หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก นัยน์ตากลมโตสีดำขลับเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง หญิงสาวยืนนิ่งหยุดเดินราวกับถูกสาปด้วยมนต์ขลัง โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน มีเพียงหัวใจของหล่อนเท่านั้นที่ยังคงเคลื่อนไหวอยู่
แถมเต้นแรง... แรงเหลือเกิน
“หยุดเดินทำไมอุษา ฉันทั้งร้อนทั้งเหนียวตัว รีบกลับบ้านกันเถอะ”
เสียงที่เต็มไปด้วยความแปลกใจระคนหงุดหงิดของสายใจที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและญาติห่างๆ ทำให้อุษาสะดุ้งและได้สติ
นี่หล่อนเป็นอะไรไปนะ ทำไมถึงได้หัวใจเต้นแรงแบบนี้ เข่าก็แทบทรุดเพียงแค่เห็นผู้ชายคนนั้นเดินผ่านไปเท่านั้น
“ปละ เปล่าหรอก”
แม้จะตอบว่าเปล่า ไม่มีอะไร แต่สายตาของหล่อนก็ยังคงชะเง้อมองร่างสูงใหญ่ในชุดเก่าๆ นั้นตลอดเวลา สายใจมองตามสายตาของเพื่อนไปก็หัวเราะออกมาอย่างขบขัน
“อย่าบอกนะว่าชอบผู้ชายคนนั่นน่ะ”
คนถูกถามแก้มแดงก่ำ พยายามกลบเกลื่อน“ชอบ? ชอบอะไรกัน... ไม่มี ฉันไม่ได้ชอบใครสักหน่อย” อุษาพูดแล้วก็ออกเดิน ความขัดเขินยังแน่นเต็มอก หล่อนพยายามเดินตามเขาไป แต่เขากลับหายไปจนหาไม่เจอ
“ก็เธอมองผู้ชายคนนั้นแทบจะกินเข้าไปทั้งตัวอยู่แล้ว นี่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าดาวมหาลัยแบบเธอที่มีผู้ชายรุมจีบวันละเป็นสิบๆ คนจะมาสนใจผู้ชายกระจอกๆ ทำงานในตลาดอย่างนี้”
อุษาไม่สนใจคำพูดเหยียดหยามของเพื่อน แต่สิ่งที่หล่อนสนใจกลับเป็นเรื่องของผู้ชายคนนั้นมากกว่า “นี่เธอรู้จักผู้ชายคนนั้นด้วยเหรอสายใจ”
สายใจเบ้หน้า พลางมองเพื่อนอย่างแปลกใจระคนเวทนา
“ไม่ได้รู้จงรู้จักอะไรหรอก แค่เคยเห็นขายผักอยู่ในตลาดบ่อยๆ น่ะ”
คนฟังยิ้มแก้มแทบปริ อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมจะต้องรู้สึกลิงโลดมากมายขนาดนี้
“งั้นก็แสดงว่าเขาทำงานในตลาดของแม่ฉันจริงๆ น่ะสิ”
“คงใช่แหละ เพราะเห็นมาสองเดือนกว่าแล้ว นี่ถามจริงๆ เถอะ เธอสนใจผู้ชายสกปรก จนๆ คนนี้ได้ยังไงกันน่ะ พี่แน๊ตทั้งรวยทั้งหล่อ แต่เธอกลับไม่ยอมมอง เธอมันบ้ามากรู้ไหมเนี่ย อุษา”
“ฉัน... ฉันไม่ได้สนใจสักหน่อย... ก็แค่...”
“อย่ามาริอ่านโกหกหน่อยเลย แค่เห็นสายตาที่เธอมองตามหลังผู้ชายคนนั้นไป ฉันก็รู้แล้วว่าเธอตกหลุมรักเข้าเต็มเปาเลยทีเดียว” สายใจพูดอย่างรู้ทัน และนั่นก็ทำให้อุษาแก้มแดงระเรื่อ
“นี่ฉันแสดงออกไปมากขนาดนั้นเชียวเหรอ”
“ก็ใช่น่ะสิ เด็กมันยังมองออกเลย”
สายใจพูดอย่างหมั่นไส้ และเดินนำหน้าไป อุษาวดียืนนิ่ง ก่อนจะรีบวิ่งตามร่างของเพื่อนไป
“รอฉันก่อนสิสายใจ” วิ่งไปทันก็ดึงแขนให้เพื่อนหยุดเดิน
“มีอะไรอีกล่ะแม่คนสวย นี่มันเย็นมากแล้วนะ เดี๋ยวแม่เธอก็มาหาว่าฉันพาเธอไปเถลไถลอีกหรอก”
“ยังไม่เห็นเย็นสักหน่อย นี่แค่บ่ายสี่โมงเอง”
อุษาทำตาวิงวอนใส่เพื่อน
“ช่วยฉันหน่อยนะสายใจ”
คนฟังเริ่มเอะใจ และรู้สึกหวาดระแวงขึ้นมาทันที
“ช่วยอะไร อย่าบอกนะว่า...”
