ท่ามกลางความมืดมิดและเย็นเฉียบ เสียงกระซิบเดี๋ยวดังเดี๋ยวเบาค่อยๆ เข้าสู่โสตประสาทของหญิงสาว
“เอาล่ะ โชคดียิ่งที่มาทัน มิเช่นนั้นร่างนี้คงใช้การมิได้แล้ว”
“ไป๋อู่ฉาง! เจ้าคนสะเพร่า! ถ้าร่างนี้ใช้มิได้นางก็ไม่มีร่างใหม่อีกแล้วนะ”
“ข้าถึงได้บอกให้เจ้ารีบอย่างไรเล่า ช่างเถอะ เพียงเท่านี้ก็หมดหน้าที่ของพวกเราแล้ว กลับไปพักผ่อนให้สบายใจดีกว่า”
เสียงรอบด้านเงียบลงอีกครั้ง เหลือเพียงความหนาวเย็นที่คอยกัดกินจิตใจหญิงสาวเท่านั้น
หลี่เหมยลี่พยายามนึกว่าเหตุใดตนเองจึงมาอยู่ที่นี่ หากจำไม่ผิดเธอกระโดดลงไปช่วยเด็กชายที่ลื่นตกลงไปในกระแสน้ำป่า ซึ่งไหลบ่าลงมาท่วมเส้นทางสัญจร ตอนไปเที่ยวล่องแก่งที่น้ำตกล่องละมุน
เธอส่งเด็กคนนั้นเข้าไปใกล้ฝั่งได้อย่างปลอดภัย แต่ตนเอง…
‘ดูเหมือนว่า… ฉันคงจะตายไปแล้วสินะ!’
หญิงสาวโอดครวญอยู่ในใจอย่างรู้สึกแย่ ชีวิตนี้อยู่มาสามสิบปีไม่เคยเสียใจกับการเป็นสาวท้วมมากขนาดนี้
เพราะเป็นสาวร่างใหญ่ทำให้เหล่าเจ้าหน้าที่อุทยานไม่สามารถดึงตัวเธอและเด็กขึ้นจากกระแสน้ำอันเชี่ยวกรากได้ ทั้งที่ผูกเชือกกู้ภัยไว้กับตัวแท้ๆ!
สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจสละเชือกให้เด็กน้อย และพยายามว่ายทวนกระแสน้ำพาเด็กขึ้นไปบนโขดหินใกล้ฝั่ง แต่ตัวเองดันหมดสติไปเสียอย่างนั้น!
‘นี่คือที่เรียกกันว่าตายอย่างอนาถใช่มะ!? โธ่! ชีวิต เกิดมาไม่สวยทีนึงแล้ว ขอตายแบบสวยหน่อยไม่ได้เหรอไง!!’
แม้จะคร่ำครวญเพียงใดแต่เหตุการณ์มันผ่านไปแล้ว เมื่อครู่ที่ได้ยินบทสนทนาของคนทั้งสองนั้น จะต้องเป็นยมทูตดำขาวที่เป็นผู้รับวิญญาณคนตายแน่ๆ
แต่เมื่อกี้พวกเขาพูดถึงร่างใหม่ หรือว่าเธอจะได้โอกาสมีชีวิตอีกครั้ง!
หญิงสาวเริ่มมีกำลังใจขึ้นมาก และอธิษฐานอยู่ในใจอย่างคาดหวัง
‘ชีวิตก่อนก็ลำบากมามากแล้ว เพิ่งสบายได้ไม่กี่ปีก็ดันมาตายแบบนี้… สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายด้วยความดีก่อนตายที่ลูกช้างได้ช่วยเหลือเด็กน้อยไว้ ขอให้ลูกช้างเกิดมารูปสวย รวยทรัพย์ นับวิชา มีฐานะดีด้วยเถิด!’
วาบ!
