มหาวิทยาลัย CH

“พวกมึงดูดิวะ เด็กปี1 รุ่นนี้แม่งน่ารักฉิบหาย” เวหาพูดพร้อมกับชี้ไปทางสาวๆรุ่นน้องปี1ที่นั่งกันเป็นแถวอยู่กับกิจกรรมรับน้องของทางมหาลัยวันนี้รวมเด็กหลายคณะไว้ด้วยกันหมดเลยจึงทำให้ได้เห็นสาวๆสวยๆน่ารักมาให้หนุ่มได้มองเป็นอาหารตา

 “งานดีจริงวะ ดูน้องนิเทศกลุ่มนั้นดิว่ะ“ ออสตินหนุ่มลูกครึ่งของกลุ่มนี้พูดขึ้นพร้อมกับชี้ไปทางรุ่นน้องนักศึกษาปี1ที่นั่งเรียงรายกันอยู่

 “พวกมึงนี่แม่งน่ารำคาญจริง เบาๆดิ๊กูจะนอน” ธาวินพูดบ่นออกไปพร้อมกับฟุบหน้าลงกับม้านั่งเขาเหนื่อยอยากจะนอนพักสายตาสักแปบแต่ไอ้พวกนี้ก็ดันพูดเสียงดังขึ้นมา

“ก็กูบอกแล้วอย่าหักโหมเมื่อคืนโยกกันมันส์ยันเช้าเลยสินะ” สายฟ้าพูดพร้อมกับส่ายหัวในท่าทีง่วงนอนของเพื่อนสนิท

ก็เมื่อคืนพวกผมอยู่กันที่ผับของไอ้สายฟ้า ที่นี่เป็นกิจการครอบครัวของเพื่อนผมมีเปิดทั้งบ่อน โต๊ะพนัน ผมและเพื่อนๆนั่งดื่มกันเกือบตี1 ระหว่างที่นั่งดื่มกันอยู่ที่โต๊ะVIP ก็มีหญิงสาวหน้าตาสะสวย หน้าอกโต แต่งชุดเดรสเกาะอกรัดรูปสีแดงสุดเซ็กซี่เดินเข้ามาหาผมที่โต๊ะ เธอบอกอยากรู้จักผม ผมก็เลยพาเธอไปทำความรู้จักกันให้รู้ทุกซอกทุกมุมของกันและกันบนห้องชั้นบนของผับไอ้สายฟ้า

 “เด็กนั่นหน้าตาดูคุ้นๆอยู่นะ แต่กูนึกไม่ออก” แล้วเวหาก็พูดขึ้นอีกครั้งพูดพร้อมกับชี้ไปทางน้องปี1คนนึงที่นั่งอยู่ในแถว ผมก็อยากจะรู้ว่าใครก็เลยเลิกก้มหน้ายันกายลุกขึ้นแล้วหันมองไปทางมือของเวหา

 เธอคนนี้ทำสีผมสีแดงรับกับผิวที่ขาวของเธอ ใบหน้ารูปไข่ได้รูป ปากกระจับ สวยธรรมชาติดูดีมีเสน่ห์

และผมที่อยู่ในอาการค้างนิดหน่อยก็เกิดจำใบหน้าของสาวน้อยคนนี้ได้ เธอก็คือเด็กผู้หญิงมัธยมปลายคนนั้นที่เคยเข้ามาสารภาพรักกับผม ตอนนั้นผมอยู่ปี1 ส่วนเธออยู่แค่เพียงชั้นมัธยมปลาย ม4 เท่านั้น

“กูจำได้ล่ะ เด็กนั่นไงที่มาสารภาพรักกับมึงไงไอ้วิน น้องดูโตและน่ารักขึ้นเยอะเลยว่ะ” เวหาพูดพร้อมกับจับไหล่ผมและคอยดูท่าทีของผมว่าผมนั้นจำเด็กสาวคนนั้นได้หรือเปล่าซึ่งแน่นอนผมจำเธอได้ยัยเด็กคนนั้นที่ตอนนั้นยังเป็นแค่เด็กน้อยอยู่แค่ม.4เท่านั้นแต่ดันมาสารภาพรักกับผม

“หึ  ” ผมพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้านิ่งไม่ได้แสดงอาการทางสีหน้าออกมาแต่อย่างใด

 “อ๋อเออใช่! ยัยเด็กม.ปลายที่ตอนนั้นพวกเราเจอที่ห้างตอนไปกินข้าว”ออสตินพูดออกมาเมื่อนึกขึ้นได้

