สวัสดีค่ะฉันชื่อว่าเรนเดียร์พ่อกับแม่มักจะเรียกสั้นๆ ว่าเรนส่วนเพื่อนๆ จะเรียกว่าเดียร์แต่ฉันก็ยังมีชื่ออีกชื่อนึงนะคะแต่ชื่อนี้จะมีแค่คนเดียวที่เรียกแต่ตอนนี้ฉันไม่ได้ยินชื่อนั้นอีกแล้วล่ะเพราะอะไรน่ะเหรออ่านไปก็จะรู้เองค่ะฉันไม่อยากสาธยายเพราะมันเหมือนเป็นการตอกย้ำความเจ็บปวดของตัวเอง
ตอนนี้ฉันมาอยู่ที่งานเลี้ยงรุ่น งานที่รวบรวมเพื่อนๆ ทุกคนที่บางคนก็ไม่ได้เจอกันเลยตั้งแต่เรียนจบหรือบางคนอาจจะยังเจอกันอยู่ ส่วนฉันตั้งแต่เรียนจบไปสามปีฉันไม่ได้เจอใครเลยค่ะเพราะหลังจากเรียนจบฉันก็ย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านของตัวเองที่ต่างจังหวัด
"เฮ้ยัยเดียร์ทางนี้โว๊ยยยยย!!! " เสียงเรียกชื่อของฉันที่ดังแข่งกับเสียงดนตรีทำให้ฉันหันไปมองหาว่าใคร ปรากฏว่าเป็นยัยอิมเพื่อนสนิทของฉันเองค่ะที่มันกำลังตะโกนเรียกจนทำให้คนอื่นๆ หันมามองจนฉันต้องรีบก้มหน้าแล้วเดินไปหามันที่โต๊ะ ยัยอิมชื่อเต็มๆ ก็คืออิมเมจและที่ฉันกับมันไม่ได้เจอกันก็เพราะหลังจากเรียนจบพ่อแม่มันก็ส่งมันไปเรียนต่อต่างประเทศทันทีทำให้ฉันกับมันไม่ได้เจอหน้ากันเลยมีแค่โทรคุยกันเท่านั้น
"ไม่ได้เจอแกตั้งหลายปีโคตรคิดถึงเลยว่ะ" มันพุ่งเข้ามากอดฉันจนฉันแทบหงายหลังคือตอนนี้มันคงจะเมาแล้วล่ะเพราะดูจากแก้วเครื่องดื่มที่วางอยู่เต็มโต๊ะ
"อื้มมมฉันก็คิดถึงแกเหมือนกันว่าแต่ทำไมแกเมาเร็วขนาดนี้ล่ะงานเพิ่งเริ่มไม่ใช่เหรอ"
"ก็มันไม่มีอะไรทำนี่หว่าแกก็มาช้าฉันไม่อยากคุยกับใครก็เลยสั่งเครื่องดื่มมาดื่ม" มันยกแก้วเหล้าขึ้นมาโชว์ก่อนจะกระดกเข้าปากรวดเดียวหมดแก้ว
"เป็นความผิดฉัน?? " ฉันใช้นิ้วชี้มาที่ตัวเองเพราะยัยอิมมันโทษฉันว่าฉันมาสาย แต่ฉันก็มาสายจริงๆ เพราะฉันนั่งเครื่องจากเชียงใหม่เพิ่งจะถึงกรุงเทพได้ไม่กี่ชั่วโมงนี้เองแล้วไหนจะต้องหาโรงแรมที่พักอีกเพราะที่นี่ฉันไม่มีบ้านเมื่อก่อนตอนเรียนที่นี่ฉันก็เช่าหออยู่มาตลอดและไหนจะรถติดอีกคือกรุงเทพรถติดยังไงก็ยังติดอยู่อย่างนั้นคือฉันผิดเองแล่ะที่กะเวลาผิดเพราะเคยชินกับการเดินทางที่สะดวกสบายรถไม่ติดของบ้านเกิดตัวเอง
"อืมใช่ เออเมื่อกี๊ตอนฉันเดินเข้ามาในงานฉันเจอผัวเก่าแกด้วยนะน่าจะมากับเมียใหม่มั้ง"
"......" ฉันมองหน้าอิมแต่ไม่ตอบ
"เอ่อออ...ฉันขอโทษนะ><" อิมพอมันเห็นฉันเงียบมันก็รีบขอโทษทันที คือฉันไม่ได้โกรธมันหรอกนะที่พูดถึงใครบางคนขึ้นมา
"ช่างมันเถอะ ฉันไม่ได้โกรธ"
"แต่คืนนี้ยังไงแกก็ต้องเจอนะแกโอเคป่าววะ"
"ก็ไม่รู้เหมือนกันแต่ฉันก็จะพยายามไม่มองไม่สนใจก็แล้วกัน"
"แกยังตัดใจจากมันไม่ได้ใช่ไหม"
"ก็...."
