"แกมันหมาป่าขี้ขลาด กินของเหลือไปเถอะ"
พ่อเลี้ยงของฉันบังคับให้ฉันกินเปลือกผลไม้ที่แช่ในน้ำอสุจิของเขา ฉันพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหลบหนีจากเงื้อมมือของเขา
แต่เขาก็ทำลายมือของฉัน น้ำตาคลอเบ้าด้วยความกลัวและหมดหนทาง
"หยุดเดี๋ยวนี้!"
ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นเคยและหนักแน่นดังขึ้น
ชายคนหนึ่งปรากฏตัวที่ประตูห้อง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ เป็นอัลฟ่าที่แข็งแกร่ง! พ่อเลี้ยงของฉันชะงักไปชั่วครู่
แล้วปล่อยฉันพร้อมกับความตื่นตระหนกในแววตา
ฉันฉวยโอกาสหลบหนีไปซ่อนตัวอยู่หลังเขา ตัวสั่นด้วยความกลัว
"คุณทำแบบนี้กับลูกสาวของคุณได้ยังไง!"
อเล็กซานเดอร์จ้องมองพ่อเลี้ยงของฉันอย่างโกรธจัด พ่อเลี้ยงไม่ตอบ เขาเพียงแค่จ้องมองฉันอย่างโกรธเคืองก่อนจะออกจากบ้านไป
ฉันกอดอเล็กซานเดอร์แน่น เขาตบหลังฉันเบา ๆ เพื่อปลอบโยน "อย่ากลัว เขาจะไม่ทำร้ายเธออีกแล้ว" ในช่วงเวลานั้น ฉันรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
ต่อมา ฉันได้กลายเป็นลูน่าของเขาตามที่หวัง และคิดว่าคงจะมีความสุขตลอดไป
แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปในวันครบรอบสิบปีของเรา อดีตคนรักของเขากลับมาที่กลุ่ม เขาทิ้งฉันเพื่อไปหาเธอ
และทำให้ลูกหมาป่าตัวแรกของเราจากไป
แต่เขาไม่สนใจ บอกว่าสักวันเราจะมีลูกหมาป่าตัวที่สอง
แต่เขาไม่รู้ว่าฉันติดโรคพิษร้ายแรง
และเหลือเวลาอีกแค่หกสิบหกวัน ฉันก็จะตาย
วันนี้เป็นวันครบรอบการผูกพันของเรา แต่สามีอัลฟ่าของฉันยังไม่กลับบ้าน
ฉันมองดูอาหารค่ำที่เตรียมไว้อย่างดีด้วยความกังวล
และลูบท้องที่บวมเล็กน้อยอย่างไม่หยุดยั้ง
หลังจากผ่านเที่ยงคืน อเล็กซานเดอร์กลับมาถึงบ้าน ฉันไม่ได้ถามว่าเขาไปไหนมา เพียงแค่ยิ้มให้เขานั่งลง
เมื่อเห็นอาหารค่ำที่ต่างจากปกติ เขาหยุดการถอดเสื้อชั่วครู่
ฉันเตรียมอาหารให้เขา แต่เขากินเพียงไม่กี่คำแล้ววางมีดและส้อมลง "ฉันกินอาหารค่ำแล้ว เธอกินเองเถอะ" ฉันหยิบกล่องของขวัญออกมา
ข้างในเป็นแท่งตรวจการตั้งครรภ์
การตรวจพบว่าตั้งครรภ์ในวันครบรอบนี้ ต้องเป็นของขวัญจากเทพธิดาแห่งแสงจันทร์ ฉันมองเขาด้วยความหวัง
นิ้วมือสั่นเล็กน้อย
ความสัมพันธ์ระหว่างเราเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ บางทีการมาของลูกหมาป่าอาจช่วยได้บ้าง
อเล็กซานเดอร์มองฉันอย่างไม่เข้าใจ สายตาของเขาตกลงบนกล่องของขวัญ และยื่นมือออกไปจะรับมัน
แต่ในขณะที่อเล็กซานเดอร์กำลังจะสัมผัสกล่อง
โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น "อเล็กซานเดอร์ คุณมาอยู่กับฉันได้ไหม" เป็นเสียงของผู้หญิง เสียงที่คุ้นเคย ฉันรู้ทันทีว่าเธอคือใคร อดีตคนรักของอเล็กซานเดอร์ เซลีน่า
อเล็กซานเดอร์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและเร่งรีบ "คุณอยู่ที่ไหน" เขาเมินฉันไปทันที และเดินไปที่ระเบียง ฉันมองดูแผ่นหลังของเขาที่รีบร้อน
ใจฉันค่อย ๆ จมลง เสียงโทรศัพท์เบามาก แต่ฉันยังได้ยินการสนทนาของพวกเขา