จู่ๆ กลับมีแสงสว่างจ้าเกิดขึ้นรอบด้าน จนกลบความมืดมิดไปเสียสิ้น ภาพต่างๆ มากมายไหลบ่าเข้ามาในสมองหญิงสาวราวเขื่อนแตก!
แต่เพียงไม่นานเธอกลับหมดสติลงไปอีกครั้ง…
“ฮือๆ… ฮือๆๆ” เสียงร้องไห้ประเดี๋ยวดังประเดี๋ยวเบาค่อยๆ เข้าสู่โสตประสาทของหญิงสาวผู้หลับใหลบนเตียงหลังใหญ่
หลี่เหมยลี่รู้สึกปวดศีรษะจนแทบระเบิด ภาพแปลกประหลาดและข้อมูลต่างๆ มากมายเมื่อครู่ ทำให้หญิงสาวถึงกับหมดสติไป
เสียงร้องไห้ที่ได้ยินไกลๆ กลับค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น จนเหมือนอยู่ข้างๆ
หญิงสาวปรือตาขึ้นช้าๆ อย่างอ่อนแรง ความรู้สึกหนักอึ้งแล่นปราดไปทั่งร่าง
“ฮือ ฮือๆ” เสียงร้องไห้พร้อมกับหยดน้ำอุ่นนิดๆ สัมผัสถูกหลังมือเบาๆ
หลี่เหมยลี่ค่อยๆ หันมองด้านข้างอย่างยากลำบาก และต้องกะพริบตาถี่ๆ หลายครั้งเพื่อความแน่ใจ
เด็กสาวคนหนึ่งอายุน่าจะประมาณสิบห้าสิบหกปีสวมชุดจีนโบราณเหมือนที่เคยเห็นตามในหนัง กำลังฟุบหน้าร้องไห้ฟูมฟายอย่างหนัก
และเมื่อไล่สายตาไปรอบๆ ด้านกลับเห็นเพียงเครื่องเรือนโบราณที่แม้จะมีลวดลายประณีตแต่กลับดูเก่าโทรมซอมซ่อ
อีกทั้งห้องนี้แม้จะใหญ่โต แต่เครื่องเรือนกลับว่างโหวง นอกจากเตียงใหญ่ ตู้เก่า โต๊ะน้ำชากลางเก่ากลางใหม่แล้ว ที่เหลือคือพื้นโล่งๆ เอาไว้วิ่งเล่นไล่จับได้อย่างสบาย
หลี่เหมยลี่เริ่มวิเคราะห์สถานภาพใหม่ของตนเองในทันที
‘จากเสื้อผ้าของเด็กคนนี้ดูยังไงก็ไม่ใช่เมืองไทย แถมยังไม่ใช่โลกปัจจุบันอีก ฉันคงหมดสิทธิ์ได้กลับบ้านแล้วสินะ เฮ้อ~’
หญิงสาวจมอยู่กับความเศร้าแค่เพียงไม่นาน หลังจากนั้นจึงเริ่มตั้งต้นกับตัวเองเสียใหม่
“นี่เจ้าน่ะ อย่าร้องไห้เลย มีเรื่องอะไรถึงทำให้โศกเศร้าเพียงนั้นเล่า” นางเอ่ยขึ้นกับเด็กสาวในที่สุด
เพียงได้ยินเสียงกังวานใส ผู้ที่เดิมทีกำลังร่ำไห้อยู่ด้านข้าง กลับเงยหน้าทะลึ่งพรวดขึ้นมาในฉับพลัน
“เสด็จพี่เหม่ยอิง!?”
เมื่อหลี่เหมยลี่ได้เห็นใบหน้าของเด็กสาว นางถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
‘นะ นี่มัน… มัจฉาจมวารี ปักษีตกนภา จันทร์หลบโฉมสุดา มวลผกาละอายนางชัดๆ!! พระเจ้า! สวยแบบนี้ยังมีอยู่ในโลก!!’