“ ตอนนี้น้องน่ารักมาก กูอยากเข้าไปจีบน้องเลยว่ะ” เวหายิ้มแล้วหันมาพูดกับผมแบบทีเล่นทีจริง

“.....“ ผมเงียบไม่ได้ตอบเพื่อนกลับไป ใช้สายตามองไปยังกลุ่มของเด็กคนนั้น ในตอนนั้นเมื่อ3ปีที่แล้วเธอยังเด็กเกินไป แต่ในตอนนี้เด็กสาวมัธยมในตอนนั้นได้เจริญเติบโตขึ้น ผิวพรรณดูเปล่าปลั่งเป็นธรรมชาติ และรอยยิ้มของเธอในตอนนี้ก็ทำให้ภายในใจของผมมีความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้น  เขาเรียกว่าอาการตกหลุมรักหรือเปล่านะ

3ปีก่อนหน้านั้น....

@ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

หลังเลิกเรียน ผมและพวกเพื่อนได้ขับรถกันมากินข้าวที่ห้างแห่งนี้

“พวกมึง วันนี้กินชาบูกันดีกว่า อย่างหิวเลย”สายฟ้าพูดพร้อมเดินนำเข้าไปในร้านชาบูทันที และผมที่กำลังก้มหน้าเล่นเกมส์อยู่พร้อมกับเดินตามหลังพวกเพื่อนเข้าไปนั้นก็ดันชนกับร่างเล็กบอบบางเข้า

“อ๊ะ” เธอล้มลงทันที พวกเราชนกันแรงอยู่พอสมควร ผมรีบเก็บโทรศัพท์เครื่องหรูแล้วรีบเข้าไปช่วงพยุงเธอขึ้นมาทัน

“เป็นไรมั้ย พี่ขอโทษด้วยนะ พี่มัวแต่เล่นเกมส์ ไม่มองทางเองอ่ะ”ผมพูดพร้อมกับขอโทษน้องคนนั้น

“เอ่อ มะไม่เป็นไรค่ะพี่ พราวก็มัวแต่คุยกับเพื่อนด้วย ไม่ได้มองทางเลยค่ะ ถือว่าหายกันนะคะ”ร่างบอบเงยหน้าขึ้น แค่เห็นใบหน้าของบุคคลที่เธอชนเข้าก็ใบหน้าเริ่มแดงแล้ว

“โอเค งั้นพี่ขอตัวนะ”ผมพูดขึ้นกับน้อง แล้วกำลังจะเดินตามเพื่อนไปนั่ง แต่อยู่ๆเด็กคนนั้นก็พูดขึ้นอีกครั้ง

“พี่ธาวินคะ คือว่าพราวมีเรื่องอยากคุยกับพี่สักครู่ พี่พอมีเวลาไหมคะ”เธอพูดไปพรางก้มหน้าไป

“นี่เรารู้จักพี่ด้วยหรอ ได้สิ” พวกมึงเดินเข้าไปนั่งก่อนเลย เดี๋ยวกูตามไป”ผมบอกเพื่อน แต่ก็แอบแปลกใจอยู่ว่าเธอคนนี้รู้จักผมได้ยังไง แล้วก็เดินนำน้องเดินออกไปจากหน้าร้านชาบู พาไปตรงมุมหน้าห้องน้ำ

“ว่ามาสิ”

“คือพราวอยากจะบอกว่า พราวชอบพี่ อยากจะขอไลน์ขอ..ง” ยังไม่ทันที่น้องจะพูดจบ ผมก็พูดส่วนขึ้นทันที

“เธอเป็นใคร แล้วอยู่ดีๆมาสารภาพรักกับฉันเนี้ยนะ เด็กน้อย เอาเวลาไปเรียนไปอ่านหนังสือสอบดีกว่าไหมครับ และอีกอย่างพี่ไม่ชอบเด็ก!!! ” ผมพูดจบก็เดินออกมาจากเด็กสาวมัธยมปลายทันที อายุก็แค่นี้แต่ทำไมกล้าที่จะมาสารภาพรักกันนะ แต่ก็ชั่งเถอะ ผมไม่สนใจอยู่แล้ว

ปัจจุบัน

ทางด้านสาวๆปี1

“หิวข้าวแล้วอ่ะ ไปหาข้าวกินกัน คณะนี้เขาว่ามีของอร่อยหลายร้านเลย” ฉันพูดกับเพื่อนสาวของฉัน ตอนนี้กลุ่มของพวกฉันมีกันอยู่สี่คน ฉันชื่อพราวมีเพื่อนสนิทที่เรียนกันมาตั้งแต่ตอนเรียนมัธยมต้นนั้นก็คือยัยมายู และก็ได้เพื่อนสาวในคณะมาเพิ่มอีกสองคนคือ อลิส กับ ชะเอม

“ไปๆอลิสหิวแล้ว เดี๋ยวช่วงบ่ายรุ่นพี่นัดเรียกรวมอีก เห้อ “อลิสพูดพร้อมทำหน้าเศร้า แต่มันก็น่าเบื่อจริงนั่นแหละ เรียกรวมปี1ทุกคณะแล้วอากาศก็ร้อนเหลือเกิน

จุดนัดรวมปี1ทุกคณะ..