"คุณเช้ามาแรงเกินไป ทำให้ฉันเจ็บ ฉันโกรธมากตอนนี้"
"คุณจะอยู่กับลูน่าของคุณไม่ได้เหรอ มาอยู่กับฉันเถอะ"
"ถ้าตอนนั้นไม่ใช่เพราะเธอ ตอนนี้ฉันก็คงเป็นลูน่าของคุณ"
อเล็กซานเดอร์ยืนอยู่บนระเบียง หันหลังให้ฉัน มือของเขาลูบขอบโทรศัพท์อย่างไม่รู้ตัว ฉันกลั้นหายใจ
แต่ก็ยังไม่ได้ยินคำตอบของเขา
แต่รอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้าของเขาทำให้หมาป่าในใจของฉันร้องโหยหวน สามีของฉันทรยศฉัน หมาป่าของฉันรู้
ฉันบีบกล่องบรรจุแท่งตรวจการตั้งครรภ์จนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในฝ่ามือ
อาการกระตุกจากท้องทำให้ฉันรู้สึกตัว
ขณะที่ฉันกำลังจะละสายตา ฉันก็จ้องตาอเล็กซานเดอร์ ฉันไม่ได้พูดอะไร
เพียงแค่เงยหน้ามองเขา สายตาเต็มไปด้วยความหวัง
ฉันหวังว่าเขาจะปฏิเสธผู้หญิงคนนั้น
แต่ความจริงกลับทำให้ฉันผิดหวัง
เขาหลีกเลี่ยงสายตาของฉัน และพูดเบา ๆ ว่า "เธอพักผ่อนเถอะ ฉันจะออกไปข้างนอก" ฉันยืนอึ้งอยู่ที่เดิม อเล็กซานเดอร์ไม่มองฉันเลย
แม้แต่กล่องของขวัญที่อยู่ในมือฉันก็ไม่รับ เขาออกไปแล้ว
ฉันมองดูห้องอาหารที่ว่างเปล่า มือที่ถือกล่องของขวัญหลุดจากความหวัง ณ ตอนนี้ ของขวัญที่เตรียมไว้อย่างดีกลายเป็นเรื่องตลก
สิบปีแล้ว อเล็กซานเดอร์ยังไม่รักฉันเลย
เมื่ออดีตคนรักของเขากลับมา ฉันก็กลายเป็นขยะที่เขาทิ้งอย่างไม่ใยดี
ลูกหมาป่าของพวกเราได้รับพรจากเทพธิดาแห่งราตรี แต่ไม่ได้รับความรักจากพ่อของเขา
ความรู้สึกอึดอัดเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น
ขณะที่ฉันกำลังจะเป็นลม เสียงแหลมดังขึ้นกะทันหัน
เป็นเสียงโทรศัพท์ของฉันที่ได้รับข้อความ
สิ่งที่เห็นคือภาพเปลือยของผู้หญิง และชายที่อยู่ใต้เธอ
ฉันจำได้ทันทีว่าเป็นอเล็กซานเดอร์
เขาอยู่ในรถของเรา กำลังทำออรัลกับเซลีน่า คนรักแรกของเขา
“เขายังคงมีความสามารถเหมือนเดิม”
ในวินาทีนั้น เหมือนมีเข็มพันเล่มแทงเข้ามาในร่างกายของฉันพร้อมกัน
หัวใจฉันเหมือนถูกฉีก!
อเล็กซานเดอร์นอกใจจริงๆ
แต่ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกถึงมันเมื่อครู่นี้?
ในขณะที่ล้มลงกับพื้น กระแสอุ่นๆ วิ่งผ่านท้องน้อยของฉัน
ฉันรู้สึกว่าลูกน้อยกำลังจะจากฉันไป
ไม่ ไม่ได้!
ฉันใช้แรงเฮือกสุดท้ายโทรหาอเล็กซานเดอร์
รถคันเดียวในบ้านถูกเขาขับออกไป ตอนนี้ฉันทำได้แค่หวังว่าเขาจะกลับมาพาฉันไปโรงพยาบาล
ยังไงก็ตาม นี่คือลูกน้อยของเขา เขาต้องกลับมาช่วยเราแน่ๆ
ฉันปลอบใจตัวเองแบบนั้น
แต่โทรไปตั้งสิบสามครั้ง ก็ไม่มีการตอบกลับ
ความเจ็บปวดในท้องน้อยค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้นจนฉันต้องขดตัว
ฉันต้องจ่ายค่าบริการแพงเพื่อเรียกรถพยาบาลมาช่วย
แต่ผ่านไปสองชั่วโมง รถพยาบาลก็ยังไม่มาถึง
“มีคนกำลังทำรักในรถ”
เจ้าหน้าที่กู้ชีพโทรมาบอกว่า “ที่นี่มีแค่ทางแคบ เราเข้าไปไม่ได้ ”
พร้อมส่งคลิปวิดีโอมาให้ฉัน
ในวิดีโอ ร่างสูงใหญ่ของชายคุ้มครองผู้หญิงเปลือยคนหนึ่ง พร้อมเตือนเจ้าหน้าที่กู้ชีพอย่างเย็นชา :
“ไม่ว่าคุณจะต้องช่วยใคร จงถอยออกไปเดี๋ยวนี้ ...”