โฉมสะคราญตรงหน้าเช็ดน้ำตาก่อนจะแย้มยิ้มด้วยความปีติยินดี
‘โอ๊ย! นางฟ้า!! นางฟ้าอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว รัศมีของเธอช่างแสบตาจริงๆ… ความสวยระดับนี้นี่แทงตาฉันบอดได้เลยนะรู้มั้ย!’
หญิงสาวถึงกับเคลิ้มลอยไปชั่วขณะ ทั้งยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ราวกับคนเสียสติก็มิปาน
“เสด็จพี่เหม่ยอิง จำหม่อมฉันได้หรือไม่เพคะ หม่อมฉันลี่อิน พระขนิษฐาฝาแฝดของพระองค์อย่างไรเล่าเพคะ”
‘วะ ว่าไงนะ! ฝะ ฝาแฝดเหรอ! ฉันเนี่ยนะ พระเจ้า! ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายที่ประทานรูปสวยที่ลูกช้างขอมาให้นะเจ้าคะ เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ พระขนิษฐา… เสด็จพี่… โอเค ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายอีกครั้งสำหรับฐานะดีๆ ที่มอบให้ลูกช้างเจ้าค่ะ สาธุ! สาธุ!’
ท่าทางพนมมือแล้วพึมพำเบาๆ ของหลี่เหมยลี่ทำให้เด็กสาวตรงหน้าอมยิ้มออกมาน้อยๆ
“เสด็จพี่เหม่ยอิง อย่าทรงตื่นกลัวหม่อมฉันเลยเพคะ จากนี้ไปหม่อมฉันจะดูแลเสด็จพี่ให้ดีที่สุดเพคะ” น้ำตาของผู้เป็นน้องสาวรื้นขึ้นมาเอ่อคลอตรงขอบตา
“เอ่อ… เข้าใจแล้วๆ อย่าร้องอีกเลย” แค่เห็นหญิงงามน้ำตาซึม นางก็ถึงกับทนไม่ไหวต้องรีบรับปากในทันที
เด็กสาวปาดน้ำตาออก ก่อนจะส่งยิ้มเจิดจ้าบาดตาบาดใจมาให้อีกครั้ง
หลี่เหมยลี่ตัดสินใจหลุบตาลงก่อนที่มันจะบอด และค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล โดยมีสตรีด้านข้างคอยให้ความช่วยเหลือ
“เสด็จพี่เหม่ยอิงเพิ่งฟื้นขึ้นมา แต่กลับมิทรงกันแสงเช่นนี้ ช่างเก่งยิ่งเพคะ” เด็กสาวเอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นลูบศีรษะคนบนเตียงเบาๆ ด้วยความเอ็นดู
มุมปากหญิงสาวกระตุกทันที นี่นางเป็นพี่สาวหรือน้องสาวกันแน่ เหตุใดถึงทำราวกับนางเป็นเด็กสามขวบเสียอย่างนั้น
“เมื่อครู่ที่ร้องไห้คือเจ้ามิใช่หรือ ข้าเพียงแค่ปวดศีรษะเล็กน้อยเท่านั้น คงไม่ถึงกับต้องร้องไห้กระมัง”
หลังหญิงสาวเอ่ยจบคนตรงหน้าถึงกับเบิกตาโตอย่างตกตะลึง ริมฝีปากอวบอิ่มสั่นระริกราวกับมิอาจเชื่อในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้
“สะ สะ เสด็จพี่… เหม่ยอิง… ในที่สุดพระองค์… พระองค์ทรงหายดีแล้วใช่หรือไม่เพคะ!” ท่าทางตื่นเต้นยินดีอย่างใหญ่หลวงของสตรีตรงหน้า ทำให้หลี่เหมยลี่เริ่มรู้สึกตงิดใจอะไรบางอย่าง
“ก่อนหน้านี้ ข้าเป็นอะไรไปเช่นนั้นหรือ” นางถามด้วยความสงสัย
แต่กลับได้รับอ้อมกอดอันแนบแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก จากเด็กสาวตรงหน้าเป็นคำตอบเสียอย่างนั้น
“เสด็จพี่เหม่ยอิงในที่สุดพระองค์ก็ทรงหายดีแล้วจริงๆ! หม่อมฉันดีใจยิ่งเพคะ!!” เสียงหวานเริ่มสั่นเครือขึ้นเล็กน้อย แต่กลับพยายามกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ
‘จะร้องอีกแล้วๆ แม่มัจฉาจมวารี เธออย่าเพิ่มจมฉันลงไปในบ่อน้ำตาของเธอนะ!’