“สวัสดีครับน้องๆนักศึกษาปี1 กิจกรรมรับน้องของวันนี้ยังไม่ถือว่าเสร็จสิ้นนะครับ ทางพวกพี่ยังมีกิจกรรมสุดพิเศษมาให้น้องได้ร่วมสนุกกัน”

“อะไรอ่ะ/ น่าตื่นเต้นจัง” เสียงบรรดาเหล่านักศึกษาปี1ต่างพูดขึ้น ดูสนุกครึกครื้นตื่นเต้นกัน ต่างจากฉันที่อยากกลับคอนโดไปนอนเปิดแอร์ฉ่ำๆแล้ว

“เงียบครับน้องๆ ”รุ่นพี่ปี4 ตะโกนพูดขึ้นด้วยเสียงดังเด็ดขาด เพราะเหล่านักศึกษาปี1ต่างพากันส่งเสียงดังวุ่นวายและเมื่อเสียงของน้องๆเงียบลงแล้ว พี่ปี4ก็เริ่มพูดขึ้นอีกครั้ง

“งั้นเรามาเริ่มเล่นเกมส์ทำกิจกรรมกันดีกว่า ” เหล่ารุ่นพี่ปี4นำลูกบอลขนาดเท่าฝ่ามือสีต่างๆออกมา มันมีทั้งหมดห้าลูกด้วยกัน และรุ่นพี่ปี4ก็เริ่มอธิบายการเล่นเกมส์

“คือแบบนี้นะครับน้อง พี่จะเปิดเพลงและให้ส่งต่อลูกบอลกันไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายเพลงหยุดและลูกบอลอยู่ที่มือของน้องคนไหน คนนั้นก็ต้องออกมายืนหน้าแถวนะครับ รุ่นพี่ปี4เริ่มแจกบอลตามคณะได้เลยนะครับ”

เสียงเพลงบรรเลงจังหวะเร้าใจสนุกสนานได้เริ่มเปิดขึ้นแล้ว บรรดาเหล่ารุ่นน้องปี1ต่างพากันส่งเสียงวี๊ดว๊าย ตื่นเต้นต่างพากันส่งลูกบอลไปให้เพื่อนด้านข้าง ลูกบอลใกล้จะมาถึงมือของฉันกับกลุ่มเพื่อนของฉัน

พรึ่บ

ยัยชะเอมส่งลูกบอลมาให้ฉัน และฉันที่กำลังจะยื่นมือส่งลูกบอลจะไปยังเพื่อนอีกคน เสียงเพลงก็หยุดบรรเลงพอดี ลูกบอลยังอยู่ที่มือของฉัน ฮือออ

“น้องปี1 คนไหนที่มีลูกบอลอยู่ในมือ เดินออกมาที่ด้านหน้าเลยครับ เร็วๆด้วยครับ” ฉันนี่อยากจะร้องไห้เลย ฉันไม่ชอบทำกิจกรรมใด้ๆทั้งสิ้น สิ่งที่ฉันชอบที่สุดในตอนนี้ก็คือการนอน แต่ฉันก็ต้องลุกเดินออกไป

“แต่ละคน แนะนำตัวด้วยครับ” รุ่นพี่ปี4บอกให้น้องปี1ที่มีลูกบอลอยู่ในมือ แนะนำตัวต่อหน้าเพื่อนๆทีละคนและ5คนนั้นล้วนแต่เป็นผู้หญิงทั้งหมดซะด้วยนะ

“สวัสดีค่ะ เบลล์ วิศวะค่ะ”หูย คนนี้น่ารักๆ เสียงแซวออกมาเป็นรอบๆ พร้อมเสียงปรบมือ

“สวัสดีค่ะ แอมมี่ การโรงแรมนะคะ”คนนี้ก็ดี คนนั้นก็ใช่

“สวัสดีค่ะ จูน การท่องเที่ยวค่ะ” ว้าววคนนี้สวยจังอ่ะ เสียงยังคงดังอยู่เรื่อยๆ

“สวัสดีค่ะ มิ้นท์ ธุรกิจการบินนะคะ” หึย มิ้นท์น่ารักจังอ่ะ เสียงปี1วิศวะผู้ชายแซวขึ้น และสุดท้ายคือฉัน

“สวัสดีค่ะ พราว บริหารค่ะ”แต่คนนี้น่ารักที่สุด สีผมสวยจังอยากได้บ้างๆ ดูหุ่นสิกินขาดเลยสิ วี๊ดดดด

ฉันยังคงเฉยๆไม่ได้แสดงอาการว่าดีใจออกแต่อย่างใด ไม่ทำหน้าเบื่อโลกออกมาก็ดีแค่ไหนแล้วเพราะว่ามันน่าเบื่อฉันไม่ชอบกิจกรรมแบบนี้

“โอเคครับ น้องปี1ทั้งห้าคนนี้คือผู้โชคดี และกิจกรรมพิเศษก็คือจะได้ออกเดทก็รุ่นพี่ปี 4สุดฮอตนะครับ”สิ้นเสียงของรุ่นพี่ เสียงกรี๊ดก็ดังขึ้นทันที เหล่าบรรดาสาวๆต่างพากันอิจฉาสาวน้อยทั้งห้าคนที่ได้เป็นผู้โชคดีได้ออกเดตกับรุ่นพี่สุดฮอต

“งั้นขอเชิญ หนุ่มสุดฮอตออกมาเลยครับ พี่โชน พี่กาย พี่มาร์ค พี่แจ๊ค และคนสุดท้ายพี่วิน” หนุ่มสุดฮอตสามารถเรียกเสียงกรี๊ดจากเหล่าบรรดารุ่นน้องปี1 ได้อย่างกระหึ่ม 

เมื่อเหล่าบรรดารุ่นพี่ปี4 สุดฮอตมายืนอยู่ใกล้ๆฉันแล้ว สายตาก็พลันเหลือบมองไปเห็นเข้ากับรุ่นพี่สุดฮอตคนนึงที่ฉันเคยรู้จักเขา และเขาก็มองมาที่ฉันอยู่พอดี นั่นมันรุ่นพี่ใจร้ายคนนั้นนี่ คนที่ฉันเคยแอบชอบและไปสารภาพรักกับเขา รักแรกของฉัน.

 “ในนี้มีไข่ใส่ตัวเลข1-5ไว้ ทั้งสองกระปุกนะครับ ปี1จับฉลากกระปุกนี้ ส่วนพวกนายจับที่กระปุกใบนี้ เอ้าเริ่ม”

 ฉันเดินเอามือควานไปหยิบไข่ออกมาจากกระปุกแล้วภาวนาขอให้อย่าได้ตัวเลขตัวเดียวกันกับรุ่นพี่คนนั้นเลย ฉันไม่อยากอยู่ใกล้เขาอีก ไม่อยากเจอเขาเลยด้วยซ้ำ รู้อะไรไหมตอนนั้นที่ฉันไปสารภาพรักแล้วโดนรุ่นพี่ใจร้ายปฎิเสธกลับมา ฉันร้องไห้และเสียใจอยู่ตั้งนาน

 “งั้นให้รุ่นพี่สุดฮอตเปิดก่อนแล้วกัน เอ้าเริ่ม” พวกรุ่นพี่เริ่มแกะไข่หยิบใบกระดาษค่อยๆคลี่ออกมา

“ไหนดูซิ โชนได้เบอร์5 กายได้เบอร์1 มาร์คเบอร์2 แจ๊คเบอร์3 และคนสุดท้ายวินได้เบอร์ 4 น้องๆผู้โชคดีเปิดออกดูได้เลยนะครับ ใครได้เบอร์ไหนก็เดินเข้าไปหารุ่นพี่ได้เลย”พอรุ่นพี่พูดจบ เสียงกรี๊ดก็ตามมาอีกแล้วว

“สาธุ ขออย่าได้เป็นเบอร์ 4 เลยนะ เพี๊ยง” ฉันพูดออกมาเบาๆ แล้วรีบแกะไข่หยิบใบกระดาษใบเล็กออกมา พอคลี่กระดาษแล้วถึงกับตกใจเพราะฉันดันได้เบอร์4 จริงๆ พอเงยหน้าก็พบว่ารุ่นพี่ใจร้ายจ้องมองมาที่กระดาษใบเล็กในมือของฉัน

