เสียงเด็กสาววัยสิบแปดนามว่ามังคุดกรีดร้องสุดเสียงอยู่ตรงกระท่อมในสวนผลไม้ของตัวเอง ชายฉกรรจ์นับสิบกำลังฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเด็กสาวอย่างบ้าคลั่ง จับเรียวขาอันอวบอัดขาวเนียนยิ่งกว่าหยวกกล้วยแยกออกจากกันเพื่อจะสอดท่อนเนื้ออวบเข้าไปในร่องพรหมจรรย์อันแคบเล็กหอมกรุ่นที่พวกมันได้กลิ่นกรุ่นกำจายไปทั่ว
มังคุดกรีดร้องน้ำตาไหลพรากอาบแก้มนวล คิดทดท้อในใจว่าเธอคงไม่รอดพ้นจากชายฉกรรจ์นับสิบที่กำลังจะรุมขืนใจเป็นแน่แท้ เธอเป็นลูกคนเดียว พอบิดามารดาเสียชีวิตก็ต้องอยู่เพียงลำพัง
รูปร่างหน้าตาของเด็กสาวสวยสดกว่าสาวบ้านป่าทั่วไป ผิวของเธอขาวเนียนละเอียด ปากแดงเต็มอิ่ม แก้มนวลใส รูปร่างอวบอัดเต็มไม้เต็มมือ มีส่วนเว้าส่วนโค้งยวนใจชายที่หมายตาเธอตั้งแต่เพิ่งแตกเนื้อสาว อกอวบอิ่มเย้ายวน เอวคอด สะโพกผาย ยามเมื่ออาบน้ำเหล่าชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านก็เฝ้าแอบมองแอบส่องแล้วเอาไปนึกจินตนาการว่าได้กระแทกสาวเจ้าทำเมียจนหนำใจ
ยามบิดายังมีชีวิตอยู่ ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งวุ่นวายกับเธอ แต่พอบิดามารดาจากไปเท่านั้นล่ะ ความไม่ปลอดภัยก็เกิดขึ้นในทันที หมู่บ้านเล็กๆ ท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพรเช่นนี้ ห่างไกลจากความเจริญยิ่งนัก เรือกสวนไร่นาของบิดาที่ต้องสืบทอดก็มีมาก เธอเป็นคนที่นี่จะไปอาศัยอยู่ที่อื่นก็ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน เพราะคิดว่าที่นี่เป็นบ้านเกิดเมืองนอน
ปัง ปัง ปัง! เสียงปืนดังขึ้นหลายนัด ชายฉกรรจ์ที่กำลังจะรุมย่ำยีเด็กสาวตกใจใบหน้าเลิ่กลั่ก ก่อนจะวิ่งหนีตายหางจุกตูดเมื่อเห็นร่างสูงทะมึนแข็งแรงของพันศักดิ์ หนุ่มใหญ่วัยสี่สิบที่กำลังถือปืนลูกซองอยู่ในมือ พร้อมเล็งมายังร่างหนุ่มฉกรรจ์ทั้งหลายแบบไม่เกรงกลัว ในตาดุดันของพันศักดิ์ทำให้คนมองหวาดกลัวไปตามๆ กัน
พันศักดิ์ สิงขร หนุ่มใหญ่นิสัยดุดันแข็งกร้าวไม่มีใครกล้าแหยมเดินอาดๆ เข้ามาในกระท่อมทำเอาชายฉกรรจ์ทั้งสอบแตกกระเจิงไปหมดแล้ว ก่อนจะตรงเข้ากระชากร่างอวบลงมาจากแคร่ไม้ไผ่สุดแรง
มังคุดกรีดร้องสุดเสียง หาเสื้อผ้ามาปิดป้อง แต่เพราะโดนกระชากจนขาดวิ่นไปหมดแล้ว