อุษาระบายยิ้มกว้าง
“พาฉันไปแอบดูบ้านของผู้ชายคนนั้นหน่อยสิ นะสายใจนะ ฉันอยากเห็นน่ะ”
“ไม่ได้! เราต้องรีบกลับบ้าน”
อุษาผิดหวังแต่ก็ยังคงพยายามอ้อนวอนต่อไป
“น่านะ... สายใจคนสวย ถือว่าช่วยเด็กน้อยตาดำๆ อย่างฉันเถอะนะ ฉันขอร้องล่ะ”
“ไม่... บอกแล้วไงว่าไม่มีทาง กลับบ้านได้แล้วอุษา”
สายใจส่ายหน้า และหมุนตัวจะเดินหนี แต่อุษาไม่ยอม รีบวิ่งไปขวางหน้า และยกมือไหว้
“ฉันไหว้ล่ะสายใจ ช่วยฉันหน่อยนะ ฉัน... ฉันคงจะนอนไม่หลับแน่ๆ ถ้าไม่ได้รู้ว่าบ้านของผู้ชายคนนั้นอยู่ที่ไหน ฉันอยากเห็นเขาอีกสักครั้ง”
“ก็บอกว่าไม่ไง”
“ก็ได้... งั้นฉันไปถามคนในตลาดเองก็ได้”
อุษาหมุนตัวจะเดินหนีไป แต่สายใจดึงเอาไว้เสียก่อนอย่างไม่มีทางเลือก
“นี่เธอบ้าไปแล้วหรือไง อุษา ผู้ชายคนนั้นต่างกับเธอราวฟ้ากับเหว เธอทั้งสวยทั้งมีการศึกษา แถมแม่ก็เป็นถึงเจ้าของตลาดใหญ่โต แต่ผู้ชายคนนั้นเป็นแค่พ่อค้าขายผักขายหญ้าในตลาดเท่านั้นเอง มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก ถ้าแม่ของเธอรู้เข้า มีหวังอกแตกตายแน่”
คำเตือนของสายใจหาได้หยุดยั้งความรู้สึกที่มีเกิดขึ้นภายในใจของหล่อนได้ หล่อนไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกรุนแรงแบบนี้ รู้เพียงแต่ว่าเขาคือคนที่หล่อนตามหามานาน หัวใจของหล่อนบอกแบบนั้นจริงๆ
“สายใจ... ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป ฉันอยากเห็นเขาจริงๆ นะ... ช่วยฉันหน่อยเถอะ”
สายใจระบายลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้าและไม่มีทางเลือก
“ก็ได้”
“ขอบใจนะสายใจ ขอบใจมาก”
อุษากระโดดจนตัวลอยด้วยความดีใจ แต่สายใจยังพูดไม่จบ
“แต่เธอต้องสัญญาว่าจะแค่แอบมองเท่านั้น ห้ามจริงจังกับผู้ชายคนนั้นเด็ดขาด ฉันไม่อยากฟังแม่เธอบ่น”
“ฉันสัญญา... ฉันคิดว่าตัวเองคงชื่นชมความหล่อ ความเท่ห์ของเขาเท่านั้น อีกไม่นานฉันก็จะหยุดปลื้มไปเอง เหมือนกับที่ฉันเลิกปลื้มนักร้องเกาหลียังไงล่ะ”
“แหม... ตานี่มันต่างจากนักร้องเกาหลีราวฟ้ากับเหว ฉันว่าเหมือนพวกคนป่าที่ดิบๆ เถื่อนมากกว่า ผิวก็แทนแทบจะดำแบบนั้นน่ะ” สายใจเบ้ปากอย่างไม่เห็นด้วย
“ก็ฉันเบื่อสีขาวซีดๆ นี่ เอาน่า ฉันก็แค่แอบปลื้มเท่านั้นเอง เดี๋ยวพอฉันหายบ้าหายเห่อ ฉันก็จะเลิกเองนั่นแหละ”
“ให้มันแน่เถอะ”
นั่นสิ... หล่อนรับปากสายใจไป แต่ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะสามารถหยุดยั้งความรู้สึกได้หรือเปล่า หล่อนจะสามารถหยุดพร่ำเพ้อถึงผู้ชายคนนั้นได้ไหม
อุษาวดีเต็มไปด้วยความหนักใจ แต่ก็ไม่คิดจะบอกความรู้สึกแท้จริงของตัวเองให้กับเพื่อนสนิทได้รับรู้ หล่อนทำได้แค่ยิ้มบางๆ เท่านั้น
“แล้วจะพาฉันไปหาผู้ชายคนนั้นได้หรือยังล่ะ เดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อนนะ”
“ทีนี้ทำเป็นเร่ง ตามมาสิ”
สายใจมองค้อนเพื่อนรัก ก่อนจะตัดสินใจเดินนำไปยังเส้นทางที่ตัวเองรู้จักอย่างไม่มีทางเลือก
หนทางที่สายใจพาเดินเข้ามานั้นช่างแคบและเล็กเหลือเกิน อุษา มองไปรอบๆ ตัวด้วยความแปลกตา หล่อนไม่เคยมาแถวนี้มาก่อนเลย เพราะแม่สั่งห้ามตลอด นี่เป็นครั้งแรกเลยทีเดียว
“เป็นไงล่ะ อุษา ถอดใจหรือยัง”
สายใจเห็นหน้าตาซีดๆ ของเพื่อนก็อดกระแหนะกระแหนอย่างหมั่นไส้ไม่ได้
“เป็นอะไรเหรอสายใจ”
“ยังจะมาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อีก ก็เห็นสภาพแวดล้อมของผู้ชายที่เธอแอบปลื้มยังไงล่ะ”
อุษาพยักหน้ารับ ในขณะที่สายใจหยุดเดินและหันหน้ามาจ้องมอง “เห็นแล้ว ก็ไม่มีอะไรนี่”
“จะไม่มีได้ยังไง สลัมนะยายอุษา ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น”