 “เดินไปหารุ่นพี่ได้เลยครับ” เมื่อได้ยินรุ่นพี่พูดอีกครั้ง ฉันจำใจต้องเดินเข้าไปหารุ่นพี่ใจร้ายคนนั้นอย่างหลีกเลี้ยงไม่ได้ ฉันเห็นเขายิ้มมุมปากแต่ก็แค่เพียงแปบเดียวเท่านั้นแล้วก็กลับไปทำหน้านิ่งเหมือนเดิม

“พี่ขอแจ้งกฎกติกาของกิจกรรมสุดพิเศษนี้หน่อยนะครับ ทั้ง5คู่จะได้เดทกันเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ ทำเหมือนคู่รัก จะมีกิจกรรมถ่ายรูปคู่กัน ไปดูหนัง ไปเที่ยว และใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเป็นบางวันนะครับ” ทันทีที่รุ่นพี่พูดเสร็จเสียงกรี๊ดก็ดังขึ้น เหล่าบรรดาหนุ่มๆสาวๆปี1ต่างพากันส่งเสียงร้อง อิจฉา

 “งั้นเดี๋ยวให้ทั้ง5คู่ไปลงชื่อ ใส่ข้อมูลการติดต่อไว้ให้หน่อยครับ จะได้ติดต่อกันง่ายขึ้นในการทำกิจกรรม ส่วนน้องๆปี1คนอื่นๆแยกย้ายกันได้เลยครับ” เมื่อลงข้อมูลติดต่อเสร็จเรียบร้อย ฉันก็หันหลังกลับก็พบกับรุ่นพี่ใจร้ายคนนั้นที่จงใจดักฉันไว้

 “หลบหน่อยค่ะพี่ ขอทางหน่อย”ฉันที่แทบไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้แล้วได้แต่ทำหน้าตาเหนื่อยหน่ายออกมาทันที

 “เดี๋ยว!!พวกเรายังไม่แลกข้อมูลการติดต่อกันเลยนะ เธอจะรีบไปไหน เอามือถือของเธอมา!! ”ไม่พูดเปล่ารุ่นพี่ใจร้ายก็คว้ามือถือของฉันไปทันที เพราะมัวแต่ตกใจ เลยไม่ได้ยื้อมือถือเอาไว้

 “เอามือถือคืนมานะคะรุ่นพี่ เดี๋ยวบอกให้ก็ได้ค่ะ คืนมะ...มา”ยังไม่ทันที่จะพูดจบ รุ่นพี่ตัวร้ายก็พูดแทรกขึ้นมา

“รหัสอะไร ”ฉันที่ได้ยินว่ารุ่นพี่ใจร้ายถามว่าอะไรแต่ก็ยังเงียบ

“ฉันถามว่ารหัสปลดล๊อคอะไร ตอบมา!!”พร้อมกับทำหน้านิ่งและดุใส่ฉัน

“เดี๋ยวกดให้ค่ะ คืนมาสิคะ”ฉันยื่นมาขอมือถือของฉันคืน

 “บอกมาเลย ”เห้อมม แล้วฉันจำเป็นต้องบอกรหัสปลดล๊อคหน้าจอของฉันกับพี่เขาไป

 “123456”และเขาก็เข้าดูข้อมูลมือถือของฉันจนได้

“รหัสอะไรของเธอเนี้ย “รุ่นพี่ปี4ใจร้ายหลุดขำออกมาก ก็ทำไมละปกติฉันก็ใช้มือถืออยู่คนเดียวอยู่แล้วไหมละ จะใช้รหัสอะไรที่มันจำยากๆไปทำไม

 “รุ่นพี่จะไปไหนคะ เอาคืนมาก่อนสิคะ”

 “หิวข้าวน่ะ ถ้าอยากได้คืนก็ตามมา” เขาพูดพร้อมกันออกไปหน้าตาเฉย ออกไปพร้อมกับมือถือของฉันและฉันจะทำยังไงได้ก็ต้องตามรุ่นพี่ใจร้ายไป

 “ถ้าอยากได้มือถือของเธอคืนก็ขึ้นรถ”รุ่นพี่หนุ่มพูด พร้อมเดินเข้ามาหาฉันแล้วดันตัวฉันดันเข้าไปในรถเบาะหน้าแต่ยังไม่ทันที่จะปิดประตู ฉันก็จะดันตัวเองออกมาแต่ก็ติดรุ่นพี่ปี4ใจร้ายขวางไว้

“เข้าไป!!” รุ่นพี่ใจร้ายพูดพร้อมกันดันตัวฉันให้เข้าไปนั่งดีๆแล้วทำท่าจะคาดเบลล์ให้ฉัน

 “อ๊ะ เดี๋ยวคาดเองค่ะ”เขาจงใจขยับหน้าเข้ามาใกล้กับใบหน้าของฉัน