“ผู้นำฝูง? เราได้รับการติดต่อฉุกเฉินจากคู่ครองของคุณ...”
เจ้าหน้าที่กู้ชีพพูดด้วยความเร่งรีบ แต่ถูกอเล็กซานเดอร์ขัดจังหวะ
“เธอจะมีเรื่องฉุกเฉินอะไรได้? แค่อยากเรียกร้องความสนใจของฉัน”
“เธอมาแทรกแซงฉันตอนนี้ แสดงว่าเธอเป็นคู่ครองที่ทำหน้าที่ไม่ดี”
“ฉันบอกแล้ว ถอยออกไป เดี๋ยวนี้...”
ท้ายที่สุด เจ้าหน้าที่กู้ชีพก็ต้องอ้อมไปทางอื่น
อีกสี่ชั่วโมงผ่านไป รถพยาบาลถึงได้มาถึง
ตอนนี้ เหงื่อเย็นและเลือดปกคลุมทั่วร่างกายของฉัน
น้ำตาฉันไหลลงมาในขณะที่ฉันสวดมนต์ขอพรจากพระจันทร์ ขอให้ลูกน้อยของฉันปลอดภัย
แต่ร่างกายฉันก็ยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ
มือของฉันก็แทบจะถือโทรศัพท์ไม่ไหวแล้ว
แต่ก่อนที่ฉันจะหมดสติ ฉันยังสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจอ่อนๆ ของลูกน้อย
แต่เมื่อฉันตื่นขึ้นมา จังหวะการเต้นอ่อนๆ นั้นก็หายไปหมดแล้ว
หมอมองฉันแล้วถอนหายใจลึกๆ:
“ลูกหมาป่าไม่รอด”
“ถ้าเราไม่เจออเล็กซานเดอร์ก็คงดี”
“เขาได้ทรยศคำสาบานที่ให้ไว้ตอนทำพันธะกับคุณ”
“บางทีลูกหมาป่าอาจจากไปเพื่อบอกความจริงกับคุณ”
สมองของฉันว่างเปล่าในตอนนี้
น้ำตาไหลลงจากมุมตา หัวใจฉันเหมือนถูกบีบแน่น
ผู้นำฝูงของฉัน คนรักของฉันฆ่าลูกหมาป่าของฉัน
ตอนที่ลูกหมาป่ากำลังจะตาย พ่อของเขากำลังมีสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น
พวกเขาคือคนที่ฆ่าลูกน้อยของฉัน!
ฉันหายใจอย่างยากลำบาก แล้วจู่ๆ ก็ปวดท้องขึ้นมาอีกครั้ง
หมาป่าของฉันก็ร้องคร่ำครวญไปด้วย
ฉันรู้สึกได้ว่า ในขณะนี้ พวกเขากำลังทำรักกันอีกครั้ง
ตาฉันเริ่มมืดลง แต่คำถามหนึ่งก็ท่วมท้นในสมองของฉัน
ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกถึงการทรยศของเขา?
ทำไมร่างกายของฉันถึงเพิ่งรู้สึกถึงความเจ็บปวด?
หมอไม่ปล่อยให้ฉันออกไป วันรุ่งขึ้นเขาพาฉันไปตรวจร่างกายมากมาย
ในช่วงนี้ อเล็กซานเดอร์ไม่ได้ส่งข้อความถึงฉันเลย
หลังจากตรวจเสร็จ ฉันเดินขาลากกลับมาที่คฤหาสน์ ที่หน้าคฤหาสน์ ฉันเห็นรถสปอร์ตสีเงินที่คุ้นเคย อเล็กซานเดอร์พิงอยู่ที่ประตูรถ
สวมเสื้อโค้ทสีดำที่ทำให้ใบหน้าของเขาดูเย็นชาเหมือนรูปปั้น
ส่วนเซลีน่าก็ยืนอยู่ข้างเขา
ฉันหยุดเดิน แต่สายตากลับเผยความเกลียดชังโดยไม่รู้ตัว
เซลีน่ามองมาด้วยความตื่นเต้น เสียงนุ่มนวลทักทายฉันว่า “แม็กซ์ เธอกลับมาแล้ว
อเล็กซานเดอร์เป็นห่วงเธอทั้งคืนเลยนะ” ฉันไม่ได้พูดอะไร
แค่หันไปมองที่อเล็กซานเดอร์ สายตาของเขาเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง
“แม็กซ์” เขาเดินเข้ามาใกล้ “เซลีน่าพูดกับเธอ เธอไม่ได้ยินเหรอ
?” “นี่คือวิธีการที่เธอเป็นลูน่าใช่ไหม?” ฉันอึ้งไป ลำคอรู้สึกแห้งผาก “ฉัน...เหนื่อยมาก...” “อย่าพยายามอธิบาย” อเล็กซานเดอร์ตัดบท สายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “ทุกครั้งที่เซลีน่ากลับมา เธอก็ทำตัวน่าขยะแขยงแบบนี้!”