“ตกลงว่าก่อนหน้า ข้าเป็นอะไรไปกันแน่” นางพยายามเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง
“เสด็จพี่เหม่ยอิงทรงประชวรมาตั้งแต่แปดปีก่อนแล้วเพคะ แต่เพราะเหตุตกน้ำในครั้งนี้พระองค์ถึงหายจากพระอาการประชวร หม่อมฉันดีใจยิ่งเพคะ”
คำตอบของผู้เป็นน้องสาวมิได้ไขความกระจ่างให้แม้แต่น้อย เช่นนี้ยิ่งเข้าใจได้ไม่ยากว่าโรคที่นางเพิ่งจะหายนั้นคงไม่น่าพิสมัยนัก
“ในเมื่อก่อนหน้านี้ข้าป่วย เช่นนั้นขอดูตำรับยาที่ใช้รักษาได้หรือไม่” หญิงสาวเอ่ยถามขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่รู้เพราะเหตุใดนางถึงรู้สึกว่าตนเองสามารถเข้าใจพวกตำรับยาได้
เด็กสาวพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากตู้เก่าใบใหญ่เพียงหนึ่งเดียวในห้อง
นางยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้ผู้เป็นพี่สาว ก่อนจะนั่งลงข้างเตียงดังเดิม
หลี่เหมยลี่ก้มลงดูตำรับยาที่ถูกเขียนไว้ ก่อนจะอึ้งงันไปชั่วอึดใจ
‘ยาลูกกลอนสยบอารมณ์! นี่มันใช้สำหรับคนที่ไม่สามารถควบคุมสติตนเองไว้ได้ไม่ใช่เหรอ! หรือถ้าพูดง่ายๆ ก็คือพวกคนสติฟั่นเฟือน คนบ้า ปัญญาอ่อนอะไรเทือกนั้น… มิน่า แม่น้องสาวคนนี้ถึงได้ทำตัวเป็นพี่สาวแบบนั้น’
เมื่อหญิงสาวได้รับรู้ว่าร่างที่ตนเองมาอยู่ใหม่นี้ แท้จริงแล้วคือคนปัญญาอ่อนก็ให้รู้สึกห่อเหี่ยวลงไปเล็กน้อย แต่ยังคงปลุกปลอบใจให้ฮึกเหิมขึ้นมาอีกครั้ง
‘ไม่เป็นไร ไหนๆ ก็มีรูปสวย มีฐานะดีแล้ว ส่วนเรื่องนับวิชานั่นฉันก็มีติดตัวอยู่พอสมควร ไม่น่ากังวลอะไร แล้วเรื่องรวยทรัพย์นี่สร้างเอาทีหลังก็ได้ ของถนัดอยู่แล้ว! ฉันไม่ยอมให้เสียชื่อเจ้าแม่เงินล้านหรอกนะ!!’
เมื่อปลอบใจตนเองเสร็จนางถึงเพิ่งตงิดใจอะไรบางอย่างขึ้นมาอีกครั้ง
‘แล้วทำไมฉันถึงรู้ตำรับยา!’
‘ไม่ใช่แค่ตำรับยา ยังมีการตรวจชีพจร วิถีฝึกยุทธ์ แล้วก็วิชาแปลงโฉมอีก ทำไมฉันถึงรู้!’