แม้รอบตัวจะเหม็นฟุ้งไปด้วยน้ำครำสีคล้ำข้น แต่อุษาก็ไม่คิดจะสนใจ หล่อนสนใจที่ผู้ชายคนนั้นมากกว่า
“ฉันรู้แล้วว่าไม่ใช่เรื่องล้อเล่น”
“ถ้างั้นก็กลับกันเถอะ ฉันก็ขี้เกียจเดินเข้าไปแล้วล่ะ”
“ไม่ได้นะสายใจ ฉันยังไม่ได้เห็นบ้านของพี่เค้าเลย อย่าลืมสิเธอรับปากกับฉันแล้วนะ”
สายใจถอนใจพร้อมกับเท้าสะเอว “นี่เธอไม่ถอดใจจริงๆ เหรออุษา สลัม น้ำครำ แถมคนในนี้ก็มีแต่ขี้ยาทั้งนั้น เธอจะทนได้สักกี่น้ำกันเชียว”
หล่อนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้อยากเห็นอยากรู้จักผู้ชายคนนั้นนักหนา รู้เพียงแต่ว่าหัวใจมันสั่ง และร่างกายของหล่อนก็ไม่อาจจะห้ามปรามได้ด้วย
“ฉันทนได้สิ ขอฉันเห็นแค่หลังคาบ้านพี่เค้าก็ได้”
“อุษา” สายใจขานชื่อเพื่ออย่างอ่อนอกอ่อนใจ
“นะสายใจ ฉันขอร้องล่ะ”
แม้จะไม่เห็นด้วยแม้แต่นิดเดียวแต่สายใจก็ไม่มีทางเลือก นอกจากถอนใจแรงๆ และพาแม่อุษาคนงามเดินลึกเข้าไปในซอยแคบๆ ตรงหน้าต่อไป “แล้วอย่าบอกแม่เธอเชียวนะว่าฉันพามาน่ะ” ระหว่างทางก็อดที่จะกำชับเพื่อนรักไม่ได้
“ไม่บอกหรอกจ้ะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอต้องเดือดร้อน สายใจเพื่อนรัก”
สายใจหันมามองค้อน ก่อนจะประชดขึ้น “ก็เพื่อนรักเอาตอนที่จะพาไปหาผู้ชายนี่แหละ”
“ไม่เอาอย่าพูดแบบนี้สิสายใจ เธอก็รู้ว่าฉันน่ะรักเธอมากแคไหน เราเป็นเพื่อนรักกันนะ”
“จ้า” ก็เพราะเป็นเพื่อนรักกันไง หล่อนถึงไม่อาจจะขัดความต้องการของอุษาได้ ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่าเพื่อนรักกับผู้ชายยากจนคนนั้นไม่มีทางลงเอ่ยกันได้ เพราะต่างกันราวฟ้ากับเหว!
“นั่นไง บ้านเช่าหลังริมสุดน่ะ บ้านของพ่อเทพบุตรที่เธอแอบปลื้มนักหนายังไงล่ะ”
อุษามองตามนิ้วเรียวของเพื่อนไปจนเห็นหลังคาบ้านเป้าหมายอยู่ในสายตา มันเก่าซ่อมซอ จะพังแหล่มิพังแหล่ แถมไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนอาศัยอยู่ภายในนั้นได้
“หลังนั้นแน่เหรอ”
“ใช่สิ” สายใจเห็นสีหน้าเจื่อนๆ ของอุษาแล้วก็อดที่จะประชดประชันไม่ได้
“เป็นไงล่ะ เห็นแบบนี้แล้วยังคิดจะสานสัมพันธ์กับผู้ชายคนนั้นอีกหรือเปล่า”
“ฉัน...”
“ไม่ต้องพูดหรอก ฉันพอจะรู้คำตอบของเธอดีอุษา งั้นเรากลับกันเถอะ นี่ก็เย็นมากแล้ว” สายใจคิดว่าเพื่อนรักจะถอดใจ แต่กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เพราะอุษากลับยิ่งปักใจ
“เดี๋ยวก่อนสิสายใจ”
“ทำไมอีกล่ะ”
“ฉันสงสารเค้าจัง ทำยังไงฉันถึงจะช่วยเขาได้นะ”
สายใจแทบกลั้นใจตายกับสิ่งที่อุษาพูดออกมา
“นี่เธอจะบ้าไปแล้วหรือไง ไปๆ กลับบ้านได้แล้ว และก็ลืมเรื่องผู้ชายยากจน คนละระดับคนนี้ซะ นู้น ชีวิตคุณหนูอย่างเธอมันต้องกับพี่แน๊ตหรือพี่เกื้อนู้นถึงจะคู่ควร ไปๆ กลับได้แล้ว” สายใจพยายามฉุดมือนุ่มของเพื่อนให้เดินออกไป แต่อุษาขืนตัวเอาไว้ไม่ยอมขยับ
“สายใจ นี่ฉันพูดจริงๆ นะ ฉันอยากช่วยให้พี่เค้ามีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น”
สายใจหันมาจ้องหน้าเพื่อน และรู้สึกได้เลยว่าเรื่องนี้ชักไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ซะแล้ว
“อุษา ฟังฉันนะ เธอกับผู้ชายคนนี้ต่างกันมาก เลิกยุ่งเลิกสนใจไปเถอะ เสียเวลาเปล่าๆ”
“แต่ฉัน...”
“กลับบ้าน”
“สายใจ แต่ว่าฉัน...”
เมื่อเห็นสายใจไม่เห็นด้วย อุษาจึงต้องเล่นละครเล็กน้อย “ฉันไม่ได้จะจริงจังอะไรกับพี่เค้าสักหน่อย ก็แค่เห็นใจที่ยากจนเท่านั้นเอง นะสายใจนะ เธอช่วยคิดหน่อยว่าฉันจะทำยังไงดีถึงจะช่วยให้พี่เค้ามีเงินมากขึ้นได้”
“ให้มีเงินมากขึ้น?”