“กลางวันแสกๆ ไม่อายฟ้าอายดิน”
พันศักดิ์เบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้า เด็กสาวใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ตัวสั่นเทาสะบัดมือหนีมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนจะเดินกะเผลกๆ ออกจากกระท่อม
หนุ่มใหญ่สบถยาวเหยียดเมื่อหันไปเห็นก้นขาวๆ ของเด็กสาววัยสิบแปด เธอเอาเสื้อผ้าขาดๆ ปิดบังเนื้อตัว ร้องไห้สะอึกสะอื้นเดินหนีด้วยเนื้อตัวสั่นเทา
“จะไปไหน” ร่างสูงใหญ่เกือบร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรตามมากระชากแขนเล็กของเด็กสาว เธอสะดุ้งสุดตัวยังร้องไห้ไม่ขาดสาย
“มังคุดจะกลับบ้าน” มังคุดตอบเสียงสั่นๆ สะอื้นจนตัวโยน
“เดินแก้ผ้าไปแบบนี้น่ะเหรอ” ขาเอ่ยถามอย่างหงุดหงิดใจไม่น้อย
“แล้วจะให้มังคุดทำยังไง” เด็กสาวถามเสียงสะอื้น
“เอาใบกล้วยปิดไหมกันอุจาดตา” เขาประชดแต่เธอกัดปากตัวเองแล้วสะบัดมือหนี
“โกรธรึที่มาขัดจังหวะ” พันศักดิ์เลิกคิ้วขึ้นถาม
“ปากร้าย มังคุดไม่เคยคิดจะมีผัวทีเดียวสิบคนหรอกนะ”
“อ้อ... นึกว่าอยาก”
“ลุงศักดิ์!” เธอเสียงดังใส่เขายังร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตาเปรอะเปื้อน
กรี๊ดด! เสียงกรีดร้องดังขึ้น พันศักดิ์อุ้มร่างเล็กขึ้นสู่อ้อมแขนหลังจากสะพายปืนลูกซองไปทางด้านหลัง เธอปัดป้องปิดบังเนื้อตัวเป็นพัลวัน
“อย่าดิ้นสิ ตกลงไปแข้งขาหักไม่รู้ด้วยนะ” คนเถื่อนหน้าดุทำเสียงดุ เด็กสาวรีบหยุดดิ้นกอดคอหนาเอาไว้เพราะกลัวตก ยังสะอึกสะอื้นอยู่ไม่หาย เธอซุกหน้าที่อกกว้าง อับอายนักหนาที่ต้องมาเปลือยกายต่อหน้าเขา
“ทีหลังก็นัดมันมาทีละคนสิ สิบคนไม่ฉีกขาดหรือไง”
“มังคุดเปล่านัดใครนะ พวกนั้นมาดักฉุดจะรุมข่มขืน ไม่เห็นหรือไงว่ามังคุดร้อง” เธอเถียงคอเป็นเอ็น
“อ้อ... จะไปรู้เรอะ ผู้หญิงบางคนชอบร้องให้ผู้ชายตื่นเต้น” เธอกัดปากตัวเองเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น
วาจาร้ายกาจไม่มีใครเกิน เธอว่าเขาอยู่ในใจ
พันศักดิ์นั้นคือหนุ่มใหญ่หล่อเหลา หน้าตาคมเข้ม รูปร่างสูงใหญ่และแข็งแรงไม่ใช่ลุงอ้วนแผละลงพุง เธอเคยเห็นเขาถอดเสื้อโชว์กล้ามท้องแข็งโป๊ก สาวๆ ในหมู่บ้านและหมู่บ้านใกล้เคียงต่างอยากได้เขากันทั้งนั้น พันศักดิ์ไม่จริงจังกับใคร เธอล่ะไม่ชอบขี้หน้าเขานัก เขาชอบปากเสียกับเธอ