"อืมฉันเข้าใจแกเพราะมันเป็นรักแรกของแกเป็นผัวคนแรกของแกแถมยังเป็น..."
"ฉันหวังว่าแกจะไม่บอกใครนะอิม" ฉันรีบตัดบทก่อนที่ยัยอิมจะพูดอะไรออกมาอีก
"ได้ๆ ฉันจะปิดเป็นความลับฉันจะไม่บอกใครแต่ว่าแกจะปิดบังเรื่องนี้ไปอีกนานแค่ไหนวะ"
"ฉันก็ปิดมาได้ตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมาแกก็เห็น"
"แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าแกจะปิดเรื่องนี้ไปได้ตลอดนะเว้ย"
"เรื่องนั้นฉันคิดเอาไว้แล้วแกไม่ต้องเป็นห่วง"
"โอเคๆ ฉันก็แค่ห่วงแกเท่านั้นแล่ะ"
"ฉันรู้ว่าแกห่วงฉันมาตลอดเพราะแกคือเพื่อนเพียงคนเดียวของฉัน"
"แก็เหมือนกันยัยเดียร์แกก็คือเพื่อนรักเพื่อนเลิฟที่ฉันสนิทที่สุด"
ฉันกับมันกอดกันด้วยความเข้าใจ ถึงแม้เราจะไม่ได้เจอหน้ากันเลยแต่อิมมันก็รู้เรื่องทุกอย่างของฉันเพราะฉันไม่เคยปิดบังอะไรมันเลยมันคือที่ปรึกษาที่คอยให้คำแนะนำที่ดีมาตลอด แค่มีมันเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวฉันก็พอใจแล้ว
ตอนนี้ฉันกับยัยอิมกำลังนั่งคุยกันไปดื่มกันไปคือเอาตรงๆ นะฉันไม่ค่อยดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์เท่าไหร่เพราะฉันคออ่อนมากดื่มไปนิดๆ หน่อยๆ ก็จะเมาแล้ว ส่วนเพื่อนคนอื่นๆ ก็มีเข้ามาทักทายกันบ้างตามประสาคนเคยเรียนห้องเดียวกันคณะเดียวกัน แต่จะมีแค่คนๆ เดียวที่ไม่เข้ามาทักแม้ฉันจะเห็นว่าเขามองมาที่ฉันบ่อยๆ แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจที่จะมองกลับไปเพราะยิ่งมองมันก็ยิ่งเจ็บปวด ฉันไม่อยากเจ็บปวดอีกแล้ว
"ไอ้เสือมันมองมาที่แกแกรู้ใช่ป่ะ" ยัยอิมมันสะกิดแล้วกระซิบบอกฉันซึ่งฉันก็พยักหน้าก่อนจะหยิบแก้วเครื่องดื่มของตัวเองขึ้นมาดื่ม
"ฉันแม่งไม่ชอบยัยนั่นแลยว่ะแหมมทำเป็นออดอ้อนออเซาะกลัวไม่มีใครรู้หรอไงว่าเป็นอะไรกัน" ยัยนั่นที่ยัยอิมพูดถึงก็คือผู้หญิงของเสือหรือไทเกอร์ ไทเกอร์คือคนรักของฉัน..ไม่ใช่สิเขาคืออดีตคนรักของฉันต่างหาก อดีตก็คือสิ่งที่ผ่านมาแล้วและคงไม่มีวันที่เราสองคนจะกลับมาคบกันได้อีกแม้ว่าตอนนี้ฉันจะยังไม่มีใครแต่คงไม่ใช่เขาเพราะที่ฉันรู้มาเสือเขาเปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่นก็ตั้งแต่ที่เราสองคนเลิกกันไปฉันก็รู้มาตลอดว่าเขาคบผู้หญิงมั่วไปหมดแต่นัั่นมันก็เรื่องของเขาไม่ใช่เรื่องของฉัน