“ฉันหมายถึงให้มีความเป็นอยู่ดีขึ้นน่ะ เธอไม่สงสารหรือไง ดูสินั่นสังกะสีก็เก่าจะพังอยู่แล้ว ท่าทางจะรั่วเป็นรูด้วย”
สายใจจ้องหน้าเพื่อนเขม็ง แต่อุษารีบหลบตาซ่อนความรู้สึกแท้จริงเอาไว้อย่างมิดชิด “เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้คิดจริงจัง”
“แน่ใจสิ ฉันจะไปจริงจังอะไรกับคนจนๆ ก็แค่มองเป็นของแปลกใหม่น่าสนใจเท่านั้นเอง เดี๋ยวฉันคุยด้วยสักพักก็คงจะเบื่อ และก็คงจะจบเองนั่นแหละ”
สายใจพยักหน้าน้อยๆ “ก็ได้”
อุษายิ้มกว้าง กระโดดจนตัวลอย จนสายใจต้องมองด้วยความแปลกใจ
“ดีใจเกินหน้าเกินตาไปนะอุษา”
คนถูกเพ่งเล็งยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่อง “เราจะช่วยยังไงดีล่ะ คิดสิสายใจ”
สายใจยืนนิ่งอยู่พักใหญ่ก็พูดออกมา “เธอก็ช่วยเหมาผักเหมาผลไม้สิ เหมาหมดหมอนั่นก็ได้กำไรแล้ว หรือว่าจะไม่เก็บค่าแผงในตลาดก็ได้”
อุษายิ้มกว้างอย่างถูกใจ “นั่นสิ เธอนี่ฉลาดจริงๆ เลยนะสายใจ”
“แล้วเธอเลือกอย่างไหนล่ะ จะเหมาหรือว่าจะไม่เก็บค่าแผง”
อุษาอมยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกาย “ทั้งสองอย่าง”
“ห๊า! ทั้งสองอย่าง นี่เธอหมายความว่า...” สายใจอ้าปากค้าง ตกใจ แต่อุษากลับยังคงฉีกยิ้มเริงร่า ในใจก็เต็มไปด้วยความสุข
“ฉันจะเหมาของที่พี่เค้าขายทั้งหมด และจะไม่เก็บค่าแผงด้วย”
“ยายอุษา!”
“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิสายใจ นี่เป็นความคิดของเธอทั้งหมดนะ ฉันไม่ได้คิดเองสักหน่อย”
ยิ่งพูดอุษาก็ยิ่งยิ้มกว้าง มองหลังคาบ้านหลังเก่าทรุดโทรมของผู้ชายที่ตัวเองเฝ้าฝันหาด้วยสายตาเป็นประกาย หล่อนรักเขา รักจริงๆ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้รักผู้ชายคนหนึ่งได้มากขนาดนี้
“แต่เธอบอกให้ฉันช่วยคิดนี่น่า”
“ฉันรู้แล้ว เอาน่า เอาเป็นว่าฉันจะทำทั้งสองอย่าง ขอบใจมากนะสายใจ ขอบใจที่ช่วยคิดเรื่องดีๆ ให้”
แล้วอุษาก็มองหลังคาบ้านของหลังนั้นอีกครั้งก่อนจะดึงมือเพื่อนรักให้เดินกลับออกมา
“ใครว่าฉันยินดีคิดกันล่ะ เธอบังคับฉันต่างหาก” สายใจบ่นอุบ แต่ก็อดอมยิ้มไม่ได้ เห็นอุษามีความสุขหล่อนก็มีความสุขไปด้วย
“แล้วนี่เธอจะเหมาของหมอนั่นเมื่อไหร่กันล่ะ”
“พรุ่งนี้เลย เธอช่วยเป็นธุระจัดการให้หน่อยนะ”
“เฮ้ย... ฉันเนี่ยนะ ไม่เอาหรอก ฉันขี้เกียจจะตายไป เธอไปเองเถอะ” สายใจส่ายหน้าปฏิเสธ
“ฉันก็อยากไปเอง แต่ฉันกลัวคนในตลาดเอาไปนินทาน่ะ เธอก็รู้นี่ว่าแม่ฉันเจ้ายศเจ้าอย่างแค่ไหน ถ้ารู้เข้าฉันตายแน่ๆ” อุษาหน้าเจื่อนลงเมื่อนึกถึงนิสัยของมารดา
“ฉันว่าแม่เธอทำถูกแล้วต่างหาก มีลูกสาวคนเดียวก็ต้องให้เชิดหน้าชูตาได้สิ จะให้ไปคว้าหนุ่มขายผักขายหญ้ามาเป็นเขยได้ยังไง จริงไหมอุษา”
“จริงของเธอ”
อุษาหน้าเศร้าสร้อยลง จนสายใจสงสาร
“เอาอย่างนี้ดีกว่า พรุ่งนี้เราเข้าไปเหมาผักของหมอนั่นด้วยกัน เธอจะได้เห็นหน้าพ่อเทพบุตรสุดที่รักด้วยไง เห็นใกล้ๆ น่ะ”
“ไม่เอานะสายใจ ฉันเขิน”
“จะเขินอะไร เธอก็ทำเป็นยิ้มๆ ทำตาหวานๆ ใส่”
“แต่ฉันกลัวพี่เค้าจะวิ่งหนีน่ะสิ”
สายใจตบอกดังป๊าบ “ไม่มีทางหรอก เธอทั้งสวยทั้งรวยแบบนี้ หมอนั่นจะกระโจนเข้าใส่ไม่ยอมปล่อยสิไม่ว่า”
“จริงเหรอ สายใจ”
“จริงสิ”
แก้มนวลของอุษาระเรื่อขึ้น หล่อนเฝ้ามองเขามาสองเดือนกว่า แต่เขาไม่เคยมองเห็นหล่อนเลย พรุ่งนี้จะเป็นครั้งแรกที่หล่อนจะได้อยู่ในสายตาของเขา
“แล้วพอได้สมใจแล้วก็รีบๆ เลิกล่ะ ฉันจะได้ไม่ต้องอยู่บนความหวาดระแวงเข้าใจไหม อุษา”
“ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอเดือดร้อน” อุษาตื่นเต้นจนมือไม้เย็นเฉียบ “คืนนี้ฉันคงนอนไม่หลับแน่ๆ เลย”
“จะบ้าหรือไง หมอนั่นก็แค่คนยากจน นี่ให้ฉันพูดตรงๆ ไหม”
“พูดตรงๆ อะไรเหรอสายใจ”
คนถามไม่เข้าใจ หยุดเดินและมองเพื่อนสนิทด้วยความสับสน
“แค่มีเงิน เธอก็ได้ควงหมอนั่นแล้ว”
“นี่เธอหมายถึงให้ฉันซื้อ...”
