"ศิลาขา~ หนูมาแล้ว" เสียงหวานของพิกเล็ตดังขึ้นมาตั้งแต่หน้าประตูห้องทำงานของชายหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา อย่างศิลา มาเฟียหนุ่มลูกครึ่งไทย - อังกฤษ เขาเป็นคู่ค้าทางธุรกิจของเจราไมอาห์ ไซลัส เขามาดูงานแทนผู้เป็นบิดา แต่ทว่าก็ต้องมาถอนหายใจหนักๆ ราวกับเบื่อหน่ายอยู่แบบนี้แหละ เพราะไม่คิดว่าหลานสาวของตระกูลจะมาตามติดเขาต้อยๆ แบบนี้
"ไม่ชอบเหรอวะ น้องก็น่ารักดีนะ ตัวเล็กๆ สเปคกูเลย เวลาถูกเด็กอ้อนคงใจเหลวเป็นน้ำอ่ะ แค่เสียงก็กินขาดแล้ว ศิลาคะ ศิลาขา ปากบอกไม่ชอบ แต่แววตามึงอยากกินน้องเขาแล้ว" ชายหนุ่มผู้มีนามว่า ไซม่อน เพื่อนชายคนสนิทของศิลา ที่เป็นทั้งมือขวาและเพื่อนดื่ม
"หึ น่ารักตายหล่ะ กูไม่ชอบเด็ก โดยเฉพาะเด็กดื้อๆ" เสียงเรียบเอ่ย เขามองสาวน้อยสวมชุดเดรสสีชมพู ผมสีดำขลับถูกจับถักเปียพร้อมกับติดโบว์ทั้งสองข้าง ในมือถืออาหารมาหลายอย่าง เดาว่าคงเป็นฝีมือเธอทำนั่นแหละ
เพราะเธอมักจะเอาข้าวมาให้เขาทานทุกวันที่นี่เป็นประจำ
หมับ!
"หึ" ไซม่อนกระตุกยิ้มน้อยๆ มองดูเพื่อนสนิทอย่างรู้ทัน โดนเด็กจีบทุกวันจนตกหลุมตัวเองแล้วยังไม่รู้ตัวอีก เด็กมานั่งตักขนาดนี้แล้วยังไม่ผลักออกอีก แถมยังกอดรัดเอวบางของพิกเล็ตราวกับแม่เหล็ก
"หัวเราะอะไร?" เสียงเรียบเอ่ย พร้อมกับปรายตามองเพื่อนสนิทให้มันไสหัวออกไปสักที
"งั้นผมไปแล้วนะครับนาย ทานขนมหวานให้อร่อย อ๋อ ไม่สิ ทานข้าวให้อร่อยนะครับ น้องพิกเล็ต" ไวม่อนหันมาพูดกับสาวน้อยด้วยรอยยิ้มเจ้าชู้ เพราะพิกเล็ตรู้ว่าเขาไม่ใช่แค่ลูกน้องคนสนิทของศิลา แต่เป็นเพื่อนด้วย
"ค่ะ" เธอพยักหน้ายิ้มหวาน พร้อมกับแก้มที่เห่อร้อนมากๆ
"อ่ะแฮ่ม ออกไปได้ละ" เขากระแอมไอเพื่อจัดหวะของคนทั้งสอง ไม่รู้ว่าทำไมต้องหงุดหงิดด้วยเวลาที่ยัยตัวเล็กนี่ส่งยิ้มให้คนอื่นนอกจากเขา
"ค้าบบ"
เมื่อไซม่อนออกไป สาวน้อยก็พูดขึ้นในทันที เพราะไม่มีใครมาขัดจังหวะที่เธอจะจีบเขาอีกแล้ว
"ศิลาหิวมั้ยคะ วันนี้พิกเล็ตทำอาหารที่ศิลาชอบทานมาด้วยค่ะ พิกเล็ตให้คุณย่าสอนตั้งหลายวันเลยนะเนี่ย" พิกเล็ตยิ้มหวาน เวลาอยู่กับคนที่ชอบ เธอก็จะมีความสุขมากๆ แบบนี้แหละ