หญิงสาวนึกย้อนไปถึงตอนที่แสงสว่างวาบและมีภาพต่างๆ รวมถึงข้อมูลมากมายหลั่งไหลเข้ามาในห้วงความคิดจนหมดสติไป
‘นี่หรือว่า… พรข้อนับวิชาสินะ! สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายลูกช้างขอขอบพระคุณท่านเป็นอันมากสำหรับพรสามข้อที่ท่านประทานมาให้ ส่วนข้อสุดท้ายลูกช้างจัดการหาเองได้อย่างแน่นอน หน้าตาดี ฐานะดี มีความรู้ แค่นี้ก็มีชัยไปกว่าครึ่งแล้ว ขอขอบพระคุณอีกครั้งด้วยความซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง สาธุ! สาธุค่ะ!’
หญิงสาวยกมือขึ้นพนมและพึมพำกับตัวเองอยู่เป็นนานสองนาน จนเด็กสาวข้างเตียงถึงกับมองดูด้วยความมึนงง
‘นี่เสด็จพี่เหม่ยอิงหายดีแล้วจริงๆ ใช่หรือไม่’
เมื่อหลี่เหมยลี่ลดมือลงอีกครั้ง สายตาเปล่งประกายของนางจ้องมองผู้เป็นน้องสาวคนใหม่อย่างสนิทสนม ทำเอาคนถูกจับจ้องขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างประหลาด
‘เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าเสด็จพี่เหม่ยอิงน่ากลัวเช่นนี้เล่า’
หญิงสาวยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยถามออกมาอย่างเป็นมิตร “เจ้าชื่อลี่อินใช่หรือไม่ เป็นน้องสาวข้าสินะ”
ผู้เป็นน้องผงกศีรษะตอบรับ ก่อนจะส่งยิ้มกลับไปให้พี่สาวตนเอง
‘เฮ้อ~ ตาพร่าอีกแล้ว ฉันคงต้องทำตัวให้ชินสินะ หากเคลิ้มไปกับความสวยตรงหน้าบ่อยๆ มีหวังได้เสียสติไปจริงๆ แน่’
“ข้าจะเรียกเจ้าว่าลี่เอ๋อร์ก็แล้วกัน และหลังจากนี้เป็นต้นไป เจ้าต้องเรียกข้าว่าพี่เหม่ยนะ”
ผู้เป็นน้องยังคงพยักหน้าคล้อยตามอย่างว่าง่าย ทำให้หลี่เหมยลี่ชื่นชอบนางมากขึ้นอีกเป็นเท่าตัว
“ลี่เอ๋อร์พวกเราเป็นองค์หญิงราชวงศ์ใดหรือ แล้วปีนี้เป็นปีอะไร” นางเริ่มสอบถามเรื่องสำคัญ ที่จะกำหนดทิศทางการวางแผนชีวิตตนเอง
“พวกเราเป็นองค์หญิงราชวงศ์จ้าวเพคะ ปีนี้เป็นรัชศกเจ๋อหยวนปีที่สิบเอ็ด”
ได้ฟังดังนั้นหญิงสาวถึงกับขมวดคิ้วมุ้น ‘แคว้นจ้าว? นี่ฉันย้อนมาอยู่ในช่วงเลียดก๊กเหรอ แต่ไม่เห็นเคยได้ยินปีรัชศกเจ๋อหยวนอะไรนี่มาก่อนเลย แบบนี้คงไม่ใช่หนึ่งในยุคประวัติศาสตร์จีนอย่างที่เข้าใจแน่ แล้วตกลงนี่ฉันหลุดมาที่ไหนกันล่ะเนี่ย!!’
ใบหน้าเคร่งเครียดยุ่งเหยิงซึ่งไม่เข้ากับรูปโฉมงดงามของหญิงสาว ทำให้ผู้ที่นั่งอยู่ข้างเตียงอดเอ่ยปลอบใจนางขึ้นมามิได้
“เสด็จ… พี่เหม่ยเพคะ พระองค์อย่าทรงคิดมากอีกเลย หม่อมฉันจะปกป้องพระองค์เองเพคะ จะไม่ยอมให้ถงหวงกุ้ยเฟยทำอะไรพวกเราได้เป็นอันขาด!”