สายใจพยักหน้ารับ
“ใช่ ถ้าอยากกินคนจน เธอก็แค่จ่ายหนักๆ แค่นั้นเธอก็ได้กินพ่อรูปหล่อในฝันคนนั้นแล้ว”
แม้จะรู้ว่ามันเป็นความจริง แต่อุษากลับไม่เคยคิดแบบนั้นเลย หล่อนพอจะมองออกว่าผู้ชายคนนี้แตกต่างออกไป “ฉันไม่เอาด้วยหรอก ถ้าฉันจะได้ควงพี่เค้านะ ก็ต้องได้เพราะความพยายามของฉันเอง เอ่อ ว่าแต่พี่เค้าชื่ออะไรสายใจ ฉันยังไม่รู้จักชื่อพี่เค้าเลยนะ”
“ติณ”
“ติณ?” อุษาทวนคำ ก่อนจะยิ้มหวาน “ชื่อเพราะจังเลย”
“น้อยๆ หน่อยแม่คู๊ณ” สายใจพูดอย่างหมั่นไส้ และเดินต่อไป อุษารีบวิ่งตามไปติดๆ แต่แล้วก็ต้องชะงักกันทั้งสองคน
“นางฟ้าชัดๆ”
เสียงของกลุ่มผู้ชายสามคน รูปร่างผอมแห้งคล้ายกับติดยาเสพติดเดินมาดักหน้าเอาไว้
อุษาตกใจหน้าซีดเผือดรีบกอดสายใจแน่น
“มาทำอะไรแถวนี้มืดๆ ค่ำๆ ครับ”
“ไม่เกี่ยวกับพวกแก หลีกทาง” สายใจตวาดใส่ ในขณะที่อุษาได้แต่หน้าซีดเผือด แต่พวกมันหาได้เกรงกลัวไม่ มันหัวเราะกันร่วน แถมยังมองมายังหล่อนสองคนด้วยสายตาหื่นกระหาย
“ให้พี่พาไปส่งไหมครับ”
“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้อง หลีกไป!”
“แน่ะ ดุเสียด้วย”
หนึ่งในสามลุกขึ้นจากขอบราวสะพานไม้ตรงหน้ามาหยุดใกล้ สายใจกับหล่อนถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว
“หลีกไปนะ”
“ดุๆ แบบนี้พี่ชอบ เราไปขึ้นสวรรค์กันดีกว่า”
แล้วพวกมันทั้งสามคนก็ตรงปรี่เข้ามาหา พร้อมกับคว้าข้อมือของหล่อนกับสายใจเอาไว้
“ปล่อยนะ ไอ้เลว!” สายใจดิ้นรน พยายามเตะแต่ไม่โดน พวกมันยิ่งเห็นก็ยิ่งหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
“ปล่อยพวกเราไปเถอะค่ะ” หล่อนอ้อนวอน แต่ก็ไม่ได้ผล
“ปล่อยไปก็โง่น่ะสิน้องสาว นานๆ จะมีนางฟ้าหลงมาในดงสลัมสักที เฮ้ย ลากไปทางนู้นเร็ว”
ไอ้คนพูดคงจะเป็นลูกพี่แน่ๆ มันสั่งให้อีกสองคนฉุดกระชากลากถูหล่อนกับสายใจไปในที่ลับตา และถึงแม้ว่าหล่อนกับสายใจจะพยายามขัดขืนแค่ไหนก็ไม่มีทางรอด
“ปล่อยนะ ปล่อยพวกเรานะ”
ทั้งหล่อนทั้งสายใจต่างหวาดกลัว หน้าตาซีดเผือด หล่อนเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่พาเพื่อนมาตกในชะตากรรมเลวร้ายแบบนี้
“สายใจฉันขอโทษ”
“หาทางรอดก่อนอุษา อย่าพึ่งพูดอะไรเลย”
แต่ไม่ว่าหล่อนสองคนจะพยายามยังไง กลับไม่มีหนทางหนีหล่นมาใส่อุ้งมือเลย ไม่ช้าพวกมันก็ต้อนหล่อนกับสายใจเข้าไปในบ้านร้างทรุดโทรม
“อย่าเข้ามานะ”
“สวยๆ แบบนี้ กี่รอบถึงจะอิ่มวะไอ้นาถ”
ไอ้คนพูดยกมือขึ้นลูบปากพลางจ้องมองมาที่หล่อน
“เราก็ถ่ายคลิปไว้ด้วยสิครับลูกพี่ เวลาอยากเอามันอีก ก็โทรไปตามออกมา แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง”
“เฮ้ย เอ็งนี่มีความคิดดีๆ เหมือนกันนี่”
หล่อนฟังพวกมันพูดกันก็หน้าตาตื่น
“ฉันมีเงินนะ อยากได้เงินเท่าไหร่เอาไป ขอเพียงแค่ปล่อยเราสองคนไป”
อุษาพยายามประวิงเวลาเพื่อหาทางรอด
“ก็บอกแล้วไง เงินน่ะไม่น่าสนใจเท่าเนื้อขาวๆ นมใหญ่ๆ ของน้องหรอก”
“อย่านะ ว๊าย”
แล้วมันก็กระชากมือของหล่อนเอาไว้ พร้อมกับดึงเข้าไปหา หล่อนพยายามขืนตัวแต่ไม่สำเร็จ
“อย่านะ ปล่อยนะ”
“พวกแกปล่อยเพื่อนฉันนะ ปล่อยสิ!”