"อืม" เขาครางรับในลำคอเบาๆ เพียงเท่านั้น ทว่าอ้อมแขนแกร่งก็กอดเอวคอดกิ่วเอาไว้กันเธอตกลงพื้นอย่างลืมตัว ก่อนจะนึกขึ้นได้ก็ใช้มือวางทับไว้ใกล้ๆ หัวเข่าเล็กเพื่อปิดชายกระโปรง เพราะในห้องมีกล้องอยู่สามตัว
"ฉันเป็นพี่เธอ เมื่อไหร่จะเลิกเรียกชื่อเฉยๆ สักที" เขาก็บ่นไปงั้นแหละ เพราะไม่มีใครที่เรียกเขาแบบนี้เหมือนเธอหรอก โดยเฉพาะคนที่อายุน้อยกว่าน่ะนะ
"ไม่เอาค่ะ พิกเล็ตอยากเลี้ยงแบบนี้ เวลาผู้หญิงมาจีบศิลา หนูจะบอกว่าศิลาเป็นของหนูคนเดียว"
"หึ แก่แดด"
"ก็ใช่ค่ะ หนูแก่แดดกับศิลาคนเดียวแหละ" เด็กสาวพูดพร้อมกับกระตุกคิ้วอย่างน่ารัก เธอเอนหลังพิงกับอกแกร่งอย่างถือวิสาสะ ในมือกำลังแกะช็อคโกแลตที่กะว่าจะกิน แต่ทว่าเสียงเรียบก็เอ่ยขึ้นมาก่อน
"ไหนบอกว่าทำอาหารมาให้ทาน ฉันเห็นมาถึงก็กินแต่ของที่ตัวเองชอบ"
"โอ๋ๆ ไม่งอนหนูน๊า"
"ไม่ใช่เพื่อนเล่น" ปากพูดแต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไร หากคนอื่นบีบแก้มเขาแบบนี้ ป่านนี้มือของมันคงอยู่ในบ่อจระเข้
"ก็หนูกำลังเล่นอยู่ไงคะ เล่นศิลาคนเดียวด้วย ว่าไงคะ ศิลาจะเล่นกับหนูมั้ย?" แววตาออดอ้อนส่งไป
ให้ตายเถอะ ยัยเด็กนี่ใสซื่อจริงรึเปล่าเนี่ย ทำไมคำพูดคำจาถึงอ่อยผู้ชายได้มากขนาดนี้ โครตดื้อฉิบหาย!
@Foryou club
แกร๊งง!!
เสียงแก้วแอลกอฮอล์กระทบกับกันระหว่างกลุ่มเพื่อนของมาเฟียหนุ่มที่มีชื่อว่า ศิลา มาเฟียหนุ่มลูกครึ่ง ไทย - อังกฤษ ที่วันนี้เขามาแฮงเอาต์กับกลุ่มเพื่อนที่คลับของเพื่อนสนิทที่มีชื่อว่า เดเมียน มีฝาแฝดที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันที่มีชื่อว่า เดม่อน มาเฟียหนุ่มเชื้อสายอังกฤษแท้ ส่วนอีกคนที่อยู่ข้างๆ มีชื่อว่า ไซม่อน ชายหนุ่มที่มีเชื้อสายไทย - อังกฤษ เหมือนกับศิลา แต่มาทำงานเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของศิลาเพราะเบื่อธุรกิจที่บ้าน ทั้งสองเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กๆ เพราะบ้านอยู่ข้างกัน มาเรียนที่อังกฤษพร้อมๆ กัน เพราะพ่อแม่สนิทและรู้จักกัน ทำธุรกิจร่วมกัน จนกระทั่งมาพบกับสองพี่น้องฝาแฝดอย่าง เดเมียนและเดม่อน ที่เกิดห่างกันแค่หนึ่งนาที
นิสัยใจคอต่างก็มีความคล้ายกัน จึงมาเป็นเพื่อนกันได้
