ตอนที่1
“กลับบ้านดีๆนะพีช พวกพี่กลับก่อนละ”
“ครับพี่ ผมขอนั่งพักอีกสักหน่อย”
“โอเคๆ พรุ่งนี้เจอกัน”
“สวัสดีครับ”
เห้อ..ผมชื่อพีชครับ ตอนนี้เรียนอยู่ปี2 คณะบริหารศาสตร์มหาลัยที่พอมีชื่อเสียงของจังหวัด แต่ด้วยที่ว่าทางบ้านค่อนข้างจะยากจน ผมเลยต้องออกมาหางานพาร์ทไทม์ทำหลังเลิกเรียน แล้วที่นี่ก็เป็นที่ทำงานของผม อารีน่าผับ ปกติคนเยอะทุกวัน แต่วันนี้คนค่อนข้างน้อย พวกพี่ๆที่ทำงานเลยพากันกลับไปก่อน เหลืองานเก็บกวาดเล็กๆน้อยๆ ผมก็เลยอาสาทำต่อให้
“เหนื่อยโว๊ย!” ผมบ่นไปอย่างนั้นแหละครับ เกิดมาจนคงทำอะไรมากไม่ได้ ไม่เหมือนคนที่มีต้นทุนชีวิตดี แค่เรียนอย่างเดียวไม่ต้องมานั่งคิดว่าวันหนึ่งจะเอาอะไรกินแบบผม
“ฮึก ฮืออออ ทำไม ทำไมกัน ฮึก ฮือออออ”
“เสียงใครวะ??” ในขณะที่ผมกำลังจะหย่อนก้นลงนั่งพักเหนื่อย ผมก็ได้ยินเสียงของใครไม่รู้ มานั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่ในร้าน
“พี่กาย??” ผมแปลกใจมากเพราะเมื่อมองดูดีดีแล้ว กลับพบว่าเป็นรุ่นพี่และแปลกใจที่เจอพี่กายที่นี่ เพราะปกติพี่เค้าไม่เคยมาเลย พี่กายเป็นเดือนคณะที่มหาลัยผมเองแถมยังเป็นคนที่ผมเคยชอบตอนเรียนอยู่ปีหนึ่ง ทำไมอยู่ๆถึงมานั่งร้องไห้แบบนี้กันหรือจะทะเลาะกับแฟน? แต่แล้วไงล่ะ ไม่ใช่เรื่องของผมนี่นา
โคร่ม!! เสียงล้มโครมคราม มันทำให้ผมต้องหันกลับไปดูรุ่นพี่คนนั้นอีกครั้ง ก่อนจะเห็นว่าเขาล้มตัวลงแล้วนอนกลิ้งไปมากับพื้นอย่างกับคนบ้าพร้อมร้องไห้ตะโกนเสียงดังจนผมกลัวว่าคนข้างนอกที่ผ่านไปมาจะคิดว่ามีคนใกล้ตายอยู่ในร้านนี้
“เห้ยพี่!!” และนั่นแหละครับ ผมก็คนจิตใจดีและหล่อมากคนหนึ่ง จะปล่อยให้รุ่นพี่ในคณะมานอนตายอยู่แบบนี้มันก็คงจะดูใจดำเกินไป ผมเลยรีบเดินเข้าไปหาเค้าแล้วเขย่าร่างพี่เค้าเบาๆเรียกสติ
“พี่! เป็นไรปะเนี่ย?”
“ใครวะ!!” อ่าว! คนจะมาช่วยยังพูดจาแบบนี้อีกเดี๋ยวพ่อก็ปล่อยให้นอนตายในร้านสะเลยดีไหมเนี่ย
“ผมเอง พีชรุ่นน้องคณะเดียวกับพี่อ่ะ”
“อ่าว ไอ่พีชมึงมาทำอะไรวะ?”