สายใจพยายามจะเข้ามาช่วยหล่อน แต่ไม่ช้าก็ถูกผลักจนล้มไปกองกับพื้น
“พวกเอ็งไปจัดการนังนั่น ส่วนน้องนางฟ้า ข้าขอคนเดียว”
“อะไรกันลูกพี่ ฉันก็อยากขย่มนางฟ้าเหมือนกันนะ”
อุษาน้ำตาไหลพราก แทบจะทนฟังวาจาหยาบคายของพวกมันไม่ได้
“ปล่อยฉันกับเพื่อนไปเถอะ ได้โปรด”
“นี่รู้ไหมว่าเพื่อนฉันเป็นใคร เป็นลูกเจ๊วรรณาเจ้าของตลาดเลยนะ พวกแกจะไม่มีทีทำมาหากิน ถ้ารังแกอุษากับฉัน”
สายใจไม่รู้เลยว่าคำพูดของตัวเองยิ่งทำให้พวกมันเหิมเกริมมากยิ่งขึ้น
“เฮ้ย... งั้นก็ดีน่ะสิ ได้เป็นลูกเขยเจ้าของตลาด”
“ไม่นะ ไม่นะ...”
อุษารีบเบี่ยงหน้าหนีอย่างรังเกียจเมื่อมันโน้มหน้าลงมาหา แต่สุดท้ายก็ไม่รอดถูกหอมฟอดใหญ่
“ผิวหอมๆ แบบนี้คงเอามันน่าดู”
“ปล่อยฉันนะ ปล่อยสิ”
“เฮ้ย พวกเอ็งลากอีนั่นไป จัดการไกลๆ ข้าจะขึ้นสวรรค์กับนางฟ้าคนสวย”
ลูกน้องของมันทำท่าไม่เต็มใจนักแต่ก็ไม่มีทางเลือก ก่อนจะลากสายใจออกไปอีกทางหนึ่ง ทิ้งให้หล่อนอยู่ตามลำพังกับปีศาจร้าย
“พี่คะ ได้โปรดเถอะค่ะ ปล่อย... ปล่อยฉันไปเถอะ”
“ก็บอกแล้วไงปล่อยไม่ได้ อยากขย่มนางฟ้า”
มันหัวเราะน่าเกลียดน่าขยะแขยงพร้อมกับผลักร่างของหล่อนให้ล้มลงนอนกับพื้นกระดานสกปรก
“ว๊าย”
กระโปรงนักศึกษาร่นขึ้นไปสูงทำให้ขาอ่อนขาวๆ โผล่พ้นออกมา มันมองน้ำลายไหลเลยทีเดียว
“ขาวจั๊วะเลยว่ะ อย่างนี้ข้างในคงจะขาวน่าดู”
“ไม่นะ ไม่นะ ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”
อุษาถดถอยหนีอย่างหวาดกลัว และพอมันก้มลงมาหาหล่อนก็ตัดสินใจยกขาขึ้นถีบเต็มแรง โดนเป้ากางเกงมันพอดี หล่อนรีบพลิกตัวจะลุกขึ้นวิ่งหนี แต่มันตามมาคว้าศีรษะดึงผมเอาไว้ได้เสียก่อน
“จะไปไหนคนสวย มานี่”
“โอ๊ย!”
ร่างอรชรถูกผลักให้ล้มลงกับพื้นอีกครั้ง คราวนี้มันตามลงมาคลุกเคล้าทันที หล่อนผลักไสอย่างรังเกียจ แต่แรงก็สู้มันไม่ได้ น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างหวาดกลัว
“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!”