เริ่มจากมาเฟียหนุ่มอย่างศิลา หนุ่มหล่อหน้าดุ หรือจะเรียกว่า หล่อแบบดุๆ ใบหน้าเย็นชา ขรึมๆ เงียบๆ พูดน้อย เดาความคิดได้ยากมาก เวลาโหดก็โหดเอาเรื่อง เพลย์บอยเสือซุ่มตัวพ่อ กินผู้หญิงเงียบๆ แต่ถ้าได้ควงออกนอกหน้านอกตา ก็จะทำเอาคาดไม่ถึง กินผู้หญิงที่คนต่างรู้จัก อย่างดารา เซเลบริตี้ นางแบบแถวหน้าระดับโลก แต่มากสุด น่าจะเป็นลูกสาวมาเฟีย หรือพวกมาเฟียด้วยกัน
ต่อมาก็ไซม่อน เงียบๆ เย็นชา ดุๆ ไม่ต่างกัน แต่ก็มีความทะเล้นอยู่บ้าง เรียกว่าสมกับเป็นเพื่อนสนิทกันมากๆ ไอ้นี่มันเสือซุ่มไม่ต่างจากผู้เป็นนาย กินเงียบๆ เสือผู้หญิงตัวพ่อ เอาภาพลักษณ์ที่แสนจะเนิร์ดๆ หลอกผู้หญิงมากินตับเป็นประจำ
ปิดท้ายด้วยสองแฝด หล่อ รวย ดุๆ แต่ก็มีความอ่อนโยนบ้าง ทะเล้นบ้างตามอารมณ์ แต่เวลาโหดก็โหดเอาเรื่องอย่างเปิดเผย ที่สำคัญ หึงหวงหนักมาก โดยเฉพาะของเล่นชิ้นโปรด หากมีเมีย รับรองว่าเมียเกรงแน่นอน ยิ่งคูณสอง เข้าไป บอกเลยว่าจบ!
"แล้วนี่มึงมานั่งทำหน้าเครียดทำไมวะ ไม่ดีใจรึไงที่หลานสาวตระกูลมาเฟียใหญ่ตามติดมึง มีแต่ได้ผลประโยชน์ล้วนๆ ไม่ชอบอ๋อวะ? งานมึง ธุรกิจมึงที่นี่ถ้าอะไรไม่เข้าที่เข้าทาง มึงจับลูกเค้าทำเมียก็สิ้นเรื่อง มานั่งอมทุกข์อะไร" เดเมียนเอ่ย
"เสี่ยขา~ หนูมาแล้ว"
ทว่าระหว่างที่กำลังคุยกัน ก็มีสาวสวยหุ่นดี เซ็กซี่ แต่งตัวยั่วสวาทชาย
"หึ มาแล้วเหรอคะ~" ชายหนุ่มเจ้าคารมอย่างสองพี่น้องฝาแฝดก็เดินเข้ามานั่งระนาบข้างลูบไล้นัวเนียอย่างไม่อาย
"อยากเย็xไปเปิดห้องสิวะ แล้วนี่พวกมึงเซ็กส์หมู่รึไง?" ก็พอรู้มาว่า ฝาแฝดบางคู่ก็ชอบใช้ของเหมือนๆ กัน แต่ไม่คิดว่าจะใช้ผู้หญิงคนเดียวกันด้วย
"ก็เออดิ อร่อยจะตาย ใช่มั้ยคะคนสวย เราไปกินแซนวิชกันดีกว่าค่ะ" พูดจบ สองพี่น้องก็กระชากตัวสาวสวยเดินออกไปในทันที เจอผู้หญิงแล้วทิ้งเพื่อน
ต้องบอกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเด็กพวกมันเลยจะดีกว่า เด็กคนโปรดด้วย "อนาคตคงได้เป็นเมียแหงๆ เห็นแววทาสเมียมาแต่ไกล เห็นมั้ยนั่น" ไซม่อนชี้นิ้วไปอีกทางที่เพื่อนๆ เดินไป จะเห็นว่าไอ้เดม่อนแทบจะเทิดทูนผู้หญิงคนนั้นราวกับเมีย
"เอาตัวมึงให้รอดก่อนเถอะ"
"เอ้าไอ้นี่.."
"เดี๋ยวกูมา" พูดจบศิลาก็เดินออกไปราวกับกำลังมองเห็นอะไรบางอย่าง
.
