ในภาพถ่าย มือของเธอสวมแหวนเพชรเม็ดโต และเห็นได้เลือนลางว่ามีชายคนหนึ่งในชุดสูทสีดำกำลังจ่ายเงินอยู่ ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากสามีของฉัน, ลู่หยู คำบรรยายใต้ภาพคือ "แค่บอกว่าปวดท้อง เขาก็พามาซื้อแหวน

ฉันจะเป็นน้องสาวที่เขารักตลอดไป!" ไม่ต้องคิดเลย

โพสต์นี้โจเซียงตั้งใจให้ฉันเห็น ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย

แต่กลับอยากหัวเราะมากกว่า

ส่งหลักฐานมาให้ฉันแบบนี้ โจเซียงเป็นน้องสาวที่ดีของลู่หยูจริงๆ ฉันแคปหน้าจอเก็บหลักฐานไว้

แล้วส่งให้ทนายของฉัน เงินที่โจเซียงใช้เป็นทรัพย์สินที่ได้ร่วมกันในชีวิตสมรสของฉันกับลู่หยู ฉันมีสิทธิ์ที่จะเรียกคืน ฉันให้ทนายจัดเตรียมเอกสารการหย่ารอให้ลู่หยูกลับมา แล้วจะมอบให้เขา

บางทีลู่หยูอาจจะรู้สึกผิด จึงส่งข้อความมาให้ฉัน "เยี่ยนเยี่ยน คืนนี้ฉันจะกลับบ้านกินข้าว เธอทำอาหารรอฉันด้วยนะ" นี่แหละลู่หยู

แม้ฉันจะขอหย่า เขาก็ยังทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใช้ฉันเหมือนแม่บ้าน

ตอนนั้นพ่อแม่ฉันไม่พอใจที่ฉันไม่ทำงานที่มั่นคง และบังคับให้ฉันแต่งงานกับลู่หยู

เพื่อรักษาธุรกิจที่ฉันสร้างมาหลายปี ฉันจึงจำใจต้องกลับมาและแต่งงานตามคำสั่ง หลังแต่งงาน ลู่หยูถึงจะยุ่งกับการไปแข่งที่ต่างๆ

แต่ก็ไม่เคยละเลยฉัน เขากลายเป็นนักแข่งรถหนุ่มที่โดดเด่นในประเทศ

ทุกคนบอกว่าเขาเป็นคนที่ประสบความสำเร็จทั้งด้านงานและความรัก

จนกระทั่งโจเซียงปรากฏตัว ทุกคนก็เปลี่ยนคำพูด

พวกเขาบอกว่าพ่อแม่ของลู่หยูบังคับให้เขาแต่งงานกับฉัน เขาจึงสูญเสียคนรักไป เขาแต่งมาเจ็ดปี

โจเซียงก็รอเขาเจ็ดปี ทุกครั้งที่มีคนพูดแบบนั้น โจเซียงจะดุพวกเขา "พี่ชายฉันกับพี่สะใภ้รักกันดี ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องยุ่ง" ค่อยๆ ทุกคนก็พูดว่าโจเซียงทนทุกข์เพื่อความรักของฉันกับลู่หยู

เธอรับภาระอย่างเงียบๆ

และฉันที่ถูกบังคับให้ทิ้งธุรกิจมาแต่งงานกับลู่หยู

กลายเป็นคนที่ขัดขวางความรักของพวกเขา

ฉันวางเอกสารหย่าบนโต๊ะ ลู่หยูถึงบ้านพอดี "ฉันไม่ได้ให้เธอทำอาหารหรือ?" ฉันคาบบุหรี่ไว้ ใช้ไฟแช็คจุดและพิงโซฟาอย่างเกียจคร้าน "ไม่ทำ" ลู่หยูขมวดคิ้ว น้ำเสียงไม่พอใจ "ฉันแทบไม่มีเวลาได้กลับบ้านกินข้าว ในฐานะภรรยาฉัน เธอทำอาหารให้ฉันไม่ได้หรือ?" "เธอเรียนสูบบุหรี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่?" ฉันค่อยๆ พ่นควัน "ไม่รู้" ลู่หยูโกรธจนหน้าแดง "ฉินเยี่ยน เธอจะจำแค้นและตั้งใจต่อต้านฉันแบบนี้หรือ!" ฉันหัวเราะเบาๆ "ฉันไม่ได้คิดต่อต้าน ฉันแค่ต้องการหย่ากับเธอ"

ลู่หยูเห็นเอกสารหย่าบนโต๊ะ เส้นเลือดบนหน้าผากเต้น "เธอจะให้มันยืดยาวไปถึงเมื่อไหร่!" จนถึงตอนนี้ ลู่หยูยังคิดว่าฉันไร้เหตุผล

ฉันพลิกเอกสารไปหน้าสุดท้าย ชี้ให้เขาเห็นว่าฉันเซ็นแล้ว "เซ็นเลย เราทั้งสองจะได้มีความสุข" ลู่หยูเห็นลายมือของฉัน เขาถึงรู้ว่าฉันไม่ได้ล้อเล่น "เยี่ยนเยี่ยน ทุกอย่างเป็นความผิดของฉัน เธอจะตบหรือด่าฉันก็ได้

เธอจะทิ้งฉันได้ยังไง" "เยี่ยนเยี่ยน เธอไม่ชอบเด็ก เราก็ไม่ต้องมีดีไหม?" "อย่าทำแบบนี้ ความรู้สึกเจ็ดปีจะทิ้งง่ายๆ ได้หรือ ?"