“ตายแล้ว เอ็งสองคนไปทำอะไรกันมานี่ อกอีแป้นจะแตก” เสียงของป้าจำเนียรที่อยู่หน้าบ้านดังขึ้นจนชวนแสบแก้วหู
มังคุดอับอายขายขี้หน้า จะดิ้นลงก็เปลือยอยู่ เธอเลยเลือกที่จะซุกหน้ากับอกกว้างของพันศักดิ์แทน
ลุงยุทธ์สามีของป้าจำเนียรมองมาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ ป้าจำเนียรเป็นญาติห่างๆ ของเธอ พอบิดามารดาเสียชีวิตก็มาชวนเธอไปอยู่ด้วย แต่เธอไม่ไปเพราะว่าลุงยุทธ์พยายามจะปลุกปล้ำเธอหลายครั้งแล้ว เธอเลยปฏิเสธ ป้าจำเนียรเลยโกรธ แต่แท้ที่จริงแกอยากได้สมบัติของเธอที่บิดามารดาทิ้งเอาไว้มากกว่าจะเป็นห่วงเธออย่างจริงใจ
ที่ดินบ้านป่าก็จริงแต่มีหลักฐานการถือครองกรรมสิทธิ์ เธอไม่ใช่คนตัวเปล่าเล่าเปลือยยากแค้นเลยมีคนหวังจะฮุบสมบัติ
ตอนบิดามารดายังมีชีวิตอยู่ ป้าจำเนียรก็ไม่ใช่จะสนใจไยดีนักหรอก หากไม่มีเรื่องรบกวนก็ไม่เคยแวะเวียนมาหา บิดายังเคยพูดในเชิงเปรียบเปรยว่าไม่มีที่หวังบังไม่มา หมายถึงหากไม่มีอะไรที่อยากได้ก็ไม่มาหานั่นเอง เสียงของป้าจำเนียรดังลั่นไปหมด เธอได้ยินพันศักดิ์สบถยาวเหยียด ปกติพันศักดิ์นับถือผู้อาวุโส แต่ถ้าหัวหงอกแล้วไม่น่านับถือเขาก็ไม่กราบไหว้
“อย่างไรก็ต้องรับผิดชอบ” จำเนียรพูดเสียงดังด่าทอหยาบคายไม่น่าฟัง พันศักดิ์อุ้มเด็กสาวขึ้นบ้าน มังคุดรีบหนีไปแต่งเนื้อแต่งตัว เห็นสายตาของลุงยุทธ์ที่มองมาแล้วรู้สึกขยะแขยงเป็นที่สุด
“รับผิดชอบอะไร” เธอได้ยินพันศักดิ์เอ่ยถามป้าจำเนียรเสียงกระด้าง สีหน้าของเขาบ่งบอกว่าไม่เกรงกลัวเลยสักนิด
“แล้วไปทำอะไรกันมาล่ะ แก้ผ้าฟัดกันเละเทะแบบนั้น เสื้อผ้าฉีกขาดน่าเกลียดหาใครเกิน”
“แปลก! ถามว่าไปทำอะไรกันมา แต่บอกว่าไปฟัดกันมาแล้วจะถามทำไม” พันศักดิ์เสียงกร้าวใส่
“ไอ้ศักดิ์! ไอ้ปากหมา”
“เหอะ!” พันศักดิ์ทำเสียงในลำคอมองด้วยสายตาดุวาบ จำเนียรถอยร่นไปอยู่ด้านหลังของสามีในทันที
“เอ็งจะทำอะไร” จำเนียรถามเสียงตะกุกตะกัก พันศักดิ์ไม่ตอบแต่สายตาดุกร้าวน่ากลัว
“แล้วตกลงว่าไง จะทำกับหลานข้าแบบนี้ไม่ได้นะ” แม้จะทำท่ากลัวแต่ก็ยังปากเก่ง เนื่องจากเห็นว่ามีสามีอยู่ด้วย