คิดว่าจะเสียทีพวกนรกเสียแล้ว แต่ก่อนที่มันจะก้มลงมาจูบปิดปาก เสียงร้องเจ็บปวดของมันก็ดังขึ้นเสียก่อน พร้อมๆ กับร่างของหล่อนที่เป็นอิสระ
“โอ๊ย! ใครเสือกวะ”
อุษารีบลนลานลุกขึ้นยืน ก่อนจะน้ำตาไหลพรากมือเห็นสายใจวิ่งเข้ามาหา
“สายใจ เธอไม่เป็นอะไรนะ”
“ฉันไม่เป็นอะไร แล้วเธอละอุษา เป็นอะไรหรือเปล่า”
หญิงสาวส่ายใบหน้าซีดขาวของตัวเองไปมา ความขลาดกลัวยังคงอัดแน่นเต็มสองตา
“ฉันกลัว”
“ฉันรู้... แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว มีคนมาช่วยเราแล้ว”
อุษาเงยหน้าจากบ่าของเพื่อนหันไปมองผู้ชายตัวใหญ่คุ้นตาที่กำลังตามไล่กระทืบไอ้ขี้ยาสามตัวด้วยความตกใจ
“พี่เค้านี่”
สายใจพยักหน้ารับ “ใช่ ฉันถูกลากไปข้างนอก และก็มีจังหวะหนีก็เลยหนีไปร้องให้ช่วยไป พี่เค้าของเธอผ่านมาพอดี”
อุษามองผู้ชายผิวแทนตัวใหญ่อย่างชื่นชม “พี่เค้าเป็นเทพบุตรขี่ม้าขาวสำหรับฉันจริงๆ”
แม้จะรังเกียจความจนของผู้ชายที่กำลังต่อสู้กับพวกขี้ยาตรงหน้าแต่หนี้บุญคุณก็ทำให้สายใจสามารถมองข้ามความจนข้นแค้นลงไปได้ไม่น้อยเลยทีเดียว
“อืม”
“นี่เธอ... เธอไม่รังเกียจพี่เค้าแล้วใช่ไหมสายใจ”
คนถูกถามถอนใจออกมาเบาๆ “จะรังเกียจคนที่ช่วยชีวิตตัวเองได้ยังไงกันล่ะ”
อุษากระโดดจนตัวลอย ลืมความหวาดกลัวที่เกิดจากไอ้สามขี้ยาไปเลยทีเดียว
“งั้นเธอต้องช่วยฉัน ช่วยฉันจีบพี่เค้าให้ติดนะ”
สายใจไม่มีทางเลือก จำต้องพยักหน้า “อืม... แต่ถ้าแม่เธอรู้เรื่องเมื่อไหร่ ทุกอย่างจบนะ โอเคไหม อุษา”
“ตกลง... ตกลงจ้ะ สายใจเพื่อนรัก”
อุษากอดเพื่อนรักอย่างเอาใจ ก่อนจะรีบฉีกยิ้มเมื่อผู้ชายที่ขี่ม้าขาวมาช่วยเหลือเดินตรงเข้ามาหา
“ขอบคุณพี่มากนะคะ ถ้าไม่ได้พี่ พวกเราคงแย่”
อุษายิ้มกว้าง ยิ้มหวานอย่างลืมตัว มองบุรุษที่ตัวเองหมายปองด้วยความลุ่มหลง ยิ่งมองใกล้ๆ ผู้ชายคนนี้ยิ่งมีเสน่ห์มากมายนัก ดวงตาคมกริบสีดำ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักสวยบางเฉียบ พ่อคุณสมบูรณ์แบบไปทั้งตัว ผิวสีแทนชุ่มเหงื่อช่างสะดุดตาเหลือเกิน ไหนจะเรือนร่างบึกบึนที่ได้อานิสงส์มาจากการทำงานหนักตลอดทั้งวันอีก เขาหล่อ เขาเซ็กซี่ และดุกระด้างถูกใจเป็นที่สุด
“ขอบคุณจริงๆ ค่ะ”
“ค่ำๆ มืดๆ ผู้หญิงดีๆ ไม่ควรมาเดินในที่เปลี่ยวๆ แบบนี้นะครับ”
น้ำเสียงกระด้างสุดฤทธิ์ แต่มันทำให้หล่อนหัวใจสะท้านสุดแรงเช่นกัน
ทำไมถึงได้หล่อวัวตายควายล้มแบบนี้นะพ่อคุณ หล่อระเบิด หล่อจนหล่อนสั่นไปทั้งตัว
“นายไม่จำเป็นต้องมาสั่งสอนพวกเราหรอก เรากำลังจะกลับแล้ว”
สายใจไม่พอใจเพราะแท้จริงแล้วที่พวกเราต้องมาเจอชะตากรรมแบบนี้ก็เพราะผู้ชายตรงหน้านี่แหละ
“ไม่เอาน่าสายใจ อย่าไปพูดกับพี่เค้าแบบนั้นสิ”
“พี่คะ... พี่ชื่ออะไรคะ” อุษาเอ่ยถามทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกแล้วว่าผู้ชายตรงหน้านั้นชื่ออะไร แต่หล่อนอยากได้ยินจากปากของเขามากกว่า
“เราคงไม่ได้พบกันอีก ดังนั้นไม่จำเป็นต้องรู้จักชื่อ”
เขาหันหลังจะเดินหนี แต่อุษารีบถามไปคว้าท่อนแขนสีแทนชุ่มเหงื่อเอาไว้เสียก่อน
“แต่พี่ช่วยพวกเราเอาไว้นะคะ อุษาอยากตอบแทน”
“ไม่จำเป็น ขอตัวครับ”
“อย่าไปพึ่งสิคะ” อุษารีบวิ่งตามไป
“ยายอุษา กลับบ้านได้แล้ว” สายใจรีบวิ่งตามหลังเพื่อนไปติดๆ แต่อุษาไม่สนใจเลย เพราะสองตาจ้องมองแต่ผู้ชายตรงหน้าเท่านั้น
“พี่คะ บอกชื่อฉันหน่อยนะคะ ฉันจะได้ขอบคุณถูกคนยังไงล่ะคะ”
“ไม่จำเป็น”
ร่างสูงใหญ่หยุดเดินกะทันหัน และหันกลับมา ทำให้คนที่วิ่งตามาติดๆ เบรกไม่ทันชนเข้าพอดี หล่อนจะล้ม อ้อมแขนทรงพลังจึงคว้าเอาไว้อย่างไม่มีทางเลือก กลิ่นเหงื่อจากเนื้อตัวของเขาช่างวิเศษเหลือเกิน ทำไมนะ ทำไมหล่อนถึงได้ลุ่มหลงเขาแบบนี้
“เอ่อ ขอโทษค่ะพี่”
เขาไม่ตอบ และรีบปล่อยร่างของหล่อนแทน สายใจวิ่งตามมาถึงพอดีมองอุษาอย่างไม่พอใจ
“อุษากลับบ้านได้แล้ว”
“ฉันขอเวลาแปบนะสายใจ” บอกเพื่อนเสร็จก็หันไปสนใจผู้ชายที่ยืนทำหน้าตาเฉยชาไร้ความรู้สึกอีกครั้ง
“พี่คะ พี่ชื่ออะไรคะ”
“ผมบอกแล้วไงว่า...”