พูดไปพูดมา

ลู่หยูก็แกล้งทำเป็นเศร้า ฉันเห็นเขาทำตัวเหมือนนี้แล้วรู้สึกแย่ "อย่ามาทำให้ฉันรู้สึกแย่ รีบเซ็นเลย" ลู่หยูตาแดง น้ำเสียงแหบ "เยี่ยนเยี่ยน ต้องทำยังไงเธอถึงจะไม่หย่า

?" ฉันคิดสักครู่ แล้วบอกเขาเบาๆ ว่า "ฉันยังไม่เคยเห็นเธอแข่งรถเลยนะ พาฉันไปดูที่สนามแข่งของเธอสิ" ลู่หยูลังเล ฉันก็ถามอย่างเข้าใจว่าควรโทรหาโจเซียงถามความเห็นของเธอไหม

ไม่คิดว่าลู่หยูจะโทรจริงๆ "ไม่เป็นไรหรอกพี่อาหยู พี่สะใภ้อยากไปก็พาเธอไป ไม่ต้องถามฉัน" "พอดีพวกเขาก็อยากเจอพี่สะใภ้เหมือนกัน" สิ่งที่เกิดขึ้นผิดปกติต้องมีเหตุผล

โจเซียงเฝ้ารอเจ็ดปีไม่เคยให้ฉันไปที่ไหน แต่ตอนนี้กลับยอม คงมีอะไรซ่อนอยู่

ลู่หยูถอนหายใจ "ดูโจเซียงสิ เธอเข้าใจดี เธอควรปรับนิสัยของเธอ ผู้หญิงที่แข็งกร้าวไม่ดีนะ" ฉันส่ายหัวด้วยความไม่สนใจ

แบบนี้เรียกแข็งกร้าว? ยังมีที่แข็งกร้าวกว่านี้อีก

陆屿พาฉันไปที่สนามแข่ง ไม่เพียงเพื่อต้องการเห็นฝีมือของนักแข่งรถที่ไม่มีใครเทียบได้เท่านั้น แต่ฉันอยากรู้ว่าหลังจากห่างหายจากสนามแข่งไปเจ็ดปี ฉันยังสามารถควบคุมสนามแข่งได้หรือไม่

ฉันสวมถุงมือสีดำที่เคยใช้ตอนที่ฉันมีชื่อเสียงในสนามแข่งในวันที่ฝนตก และสวมชุดแข่งที่ฉันให้陆屿เตรียมไว้ให้

มองตัวเองในกระจก ก็ยังดูดีอยู่

เมื่อออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันเห็น陆屿และ乔湘กำลังคุยเล่นกับเพื่อนสนิทของเขา

เมื่อเห็นฉันออกมา 乔湘ก็เบิกตากว้าง

“คุณพี่ ทำไมพี่ถึงใส่ชุดแข่งล่ะคะ?”

เมื่อเธอพูดขึ้น ทุกคนก็หันมามองฉัน

“ทำไม? เธอใส่ได้ ฉันก็ใส่ได้ไม่ใช่เหรอ ?”

乔湘เปลี่ยนท่าทางเป็นคนที่รู้สึกเสียใจทันที

“คุณพี่ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น... ฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไรให้พี่ไม่พอใจ …”

陆屿ยืนอยู่ด้านหน้า 乔湘 ขมวดคิ้วตำหนิฉัน

“มีอะไรบอกฉัน ไม่ต้องไปทำแบบนี้กับ湘湘”

ฉันก็ทำท่าทางเสียใจทันที “พี่ค่ะ เจ็ดปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาที่นี่ ครั้งแรกที่พบเพื่อนของพี่ คุณก็ไม่ให้ฉันมีหน้าเลย ”

ปกติฉันจะมีท่าทางไม่สนใจอะไร แต่พอเห็นฉันทำตัวน่ารัก 陆屿ก็ดูจะเขินอาย

“เรื่องนี้จบไปแล้ว 烟烟 มานี่ซิ”

ฉันเดินไปที่ข้าง陆屿 พอดีแทรกที่นั่งของ乔湘

“ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือพี่สะใภ้ของพวกเธอ 秦烟”

ฉันทักทายพวกเขา แต่พวกเขาทำเหมือนไม่เห็นฉัน

乔湘ที่เคยดูโกรธ ตอนนี้กลับรู้สึกสะใจ

เมื่อไม่มีใครสนใจฉัน 乔湘ก็รีบมานั่งข้างฉัน

“โอ้ คุณพี่ พวกเขาปกติเป็นแบบนี้ อย่าโกรธพวกเขานะคะ”

ทันใดนั้นเธอก็ร้องเสียงแหลม

“นี่...นี่มันเป็นไปได้เหรอ...”