“ไม่ได้ทำอะไร” พันศักดิ์ตอบเสียงเย็นชาเริ่มรำคาญความปากมากจุ้นจ้านของจำเนียร
“ไม่ได้ทำอะไร แต่กลับมาในสภาพนั้น ต่อไปนางมังคุดท้องโย้ขึ้นมาไม่วายคนจะเอาไปนินทา”
“นินทาก็นินทาไปสิ ใครไม่ได้นินทากินข้าวไม่ลงก็ปล่อยมันไป” พันศักดิ์ยักไหล่ยียวนกวนประสาท เขาเดินห่างออกมาไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดเพราะรำคาญ
“ไอ้ศักดิ์! ไอ้หน้าตัวเมีย” พันศักดิ์หันขวับไปมอง ยุทธ์ถอยร่นไปตั้งหลัก จำเนียรตามไปด้วย เห็นปืนลูกซองที่สะพายอยู่ก็ไม่กล้า หันไปเล่นงานหลานสาวที่เดินลงมาจากบ้านแทน
“นางมังคุด! แกต้องแต่งงานกับไอ้ศักดิ์ ผิดผีกันแบบนี้แล้วจะปล่อยไปเฉยๆ ไม่ได้ ท้องโย้ขึ้นมาคนเขาจะได้เอาไปนินทา”
“จะไปกันใหญ่แล้วป้า หนูไม่ได้มีอะไรกับลุงศักดิ์”
“เหอะ! อมพระมาพูดก็ไม่เชื่อ เอ็งกลับมาในสภาพนั้น”
“ป้าไม่เชื่อก็ตามใจ” เธอขี้คร้านจะอธิบาย รู้ดีว่าอธิบายไปก็ไม่มีใครเชื่อ
“งามหน้าไหมล่ะ พ่อแม่ตายไม่ทันไรก็พาผู้ชายไปฟัดกันนัวเนียกลับมาเสื้อผ้าขาดกระจุยกระจาย”
“ป้า! มันไม่ใช่แบบนั้นนะ”
“ตามใจแกแล้วกัน ท้องขึ้นมาอับอายขายขี้หน้า จะหาว่าไม่เตือน กลับกันเถอะพี่” จำเนียรหันไปเอ่ยกับสามีก่อนพากันเดินกลับบ้าน ยุทธ์มองมังคุดอย่างเสียดาย แต่กลัวเมียเลยไม่กล้าหือ เดินตามเมียกลับต้อยๆ หลังจากนั้นก็เป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตจนถึงหูผู้ใหญ่บ้านว่าเธอไปกอดปล้ำกับพันศักดิ์จนเสื้อผ้าขาดวิ่น คนเอาไปนินทากันสนุกปาก
เด็กสาวรู้ดีว่าเป็นฝีมือของป้าจำเนียรที่อยากให้เธอแต่งงานออกเรือนไปกับพันศักดิ์จะได้ทำตัวเป็นญาติผู้ใหญ่ได้สินสอดทองหมั้น
มังคุดไม่ค่อยสนใจปากชาวบ้านแต่รอบนี้เธออายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน คนนินทาก็พ่อแม่ของพวกผู้ชายที่จะรุมข่มขืนเธอด้วย พอเธอพูดแบบนั้นกับผู้ใหญ่บ้าน ให้ท่านไปตามเอาผิด พ่อแม่ของพวกนั้นก็เข้าข้างลูกหาว่าเธออ่อย ร้ายไปกว่านั้นพวกมันยังพูดหมาๆ อีกว่าเธอชวนพวกมันไปทำบัดสีเองที่กระท่อม
มังคุดนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่ลำธารหลังบ้าน ตอนนี้เธอคิดถึงบิดามารดาจับใจ คนลือกันให้แซดว่าเธอนัดผู้ชายทั้งหมู่บ้านไปเอากันที่กระท่อม ปากหอยปากปูพูดใส่สีตีไข่กันใหญ่ ทั้งๆ ที่เรื่องไม่เป็นความจริงสักนิด ซ้ำร้ายไปกว่านั้นเด็กสาววัยเดียวกันที่ไม่ชอบเธอก็ปั้นน้ำเป็นตัวหาว่าเธอมั่วผู้ชายอีก