ทั้งท่าทางจริงจังและน้ำเสียงหนักแน่นของน้องสาว ทำให้หลี่เหมยลี่รู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง
เพราะในโลกก่อนนางไม่เคยมีพี่น้อง จะมีก็แต่เหล่าเพื่อนสนิทสามคนที่คบหากันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเท่านั้น
เมื่อจู่ๆ มีน้องสาวที่งดงามชวนตะลึงเช่นนี้โผล่ขึ้นมา จึงทำให้นางรู้สึกอบอุ่นใจไม่น้อย
“ลี่เอ๋อร์ช่วยเล่าสิ่งที่เจ้ารู้ให้พี่ฟังได้หรือไม่… พี่จำอะไรไม่ได้แม้กระทั่งช่วงเวลาที่ตัวเองป่วยเสียด้วยซ้ำ” น้ำเสียงเศร้าสร้อยและท่าทางเงื้องหงอยของผู้เป็นพี่ ทำให้ผู้เป็นน้องพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน
“พี่เหม่ยอย่าทรงกังวล หม่อมฉันจะทูลให้ทรงทราบเองเพคะ”
ดูเหมือนทักษะการแสดงของหลี่เหม่ยลี่จะใช้ได้ผลอยู่มากจริงๆ ไม่เสียแรงที่มีเพื่อนสนิทเป็นถึงนางเอกซีรี่ย์ชื่อดัง
ในโลกก่อนนางคือหลี่เหมยลี่ นักธุรกิจสาวไฟแรง เจ้าของฉายา ‘เจ้าแม่เงินล้าน’ ซึ่งมีเพื่อนสนิทชื่อดังสามคนที่คบหากันมานานหลายสิบปี
เคธี่ นางแบบสาวสุดเซ็กซี่ ใยไหม นางเอกซีรี่ย์ชื่อดัง และมิกิ เน็ดไอดอลสุดฮอต ทั้งสี่คนเพิ่งจะไปเที่ยวล่องแก่งด้วยกัน ก่อนที่หลี่เหมยลี่จะเสียชีวิต
และบัดนี้เจ้าแม่เงินล้าน ได้มาอยู่ในร่างขององค์หญิงปัญญาอ่อนแคว้นจ้าว จ้าวเหม่ยอิง เสียแล้ว
ที่สำคัญสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายยังใจดี ประทานสกิลพิเศษให้กับนางถึงสามอย่าง ทั้งวิชาแพทย์ วิถีฝึกยุทธ์ และวิชาแปลงโฉม
ด้วยสกิลฟ้าประทานทั้งสาม นางจะต้องใช้มันเอาตัวรอดในโลกแห่งนี้ให้จงได้!