"กลับเถอะ มันดึกแล้ว แดดดี้จะดุเอา" พิกเล็ตเอ่ยบอกเพื่อนสนิททั้งสองคนอย่าง ลอร่า และคาร่า เพื่อนสนิททั้งสอง เธอมองดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือสวยอย่างปลงตก ด้านหลังมีบอดี้การ์ดส่วนตัวที่แดดดี้เธอสั่งให้ตามมาดูแลอยู่ไม่ห่าง
"ฮือ ยังสนุกอยู่เลยอ่ะ"
"งั้นฉันไปเข้าห้องน้ำแปปนึงนะ" เธอบอกกับเพื่อนๆ ก่อนจะหันมาบอกบอดี้การ์ดคนสนิทว่าไม่ให้ตามมา ตอนแรกไม่ยอมหรอก แต่เธอขู่ไว้น่ะสิ
"อ๊ะ!"
หมับ!
เธอตกใจเมื่อระหว่างที่กำลังจะเดินไปทางห้องน้ำ เธอไม่ได้ใช้ห้องน้ำรวมหรอก แดดดี้บอกว่าคลับนี้เป็นของคนรู้จัก เธอจึงไม่ได้อยู่ชั้นล่างและใช้ห้องน้ำรวม แต่อยู่แบบวีไอพีโดยเฉพาะ แดดดี้อยากให้เธอปลอดภัย เธอขอมาเปิดหูเปิดตาเป็นครั้งแรก กว่าท่านจะใจอ่อนก็อ้อนอย่างหนัก
จะบอกยังไงดีหล่ะ เธอไม่ค่อยได้ทำอะไรนักหรอก ไปเรียน คนที่บ้านก็จะไปรับกลับบ้านทุกวัน ไม่ได้ไปเที่ยวกับเพื่อนบ่อยๆ ครอบครัวหวงเธอ เลี้ยงอยู่ในกรอบบ้างอะไรบ้าง แด๊ดกับมี๊เป็นห่วงเธอมาก เพราะกลัวว่าเธอจะถูกผู้ชายหลอก แต่เว้นไว้คนหนึ่งนะ ผู้ชายที่เธอตามจีบอยู่ทุกวัน เขามีชื่อว่าศิลา เพราะครอบครัวเรารู้จักกัน
และเขาก็เป็นรักแรกของเธอ..
"เป็นเด็กเป็นเล็ก มาเที่ยวทำไมที่แบบนี้" เสียงราบเรียบเอ่ย ในขณะที่กักขังร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนโดยการค้ำแขนทั้งสองข้างกักขังยัยตัวเล็กไว้ที่ผนังกำแพง
หมับ!
"ศิลา!? ศิลามาด้วยเหรอคะ?" พอเห็นแบบนั้นเธอก็โผล่เข้าไปกอดเอวสอบในทันที เพราะเธอสูงระดับหน้าอกของเขาเพียงเท่านั้น ทว่าอีกคนก็ไม่ผลักเธอออก
"กลับบ้าน จะไปส่ง" เขาไม่พูดอะไรมาก ตัดบท จับมือเล็กเดินตามออกมาในทันที
"เอ่อ คุณศิลา" บอดี้การ์ดหนุ่มมองผู้เป็นนายและชายหนุ่มที่รู้จักดีอย่างงงๆ มาด้วยกันได้ยังไง
"ขับรถตามมาห่างๆ แล้วกัน ไปส่งเพื่อนพิกเล็ตด้วย ส่วนพิกเล็ตฉันจะไปส่งเอง" พูดแค่นั้นก็จับมือเล็กเดินออกมาเพื่อที่จะไปส่งเธอที่บ้านของเธอ
"ทำไมไม่คาดเข็มขัดนิรภัย" เขากำลังจะออกรถ เมื่อขึ้นมานั่งบนรถสปอร์ตสีดำลูกรักราคาหลายสิบล้าน ที่วันนี้พาออกมาเปิดหูเปิดตา
"หนูคาดไม่เป็นค่ะ ศิลาคาดให้หนูหน่อยสิ" เสียงหวานเอ่ยราวกับออดอ้อน พร้อมส่งสายตาแป๋วๆ ไปให้ชายหนุ่มข้างกายที่เธอรักมาหลายปี
"มารยา"
"นะคะ น๊า"
"อืมม.." เขาครางรับในลำคอแผ่วเบา ก่อนจะแกล้งหันหน้าหนีแก้เก้อ ไม่รู้ทำไมเห็นเด็กนี่ทำเสียงและส่งสายตาออดอ้อนทีไร รู้สึกใจสั่นๆ แปลกๆ ทุกที
หมับ!