พอพันศักดิ์เข้าข้างเด็กสาวก็มีความคิดเห็นแตกกันไปหลายฝ่าย มังคุดมีข่าวแอบไปกินพันศักดิ์ลับหลังด้วย คนเลยนินทาว่าพันศักดิ์เลยเข้าข้างเธอ แล้วคนเป็นพ่อแม่ อย่างไรก็ต้องเข้าข้างลูกของตัวเองอยู่วันยังค่ำ นั่นทำให้พวกนั้นยังลอยนวลอยู่
“ผู้ใหญ่ครับ ผมจะทำให้พวกมันยอมรับให้ได้” พันศักดิ์พูดกับผู้ใหญ่บ้าน
“พ่อแม่มันตามใจลูก ถ้าทำให้มันยอมรับได้คนจะได้รู้ ไอ้พวกนี้มันเลว ทำตัวเหลวไหลแถมยังไปยุ่งเกี่ยวกับอบายมุขอีกด้วย ฉันละหนักใจจริงๆ” ผู้ใหญ่บ้านนั้นเชื่อถือในตัวพันศักดิ์ แต่ก็ต้องมีหลักฐานมายืนยัน เพราะข่าวเสียหายที่เกิดขึ้นนั้นทำให้ความคิดของชาวบ้านแตกเป็นหลายฝ่าย
“เดี๋ยวผมจะจัดการเอง” พันศักดิ์ไม่ได้นิ่งนอนใจ แต่เขาคิดว่าจะจัดการทีเดียวทั้งยวง กล่าวลาผู้ใหญ่บ้าน จึงไปหาเด็กสาวในทันที
เสียงคนที่เดินเหยียบใบไม้มาทางด้านหลังทำให้เด็กสาวที่กำลังนั่งเหม่อหันขวับไปมอง มังคุดเม้มปากเข้าหากันแน่น ก่อนจะเบือนหน้าหนีกลับมานั่งมองสายน้ำดังเดิม เธอโยนก้อนหินลงในน้ำเพื่อระบายอารมณ์
“อย่าไปสนใจปากคนเลย”
“ลุงศักดิ์พูดได้สิ”
“จริงๆ น่าจะยอมพวกมันไปทั้งหมู่บ้าน รับรองไม่มีใครกล้าว่าอะไรแน่นอน”
“เหอะ! พูดแบบนี้ ไปทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย” เธอเม้มปากร้องไห้หูตาแดงไปหมด
“เจอหน้ากันก็ไล่ ไม่คิดจะมีผัวหรือไงชาตินี้” คนถามเหล่ตามอง ถึงตอนนี้มังคุดจะรอดไปได้ แต่วันหน้าก็ไม่รอดอยู่ดี ผู้หญิงในดงไพรแห่งนี้ ถ้าไม่มีบิดามารดาให้พึ่งพิงก็ชิงแต่งงานหาผู้ชายดูแลกันหมด มังคุดเป็นคนเดียวที่ไม่ยอมออกเรือน
“ไม่เอา มีผัวชั่วๆ จะมีไปทำไม” พันศักดิ์สะดุ้ง ก่อนจะนั่งลงใกล้ๆ เธอเขยิบหนีเขาก็เกี่ยวเอวบางเอาไว้
“ปล่อยนะ ลุงศักดิ์จะมานั่งเบียดมังคุดทำไม ที่นั่งมีตั้งเยอะแยะ”
“แต่งงานกันไหม”
“ห้ะ!” เธออุทานอ้าปากค้างกับประโยคของเขา ก่อนจะกะพริบตาปริบๆ หยิกตัวเองแล้วร้องเพราะเจ็บ คิดว่าตัวเองฝันไปที่ได้ยินคำขอแต่งงานจากเขา
มันคือเรื่องโกหกแน่ๆ จู่ๆ ผู้ชายปากร้ายใจร้ายแบบเขาจะมาขอเธอแต่งงาน ผู้ชายแบบพันศักดิ์ขอผู้หญิงแต่งงาน!!!