เพียงแต่เมื่อได้ฟังเรื่องราวต่างๆ จากน้องสาวคนใหม่แล้ว นางกลับรู้สึกสะกิดใจอะไรบางอย่างขึ้นมา
พวกนางสองคนคือองค์หญิงฝาแฝดที่ประสูติจากจี้ฮองเฮา และยังมีพี่ชายอีกคนเป็นถึงองค์รัชทายาท
แต่เสด็จพ่อผู้เป็นฮ่องเต้กลับลุ่มหลงพระสนมถงหวงกุ้ยเฟยจนหน้ามืดตามัว วันๆ คิดแต่จะปลดรัชทายาทแล้วแต่งตั้งองค์ชายแปดพระโอรสของถงหวงกุ้ยเฟยขึ้นแทน
โชคดียิ่งที่เหล่าขุนนางเก่าช่วยกันยื่นฎีกาทัดทานอย่างรุนแรง ทำให้เรื่องการเปลี่ยนตัวรัชทายาทไม่เกิดขึ้น
แต่บัดนี้จี้ฮองเฮากลับล้มป่วยลงอย่างไร้สาเหตุ แม้แต่หมอหลวงยังมิสามารถวินิจฉัยโรคออกมาได้
ทำให้อำนาจในการดูแลวังหลังทั้งหมด ตกไปอยู่ในมือของถงหวงกุ้ยเฟย หลังจากนั้นชีวิตของสามพี่น้องจึงพบเจอกับความยากลำบากมากยิ่งขึ้น
รัชทายาทจิ้นผิง จ้าวคังเล่อ แม้มิได้ประทับอยู่ในวังหลัง แต่กลับถูกเสด็จพ่อผู้ลำเอียงเพ่งเล็งอยู่ตลอดเวลา เพื่อหาเหตุปลดเขาออกจากตำแหน่ง ทำให้ผู้เป็นพี่ชายต้องอยู่อย่างสงบเสงี่ยม ไม่สามารถพบเจอกันได้
ส่วนองค์หญิงฮุ่ยหมิ่น จ้าวเหม่ยอิง ผู้เป็นแฝดพี่ และองค์หญิงฮุ่ยเจิน จ้าวลี่อิน ผู้เป็นแฝดน้อง พระธิดาองค์ที่สามและสี่ของเจ๋อหยวนฮ่องเต้ กลับถูกย้ายมาประทับในตำหนักเก่าโทรมที่รกร้างห่างไกล ซึ่งอยู่ใกล้กับตำหนักเย็น ด้วยเหตุผลง่ายๆ เพียงว่า
เพราะองค์หญิงฮุ่ยหมิ่นมีพระสติฟั่นเฟือน หากให้ประทับอยู่ในเขตเดียวกับเหล่าพระสนมและองค์หญิงทั้งหลาย อาจเป็นอันตรายต่อเหล่าสตรีในวังหลังได้
ในตอนแรกจ้าวลี่อินเข้าใจว่า การลงโทษและการกลั่นแกล้งต่างๆ นานาจะจบลงเมื่อตนและพี่สาวย้ายมาประทับใกล้กับตำหนักเย็นแห่งนี้
แต่เรื่องกลับกลายเป็นว่าผู้เป็นพี่ถูกองค์หญิงหกผลักตกน้ำ กว่าจะมีคนลงไปช่วยพระองค์ขึ้นมาได้ ทุกอย่างกลับสายไปเสียแล้ว
ร่างเย็นชืดไร้ลมหายใจของพี่สาว ทำให้องค์หญิงฮุ่ยเจินพระทัยแตกสลาย
พระองค์เอาแต่ทรงกันแสงด้วยความปวดร้าว และทรงโทษพระองค์เองที่มิได้ดูแลพระเชษฐภคินีให้ดี
เมื่อนางกำนัลคนสนิททั้งสองผลัดเปลี่ยนฉลองพระองค์ให้องค์หญิงฮุ่ยหมิ่นเรียบร้อย
องค์หญิงฮุ่ยเจินจึงทรงตั้งพระทัยเสด็จมาพบพระพักตร์ของพระเชษฐภคินีเป็นครั้งสุดท้าย
แต่ทรงไม่คาดคิดว่าองค์หญิงฮุ่ยหมิ่นจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับทรงหายจากพระอาการพระสติฟั่นเฟือน!