เธอใช้มือหนึ่งปิดปากด้วยท่าทางไม่เชื่อ และอีกมือก็บีบข้อมือฉันยกขึ้น แรงมากจนฉันไม่สามารถปล่อยได้

ทุกคนหันมามองมือของฉัน หรือจะพูดให้ถูกคือถุงมือสีดำที่ฉันสวม

“กุหลาบดำ, นักแข่งที่มีชื่อเสียง ...ไม่มีทาง...”

“กุหลาบดำเลิกแข่งไปเจ็ดปีแล้ว คุณจะมีถุงมือของเธอได้ยังไง?”

“มันต้องเป็นของปลอมแน่ กุหลาบดำจะเป็นแม่บ้านได้ยังไง เธอคงไม่เคยได้ยินชื่อกุหลาบดำด้วยซ้ำ”

เพื่อนสนิทของ陆屿พูดกันไม่หยุด คำพูดของพวกเขาเต็มไปด้วยความสงสัยว่าฉันมีถุงมือของกุหลาบดำได้อย่างไร

陆屿เห็นสถานการณ์ก็ขมวดคิ้ว

“กุหลาบดำเป็นยอดนักแข่งหญิง ตอนที่เธอมีชื่อเสียงในสนามแข่งในวันที่ฝนตก อายุสิบเจ็ด เธอใช้ถุงมือคู่นี้”

“ตอนที่เธอได้แชมป์ เธอวางถุงมือนี้ไว้ที่ตำแหน่งหัวใจของเธอ จากนั้นชื่อกุหลาบดำก็โด่งดัง”

“แต่เธอเลิกแข่งไปเจ็ดปีแล้ว คุณจะมีของเธอได้ยังไง?”

ฉันทำตาโตอย่างไร้เดียงสา

“ที่แท้กุหลาบดำเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ. ..ฉันมีถุงมือของเธอแล้วทำไม มันแปลกเหรอ?”

乔湘ดูร้อนรน ดึงฉันพูดเบาๆ ว่า “คุณพี่ คุณไม่ใช่คนในวงการนี้ ไม่รู้ว่ากุหลาบดำมีความหมายกับพวกเขาแค่ไหน”

“เห็นถุงมือที่เป็นตัวแทนกุหลาบดำอยู่ในมือแม่บ้าน ...พวกเขาคงโกรธกันบ้าง”

แม้ว่าเธอจะพูดเบาๆ แต่เสียงดังจนทุกคนได้ยิน

“อ้อ? งั้นหมายความว่า ฉันไม่คู่ควรกับการมีความเกี่ยวข้องกับกุหลาบดำเหรอ”

乔湘ตาแดงเล็กน้อย ดูอาย

“คุณพี่ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น...”

陆屿ตบโต๊ะด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“秦烟 湘湘เตือนคุณด้วยความหวังดี คุณก็ยังรังแกเธอ คิดว่าพวกเราไม่อยู่เหรอ?”

“ใช่ กุหลาบดำเป็นคนที่คุณจะเอาไปเปรียบเทียบได้ยังไง

” “ไม่น่าแปลกใจที่阿屿ไม่เคยพาเธอออกมานานเจ็ดปี พอออกมาก็ทำให้ขายหน้า ถ้าเป็นฉันก็ไม่พามา”

“阿屿 คุณไม่ได้เคยถูกกุหลาบดำเชิญไปไหม? คุณรู้จักกุหลาบดำดีที่สุด”

陆屿มีความภาคภูมิใจในดวงตา

“ตอนนั้นกุหลาบดำเชิญฉันหลายครั้ง แต่ตอนนั้นฉันมีธุระ เลยต้องปฏิเสธ

” “秦烟 กุหลาบดำไม่ใช่คนที่คุณจะเอาไปเปรียบเทียบได้แน่ๆ ถุงมือคู่นี้ต้องเป็นของปลอม”

เมื่อเห็นพวกเขาทุกคนพูดด้วยความมั่นใจ ฉันอดหัวเราะไม่ได้

“กล้าเดิมพันกับฉันไหม?”

“เดิมพันอะไร?”

“ท้าพนันว่าฉันคือกุหลาบดำจริง ถ้าคุณแพ้ ต้องหย่ากับฉันและออกจากบ้านไปแบบไม่มีอะไรติดตัว”