“ไม่ดีใจรึจะมีผัว มีผู้ชายมาขอแต่งงาน”
“มังคุดไม่ชอบคนแก่” พันศักดิ์สะดุ้งรีบยกร่างอวบมานั่งตัก เธอดิ้นเร่าๆ ทุบอกเขาแต่เขาไม่ยอมปล่อย
“ฉันยังไม่แก่”
“เหอะ! แก่นั่นแหละ ลุงศักดิ์อายุน้อยกว่าพ่อของมังคุดแค่สิบปีเอง”
“บะ! รู้ด้วยว่าฉันอายุเท่าไหร่”
“ปล่อยนะ”
“เป็นผู้หญิงจะอยู่คนเดียวได้อย่างไรกัน อย่างไรก็ต้องมีผัว” พอเขาพูดแบบนั้นเธอก็เม้มปากกัดเข้าหากันอย่างครุ่นคิด
“ทำไมผู้หญิงต้องมีผัว”
“ผัวจะได้ปกป้องไง” เธอฟังเขาพูดก่อนจะครุ่นคิด จริงอย่างที่เขาพูด แต่เธอยังไม่เคยคิดอยากจะมีครอบครัวเลย ถ้าได้ผู้ชายไม่ดีก็ไม่เอา
เด็กสาวคิดต่ออีกว่าการอยู่คนเดียวท่ามกลางอันตรายในบ้านป่าเมืองเถื่อนไร้เงาของบุพการีเช่นนี้เธอก็คงเอาตัวไม่รอดแน่ๆ สักวันต้องโดนลากไปข่มขืนแหงๆ
“แต่งแล้วไม่นอนด้วยกันได้ไหม” เธอต่อรอง พันศักดิ์หรี่ตามองเด็กสาวก่อนจะกอดรัดแน่นขึ้นไปอีก เธอดันอกกว้างของเขาเอาไว้ หน้าแดงลามไปถึงใบหู
“ถ้าไม่อยากให้เอาก็ไม่ฝืน” เขาพูดตรงจนเธอหน้าร้อนผ่าว ดิ้นอึกอักเขาก็กุมแก้มทั้งสองข้างเอาไว้แล้วบดจูบปากแสนหวานช่างเจรจานั้น เธอกำจิกเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น เสียงประท้วงดังอื้ออึงอยู่ในลำคอก่อนจะพ่ายแพ้เมื่อเขาสอดลิ้นเข้ามากระหวัดรัดรึงจนเธออ่อนระทวย มังคุดหอบหายใจสะท้านใบหน้าแดงก่ำ ตัวสั่นปากคอสั่นไปหมด
“ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรมังคุดไง คนฉวยโอกาส”
“มัดจำเอาไว้ก่อน” เขาเลิกคิ้วมองเด็กสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา
“มังคุดไม่ชอบคนขี้เมา” เขาชอบดื่มเหล้าเธอล่ะเกลียด บิดาไม่ใช่คนสำมะเลเทเมา
“แต่งแล้วไม่ดื่มก็ได้”
“แต่ถ้าอยากดื่มก็ไม่เป็นไร”
“อ้อ... ทำไมใจดีกับว่าที่ผัวจัง” เขาเลิกคิ้วขึ้นด้วยท่าทีสงสัย ยายเด็กนี่ใจดีเกินเหตุ
“อย่าพูดแบบนี้นะ มังคุดเปล่าใจดี ถ้าลุงศักดิ์อยากดื่มก็ตามใจ มังคุดไม่บังคับอะไร ขอแค่ลุงศักดิ์ไม่ลวนลามมังคุดก็พอ” เธอดิ้นแต่เขาไม่ยอมปล่อย
“แต่ถ้าไม่ดื่มก็ลวนลามได้งั้นเหรอ” เขาต้อนเด็กสาวให้จนมุม มังคุดส่ายหน้าจนผมยุ่ง โนมเนื้ออวบอิ่มของเธอเบียดชิดกับอกกว้างผึ่งผายของเขานั่นทำให้เธอร้อนวูบวาบ ขนอ่อนในกายลุกชัน
“ไม่ได้ ไม่รักกันจะนอนด้วยกันยังไง”
“ถ้ารักจะยอมนอนด้วยรึ” เขาต้อนเด็กสาวอีก
“ที่แต่งกันเพราะไม่อยากให้โดนผู้ชายในหมู่บ้านมารังแกหรอกนะ”
“อ้อ... เห็นฉันเป็นไม้กันหมาว่างั้น!” เขาหน้าบึ้งทันทีที่ได้ยินแบบนั้น
“แล้วแต่ลุงศักดิ์จะคิด ไม่งั้นก็ไม่ต้องแต่ง”
“ก็แล้วแต่ ได้ยินพวกไอ้คล้อยตั้งวงกินเหล้าอยู่ชายป่าบอกว่าคืนนี้จะมาปีนบ้านเธอ ถ้ามันเห็นว่าอยู่คนเดียว คืนนี้เธอคงไม่รอด เอาปืนลูกซองไหม เดี๋ยวจะบรรจุกระสุนเอาไว้ให้”
