ชั้นล่างของบ้าน เวลา22:30น.
จริงๆ ฉันก็ใกล้จะนอนแล้วล่ะ แต่จู่ๆ ก็เกิดหิวขึ้นมา เพราะเมื่อตอนหัวค่ำ ฉันกินข้าวไปเพียงแค่คำสองคำเท่านั้น เพราะมัวแต่น้อยใจคนที่ไม่เคยสนใจฉัน
เธอเดินลงมาชั้นล่างของบ้าน เพื่อมาเอานมในตู้เย็นขึ้นไปกินที่ห้อง แต่จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้นบริเวณใกล้ๆ นั้น..
“ทำไมยังไม่นอนอีก?”
สาวน้อยหันไปมองตามเสียงพูดนั้นด้วยความตกใจ และเมื่อเห็นว่าเป็นลูก้าแด๊ดดี้คนเย็นชา เธอก็รีบหันหน้ากลับมาและไม่ได้ตอบอะไรเขากลับไป…
เขาที่เห็นว่าคนตัวเล็กนั้นได้ยินแต่เลือกที่จะเมินคำพูดของเขา เขาจึงวางแก้วไวน์ในมือลง และลุกเดินไปหาเด็กสาวที่บาร์ครัวทันที
ปุก!
ร่างบางถูกดันตัวให้ชิดกับเคาน์เตอร์ครัวด้วยแรงจากมือของคนร่างสูง เขาวางมือไว้ที่เคาน์เตอร์ข้างๆ ตัวสาวน้อยเพื่อขังเธอไว้ระหว่างแขนล่ำ..
“แด๊ดถาม ทำไมไม่ตอบ” เขาขมวดคิ้วจ้องหน้าเด็กสาวอย่างไม่พอใจ
“หนูหิวค่ะ.. เลยลงมาหาของกิน” คนอ่อนแอเริ่มมีน้ำใสเอ่อขึ้นที่ตา
“โกรธอะไรแด๊ด พูดมาซิ๊?”
“เปล่าค่ะ” เธอตอบกลับเสียงสั่น น้ำใสไหลออกตาอย่างห้ามไว้ไม่อยู่
“ต้องโดนทำโทษก่อนหรือไงถึงจะพูด...” เขาพูดคำขู่ออกมา ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้เด็กสาวกลัวไม่น้อย
“…นะหนูแค่น้อยใจที่แด๊ดไม่สนใจหนูค่ะ ฮึกๆ”
''หยุดร้อง...”
“ฮึกๆ”
“ถ้าไม่หยุดแด๊ดจะทำโทษ”
“ซันซานย์!” เขาเอ็ดเสียงใส่เด็กสาวเพื่อให้เธอหยุดความอ่อนแอนั้น เพราะความอ่อนแอและความขี้แงของเธอ เป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบมากที่สุด
เสียงร้องไห้สะอื้นของเด็กสาวและน้ำตาที่ไหลอาบแก้มใสของเธอนั้น ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลย และดูเหมือนว่า ยิ่งเขาขู่เธอแบบนั้น เธอก็จะยิ่งร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิมซะอีก…
ซึ่งเมื่อเขาเห็นว่าเธอนั้นไม่ยอมหยุดงอแง เขาเลยจัดบทลงโทษให้เธออย่างที่เธอเองก็ไม่ทันตั้งตัว..
ร่างสูงคว้าเอวบางของเด็กสาวเข้ามาแนบชิดกับร่างของตน ก่อนที่จะโน้มหน้าลงและใช้ปากของเขาปิดเสียงน่าลำคานนั้น
จ๊วบๆ~
ริมฝีปากสวยของคนตัวเล็กถูกขบกัดและเม้มด้วยความหงุดหงิดอย่างเอาแต่ใจจากคนที่เรียกตนว่าเป็นพ่อ จนเสียงร้องไห้นั้นเงียบหายไป
ผลั่ก!
“อย่านะคะแด๊ด><''
ร่างเล็กดันคนตัวสูงออกและก้มหน้าไว้เพื่อไม่ให้เขานั้นลงโทษได้อีก..
“หนูขอตัวไปนอนก่อนนะคะ..” เด็กสาวผลักแขนของคนตัวสูงและรีบวิ่งขึ้นชั้นสองของบ้านทันที
“ฉันอดทนกับเธออีกไม่นานหรอก..” สีหน้าที่ดูนิ่งเฉยของเขานั้น แฝงไปด้วยความรู้สึกเก็บกด ราวกับต้องอดทนกับอะไรบางอย่างภายในใจอยู่
ทางเดินชั้นสอง..
เด็กสาววิ่งขึ้นมาชั้นสองของบ้านเพื่อที่จะเดินเข้าห้องนอน แต่ในระหว่างทางเจไดก็เปิดประตูออกมาชนเข้ากับเธอที่กำลังจะวิ่งผ่านหน้าห้องของเขาไปพอดี…
ปุก!
“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ”
“จะรีบวิ่งไปไหนคะ ทำไมยังไม่เข้านอนอีก?”
“หนูหิวค่ะ.. ก็เลยลงไปเอานมชั้นล่างมา”
“หิวอะไรป่านนี้ นอนไม่หลับเหรอ?”
“ค่ะแด๊ด.. เมื่อตอนเย็นหนูเผลอหลับไป ตอนนี้ก็เลยไม่ค่อยง่วงค่ะ”
เจไดยื่นหน้าเข้ามาใกล้และพูดบอกสาวน้อย สายตาคมคู่นั้นก็แฝงไปด้วยความปรารถนาที่จะทำบางอย่าง “งั้น.. ให้แด๊ดไปกล่อมนอนดีไหมคะ”
“เอ่อ..ไม่เป็นไรค่ะ” เด็กสาวพูดยังไม่ทันจบ ก็โดนคนร่างหนาใช้มือดันหลังของเธอพาเดินเข้าห้องนอนของสาวน้อยที่อยู่ใกล้ๆ กันนั้น
ห้องนอนซันซานย์…
คนที่เรียกตนว่าเป็นพ่อ ดึงร่างของเด็กสาวลงมานอนกอดที่เตียงเจ้าหญิงนุ่มขนาดเพียงสามจุดห้าฟุตของเธอ ก่อนที่จะค่อยๆ ใช้นิ้วเรียวยาวของเขาเขี่ยช่อผมที่กำลังปกปิดใบหน้าสวยใสนั้น ..เขานอนจ้องมองเธออยู่นานด้วยความหลงใหล
“แด๊ดไม่ง่วงเหรอคะ” เธอถามด้วยสีหน้าที่ดูอึดอัด
“ถ้าแด๊ดง่วง แด๊ดนอนห้องซานย์ได้ไหมคะ?” เขาพูดคำหวานเหมือนที่เคย และยกคิ้วขึ้นถามเด็กสาวเพื่อรอฟังคำตอบ
“นอนได้ค่ะ.. แต่ว่าเตียงหนูมันเล็ก หนูกลัวว่าแด๊ดจะนอนไม่สบายตัวน่ะค่ะ” เธอก้มหน้าหลบสายตาของเจได เพราะรู้สึกเขินอายที่เขาเอาแต่จ้องมองใบหน้าของเธออยู่ แบบนั้น
“แด๊ดนอนได้ค่ะ หนูก็นอนเถอะ” เขาลูบหัวคนตัวเล็กไปพราง
ร่างหนาพลิกตัวขึ้นเพื่อเอื้อมมือไปปิดไฟที่หัวเตียง ส่วนเด็กสาวนั้นก็พยามที่จะข่มตานอน เพราะเธอรู้สึกอึดอัดที่ต้องนอนกอดกันแบบนี้..
และเมื่อไฟในห้องมืดลงมีเพียงแสงไฟด้านนอกที่ลอดเข้ามาผ่านช่องหน้าต่าง ทั้งห้องก็เงียบสนิท จนได้ยินเพียงเสียงหายใจของคนสองคน แต่แล้วก็มีเสียงเบาๆ ลอยมาจากห้องที่อยู่ติดกันนั้น
(อือ อ้าส์ ปึกปึก! คุณวีเดนค่ะ~ เร็วอีกค่ะ~)
ถึงเสียงมันจะเบามากก็จริงแต่ด้วยความที่ภายในห้องของฉันนั้นเงียบสนิท มันเลยยิ่งทำให้ได้ยินเสียงนั้นชัดมากขึ้น เสียงน่าอายที่ดังรบกวนเวลานอนของฉันแทบทุกคืน...
ฉันได้แต่ภวานาอย่าให้แด๊ดเจไดได้ยินเสียงนั้นเลย เพราะว่ามันรู้สึกไม่ดีจริงๆ ถ้าต้องได้ยินเสียงอะไรแบบนั้นพร้อมกันกับผู้เป็นพ่อ..
เสียงนั้นยังคงดังอยู่อย่างต่อเนื่อง และเธอเองก็พยามที่จะข่มตาให้หลับลง แต่แล้วจู่ๆ มือหนาของคนที่นอนกอดร่างเธออยู่ก็เริ่มอยู่ไม่นิ่ง..
เขาลูบต้นขาของคนตัวเล็กเบาๆ ขึ้นลงอยู่แบบนั้น ก่อนที่จะล้วงมือเข้าไปไว้ใต้กระโปรงชุดนอนของคนตัวเล็ก ซึ่งเวลานั้นสาวน้อยเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้ เลยเลือกที่จะแกล้งหลับไป แต่ในใจเธอมันกลับสั่นกลัวและมีแต่ความคิดแย่ๆ ต่อเจไดผู้เป็นพ่อ
มือหนาของเขาเริ่มลูบไปทั่วต้นขาและลามไปลูบบั้นท้ายเนียนๆ ของเด็กสาวอีกด้วย ซึ่งในเวลานี้มือหนานั้นเริ่มบีบขย้ำบั้นท้ายของเธออย่างเบามือ เหมือนว่าเสียงของคนห้องข้างๆ จะทำให้คนร่างหนานั้นเกิดมีอารมณ์ร่วมด้วยขึ้นมา
เด็กสาวเริ่มรู้สึกว่าสิ่งที่เจไดทำอยู่มันน่ากลัวมากยิ่งขึ้น จนเธอต้องต่อต้านการกระทำนั้น เพราะไม่งั้นมันคงจะเลยเถิดไปมากกว่านี้..
“แด๊ดจะทำอะไรคะ? “เธอใช้ความกล้าทั้งหมดสั่งมือเล็กของเธอให้หยุดมือของเขาไว้ ในใจก็สั่นกลัวไปหมด
“อยู่นิ่งๆ .. ถ้าไม่อยากให้แด๊ดโมโห” เสียงทุ้มต่ำดุคนตัวเล็ก ที่กำลังสั่นกลัวเพราะการกระทำของเขา
“แต่ว่าแด๊ดคะ…”
“ฉันไม่ทำอย่างที่เธอกลัวหรอกน่า ..มันยังไม่ถึงเวลา”
“…”
สิ่งที่คนน่ากลัวพูดออกมา มันหมายความว่าไงกัน ยังไม่ถึงเวลางั้นเหรอ แล้วถ้าเกิดว่าเวลานั้นมาถึงมันจะเกิดอะไรขึ้นกับฉันล่ะ…
“แค่นอนเฉยๆ เข้าใจไหม.. แด๊ดจะไม่ทำอะไรหนูแด๊ดสัญญา”
และในความมืดนั้นคนร่างหนาก็ดึงกางเกงของเขาลงเพื่อควักบางอย่างออกมา ส่วนเด็กสาวก็ได้แต่หลับตานอนนิ่งตามคำสั่งของคนใจร้าย..
ในเวลานั้น เตียงก็เริ่มมีการสั่นไหวบางอย่างขึ้น เด็กสาวกลับรู้สึกเหมือนว่ากำลังมีบางอย่างแข็งๆ ทิ่มแทงเบาๆ ที่ต้นขาของเธอ
ซึ่งตอนนี้คนใจร้ายกำลังชักแกนชายของเขาอยู่เพื่อตอบสนองความใคร่ของตัวเอง และสาวน้อยก็ได้แต่นอนนิ่งน้ำตาคลอ เพราะไม่กล้าที่จะขยับตัวขัดขืน หรือแม้แต่หายใจด้วยซ้ำ…
เขาเริ่มซอยมือถี่ขึ้น ถี่ขึ้น ก่อนที่จะดันตัวขึ้นคร่อมขาเนียนเรียวของเด็กสาว แล้วหลั่งน้ำข้นทิ้งไว้ที่ต้นขาของเธอ…
“ซี๊ด อ้าส์ อ้อห์” พรวด~
ร่างหนากระตุกเสร็จ อย่างสมใจอยาก แต่ก็ยังมีสิ่งที่เขาปรารถนามากกว่านั้นจากเธอ ผู้เป็นลูกสาวบุญธรรม…
เมื่อเสร็จกิจเขาก็ลุกขึ้นไปเปิดไฟ และหยิบกระดาษเช็ดชู่เพื่อมาเช็ดน้ำข้นบนขาเรียวเนียนของสาวน้อยออก…
แต่ทว่าเมื่อไฟในห้องเปิดสว่างขึ้นมันก็ทำให้เห็นขาเนียนของเด็กสาวชัดขึ้น ร่างหนาโน้มตัวลงไปดูดเม้มที่ต้นขาขาวๆ ของเธอเบาๆ ก่อนที่จะย้ายมากระซิบที่ข้างหูของเธอเพื่อบอกฝันดี ฟอด~
“ฝันดีนะคะ ยัยหนูของแด๊ด” เมื่อพูดจบเขาก็เดินออกจากห้องนั้นทันที
ฉันยังเป็นลูกสาวของเขาอยู่ใช่ไหม? …
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
ตอนนี้ทุกอย่างในบ้านหลังนี้สำหรับฉัน มันดูเปลี่ยนไปหมด เพราะในตอนที่ฉันยังเด็ก พวกเขาก็ดูเอ็นดูและรักฉันดี
แต่พอฉันเริ่มโตขึ้นการกระทำของพวกแด๊ดก็เริ่มเปลี่ยนไป นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าพวกเขาเริ่มกลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว…
หลังจากวันนั้นผ่านไปฉันหลบหน้าแด๊ดเจไดอยู่หลายวัน เพราะยังลืมเรื่องที่เขาทำไม่ลง และไม่กล้าที่จะสู้หน้าเขาจริงๆ
ฉันเลยขอร้องให้แด๊ดวีเดนคอยไปรับไปส่งฉันที่โรงเรียนแทน เพราะอีกไม่กี่อาทิตย์ฉันก็จะเรียนจบแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่สามารถหลบหน้าเขาไปได้ตลอดหรอก
เพราะยิ่งเวลาในรั้วโรงเรียนหญิงของฉันใกล้หมดเท่าไหร่ ก็แปลว่าฉันจะมีเวลาอยู่บ้านและเจอเขามากขึ้น
เพราะพวกแด๊ดไม่ให้ฉันเรียนต่อแล้ว ซึ่งฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร และก็ไม่รู้อีกว่าฉันจะต้องทำอะไรต่อจากนี้ ได้แต่รอฟังคำสั่งของพวกเขาเท่านั้น…
การเข้าเรียนมหาลัยที่ฉันไฝ่ฝันไว้ มันก็คงเป็นแค่เรื่องฝันลมๆ แล้งๆ สินะ..
กริ๊ง!~ เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น
“อีกสองอาทิตย์ก็เรียนจบแล้ว.. วันเสาร์หน้าพวกเรานัดกันไปกินเลี้ยงที่บ้านฉันดีไหม?” หญิงหญิงเอ่ยชวนเพื่อนๆ ในกลุ่มทุกคน
“ฉันต้องขอแด๊ดดูก่อนนะ.. ยังรับปากไม่ได้ว่าจะไปได้หรือเปล่า” ฉันเองก็อยากที่จะไปไหนมาไหนกับกลุ่มเพื่อนๆ เช่นกัน แต่อย่างว่า..ทุกอย่างขึ้นอยู่กับพวกแด๊ดทั้งหมด
“เธอต้องไปให้ได้นะ.. เพราะว่าเราคงไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือนแต่ก่อนแล้ว” หญิงหญิงพูดด้วยสีหน้าเศร้าใจ ที่เพื่อนรักของเธอไม่ได้เข้าเรียนมหาลัยด้วยกัน
“โอเค~ จะพยามขอดูนะ”
“^^”
“ฉันไปก่อนนะ แด๊ดมารับแล้ว..” ซันซานย์พูดลากลุ่มเพื่อนสาวก่อนจะเดินปลีกตัวออกมาจากเพื่อนๆ
รถเก๋งสีดำคุ้นตาจอดรอเด็กสาวอยู่ที่หน้าโรงเรียน… แต่เมื่อเธอเปิดประตูขึ้นรถมา ก็ต้องแปลกใจที่วันนี้ลูก้าเป็นคนมารับเธอกลับบ้านแทนวีเดน
“สวัดดีค่ะแด๊ด..” คนหน้าหวานยกมือเล็กขึ้นไหว้อย่างสุภาพ ก่อนจะเอ่ยถามคนที่มารับด้วยความสงสัย “ทำไมวันนี้แด๊ดถึงมารับเองล่ะคะ?”
“ทำไมล่ะ.. อยากให้คนอื่นมารับหรือไง? “คนหน้านิ่งขรึมกวาดสายตามองเด็กสาวด้วยหางตา
“เปล่านะคะ.. แด๊ดมารับก็ดีแล้วค่ะ”
“ดีกว่าไอเจไดมารับใช่ไหมล่ะ?” เขาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับรู้ว่าซันซานย์นั้นหลบหน้าเจไดอยู่
“…” เธอสตั๊นกับคำพูดนั้นของเขา และไม่กล้าที่จะพูดหรือเอ่ยถามอะไรต่อ ได้แต่นั่งเงียบตลอดทาง
@Home mafia
เมื่อกลับมาถึงบ้านฉันก็ต้องสตั๊นรอบสอง เพราะแด๊ดเจไดกำลังยืนอยู่ข้างในบ้าน ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ดูเหมือนว่าเขากำลังรอเจอฉันอยู่..
“มาแล้วเหรอ^^” ยิ้มร้ายๆ ของเขามันทำให้เธอหวาดกลัวไม่น้อย เมื่อได้เห็นมันก็ทำให้หวนนึกถึงเรื่องน่ากลัวในคืนนั้น..
“สวัดดีค่ะแด๊ดเจได ..สวัดดีค่ะแด๊ดวีเดน” สาวน้อยยกมือขึ้นไหว้ผู้เป็นพ่อทั้งสองอย่างสุภาพเรียบร้อย
“ไหนมาให้แด๊ดกอดหน่อยสิคะ ไม่ได้เจอกันหลายวันเลย” เขายืนอ้าแขนรอคนตัวเล็ก ด้วยสีหน้าที่เป็นภัยต่อเธอ
ส่วนสาวน้อยนั้น ก็ไม่สามารถที่จะปฏิเสธคำขอของเขาได้ เลยจำใจต้องเดินเข้าไปให้เขากอด ด้วยความรู้สึกอึดอัดเต็มอก..
ฉันไม่ชอบความรู้สึกนี้เลยจริงๆ ทำไมพวกเราไม่เป็นเหมือนแต่ก่อนนะ ความรู้สึกพ่อลูกมันหายไปไหนหมด…
“ยังโกรธแด๊ดอยู่เหรอคะ?” เจไดจ้องหน้าถามคนตัวเล็ก
“มึงไปทำอะไรให้ซานย์โกรธ?” วีเดนยกคิ้วขึ้นถามด้วยสีหน้าสงสัย
“นั่นสิ.. แด๊ดทำอะไรให้หนูโกรธนะ” เจไดมองมาที่เด็กสาวก่อนจะยกยิ้มมุมปากให้เธออย่างไม่รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำ
“แด๊ดลูก้าคะ” เธอเปลี่ยนเรื่องดันตัวออกจากอ้อมกอดของเจได แล้วเดินไปหาลูก้า เพราะไม่อยากพูดถึงเรื่องคืนนั้น
“คือ.. หญิงหญิงชวนพวกเพื่อนๆ ไปกินเลี้ยงเรียนจบที่บ้านน่ะค่ะ หนูว่าจะขออนุญาตแด๊ด ไปบ้านหญิงๆ ได้ไหมคะ?”
“ไม่ให้ไป” เจไดพูดขึ้นเสียงแข็ง
“แต่ว่า หนูเรียนจบก็ไม่ได้เรียนต่อแล้ว คงไม่ได้เจอเพื่อนๆ อีกนานเลย ขอไปไม่ได้เหรอคะแด๊ด” คนตัวเล็กพูดอ้อนวอนต่อคนเป็นพ่อ
“อยากไปเจอผู้ชายหรือไงฮะ?!” เจไดขึ้นเสียงใส่ด้วยความไม่พอใจ
“มีใครไปบ้าง?” ลูก้าถามด้วยท่าทางเรียบนิ่ง
“มีแต่เพื่อนในห้องค่ะ ผู้หญิงทั้งนั้นเลย” เธอพยายามอธิบายให้ทั้งสามคนเข้าใจ
“ถ้าไปกินที่บ้านหญิงหญิง แล้วจะไม่เจอพี่ชายของเธอเหรอ?” เจไดพูดถึงเหตุผลที่เขาไม่ต้องการให้เธอไปที่นั่น
“หนูจะไม่ยุ่งกับเขาแน่นอนค่ะ จะไม่มองหรือว่าคุยด้วยเลย นะคะแด๊ด ให้หนูไปนะคะ..”
“งั้นถ้าไป.. แด๊ดจะเป็นคนไปรับไปส่งเอง แล้วก็ห้ามอยู่ดึก เฮียว่าไงครับ?” วีเดนพูดขึ้นเพื่ออาสาไปรับและไปส่ง ก่อนจะหันมาถามความเห็นของพี่ใหญ่อย่างลูก้า
“กูไม่อยากให้ไป” เจไดพูดยืนยันคำเดิมเสียงแข็ง
“อยากไปก็ไป”
“เฮีย!” เจไดขมวดคิ้วไม่พอใจเมื่อได้ยินว่าลูก้าอนุญาตให้ลูกสาวของพวกเขานั้นไปที่นั่น
“จริงนะคะแด๊ด ขอบคุณค่ะ^^” เธอรีบวิ่งขึ้นห้องเพื่อโทรบอกเพื่อนสาวกับข่าวดีนี้
ซึ่งหลังจากซันซานย์วิ่งขึ้นห้องไป พวกเหล่ามาเฟียก็หาลือกันเรื่องธุระกิจของพวกเขาทันที…
“เฮียครับ แล้วรวมแก๊งวันพรุ่งนี้เอาไงดีครับ”
“มีใครมาบ้าง?”
“ถ้าพวกเราตอบตกลงที่จะไป ก็มาครบ7คนพอดีครับ”
“อืมงั้นตอบตกลงไปเลย”
“เรื่องซานย์ มึงคงยังไม่ได้ล้ำเส้นใช่ไหม” ลูก้าหันไปถามเจไดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเธอซะหน่อย.. ถึงอยากจะทำใจจะขาดก็เถอะ”
“งั้นทำไมซานย์ถึงหลบหน้ามึงวะ เพราะอะไร?” วีเดนถามเจไดด้วยความข้องใจ
“กูก็แค่แกล้งแหย่เล่นนิดหน่อย แต่เหมือนจะโกรธจริง” เจไดกระตุกยิ้มมุมปาก
“ช่วงนี้ซานย์อยากทำอะไรก็ตามใจไปก่อน เดี๋ยวเรียนจบแล้วค่อยว่ากัน”
ซันซานย์ไม่รู้เลยว่า ชะตาชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อหลังจากเรียนจบ แต่ทว่าแด๊ดดี้ทั้งสามคนนั้นวางแผนอนาคตไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว อนาคตที่เธอไม่มีสิทธิเลือกหรือต่อรอง…
ตกเย็นวันรุ่งขึ้น วันนี้บ้านเงียบแปลกๆ ราวกับว่าไม่มีคนอยู่ ฉันเดินลงมาชั้นล่างเพื่อหาอะไรกิน
“เฮ้อ~ พวกแด๊ดทิ้งฉันไว้บ้านคนเดียวอีกแล้วสินะ”
เธอพูดตัดพ้อออกมาด้วยความน้อยใจ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนยืนจ้องมองเธออยู่จากทางด้านหลัง..
“บ่นอะไรครับ?” วีเดนสวมกอดเด็กสาวจากทางด้านหลัง
“อุ๊ย! แด๊ด” เธอหมุนตัวกลับมาหาวีเดน แต่กลับโดนเขากระชับกอดเอวบางของเธอแน่นขึ้น
“อยู่บ้านด้วยเหรอคะ?”
“คิดว่าแด๊ดไม่อยู่บ้าน เลยจะนินทาแด๊ดใช่ไหม”
“เปล่านะคะ เห็นบ้านเงียบๆ เลยคิดว่าพวกแด๊ดทิ้งหนูไว้บ้านคนเดียวอีกแล้ว” เธอก้มหน้าลงและพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจเล็กๆ
“ยังไม่ไปตอนนี้หรอก แต่ช่วงค่ำๆ พวกแด๊ดจะออกไปคุยธุระกัน”
“ไปกันหมดเลยเหรอคะ?”
“ซานย์อยากไปด้วยไหมล่ะ”
“หนูไปได้เหรอคะ” เจ้าของดวงตาสวยเบิกโตขึ้น เมื่อคนร่างสูงเอ่ยปากชวน
“ไปได้.. แด๊ดอนุญาติครับ รีบไปอาบน้ำแต่งตัวไป แต่ห้ามใส่กระโปงสั้นนะ”
“ค่ะแด๊ด^^”
เมื่อได้ยินแบบนั้นสาวน้อยก็รีบวิ่งขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัวทันที เพราะโอกาสได้ออกจากบ้านแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ
ห้องรับแขกของบ้าน เวลา21:30น.
เจไดเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านและตรงมาหาวีเดนกับลูก้าที่นั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก..
“ป่ะ” เสียงเจไดพูดขึ้น
“เดี๋ยว.. รอซานย์ก่อน”
“รอทำไม?” ลูก้าถามขึ้นด้วยความสงสัย
“ซานย์ขอไปด้วยครับ ก็เฮียบอกเองว่าช่วงนี้ให้ตามใจเธอไปก่อน”
“แด๊ด~” เด็กสาววิ่งลงมาจากชั้นสองเพราะกลัวว่าจะสายและพวกเขาจะทิ้งเธอไว้บ้านเหมือนทุกครั้ง “เสร็จแล้วค่ะ^^”
“ไปเปลี่ยนชุด!” เจไดตะคอกใส่ซันซานย์ทันที เมื่อเห็นชุดที่เธอสวมใส่ชุดเดรสกระโปรงยาวเข้ารูปสีชมพูนั่นไม่เข้าตาเขาสุดๆ อีกทั้งกระโปรงที่ผ่าแหวกขึ้นเล็กน้อยนั่นก็ด้วย
“แต่ว่าชุดนี้ก็ยาวแล้วนะคะแด๊ด..”
“ยาวเหรอ รัดรูปขนาดนี้ ..แล้วกระโปรงนี่อะไร ถ้าจะใส่แหวกขนาดนี้ก็ไม่ต้องไป!”
“ช่างเถอะ.. รีบไปเดี๋ยวสาย” ลูก้าคนตัวสูงเดินเข้ามาใกล้และกวาดสายตามองชุดรัดรูปของสาวน้อยอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ก่อนจะพูดคำน่ากลัวกับคนตัวเล็กด้วยสายตาเย็นชาไร้ซึ่งความปราณี
“เดี๋ยวกลับมาแล้วค่อยจัดการ …อยากโชว์นักใช่ไหม เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะจับถอดออกให้หมด”
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