"จุ๊บบ!" เมื่อเข้าโน้มตัวมาหมายจะคาดเข็มขัดให้เธอ จนทำให้หน้าของเธอและเขาใกล้ชิดกัน เห็นแบบนั้นเธอจึงยกเรียวแขนทั้งสองข้างคล้องลำคอแกร่ง พร้อมกับกดจูบเบาๆ ที่มุมปากของเขาอย่างเคยชิน เธอมักจะฉวยโอกาสจุ๊บแก้มเขาบ่อยๆ
"แก่แดด" เขาเอ่ยอย่างคาดโทษ ยัยเด็กนี่ชอบฉวยโอกาสหลอกจุ๊บแก้มเขาบ่อยๆ แต่เขาก็ชินแล้วแหละกับการกระทำของเธอ แต่ถ้าไปทำแบบนี้กับคนอื่นน่ะไม่แน่
"หนูแก่แดดกับศิลาคนเดียวแหละ เมื่อไหร่ศิลาจะรับรักหนูสักทีนะ หนูเหนื่อยแล้วน๊า ถ้าหนูไปรักคนอื่นศิลาจะคิดถึงหนูมั้ย~" เธอเอ่ยถามลองเชิง และทำเสียงคล้ายเมาๆ เล็กน้อย
"ง่วงก็นอน" เขาตัดบทและจับมือเธอออกไปจากลำคอ เพื่อจะพาเธอไปส่งที่บ้าน ไม่รู้ทำไมได้ยินเธอพูดแบบนี้ แล้วคิดถึงว่าเธอไปรักคนอื่น หัวใจก็รู้สึกบีบรัดแปลกๆ ทั้งที่เธอพูดแบบนี้มาตั้งนานแล้ว...
@คฤหาสน์เดวิน
"สงสัยยัยหนูจะกลับมาแล้ว" อันดาที่ยังไม่นอนเพราะรอคอยลูกสาวก็รีบผุดลุกขึ้นจากโซฟากลางห้องโถงรับแขกเพื่อเดินไปรับพิกเล็ตที่เพิ่งมาถึงที่บ้าน
"กลับมากับใคร?" เสียงราบเรียบของเดวินเอ่ย จากนั้นก็เดินตามหลังภรรยามาติดๆ
"อ้าว นึกว่าใคร ตาศินี่เอง" อันดาที่เห็นว่าใครเป็นคนมาส่งลูกสาวก็โล่งใจลงและเลิกสงสัย ก่อนจะเดินไปรับลูกสาวเข้ามาในบ้าน เพราะตอนนี้ยืนรออยู่หน้าประตูบ้านใหญ่
"เมารึเปล่า" เดวินเอ่ยถาม พรางสำรวจมองดูหนุ่มสาวอย่างจำผิด เผื่อว่าพิกเล็ตจะเมาแล้วทำอะไรไม่งาม
"ไม่ค่ะ พิกเล็ตไม่ได้เมา" เธอเอ่ย แล้วเดินเข้าไปจับแขนมารดาด้วยความเคยชิน
"แล้วนี่มาด้วยกันได้ยังไงหล่ะเรา เข้ามาในบ้านก่อนมา ขับรถมาค่ำๆ มืดๆ พักก่อนค่อยกลับดีกว่านะลูก" อันดาเอ่ยด้วยความหวังดี ทว่าผู้เป็นสามีพูดแทรกขึ้นเสียก่อน
"ค่ำมืดแล้วให้ศิลาเค้ากลับไปเถอะ ขอบใจที่มาส่งน้อง ไปลูกเข้าบ้านไปอาบน้ำเข้านอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปเรียน" เดวินตัดบท พร้อมกับเรียกลูกสาวเข้าไปในบ้าน เพราะเขาก็ไม่ค่อยจะปลื้มเด็กนี่เท่าไหร่ ผู้ชายแบบนี้ ผู้หญิงคงมีเยอะแน่นอน เขาไม่อยากให้พิกเล็ตเสียใจกับอะไรแบบนี้ บอกกี่ทีก็ไมเคยจะฟัง นี่ถ้าไม่ติดว่ารู้จักกับครอบครัวเด็กนั่น ป่านนี้คงสั่งห้ามพิกเล็ตเข้าใกล้มันแล้ว
"เอ่อ น้าขอโทษด้วยนะลูกที่คุณอาเค้าเสียมารยาท พอดีว่าเป็นห่วงน้องไปหน่อยน่ะ" อันดาบอกกับเด็กหนุ่มเพื่อไม่เป็นการเสียมารยาท
"ไม่เป็นไรครับ งั้นผมไม่รบกวนแล้ว ผมขอกลับบ้านก่อนนะครับ สวัสดีครับ" มาเฟียหนุ่มยกมือไหว้ผู้ใหญ่ก่อนกลับ จากนั้นก็กลับขึ้นไปนั่งบนรถ
"จ้ะ ขับรถดีๆ นะลูก"
.
"ไปเจอกันได้ยังไง แล้วลูกน้องแด๊ดไปไหน" ตอนนี้เดวินยืนกอดอกสอบสวนลูกสาวราวกับนักโทษด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ซึ่งพิกเล็ตก็นั่งหน้าสลดหน้าหดเหลือสองนิ้ว
"อย่าไปสอบสวนลูกนักเลยค่ะ นานๆ เองที่ลูกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอก คุณควรให้ลูกไปเรียนรู้สิ่งต่างๆ ภายนอกบ้างนะคะ เพราะเราเองก็ไม่ได้จะอยู่กับลูกตลอดไปนะ ยังไงสักวันพิกเล็ตก็ต้องมีคนรัก มีครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนเราไงคะ" อันดาพยายามพูดกับผู้เป็นสามีเสียงอ่อน พร้อมกับส่งสายตาให้ลูกสาวรีบขึ้นห้องไปนอน
"ให้ท้ายกันตลอด ผมไม่อยากให้ลูกไปใกล้เด็กนั่น ดูก็รู้ว่าเด็กนั่นผู้หญิงคนเยอะแยะ ถ้าให้พิกเล็ตไปอยู่กับมัน สักวันคงเสียใจ ไม่รู้แหละ ผมไม่ยอมให้ลูกรักมัน คนที่ดีกว่ามันมีตั้งเยอะ" พูดจบก็เดินหนีภรรยาขึ้นห้องนอนไปอีกคน
เธอเองก็เข้าใจแหละ ตอนแรกที่เราสองคนอายุยี่สิบย่างสามสบ รักกันใหม่ๆ สร้างครอบครัวกัน ความคิดก็ต่างกันไปแต่ละช่วงอายุ และยิ่งเปลี่ยนสถานะมาเป็นพ่อแม่คน ก็เลยนิสัยและความคิดเปลี่ยนไปตามกาลเวลาเพราะความห่วงใยและความรักที่มีต่อลูก
.
"ตื่นมาทำไมตอนนี้ เป็นเด็กเป็นเล็กทำไมไม่นอน" พิกเล็ตที่เดินขึ้นบรรไดมา ก็พบกับน้องชายอย่าง ราฟาเอล หรือว่า ราฟ ที่กำลังเดินง่วงๆ ออกมาจากห้องนอนข้างๆ กับเธอ
"หิว" สั้นๆ จากนั้นก็เดินผ่านผู้เป็นพี่สาวไปด้วยใบหน้าที่เย็นชาและบอกบุญไม่รับ
ราฟเป็นแบบนี้มาตั้งแต่โตขึ้นอายุ 12 จนตอนนี้ 14 แต่ที่เป็นไม่ใช่อาการของเด็กที่มีปัญหาหรอก แต่เพราะโลกส่วนตัวสูงมาก พูดน้อยเย็นชา พูดแทบนับคำได้ ใบหน้านี่เหวี่ยงราวกับผู้หญิง ซึ่งเธอก็ชินแล้วแหละ
แกร๊ก!
