายเอาไปเท่านี้ก่อนนะ ถ้าในอนาคตแบรนด์เราดังกว่านี้ พี่ค่อยให้ทรายเพิ่มนะ”
“แบรนด์เรา...” คิดแล้วเซาะทรายอยากหัวเราะเยาะในโชคชะตา ใช่... แบรนด์ของเรา
ในคราแรกที่เธอตัดสินใจลาออกจากการเป็นดีไซเนอร์แบรนด์ดังอันดับต้นๆ ของปารีส ยอมทิ้งงานที่ได้เงินเดือนถึง 3000 ยูโร เพียงเพราะคำคำนี้เท่านั้น เพราะคำว่า “แบรนด์ของเรา” แต่ทุกอย่างเป็นเพียงการคาดคะเนของเธอและการหลอกลวงจากอีกฝ่าย เงินเดือนที่น้อยลงไม่ได้เป็นตัวเร่งการตัดสินใจเท่าความหลอกลวงที่เพื่อนไม่ควรกระทำต่อกันทั้งที่ “Princesse” นั้นก็เป็นความคิดของเธอด้วยซ้ำ
1 ปีเต็มที่เธอใช้ความเชื่อใจเป็นเครื่องพิสูจน์ และมันก็เห็นผลชัดเจนว่า “แบรนด์ของเรา” ไม่มีอยู่จริง ที่มีก็เพียง “แบรนด์ของคนถือเงินเท่านั้น” เพราะข้อตกลงก็คือ เกรซเป็นคนออกเงินลงทุนทุกอย่าง ส่วนเธอเป็นคนลงแรงลงมันสมองพร้อมสร้างทีมงานที่แข็งแกร่งให้กับ Princesse แต่ในวันนี้ Princesse อยู่ได้ด้วยตัวเอง คำสัญญาที่ให้ก็เป็นเพียงลมปากที่ไม่มีแม้แสงสว่างสักนิดว่าจะเป็นจริง
“พี่เกรซคะ ทรายไม่ได้จะออกเพราะอยากจะไต่เต้าขึ้นไปหาจุดที่สูงสุด เพราะพี่ก็รู้ว่าก่อนที่ทรายจะมาอยู่กับพี่นั้น ทรายก็อยู่ในจุดที่สูงสุดนั้นมาแล้ว และหากทรายจะไม่ออกมา พี่ก็คงจะเข้าใจได้ไม่ยากว่าทรายคงไปได้สูงขึ้นอีก”
เธอหมายถึง ก้าวไปสู่การเป็นดีไซเนอร์ระดับโลกเพราะปัจจุบันแบรนด์ที่เธอเคยทำงานด้วยนั้นจัดว่าเป็นผู้นำทางด้านแฟชั่นของโลกและทุกมุมโลกก็มีสินค้าจากที่นี่ส่งไปจำหน่าย
“และทรายก็ไม่ขอรับทราบค่ะว่าพี่จะไปหาดีไซเนอร์จากไหนมาแทนทราย ทรายรู้แค่ว่าทรายบอกพี่ทุกๆ 2 เดือนว่าจะออก และนี่ก็เป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะพูดกันเรื่องนี้ เพราะดีไซเนอร์ชุดชั้นในในปารีสหาไม่ยากค่ะ ถ้าพี่เกรซจะตั้งใจหา”
ดวงตาฉายแววตั้งใจจริงสบสายตาเกรซไม่หลบ มีแต่เกรซเท่านั้นที่ก้มหน้านิ่งกำมือแน่น ตลอด 6 เดือนที่ผ่านมานี้เธอบอกกับเกรซทุกๆ 2 เดือนว่าเธอจะอยู่ช่วยงานที่ร้านแค่ 1 ปีเต็มเท่านั้น เพื่อให้เกรซเตรียมตัวและวันนี้ก็มาถึง ทั้งที่ผ่านมาเธอก็เห็นว่าเกรซไม่ได้พยายามจะทำอะไรเลย