ทันทีที่เขาพูดจบ ฉันรู้สึกเจ็บท้องอย่างรุนแรง อเล็กซานเดอร์เตะเข้าที่ตัวฉัน
แรงมากจนฉันล้มลงไปเหมือนใบไม้ร่วง หัวกระแทกกับหินข้างถนน สายตาพร่ามัว
เลือดคาวขึ้นมาที่คอ ฉันไออย่างรุนแรง
เลือดหยดลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวของฉัน เกิดเป็นดอกเลือดที่แสบตา
“ทำต่อไปสิ
ถ้าเธอจะทำเป็นเล่นละคร” อเล็กซานเดอร์มองฉันจากที่สูง น้ำเสียงไม่มีความเมตตาเลย “ทุกครั้งใช้วิธีเดิมๆ แม็กซ์
เธอไม่มีอะไรใหม่บ้างเหรอ?” เซลีน่าดึงแขนของอเล็กซานเดอร์ เสียงเธอเต็มไปด้วยน้ำเสียงร้องไห้ “ที่รัก อย่าโกรธเลย แม็กซ์อาจจะไม่สบายจริงๆ...”
แต่ในตาของเธอมีความภาคภูมิใจที่ยากจะสังเกตเห็น
ผู้ดูแลคฤหาสน์ทนไม่ไหว รีบเรียกหมอมา ฉันถูกพาขึ้นห้อง
แต่ยังได้ยินอเล็กซานเดอร์พูดกับเซลีน่าอย่างใกล้ชิด “ไม่ต้องสนใจเธอ
ฉันให้ผู้ดูแลเตรียมอาหารเช้าที่เธอชอบที่สุดแล้ว”
ผลการตรวจออกมา หมอถือรายงานมาหาอเล็กซานเดอร์ เขาหน้าตาเคร่งเครียด
“ลูน่ามีเลือดออกในช่องท้อง และดูเหมือนจะมีอาการพิษเงินด้วย
การกระแทกครั้งนี้ทำให้อาการทรุดลง ต้องตรวจและรักษาอย่างละเอียดทันที
” อเล็กซานเดอร์รับรายงานมา ไม่ได้ดูเลยแต่ฉีกเป็นชิ้นๆ เขายิ้มเยาะแบบเย็นชา
“เธอให้เงินคุณเท่าไหร่ให้ช่วยเธอแต่งเรื่องแบบนี้ ?”
อเล็กซานเดอร์เดินไปที่เตียง
ดึงฉันลงมา “หรือว่าเธอไปนอนกับเขา?” “แม็กซ์ เธอแค่อยากให้ฉันสงสาร แข่งกับเซลีน่าเพื่อความสนใจของฉัน” “แต่จำไว้นะ เธอไม่เคยเทียบเซลีน่าได้เลย” หมอชะงัก มองชายที่เย็นชาเบื้องหน้า เขากล่าวด้วยเสียงหนัก “หัวหน้า ได้โปรดอย่าดูถูกฉัน
และอย่าดูถูกลูน่าของคุณ” “โชคชะตากำลังลงโทษคุณสำหรับสิ่งที่คุณทำ”
อเล็กซานเดอร์ยิ้มเยาะแบบเย็นชา หันหลังเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร
ฉันเหมือนตุ๊กตาผ้าที่ถูกเขาโยนทิ้ง นอนนิ่งไม่ไหวติง
สัญชาตญาณของฉันก็อ่อนแอลงทุกที
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองคาดหวังอะไรอยู่
ทั้งที่รู้ดีว่าสิ่งนี้จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ฉันหลับตา ความเหนื่อยล้าและความผิดหวังเติมเต็มหัวใจ เสียงลมหวีดหวิวจากนอกหน้าต่างเหมือนร้องไห้แทนฉัน ฉันเข้าใจแล้ว ในใจของอเล็กซานเดอร์ ชีวิตของฉันสู้หยดน้ำตาของเซลีน่าไม่ได้เลย