“ถ้าพี่ไม่บอก ฉันจะตามพี่ไปถึงบ้านเลย”
“นี่คุณ...” ชายหนุ่มกระแทกลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายระคนรำคาญ
“ผู้หญิงสมัยนี้ช่างแตกต่างจากสมัยก่อนเหลือเกินเลยนะ”
“แตกต่างยังไงคะพี่”
เขายิ้มเยาะ นัยน์ตามองอย่างดูแคลน “ก็ชอบวิ่งตามผู้ชายยังไงล่ะ”
อุษาหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอาย
“นี่นายไม่มีสิทธิ์มาว่าอุษานะ รู้ไหมอุษาเป็นใคร” สายใจโกรธแทนเพื่อน
“สายใจไม่เอาน่า ฉันขอร้องล่ะ”
แม้จะหน้าชาด้วยความอับอายแต่ก็ยังรักเขาเต็มหัวใจ รักชนิดที่เรียกว่าไม่อาจจะเข้าใจตัวเองได้เลย
“พี่ไม่บอกก็ไม่เป็นไรค่ะ ฉันก็แค่อยากจะรู้จักพี่เอาไว้เท่านั้นเอง”
อุษาพูดเสียงเศร้าหมอง พร้อมกับเปิดกระเป๋าสะพายหยิบธนบัตรสีเทาออกมายื่นให้ “ถือว่าเป็นสิ่งตอบแทนที่ช่วยฉันนะคะพี่ชาย”
หล่อนนึกว่าเขาจะรู้สึกดีกับตัวเองขึ้นมาบ้าง แต่เปล่าเลย เพราะสายตาของเขาที่มองมานั้นลุกเป็นไฟเลยทีเดียว
“นี่คุณคิดว่าผมช่วยเพราะต้องการเงินอย่างนั้นหรือ”
“ไม่ใช่นะคะ คือว่า...” อุษาพยายามจะอธิบาย แต่ถูกอีกฝ่ายกระชากเงินในมือไปเหวี่ยงลงในน้ำครำเสียก่อน
“ผมไม่ต้องการ!”
“นั่นเงินต้องสามพันเชียวนะ นายควรจะเก็บเอาไว้จ่ายค่าเช่าบ้านเดือนนี้ ไม่ใช่ปาทิ้งแบบนั้น” สายใจตวาดใส่อย่างไม่พอใจ แต่พอถูกชายหนุ่มตรงหน้าตวัดตาดุดันมองมาก็จำต้องสงบปากลงทันที
“เงินคือพระเจ้า แต่ไม่ใช่ว่าจะซื้อได้ทุกอย่าง ขอตัวครับ”
“พี่คะ ฉันไม่ได้...”
อุษาพยายามจะเรียกไว้แต่ชายหนุ่มเดินจากไปเสียแล้ว แถมเดินไปไม่กี่ก้าวก็มีผู้หญิงแต่งตัวจัดจ้านเดินมาคล้องแขนอีกด้วย หญิงสาวมองตามไปน้ำตาซึม
สายใจเบ้ปากมอง แม้จะระลึกในบุญคุณ แต่หมอนี่ปากจัดเกินไปจริงๆ “ผู้ชายแบบนี้ไม่เหมาะสมกับเธอหรอกอุษา นู้น... ต้องผู้หญิงสลัมด้วยกันถึงจะเหมาะสม”
“สายใจอย่าพูดแบบนี้สิ”
“หรือว่าไม่เห็นล่ะ”
ใช่ หล่อนเห็นเต็มสองตาเลยทีเดียว เขาคนที่หล่อนปรารถนาสุดหัวใจเดินจากไปพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง
“อาจจะเป็นแค่เพื่อนกันก็ได้”
“เพื่อนมันจะคล้องแขนกันแบบนั้นเหรอ ไม่มีทางหรอก ในสลัมมั่วกันจะตาย นี่เรากลับกันดีกว่า”
สายใจฉุดแขนเพื่อน แต่อุษายังไม่ยอมขยับ “หรือว่าเธออยากจะอยู่ให้ไอ้ขี้ยาสามตัวนั่นมาข่มเหงอีกล่ะ ตามสบายนะ ฉันไม่อยู่ด้วยหรอก”
“ไม่ใช่สักหน่อยสายใจ ฉันก็แค่...”
“ไม่ต้องพูดมาก กลับบ้านได้แล้ว”
แม้ร่างกายจะถูกฉุดกระชากลากถูให้ออกไปจากสลัมแล้ว แต่หัวใจของหล่อนกลับติดแหง็กอยู่กับเขาอย่างแน่นเหนียว