“ผมก็มาทำงานนะสิ แล้วพี่อ่ะมาทำอะไร แล้วทำไมสภาพเป็นแบบนี้” รุ่นพี่ตรงหน้าก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
“ฮึก ฮืออ กูโดนทิ้ง กูถูกนอกใจ กูไม่เหลือใครแล้ว”
“หะ?? แฟนพี่อ่ะนะ”
“เอ่อ! จะใครอีกละกูก็มีเค้าอยู่คนเดียว กูไม่เคยมีใครเลยนอกจากเขา มึงรู้ปะที่ผ่านมา กูดูแลเขาดีทุกอย่าง กูคอยอยู่ข้างๆเขามาตลอด ไปรับไปส่งที่หอที่มหาลัย แถมกูยังย้ายมาอยู่กับเค้าเพราะกูอยากดูแลเค้าให้ดี แต่แม่ง สุดท้ายเขาก็ยังนอกใจกู ฮึก ฮืออออ เขานอกใจกู!!”
“เห้ยพี่ใจเย็น พี่เข้าใจผิดรึเปล่า ไปคุยกันดีดีก่อนไหม พี่สองคนดูรักกันจะตาย”
“เข้าใจผิดเหี้ยไรล่ะ กูเห็นมากับตา ไอวาขึ้นรถไปกับมัน พอกูถามเขาก็สารภาพกับกูว่าเขานอกใจกูจริงๆ ฮึก ไอ่พีช กูทำอะไรผิดวะ” พี่กายมองหน้าผมทั้งน้ำตา แววตาที่มองมามันดูเศร้ามาก แล้วผมต้องทำยังไงล่ะครับ จะปล่อยให้เค้านอนเมาอยู่แบบนี้ หรือจะนั่งเฝ้าก็ไม่ใช่เรื่องของผมอีก โอ๊ยปวดหัว!!
“งั้นพี่ลองโทรหาเพื่อนพี่ดิ ร้านมันปิดแล้วให้เพื่อนพี่มารับ”
“ไม่ได้ ฮึก เพื่อนกูจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้”
“โอ๊ยพี่ งั้นก็นอนเมาอยู่ตรงนี้แหละผมจะกลับแล้ว” ช่างแม่ง ไม่ใช่เรื่องของผมสักหน่อย ผมเลยหันหลังแล้วจะเดินออกไป แต่ขาผมถูกดึงไว้จากรุ่นพี่ขี้เมา แถมยังกอดเอาไว้แน่นอีก
“เห้ยพี่!! ทำไรเนี่ยปล่อย''
“มึงอยู่เป็นเพื่อนกูหน่อย กูไม่เหลือใครแล้วจริงๆ ฮึก ฮืออ” โห สภาพแต่ไม่ได้หรอก ผมเองก็เหนื่อยมากแล้วเหมือนกัน ก็ทั้งเรียนทั้งทำงานนิครับ
“ไม่เอาอ่ะ พรุ่งนี้ผมมีเรียนเช้า ให้เพื่อนพี่มาแล้วกัน”
“กูบอกว่าให้พวกมันรู้ไม่ได้ไง ฮึก ไอ่พีช มึงเห็นใช่ไหม เห็นไหมว่ากูดูแลไอวาดีขนาดไหน มึงเห็นใช่ไหม ฮือออ ทำไมเค้าถึงนอกใจกูวะพีช ฮึก ฮือออ”
“เอ่อเห็น! แต่มันเกี่ยวอะไรกับผมเล่า!”
“กูทำผิดอะไรพีช มึงช่วยตอบกูหน่อย กูทำผิดอะไร ฮึก ฮืออ”
พี่กายยังคงกอดขาผมเอาไว้แน่นเป็นปลาหมึกยักษ์ ที่แกะยังไงก็แกะไม่ออก แถมยังพูดจาวกไปวนมาไร้สติใดๆ แต่พอคิดไปคิดมาแล้ว มันก็จริงอย่างที่พี่กายพูด พี่แกแม่งดูแลพี่ไอวาอย่างดี แถมยังเห็นไปรับไปส่งกันทุกวัน ได้ยินว่าคบกันมาตั้งสามปีรักกันดีมาตลอดไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้มาเห็นภาพนี้
“ฮึก ฮือออ ฮึก ฮือออ”
“โอ๊ยจะบ้าตาย งั้นพี่ก็ปล่อยขาผมก่อน!” ช่วยไม่ได้สินะ ถ้าจะปล่อยไว้แบบนี้มันก็น่าสงสารแถมไม่รู้จะเมาขับรถไปชนใครเค้าไหม ผมกลัวว่าตัวเองต้องมารู้สึกผิดทีหลังหรอกนะถึงได้มานั่งต่อเป็นเพื่อน
“โอเค ผมจะอยู่เป็นเพื่อน หรือจะให้ผมไปส่งที่หอ?”
“ไม่ กูไม่อยากกลับ กูอยากนั่งเมาอยู่ที่นี่ กูไม่อยากกลับไปเห็นภาพเดิมๆ ภาพที่กูกับไอวาอยู่ด้วยกัน ฮึกฮืออออ”
“….”
............
ตอนที่2
ก็นั่นแหละครับ สุดท้ายผมก็ต้องมานั่งเป็นเพื่อนรุ่นพี่ขี้เมานี่ต่อ ก็เห็นใจแหละครับพี่เค้าดูแลแฟนดีขนาดนั้น รักกันมาตั้งนาน จู่ๆมาถูกนอกใจแบบนี้ เป็นผมเองก็คงจะเศร้าเหมือนกัน
หลังจากนั้น ผมกับพี่กายก็นั่งดื่มด้วยกันต่อ ไม่รู้ดื่มมามากเท่าไหร่ก่อนหน้านี้ ถึงได้นั่งคอพับร้องไห้อยู่แบบนี้ ถ้าผมไม่มาเห็นเข้าซะก่อน มีหวังนอนตายอยู่ที่นี่แหง เห้ออ..
เวลาผ่านไปนานพักใหญ่ๆ ตอนนี้ก็เกือบตีสามได้แล้ว พี่กายก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะกลับไปไหน ส่วนผมก็ทั้งง่วงทั้งเริ่มเมา ก็เล่นหมดแก้วๆอยู่แบบนั้นตั้งแต่ผมมานั่งดื่มเป็นเพื่อน ถึงผมจะคอแข็งแค่ไหน แต่โดนบังคับให้ยกด้วยตลอดแบบนี้ ผมก็ต้องเมาแหละครับ
“พี่ ผมว่าพี่กลับหอดีกว่านะ”
“กูไม่อยากกลับ”
“งั้นผมกลับก่อนนะ พรุ่งนี้ผมต้องเรียนเช้า”
พี่กายหันมามองหน้าผมนิ่งๆ เหมือนเค้าจะเริ่มหยุดร้องไห้แล้ว เวลาพี่เค้านิ่งแบบนี้ผมก็เดาใจไม่ถูกเหมือนกันว่าพี่กายคิดอะไรอยู่ ความเมาเริ่มเข้ามาเกาะกุมในจิตใจของผม อย่างที่ผมบอกไป ผมเคยแอบชอบพี่กายตั้งแต่ตอนอยู่ปีหนึ่ง ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าพี่เค้ามีแฟนเลยเขาไปจีบ แต่นั่นแหละครับ ผมก็ถูกปฏิเสธกลับมาเพราะพี่เขาบอกว่ามีแฟนแล้วแถมยังรักกันดีไม่คิดจะมีใครอีก ตั้งแต่นั้นมาผมก็ทำใจแล้วไม่ยุ่งกับพี่เขาอีกเลย จนมาเจอวันนี้ ยอมรับนะครับ ว่าผมก็แอบดีใจเหมือนกัน ที่เห็นว่าพี่กายกับพี่ไอวาเลิกกันแบบนี้
“กูขอไปนอนห้องมึงได้ไหม”
“ห้องผม??”
“อืม แค่คืนเดียว พรุ่งนี้กูจะย้ายกลับไปอยู่บ้าน”
“จะดีเหรอพี่?”
“ทำไม ก็ผู้ชายด้วยกัน?”
........
“แต่ผม..” ผมก็ไม่ได้ติดอะไรหรอกนะครับ แต่อย่างที่รู้ว่าผมชอบพี่มันอยู่ แล้วผมก็รู้สึกเมาอีกด้วย หากผมเกิดห้ามใจตัวเองไม่ได้ขึ้นมาก็แย่นะสิครับ
“นะ กูขอไปนอนคืนเดียว กูจะไม่รบกวนมึงอีก”
“เห้อ..งั้นก็ได้ครับ แต่แค่คืนเดียวนะ”
“อืม”
สุดท้ายผมก็ต้องลากพี่กายกลับมาที่ห้องจนได้ แล้วตัวพี่มันอย่างหนักแถมยังเดินเซไปเซมาจะล้มอยู่ท่าเดียว สติสตางค์คงหายไปหมดแล้วมั้ง
“พี่ เดินดีดีถึงแล้ว”
“อืม ทำไมหอมึงมันคุ้นๆจังวะ?”
“เข้าไปได้แล้วพี่ผมหนัก!”
ผมประคองร่างพี่กายจนเข้ามาในห้องได้สำเร็จ ก่อนจะโยนร่างนั้นลงไปกับเตียง
“เห้อ ! หนักจังวะ”
“อืออ...ขอบใจนะ” พี่กายบ่นพึมพัมออกมาทั้งที่หน้ายังนอนคว่ำอยู่กับเตียง แล้วตอนนี้ ผมก็เริ่มง่วงมากแล้วด้วย เลยใช้มือเถิบร่างพี่กายไปข้างๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วหลับไปด้วยความเพลียบวกกับความเมา
“ฮึก ฮึก ไอวา อย่าทิ้งผมไป..”
“หืม??” ผมสดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากหลับไปได้ไม่ถึงชั่วโมง เพราะเสียงของพี่กายแล้วมือหนากำลังกอดรัดร่างผมเอาไว้แน่น
“เห้ยพี่! ผมไม่ใช่แฟนพี่นะ” ผมสดุ้งแล้วพยายามผลักพี่กายออก แต่แม่งแรงเยอะชมัด แถมยังร้องไห้ฟูมฟายเหมือนคนจะตายอีก อะไรวะเนี่ย!!
“ไอ ทำไมเธอถึงนอกใจเรา ฮึก เราทำดีกับเธอไม่พอเหรอ ฮึก ฮืออ”
“พี่กาย พี่กาย” ผมพยายามเขย่าร่างรุ่นพี่ที่กำลังนอนละเมอกอดผมเอาไว้ แต่เรียกยังไงเขาก็ยังตกอยู่ในภวังค์แห่งความฝัน เอาเข้าจริง การที่พี่เขามากอดผมแบบนี้ มันก็ทำให้ใจผมเริ่มจะคิดฟุ้งซ่านอยู่เหมือนกัน ก็ผมชอบพี่เขานิครับถึงเขาจะกอดเพราะคิดว่าผมเป็นแฟน แต่มันก็อดรู้สึกดีไม่ได้นิจริงไหม?
“พี่กาย”
“อย่าทิ้งผมไปนะ ฮึก ฮืออ”
พี่กายเริ่มใช้ใบหน้าซุกเข้ามายังซอกคอของผมแล้วร้องไห้ไปด้วย มือทั้งสองก็เอาแต่กอดรัดผมเอาไว้
“พี่ ผมไม่ใช่พี่ไอวา พี่ตื่นมาดูดีดีสิ”
“ฮึก อะ ไอพีช??”
เหมือนพี่กายจะเริ่มได้สติ เพราะมือผมทุบไปที่ไหล่ของพี่กายซ้ำๆ แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยกอดนั้นออกจากผม
“เห้อ ฟื้นสักที ปล่อยผมได้แล้วพี่”
“กู ฮึก กูขอกอดมึงแบบนี้ได้ไหม ฮึก ฮือออ”
“อะไรพี่ ไม่ได้!?”
“กูแค่อยากกอดไอวาแบบนี้ อยากขอร้องเค้าแบบนี้ แต่กูคงทำไม่ได้ฮึก”
“พี่อย่าไร้สาระได้ไหม ผมก็คือผม ถะ ถ้ารู้ตัวแล้วก็ปล่อยผมก่อน” จุกเหมือนกันนะครับ ที่ได้ยินพี่กายพูดแบบนี้ มันเหมือนตอนนี้ ผมกำลังเป็นร่างก๊อปปี้ของพี่ไอวาอยู่ไม่มีผิด ผมพยายามดิ้นสบัดพี่กายจนหลุดออกมาได้ แต่พี่กายก็ยังดึงตัวผมไปกอดเอาไว้อีก ก่อนจะขึ้นมาคร่อมทับร่างผมพร้อมจับมือสองข้างล๊อคไม่ให้ผมดิ้นหนี
“พี่ทำอะไรเนี่ย!?”
“ไอ่พีช มึงเคยชอบกูใช่ไหม” จู่ๆผมก็หน้าชาขนคอลุกซู่ขึ้นมา เพื่อพี่กายเริ่มก้มลงมาขยับใบหน้าที่ซุกกับซอกคอผมอยู่เบาๆ
“เห้ยพี่!” ผมเบือนหน้าหนีแต่พี่กายก็ยังไม่หยุดแล้วใช้ริมฝีปากซุกไซร้ไปตามซอกคอของผมอยู่แบบนั้น
“กูถาม ว่ามึงเคยชอบกูใช่ไหม?”
“กะ ก็เคยชอบ แต่ตอนนี้ไม่ได้”
“ทำไมมึงถึงชอบกู”
“ผะ ผมไม่รู้ พี่ปล่อยผมก่อน อย่าเล่นได้ไหม!”
...
ตอนที่3
ความทรงจำในวันที่เจอกับพี่กายครั้งแรกถูกย้อนคืนมาในความคิดของผม ผมเป็นนักศึกษาใหม่ชั้นปีที่หนึ่งพึ่งเข้ามาเรียนในมหาลัยวันแรก และในวันนั้น เป็นวันที่ฝนตกโปรปรายเพราะอยู่ในช่วงฤดูฝน ผมรีบเร่งเท้าเพื่อวิ่งเข้าไปยังมหาลัยให้ทันเวลาที่จะรับน้อง แต่แล้วไม่รู้ว่าเป็นความโชคร้ายของผม หรือโชคเข้าข้างผมกันแน่ ผมเกิดสดุดเข้ากับก้อนหินก้อนหนึ่งที่มันวางเกะกะอยู่กลางทาง และบวกกับฝนที่ตกลงมาอย่างนัก มันเลยทำให้ผมไม่ได้มองทางให้ดีแล้วล้มลงไปกับพื้นหญ้าสนาม
"โอ๊ย!!"
ผมล้มลงไปหัวขมำเข้ากับพื้น จนเสื้อผ้านักศึกษาสีขาวเปื้อนไปด้วยโคลนตมจากพื้นที่เปียก
"เห้ยน้อง! เป็นอะไรไหม!"
และเหมือนฟ้าจะประทานหนุ่มหล่อหน้าตาดีมาให้กับผมท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย ผมมองตามเสียงที่ตะโกนเรียกก็เห็นเข้ากับรุ่นพี่คนหนึ่ง วิ่งเข้ามาหาผมพร้อมกับกางร่มบังฝนเอาไว้ให้ ก่อนจะช่วยดึงตัวผมให้ลุกขึ้นยืน ผมยืนขึ้นแล้วจ้องใบหน้าของรุ่นพี่คนนั้นด้วยความตกตะลึง ราวกับรักครั้งแรกในวัยเรียนก็ถือว่าใช่ พี่เขามีหน้าตาที่ถือว่าหล่อมาเลยทีเดียว อีกทั้งผิวที่ขาวราวกับกำลังส่องแสงอยู่ตลอดเวลา ก่อนที่ผมจะจ้องไปยังริมฝีปากที่ดูเป็นกระจับอวบอิ่มสีชมพูอ่อน จมูกโด่งสันเป็นคมเข้ากับรูปหน้า นี่มันเทพบุตรเดินดินชัดๆ ในตอนนั้นผมไม่ได้สนใจเลยว่า ชุดนักศึกษาของตัวเองจะเปื้อนมากแค่ไหน รู้แค่เพียงว่า คนตรงหน้า หล่อมากครับ!!
"น้อง น้อง! รีบเข้ามาหลบฝนก่อนเร็ว!"
"คะ ครับๆ"
ผมสดุ้งตื่นขึ้นจากจินตนาการ แล้วถูกรุ่นพี่หน้าตาดีคนนั้นดึงให้วิ่งตามเขาไปทันที
...............