"เรื่องของเขาแกก็อย่าไปสนใจเลย"
"จะไม่ให้สนใจได้ไงมันเห็นเต็มสองตาแกไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอวะนั้นมันผัวแกนะเว้ย"
"เสือเขาไม่ใช่ผัวฉัน เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วเพราะฉะนั้นเขาจะมีใครคบใครมันก็เป็นสิทธิ์ของเขา"
"แต่แกก็ยังรักเสืออยู่ไม่ใช่เหรอ"
"รักแล้วไงในเมื่อเขาเป็นคนขอเลิกกับฉัน" นั่นคือความเจ็บปวดที่ฉันพยายามที่จะลืมมาตลอดเพราะการที่เราสองคนเลิกกันก็เป็นเพราะฉันเอง เขาให้เหตุผลว่าที่ต้องเลิกกันเพราะเขาเบื่อเขารำคาญเขาทนไม่ไหวที่ฉันชอบตามเขาไปทุกที่ชอบหึงชอบหวงเขากับผู้หญิงทุกคนที่อยู่ใกล้ แล้วฉันผิดอะไรเหรอที่หวงคนรักของตัวเองในเมื่อผู้หญิงพวกนั้นพยายามที่จะอ่อยแล้วก็พยายามคิดที่จะแย่งเขาไปจากฉัน และพอฉันบอกเขาไปแบบนั้นเขาก็โวยวายหาเรื่องทะเลาะกันหาว่าฉันคิดมากคิดเยอะเขาบอกว่าทุกคนคือเพื่อนเขาไม่ได้คิดอะไร เขาอาจจะไม่คิดแต่ผู้หญิงพวกนั้นมันคิดไงแล้วแบบนี้ฉันจะยอมปล่อยให้เขาไปไหนมาไหนโดยที่ไม่มีฉันไปด้วยได้ยังไงกัน กลุ่มเพื่อนของเสือที่ฉันรู้จักมีด้วยกันทั้งหมดห้าคนเป็นผู้ชายสี่ผู้หญิงหนึ่งผู้ชายสี่คนก็มี ไอซ์ วิน กิต ขุน ส่วนเพื่อนผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มก็คือกระแต กระแตเคยคบกับเสือแต่ไม่รู้เพราะอะไรถึงเลิกกันแต่สุดท้ายก็กลับมาเป็นเพื่อนกันอยู่ในกลุ่มเดียวกันซึ่งถ้าเป็นฉันฉันคงทำใจไม่ได้แต่กระแตเธอสามารถทำได้และสาเหตุที่ฉันต้องตามเสือไปทุกที่ก็เพราะกระแตนั่นแล่ะที่ต่อหน้าทุกคนเธอจะทำตัวเป็นเพื่อนที่ดีแต่ลับหลังใครจะรู้ว่าเธอพยายามที่จะเข้าหาเสือทั้งที่รู้ว่าในตอนนั้นฉันเป็นแฟนกับเสืออยู่ กระแตรู้ทุกเรื่องรู้ทุกอย่างของเสือในบางเรื่องฉันเองก็ยังไม่เคยรู้แต่ฉันก็พยายามที่จะไม่คิดมากแต่ยิ่งนับวันกระแตก็ยิ่งทำให้ฉันมั่นใจว่าเธอต้องการอยากได้เสือกลับไปเป็นของตัวเอง เรื่องนี้ฉันก็เคยพูดกับเสือแต่เสือไม่เชื่อหาว่าฉันใส่ร้ายกระแตอีกและนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันกับเสือมีปัญหากัน
