“โอว์...เสียว...ดูดแรงๆ อ่า...ฉันอยากให้พวกเธอขย่มฉัน ซี้ด...อื้อ...” ยิ่งคนที่ซุกหน้าดูดเร่าเอ็นเนื้อร้อนที่หว่างขาของเขาเร่งเร้าแรงดูด เขายิ่งเสียวและต้องการความคับแน่นของพวกหล่อนตอดรัด
“อ่า...คุณยักษ์ขา...ไม่ไหวแล้ว เราสองคนจะไม่รอแล้วนะคะ” หล่อนคนที่คร่อมไซ้ซอกคอแข็งแรงของเขาเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักข้างหัวเตียงของเขาอย่างที่ทำเป็นประจำ เปิดหยิบซองเล็กๆ ออกมาแล้วส่งให้เพื่อนที่กำลังดูดเร่ากับเอ็นเนื้ออวบใหญ่แข็งแรงของชายหนุ่ม
“อ่า...ฉันพร้อมให้พวกเธอขย่มแล้ว” เขาบอกเสียงพร่าเมื่อคนที่รับซองไปใช้ปากฉีกซองแล้วสวมสิ่งในซองที่เพิ่งฉีกด้วยปากเมื่อกี้ เมื่อเอ็นเนื้ออวบร้อนแข็งขึงมีปลอกป้องกันแล้วคนที่คร่อมเหนือร่างก็กระดกก้นขึ้นลงบดครอบครองทันที
“อ่ะ...อ่า...” ยักษ์คำรามซ่านเมื่อกายสาวสวมบดลงมา ส่วนคนที่นอนแทรกอยู่กลางหว่างขาก็ไล้ลิ้นเลียเร่งเร้าจุดที่สอดประสานกันของเพื่อนและเจ้านายหนุ่มของตัวเอง ส่วนอีกมือก็บีบเคล้นเต้าแล้วเคลื่อนมาบดขยี้เม็ดเกสรกลางร่างตัวเองไปด้วยความเสียวซ่าน
เมื่อสองร่างกายประสานกัน บทรักเร่าร้อนบนเตียงนุ่มของเจ้าของห้องก็เริ่มขึ้น ทั้งสามร่างเคลื่อนไหวสอดประสานกันไปด้วยจังหวะที่คล้องจองกันเป็นอย่างดี เสียงเนินเนื้อดังหนับๆ กระทบกระทั่งกันหนักหน่วง บวกกับเสียงครวญครางของทั้งสามร่างเปลือยสลับกันดังตลอดการเคลื่อนไหว
พั่บ! พั่บ! พั่บ!
ร่างเล็กมองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายแปลกตา หล่อนจำได้เมื่อตอนเช้าแม่เลี้ยงบอกว่าจะพาออกมาทานข้าวข้างนอกกับเพื่อนของท่าน แล้วความทรงจำหลังจากนั้นก็เลือนหายไปแล้วมาโผล่ที่นี่ ที่ที่ไม่คุ้นตาและมองไปรอบๆ มีแต่ผู้คนน่ากลัว
“ทะ...ที่นี่ที่ไหน” เธอถามคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าตัวเองด้วยเสียงแหบแห้งด้วยความกระหายน้ำ
“แม่ของเธอคงไม่ได้บอกสินะว่าขายเธอให้กับนายของฉันแล้ว” เสียงเหี้ยมลอดออกมาจากคนหน้าโหดที่มีรอยแผลเป็นที่หว่างคิ้ว และเธอเพิ่งรู้ว่าตอนนี้มือตัวเองถูกรวบมัดตรึงอยู่ด้านหลัง
“มะ...หมายความว่ายังไง และก็ปล่อยหนูนะ” หล่อนดิ้นหาอิสระเมื่อรู้ว่าตัวเองถูกจับมัดรวบไว้กับเก้าอี้
หึหึ
“เห็นทีจะไม่ได้แล้วเด็กน้อย คุณนายลุลาเอาเธอมาใช้ดอกเบี้ยของเจ้านายฉัน และงานที่เธอต้องทำที่นี่คือบำเรอปรนเปรอคนในกาสิโนแห่งนี้” สงสารอยู่หรอก แต่ทำยังไงได้ในเมื่อแม่ของเธอเป็นคนพามาที่นี่เอง และที่สำคัญคนอย่างเจ้านายของเขาไม่มีคำว่าสงสารในพจนานุกรมด้วยสิ
ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด!
เสียงโทรศัพท์สั่นเตือนขึ้นทำให้ต้องล้วงออกมาดูว่าใครโทรเข้ามา พอเห็นว่าเป็นเจ้านายจึงรีบกดรับสายทันทีพร้อมมองไปยังกล้องวงจรปิดที่ทำงานอยู่แล้วลุกขึ้นโงหัวคำนับให้เจ้านาย
“ครับคุณยักษ์”
“เด็กนี่เด็กใหม่เหรอวะไอ้ช้อย” เสียงทุ้มเหี้ยมกรอกส่งมาในสายทันทีที่ลูกน้องมือขวากดรับสาย
“ครับคุณยักษ์”
“พามาห้องกูซิ กูอยากทดสอบของกำนัลชิ้นใหม่” ปากหนาสั่งการผ่านโทรศัพท์พร้อมจ้องจอมอนิเตอร์รุ่นใหม่ล่าสุดบนโต๊ะทำงานตัวเอง
“ครับคุณยักษ์”
“อือ...หน้าละอ่อนแบบนี้ถึงสิบแปดยังไอ้ช้อย”
“แม่เธอบอกถึงแล้วครับ”
หึหึ
“เดี๋ยวก็รู้ว่าถึงไม่ถึง ตอนนี้มึงพาขึ้นมาหากูก่อน กูอยากทดสอบเด็กใหม่”
“ครับคุณยักษ์”
คนหน้าตึงคิ้วดกหนา ดวงตาสีทมิฬ จมูกโด่งเป็นสันตามแบบฉบับหนุ่มลูกครึ่งไทย-สเปน ใบหน้าดุดันแต่โคตรเถื่อนได้ใจสาวๆ ที่พบเห็นสุดๆ มุมปากหยักยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะวางโทรศัพท์ในมือไว้แล้วคว้าซองบุหรี่มาจับไว้แทน
“พวกมึงพาไปที่ห้องคุณยักษ์ นายอยากเช็กของเอง” ช้อยบอกสั่งลูกน้องให้พาเด็กสาวที่เพิ่งได้มาใหม่ไปยังห้องส่วนตัวของนาย
“ครับพี่ช้อย”
บทสนทนาของพวกเขา เธอเข้าใจทุกอย่าง แต่จะทำยังไงได้ ตอนนี้เรี่ยวแรงก็ไม่มี แถมยังถูกมัด หิวข้าวก็หิว ทำได้แค่เพียงดิ้นรนและร้องขอความช่วยเหลือ
กรี๊ด!
“ปล่อยหนูนะ จะพาหนูไปไหน หนูไม่ไป หนูจะกลับบ้าน แม่...แม่หนูอยู่ไหน” เธอดิ้นสุดแรงเมื่อมีคนมาแกะเชือกที่ข้อมือให้ แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นไปไหนได้เมื่อชายร่างยักษ์ล็อกร่างเธอแน่นหนาเหลือเกิน
“ร้องให้ตาย คนที่นี่ก็ไม่ได้สนใจหรอก ในอาณาจักรของยักษ์ คีรี ดอว์สัน ทุกคนจะเป็นใบ้ หูหนวก และตอนนี้ทุกคนก็มองไม่เห็นเธอ” ช้อยพูดเตือนเด็กใหม่ของเลานจ์ ถึงแม้จะหน้าอ่อนวัย แต่ก็สวยไม่น้อยเลยทีเดียว สวยจนยักษ์ให้พาตัวไปหา ทั้งๆ ที่เขาไม่ชอบคนที่ไม่เป็นงาน
“ปะ...ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ ได้โปรดเถอะ แม่ของหนูเป็นหนี้พวกคุณเท่าไหร่ หนูจะหามาใช้คืนให้”
เธอร้องไห้อ้อนวอนช้อย ส่วนช้อยได้แต่เบือนหน้าเดินหนี เพราะภาพแบบนี้เขาเห็นมานักต่อนักแล้ว วันแรกทุกคนเป็นแบบนี้ทั้งนั้น แต่พออยู่ไปนานๆ กลับชอบและไม่อยากออกจากที่นี่ เพราะที่นี่มีให้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะแก้วแหวนเงินทองและความสุขสบาย
ฮือๆๆๆ
“หนูไม่ไป หนูจะกลับบ้าน...ฮือๆ” สาวน้อยร้องไห้ปานใจจะขาดตลอดการถูกลากพาไปยังที่ที่ไม่รู้จัก ระหว่างทางที่ถูกลากเดินไปนั้นเต็มไปด้วยผู้คนมากมายและก็ยังมีภาพของชายหญิงที่กำลังนัวเนียเริงสวาทกันด้วย
กวางน้อยวัย 18 ปี มายาวี ปรุงรส หรือเมย์ เด็กสาวผู้อาภัพโชคชะตา พ่อของเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตเมื่อสองปีที่แล้ว และท่านก็ทิ้งสมบัติไว้ให้มากมาย แต่ทุกอย่างอยู่ในความดูแลของแม่เลี้ยงอย่างลุลา ที่ตอนนี้ผีพนันเข้าสิง ทรัพย์สมบัติทุกอย่างที่เคยมีตอนนี้ถูกนำมาถลุงที่กาสิโนจนไม่เหลือสักอย่าง จะมีเพียงแต่บ้านหลังใหญ่เท่านั้น ที่ยังคงอยู่ให้หลับอาศัย
ตอนนี้ชีวิตของเธอมันดำมืดไปหมด เมื่อได้สติขึ้นมาในที่โสมมแห่งนี้ ที่ที่เต็มไปด้วยโลกีย์ กิเลส ตัณหา ตอนนี้เธอก็ถูกพามาที่ไหนก็ไม่รู้ และคนที่พามาก็เดินออกไปแล้ว เด็กสาวลุกขึ้นสำรวจห้องนอนโทนเทาดำเพื่อหาทางหนีเอาตัวรอด เพราะประตูที่เปิดเมื่อกี้ปิดล็อกสนิทแล้ว
“ไม่นะ ฉันต้องหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้”
มายาวีพึมพำบอกตัวเองแล้วประตูอีกบานก็ถูกผลักเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ราวกับยักษ์เดินเข้ามา ใบหน้าที่เหี้ยมโหดล้อมกรอบหน้าด้วยเครา แต่มันตกแต่งสวยงามเข้ากับรูปหน้าดุดันนั้น เท้าเล็กที่ก้าวเดินก่อนหน้าแข็งทื่อขยับไปไหนไม่ได้ เมื่อชายร่างยักษ์เดินตรงมาหาตัวเองพร้อมสายตาดุดัน และในมือของเขาก็มีบุหรี่ถือติดมาด้วยหนึ่งมวน
“ยะ...อย่าเข้ามานะ” มายาวีเพิ่งหาเสียงตัวเองเจอ เธอก้าวถอยหลังไปช้าๆ แล้วก็ชนกับขอบเตียงจนเสียหลักล้มหงายหลังไป
ว้าย!
หึหึ
ยักษ์ทำเพียงขำในลำคอแล้วยกมวนบุหรี่ที่ถือติดมือมาด้วยดูดอัดควันสีเทาเข้าปอดแรงๆ ก่อนจะปล่อยลมหายใจปล่อยควันขาวพุ่งออกมา
อ่า!
เขาอัดมะเร็งเข้าปอดตัวเองแล้วก็ทิ้งบุหรี่ในมือลงกับพื้นแล้วใช้เท้าหนาบดขยี้จนควันดับมอด ก่อนจะขยับปากเอ่ยถามเด็กสาวที่ตอนนี้กระเถิบถอยไปชิดหัวเตียงพร้อมดึงรั้งผ้าห่มไปห่มร่างน้อยตัวเอง เห็นแล้วน่าสมเพชสิ้นดี เพราะไม่มีอะไรที่เขาต้องการแล้วไม่ได้ และหล่อนก็เหมือนกัน เพียงแค่เห็นหน้าสวยๆ ในจอมอนิเตอร์ เขาก็เกิดความปรารถนาอันแรงกล้า หน้าละอ่อนของหล่อนมันทำให้เขารู้สึกปั่นป่วนไปทั่วสรรพางค์กาย และตอนนี้ก็เป็นเหมือนกัน เอ็นเนื้อร้อนของเขามันชูคอแข็งขึงดุนดันอยู่ในกางเกงจนรวดร้าวไปทั่วลำเอ็นร้อนแล้วตอนนี้
“อายุเท่าไหร่”
“สะ...สิบแปดค่ะ” มายาวีตอบเสียงสั่นและไม่คิดปิดบัง เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายถามอายุตัวเองทำไม
“สิบแปดงั้นเหรอ แล้วรู้ไหมว่าตอนนี้เธอเป็นสมบัติของยักษ์ คีรี ดอว์สันแล้ว แม่เลี้ยงของเธอยกเธอให้ฉันแล้วเด็กน้อย” มุมปากหนาของเขาหยักยิ้ม แต่สายตาของเขามองสำรวจใบหน้าสั่นกลัวชื้นเหงื่อตรงหน้า แล้วก้าวเท้าขึ้นไปบนเตียงแล้วคืบคลานเข้าไปหาเด็กน้อยตรงหน้าทันที
“อือ...ปะ...ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ”
“ถ้าฉันปล่อยไปตอนนี้ เธอก็ไม่รอดอยู่ดี เพราะลูกน้องของฉันรอต่อจากฉันอยู่” เขาไม่ได้ขู่ แต่เขาจะสั่งลูกน้องของเขาสั่งสอนหล่อนจริงๆ เขาไม่ชอบคนที่ดื้อ เขาชอบคนหัวอ่อน เชื่อฟังเขาและไม่ขัดขืน
“ฮือๆ ปะ...ปล่อยหนูไปเถอะนะคะคุณน้า” เสียงสั่นเครือเอ่ยขอร้องพร้อมกับพนมมือน้อยๆ ไหว้ขอความเมตตาสงสารจากคนตรงหน้า
หึหึ
“น้างั้นเหรอ ฉันจะเป็นผัวเธอไม่ได้จะเป็นน้าเธอเด็กน้อย” มือใหญ่ยื่นออกไปจับคางเล็กบีบแล้วเชยขึ้นให้แหงนเงยขึ้นมองตัวเอง
“นะ...หนูเจ็บ” มือเล็กจับมือใหญ่ที่บีบคางตัวเองออก แต่ยิ่งพยายามแกะมือใหญ่เท่าไหร่ เขาก็ยิ่งบีบคางเธอแรงขึ้น
“เจ็บงั้นเหรอเด็กน้อย แล้วถ้าฉันเข้าไปในตัวเธอล่ะ จะเจ็บแค่ไหนกัน หรือจะทั้งเจ็บทั้งเสียว”
ว้าย!
แล้วผ้าห่มที่ดึงมาห่มตัวเองนั้นก็ถูกกระชากโยนทิ้งไปกองอยู่มุมห้องทันที
“ปะ...ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ อย่าทำอะไรหนูเลย หนูจะหาเงินมาใช้หนี้แทนแม่หนูเอง ฮือๆๆ อึก!”
“อย่าโง่หน่อยเลยเด็กน้อย เงินสามล้านเธอจะมีปัญญาหามาจากไหน อยู่นอนอ้าขาที่กาสิโนฉันไม่ดีกว่าเหรอ รับแขกวันละสองสามคน หรือถ้ามีแขกในนี้ถูกใจเช่าเธอ เธอก็จะสุขสบายมีเงินมาใช้หนี้ฉัน”
“มะ...ไม่! หนูอยากเรียนหนังสือ หนูไม่อยากขายตัว หนูไม่อยากอยู่ที่นี่”
มายาวียกมือเช็ดน้ำตาพร้อมปัดมือใหญ่ออกจากคางตัวเอง เสียงแข็งของเธอทำให้ยักษ์รู้สึกประหลาดใจและยิ้มกระหยิ่มในใจ เด็กน้อยตรงหน้าเปลี่ยนจากคนอ่อนแอเป็นคนเข้มแข็งขึ้นมาทันที และดวงตาที่อาบคลอไปด้วยน้ำตาก่อนหน้านี้ก็เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวไม่ยอมคน
‘โอ้! เด็กคนนี้ไม่กลัวเขาเลย’ เขาบอกตัวเองในใจ เพราะไม่เคยมีใครกล้าจ้องตาเอาเรื่องเขากลับแบบที่หล่อนทำอยู่ตอนนี้
ตอนนี้มายาวีรู้แต่ว่าเธอไม่อยากเป็นเหมือนผู้หญิงพวกนั้น ไม่อยากเหมือนผู้หญิงที่เธอเดินผ่านมาก่อนหน้านี้ เธออยากเรียนหนังสือ และเธอก็มีความฝันอยากเป็นพยาบาล ไม่อยากเป็นผู้หญิงขายตัวแบบนี้
“ตอนนี้เธอก็เป็นผู้หญิงขายตัวแล้วครึ่งหนึ่ง รอแค่ให้ฉันเอาเท่านั้นเด็กน้อย” มือหน้าหยาบกร้านของยักษ์ยื่นไปจับแก้มนุ่มนิ่ม แต่ถูกมือเธอปัดทิ้งพร้อมกับฝ่ามือเล็กยกตวัดกระแทกใส่หน้าเขาเต็มแรงโดยที่เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าชีวิตนี้จะโดนผู้หญิงตบ
เผียะ!
กรอด!
ยักษ์หันหน้าด้านที่ชาไปด้วยแรงตบของมือเด็กน้อยตรงหน้าด้วยความขึงโกรธ เขามองจ้องตาของคนตัวเล็กที่ตอนนี้จ้องเขาเหมือนกัน เธอไม่มีแววหวาดกลัวเหมือนก่อนหน้านี้เลย นี่แหละที่ทำให้เขาไม่อยากเชื่อสายตา เพราะหล่อนไม่ได้กลัวเกรงอำนาจของเขาเลย
“ตบหน้าฉันเหรอ เผียะ!” สิ้นเสียงกัมปนาทของคนโฉด มือใหญ่ก็ตวัดใส่หน้านวลเนียนทันที
โอ๊ย!
มายาวีหน้าหันไปตามแรงตบของมือใหญ่ที่ฟาดมาเต็มแรงแบบไม่นึกคิดว่าเขาจะตบเธอกลับแบบนี้ เธอหันหน้าตัวเองกลับมาพร้อมกับมีเลือดซึมที่มุมปาก แก้มขาวนวลเนียนก็แดงช้ำเขียวขึ้นมาทันตาเป็นรอยฝ่ามือใหญ่ของบุรุษ
“คนสารเลว! ถุย!” มายาวีถุยน้ำลายผสมเลือดที่เพิ่งโดนตบปากแตกใส่หน้าของคนตรงหน้าทันที
“ตบหน้าฉันแล้วยังมาถุยน้ำลายใส่หน้าฉันอีกเหรอเด็กเวร! เผียะ!” แล้วยักษ์ก็ตวัดมือใส่หน้าของเธออีกครั้งและครั้งนี้ก็แรงกว่าเดิม
โอ๊ย!
“ผู้ชายอย่างยักษ์ทำได้ทุกอย่าง ตบคนแก่ ถีบผู้หญิงก็ทำมาแล้ว และยิ่งเป็นเด็กพยศไม่รู้ที่ของตัวเองแบบเธอ ฉันทำได้มากกว่าตบ หรือต้องการให้ฉันฆ่าเธอหึ” เขาบีบบังคับคางเล็กให้หันกลับมาเผชิญหน้าตัวเอง และเธอก็มองจ้องเขาแบบไม่หลบตาอย่างท้าทายเช่นกัน
“เด็กเวร! ท้าทายฉันเหรอ ได้เจอดีแน่ พวกมึงเข้ามาในห้องกูตอนนี้เดี๋ยวนี้” น้ำเสียงเหี้ยมห้าวตะโกนร้องเรียกบอดี้การ์ดหน้าห้องของตัวเองให้เข้ามาในห้อง และพอสิ้นคำสั่งประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับบอดี้การ์ดหน้าห้องสี่คนเดินเข้ามาข้างใน