นี่เป็นเรื่องดีที่เกิดขึ้นหลังจากต้องพบเจอกับเรื่องร้ายๆ มามากมาย
หลี่เหมยลี่รับฟังเรื่องราวต่างๆ ราวกับฟังนิยายเรื่องหนึ่ง การแก่งแย่งชิงดีในวังหลังใช่ว่าจะมิเคยอ่านจากพวกนิยาย หรือดูซีรี่ย์จีนในโลกก่อนมาเสียหน่อย
แต่บัดนี้กลับกลายเป็นตนเองต้องตกลงสู่วังวนเหล่านี้เสียแล้ว เช่นนี้เรื่องวางแผนชีวิตยิ่งต้องคิดให้หนัก
และสิ่งที่สะกิดใจนางอยู่ตลอดเวลานั่นก็คือ ชื่อของน้องสาวฝาแฝดนั่นเอง
องค์หญิงฮุ่ยเจิน จ้าวลี่อิน ทั้งชื่อแซ่และตำแหน่งเหมือนกับนางเอกในนิยายที่นางเพิ่งอ่านจบไปเรื่องล่าสุด
‘เหมือนในเรื่องหงส์คู่บัลลังก์เปี๊ยบ เกิดจากฮองเฮา มีพี่สาวร่างกายอ่อนแอกับพี่ชายเป็นรัชทายาท เพียงแต่ในเรื่องไม่ได้บอกว่าเป็นฝาแฝด แล้วภูมิหลังนางเอกก็ถูกกล่าวถึงแค่ตอนต้นเรื่องเท่านั้น หากที่นี่เป็นโลกในนิยายเรื่องนั้นจริงๆ ล่ะก็… แบบนั้นฉันก็คือตัวประกอบที่โผล่มาแค่ครึ่งบรรทัดจากนิยายเรื่องยาวสองเล่มจบน่ะสิ!’
ยิ่งคิดหญิงสาวรู้สึกว่าตนเองยิ่งฟุ้งซ่าน บัดนี้ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเหลือเชื่อเพียงใด นางล้วนรู้สึกว่าสามารถเป็นไปได้ทั้งสิ้น
หากต้องการจะรู้ว่าใช่หรือไม่ เช่นนั้นก็ต้องถามเกี่ยวกับสิ่งที่มีในเนื้อเรื่อง
“แล้วนอกจากแคว้นจ้าวของเรา ยังมีแคว้นใดอีกหรือไม่”
ในเรื่องหงส์คู่บัลลังก์นางเอกต้องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์แทนพี่สาวไปยังแคว้นเว่ย หลังจากแคว้นจ้าวแพ้สงคราม หากว่าที่นี่คือโลกในนิยายเรื่องนั้นจริง เช่นนั้นต้องมีแคว้นเว่ยและสงครามเป็นแน่
“มีเพคะ ทั่วแผ่นดินนี้มีแคว้นน้อยใหญ่รวมทั้งสิ้น เจ็ดแคว้น จ้าว เหลียง ฉู่ โจว ฉี จิ้น เว่ย แต่ที่มีดินแดนติดกับแคว้นเรามีเพียงแคว้นเว่ยและแคว้นฉู่เท่านั้นเพคะ บัดนี้แคว้นเรากับแคว้นเว่ยกำลังสู้รบทำสงครามกันอยู่ ส่วนแคว้นฉู่เป็นเมืองขึ้นของแคว้นเราเพคะ และอีกไม่นานแคว้นเหลียงเองก็จะกลายเป็นเมืองขึ้นของแคว้นเราเช่นกัน เสด็จพี่แปดใกล้จะยึดแคว้นเหลียงได้แล้วเพคะ”
จ้าวลี่อินเอ่ยออกมาอย่างจริงจัง แม้นางจะมิได้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องการเมือง แต่กลับคอยติดตามความเคลื่อนไหวต่างๆ มาโดยตลอด
เพราะสุดท้ายแล้วหากไม่ระวังตัวให้ดี พวกนางสองพี่น้องอาจกลายเป็นหมากให้ผู้อื่นนำไปใช้ประโยชน์ หรืออาจต้องตายโดยมิรู้ตัว… เหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นกับผู้เป็นพี่สาวก่อนหน้า
เมื่อได้ฟังคำตอบ เรื่องที่คาดเดาไว้จึงกลายเป็นจริงขึ้นมาในทันที
นาง… หลี่เหมยลี่ได้หลุดเข้ามาในนิยายเรื่องหงส์คู่บัลลังก์แล้วจริงๆ!