พิกเล็ตนั่งลงบนเตียงด้วยรอยยิ้ม เมื่อนึกถึงช่วงที่นั่งรถมาด้วยกันกับศิลา อยากหยุดเวลาอยู่ด้วยกันนานๆ แต่ทำไม่ได้เพราะผู้เป็นพ่อไม่ชอบศิลา เธอสัมผัสได้
Piglet : ถึงบ้านรึยังคะ
เธอส่งข้อความไปหาเขาด้วยใจที่จดจ่อ เธออยากรู้ว่าเขาถึงบ้านรึยัง เฮ้อ คิดถึงจัง
Sila : อืม
ตอบมาแค่นี้จริงหรอ...
จากที่ยิ้ม ตอนนี้หุบยิ้มลงในทันควัน
Piglet : พรุ่งนี้ศิลาไปทำงานมั้ย หนูไปหาได้รึเปล่า..
ไม่ตอบสินะ น่าน้อยใจชะมัด ไม่ได้ๆๆ เธอจะยอมแพ้แบบนี้ไม่ได้พิกเล็ต เป็นแบบนี้มาตั้งหลายปี แค่นี้จิบๆ เธอนั่งรอสักพักเขาอ่านแต่ไม่ได้ตอบ สุดท้ายก็หนีไปอาบน้ำนอนเพราะแอบน้อยใจอยู่คนเดียว
เช้าวันต่อมา
@UNIVERSITY OF OXFORD
"นี่ ทำไมหน้าตาไม่สดชื่นจังเลย" ลอร่าเอ่ยถามเพื่อนสาวด้วยความอยากรู้ เพราะวันนี้พิกเล็ตแปลกไป เงียบๆ ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา หน้าตาไม่สดใสเหมือนปกติ
"เปล่าหรอก นอนดึกน่ะ แล้วนี่พวกแกทำไงให้ตื่นเช้าได้แบบนี้ เมื่อคืนก็เห็นดื่มกันอยู่สองคน" คราวนี้เธอเป็นฝ่ายเปลี่ยนไปถามเพื่อนๆ ทั้งสองกลับไปบ้าง
"ก็แทบลุกไม่ไหวนั่นแหละ แต่เสียงสวรรค์ปลุก" เสียงสวรรค์ที่ว่าก็ผู้เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดนั่นแหละ ยิ่งได้ยินเสียงร้องปลูกนะ ไม่อยากตื่นก็ต้องตื่นกันทั้งนั้นแหละ
หลังจากเลิกเรียน เธอเองก็ตรงกลับไปที่บ้านและไม่ได้แวะไปไหนอีกเลย เธอน้อยใจมากๆ ปกติเขาไม่เคยอ่านที่จะไม่ตอบเธอแบบนี้เลย อย่างน้อยเขาก็ตอบกลับมาบ้าง ถึงแม้ว่ามันจะสั้นก็ตาม
"เหอะ! ไม่คิดจะตอบกลับมาเลยสินะ" เธอพึมพำอย่างน้อยใจ นอนรอข้อความของเขาตั้งนาน
.
ศิลาที่กำลังนั่งเคลียร์งานหัวแทบหมุน เขาเองก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะตอนนี้งานรัดตัวเอามากๆ เมื่อวานนี้บิดาจู่ๆ ก็อาการกำเริบและรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลเพราะโรคหัวใจนั่นแหละ อาทิตย์หน้าก็ต้องผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจแล้ว และต้องลุ้นเอามากๆ ว่าจะเป็นยังไง เขาจึงต้องกลายมาทำงานสองทาง งานตัวเองและธุรกิจครอบครัวที่ทำมาตั้งแต่สมัยปู่ย่าตายาย ไม่ได้สนใจอะไรไปมากกว่างาน จนแทบลืมไปเลยว่ามีใครบางคนรอคอยข้อความของเขาอยู่...