“ส่วนเรื่องเงิน มันไม่ใช่ประเด็นค่ะ ถึงมันจะเป็นสิ่งที่จำเป็นมากๆ ก็ตาม และมันก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ทรายตัดสินใจมาร่วมงานกับพี่ ประเด็นที่ถูกคือ ทรายอยากมีแบรนด์... ของเรา แต่ที่พี่เกรซให้กับทรายก็คือลูกจ้าง ไม่ต้องห่วงนะคะว่าทรายจะไปซบอกแบรนด์ไหนมาตีตลาดแข่งกับพี่เกรซ เพราะสิ่งที่ทรายต้องการก็คือ แบรนด์ของทรายเพียงคนเดียวเท่านั้น ส่วนจะตีตลาดพี่เกรซไหม ก็คงไม่อีกล่ะค่ะ เพราะพี่ก็ทราบว่าทรายกับพี่มันคนละสไตล์ ขอให้พี่โชคดีและได้เจอดีไซเนอร์ที่พร้อมจะตามแนวที่พี่ขีดไว้นะคะ”
พูดจบก็หันหลังและเดินจากมาเพราะเธอคงไม่มีอะไรที่จะต้องสาธยายให้เกรซฟังอีกแล้ว เห็นๆ กันอยู่ว่าเธอคือคนที่ถูกเอาเปรียบ แค่เธอไม่ทำแบรนด์มาแย่งตลาด Princesse เกรซก็น่าจะพอใจแล้ว แต่คำพูดไล่หลังของเกรซก็ทำให้เธอต้องหันกลับมาพูดอะไรที่มันเด็ดขาดไปเลย
“อย่ามาพูดว่ามันไม่เกี่ยวกับเงิน ไม่ใช่เพราะเงินเหรอเธอถึงได้ออกมาจาก...” ชื่อแบรนด์ดังลอยมากระทบหูพร้อมใบหน้าเยาะเย้ยแสดงออกว่าเธอมันคนหน้าเงินจริงๆ ดังที่เกรซกล่าวหา
“ใช่ค่ะ พี่เกรซจะเอาเรื่องเงินมาเกี่ยวก็ได้ จริงค่ะ ทรายอยากได้เงินแล้วทรายผิดตรงไหนคะ ที่อยากได้เงินอยากมีแบรนด์เป็นของตัวเอง อยากมีเงินซื้อบ้านใจกลางเมือง อยากดูหรูฟู่ฟ่าเหมือนคนอื่นเขา อยากใส่เสื้อผ้าแบรนด์ดังหัวจรดเท้า” พูดพลางมองไล่สำรวจเครื่องแต่งกายของเกรซที่ไม่มีจุดไหนเลยที่ไม่ใช่แบรนด์ชั้นนำแพงลิบลิ่วซึ่งเกรซก็รู้ตัวรีบหันโลโก้หนีสายตาของเธอ
“อยากไปเที่ยวรอบโลก อยากใช้เงินฟุ้งเฟ้อ อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่ใช่ต้องประหยัดกระเหม็ดกระแหม่ ใช้จ่ายให้รู้ค่าเงิน ทั้งที่เงินที่ทรายทำไว้มันควรจะได้มากกว่านี้ หรืออย่างน้อยมันก็ควรจะสมน้ำสมเนื้อกับที่ทรายสร้างเงินสร้างงานให้พี่ ไม่ใช่ว่าให้เหมือนเป็นบุญคุณ ให้เหมือนว่าทรายได้กำไรจากยอดขายของพี่รายเดือน อย่างที่พี่นำทรายไปพูดกับพนักงาน”
เรื่องคับแค้นได้โล่ถูกโพล่งออกไปด้วยอารมณ์เพราะเกรซนำข้ออ้างว่าต้องจ่ายเงินปันผลกำไรจากยอดขายได้กับเธอ 50 เปอร์เซ็นต์ทุกๆ เดือนทำให้ไม่สามารถขึ้นเงินเดือนให้กับพนักงานได้ มันน่าเจ็บใจไหมล่ะที่เงินดังกล่าวจะหมดไปกับค่าเดินทางรอบโลกของเจ้าหล่อน แทนที่เธอจะได้ใช้เงินนั้นจริงอย่างที่กล่าวอ้าง
แค่นั้นที่เธอพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินออกมาดั่งคนที่ยกภูเขาออกจากหน้าอกขนาด 36 นิ้วได้สำเร็จ เพราะแค่หน้าอกหน้าใจที่ใหญ่ได้สัดส่วนกับช่วงเอวคอดและสะโพกผายเธอก็ไม่ไหวจะแบกแล้ว การที่เธอแบกรับความหนักอกหนักใจมา 1 ปีเต็มก็ถือว่าหินสุดๆ
รอยยิ้มละมัยส่งให้กับดีไซเนอร์ฝึกหัดซึ่งเป็นผู้ช่วยให้กับเธอและคงมารอฟังผลอยู่ด้านนอกอย่างใจจดใจจ่อเช่นเดียวกัน โดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องสติแตกของคนที่อยู่ด้านในห้องที่เธอเพิ่งเดินจากมาสักนิด ต่อไปนี้งานของเธอจะตอบโจทย์ความต้องการและตัวตนของเซาะทรายคนนี้ล้วนๆ ไม่ใช่งานที่เน้นความต้องการของนายจ้าง งานของเธอจะเน้นความต้องการของลูกค้าเป็นหลัก
ผู้คนที่เดินอยู่บนถนนแห่งนี้ดูจะมากมายจนทำให้ชายหนุ่มเริ่มเวียนหัว ไม่ชอบเลยที่ต้องมาทำอะไรที่นี่หากไม่จำเป็น กลิ่นของแฟชั่น กลิ่นความทันสมัย กลิ่นเครื่องสำอางที่ถูกปรุงแต่ง และกลิ่นของอาหารเลิศรส หรือแม้แต่ร้านกาแฟกับขนมปังอบที่ตั้งใจตกแต่งร้านให้มีสไตล์โดดเด่นเพื่อหวังผลให้ลูกค้าเข้ามาเยี่ยมชมมาใช้บริการ
สิ่งที่มองเห็นนี้แม้จะดูสวยงามแต่มันก็เป็นความสวยงามที่ถูกปรุงแต่งซึ่งมันเทียบไม่ได้เลยกับกลิ่นของท้องไร่ กลิ่นเส้นด้ายหรือกลิ่นของพรมหลากลวดลายที่วางซ้อนกันไว้ในโกดังเพื่อรอจัดส่งซึ่งเป็นธุรกิจในครอบครัวของเขา เพราะที่นั่นเขารู้ว่าจะสามารถนอนได้หลับและกินให้เต็มอิ่มมากกว่าที่ไหนๆ ในโลก
แต่เมื่อสายงานที่เลือกเดินกลับเป็นความท้าทายที่ฉุดไม่อยู่ แม้จะขัดใจใครบางคนก็ตาม ทุกที่ที่เป้าหมายเดินทาง เขาจำเป็นต้องตามติด ไม่เว้นแม้แต่ครั้งนี้ เมื่อเป้าหมายดันมาช้อปปิ้งที่ย่านนี้ เขาจึงต้องระเห็จตามมาอย่างไม่เต็มใจนัก
ศูนย์กลางแฟชั่นแห่งเมืองปารีสทำให้มองเห็นผู้คนที่แต่งกายได้อย่างหลากหลาย ชายหลายคนด้านหน้าของเขาที่แต่งกายราวกับหลุดออกมาจากหน้านิตยสารแฟชั่น แต่หลายคนก็แต่งตัวสามัญธรรมดา หรืออาจเป็นหญิงสาวที่นุ่งกระโปรงยาวตัดเย็บจากผ้าพื้นเมืองของที่ไหนสักแห่งกำลังสะพายเป้เดินกันเป็นกลุ่มอยู่ทางขวามือและทำท่าว่าจะเข้าไปในร้านแฮมเบอร์เกอร์สัญชาติเบลเยี่ยมที่เขาก็คิดว่ามันอร่อยกว่าอาหารอื่นๆ บนท้องถนนแห่งนี้ อาจเป็นเพราะเขาก็เป็นหนึ่งคนที่เข้าไปใช้บริการ
เจ้าของดวงตาคมเข้มก้มมองห่อแฮมเบอร์เกอร์ในมือที่เขาขยำจนกลมเป็นก้อนเพื่อฆ่าเวลาระหว่างรอคอยเป้าหมายจะออกมาจากร้านจำหน่ายเครื่องสำอางแบรนด์หรูที่อยู่ด้านซ้ายของเขา
ความเลิศหรูเกินกว่าฐานะที่ควรจะเป็นของใครหลายๆ คน เช่น เครื่องแต่งกายแบรนด์ดังสวมใส่ตลอดหัวจรดเท้า กระเป๋าที่เงินเดือนชนชั้นกลางไม่มีปัญญาจะซื้อได้ รองเท้าที่ราคานั้นอาจเช่าบ้านได้ทั้งเดือน เครื่องสำอางราคาแพงลิ่วที่ใช้เป็นทุนการศึกษาให้กับเด็กๆ ได้ทั้งชุมชน หรือแม้แต่ค่าอาหารแต่ละมื้อของคนชั้นสูงที่แน่นอนกินอิ่มกันได้ทั้งบ้านไม่ต่ำกว่าสัปดาห์ แล้วคนเหล่านี้ล่ะเอาเงินมาจากไหนกันนัก
กว่า 90 เปอร์เซ็นต์ของเป้าหมายเป็นบุคคลที่อยู่ในกลุ่มนักการเมือง ทำให้เขาต้องหาหลักฐานชัดเจนเพื่อบ่งชี้ว่าเหตุใดคนเหล่านั้นและครอบครัวจึงได้มีเงินใช้จ่ายฟู่ฟ่าสุรุ่ยสุร่ายเกินกว่าเหตุ แม้จะรู้คำตอบได้ดีอยู่แก่ใจหากแต่ขาดหลักฐานมันจะต่างอะไรจากการกล่าวหา
ดวงตาคมเข้มรับกับคิ้วดกหนาทอดมองร้านค้ามากมายตลอดสองฟากฝั่งถนนพลางครุ่นคิดหาทางเข้าถึงตัวเป้าหมายที่ดีกว่าการสะกดรอยตามอยู่แบบนี้ เพราะหน้าตาและท่าทางของเขามันกลายเป็นอุปสรรคในการทำงานไปซะแล้ว เห็นได้ชัดจากเหล่าสาวๆ ในร้านรวงเหล่านั้นที่เริ่มหันมาสนใจเขามากขึ้น ก็จะเปลี่ยนตัวเองได้ยังไง... คนมันหล่อมาแต่เกิด ไม่ว่าจะไปไหนก็ล้วนแต่จะเป็นเป้าหมายทางสายตาของคนทั่วไปอยู่แล้ว ขนาดว่าเขาแต่งตัวไม่ได้มีจุดเด่นอะไรสักนิด แต่หุ่นทรมานใจสาวล่ะเขาจะเอาไปซ่อนได้ที่ไหน แต่แล้วทุกๆ ความคิดก็ต้องสะดุดลงเพราะใครบางคนที่เขามองเห็นอยู่ตรงหน้า
เรือนร่างสูงโปร่งแต่กลับสวมรองเท้าส้นสูงขึ้นไปอีกกว่า 2 นิ้วทำให้เธอยิ่งดูสูง สง่างาม บุคลิกท่าทางเดินเหินที่ราวกับโลกทั้งใบเป็นของเธอนั้นทำให้เขาไม่อาจละสายตาไปได้ รอยยิ้มน้อยๆ บนสีหน้าดั่งสมอารมณ์หมายสักอย่าง แววตาเต้นระริกไม่ต่างจากหนทางข้างหน้ากำลังโรยด้วยกลีบกุหลาบ... เธอกำลังคิดอะไรอยู่