สุดท้ายแล้ว ผมก็ได้มายืนอยู่หน้าห้องชมรมว่ายน้ำ รุ่นพี่คนนั้นบอกให้ผมยืนรออยู่ตรงนี้ก่อน และไม่นานเขาก็ออกมาพร้อมกับชุดนักศึกษาตัวใหม่ยื่นมาให้ผม
"อะ! เอาไปใส่ก่อน"
"ขอบคุณครับ"
ผมกล่าวขอบคุณรุ่นพี่ตรงหน้า ก่อนจะขอตัวเข้าไปล้างเนื้อล้างตัวเปลี่ยนชุดตามที่รุ่นพี่คนนั้นบอก
"เห้ย มึงอาบน้ำเลยก็ได้นะ รับน้องคงต้องรอฝนหยุดตกก่อน เหลือเวลาอีกเยอะ"
"คะ ครับ" ผมตอบรับไปอย่างเขินอาย และไม่กล้ามองคนตรงหน้า เมื่อจู่ๆ รุ่นพี่คนนั้นก็ถอดเสื้อออกแล้วเดินสวนผมเข้าห้องน้ำไปอีกฝั่งโดยที่ไม่รู้สึกอายอะไรเลย
เวลาผ่านไปไม่นาน ผมก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจนเสร็จ แล้วก็เป็นเวลาเดียวกันที่รุ่นพี่คนนั้นออกมาจากห้องน้ำพอดี
"ใส่ได้ไหมวะ ชุดกูเองอ่ะตอนอยู่ปีหนึ่ง ดีนะที่กูเก็บไว้ที่นี่"
"อ๋อ ใส่ได้ครับ ขอบคุณนะครับพี่??"
"กูชื่อสกาย อยู่ปี3แล้วมึงอ่ะ"
"ผมชื่อพีชครับ ขอบคุณอีกครั้งนะครับ"
"เออๆ แล้วทีหลังอย่าวิ่งตากฝนมาแบบนั้นอีกล่ะ มันอันตราย"
"ครับ" เหมือนหัวใจจะระเบิดเลยครับ พี่สกายยิ้มมาให้กับผม พร้อมกับตบไหล่ผมเบาๆสองทีก่อนที่เขาจะเดินออกไป
หลังจากวันนั้นมันก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมชอบพี่กายมาโดยตลอด คอยตามดูพี่เขาไปทุกที และจะเจอพี่กายได้ง่ายมากๆก็คงจะเป็นที่ชมรมว่ายน้ำ และแน่นอนครับ วันนี้ผมตั้งใจจะมาหาพี่สกาย แล้วบอกความในใจของผมที่มีทั้งหมดเพราะมันอักอั้นมานาน แล้วอยากจะให้พี่สกายได้รับรู้ ว่าผมชอบพี่เขาอยู่ ชอบมาก หากจะมีโอกาสผมก็อยากจะขอพี่เขาเป็นแฟน..
"อ่าวพีช ชื่อพีชใช่ปะ??"
"ครับ จำได้ด้วยเหรอครับ"
"จำได้ดิ ก็ลูกหมาตกน้ำวันรับน้องไง55"
พี่กายมองมาทางผม แล้วเห็นว่าผมมายืนรอพี่มันอยู่แล้วเดินเข้ามาทัก จังหวะที่พี่กายเดินเข้ามาผมใจเต้นตึกตักราวกับว่าหัวใจมันจะหลุดออกมากองลงตรงพื้น เมื่อพี่กายนำมือมาวางบนไหล่ของผม ใบหน้าของผมเริ่มร้อนผาวและแดงออกอย่างเห็นได้ชัดเพราะความเขิน
"เห้ยพีช เป็นอะไรไหมหน้ามึงแดงๆวะ??"
"เออ คือ ผม พี่สกาย ผมชอบพี่ครับ!"
"หะ??" พี่กายนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย พร้อมกับปล่อยมือออกจากไหล่ของผมไปในทันที
"เห้ยพีช มึงพูดเล่นเหรอวะเนี่ย555"
"เปล่า ผม ผมชอบพี่จริงๆ คบกับผมนะครับ!"
พี่กายนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วพูดขึ้น
"มึงฟังกูนะ กูมีแฟนแล้ว แล้วกูก็รักแฟนกูมากด้วยมึงเข้าใจใช่ไหม?"
"พะ พี่มีแฟนแล้วเหรอ?"
"อืม อย่าพูดแบบนี้อีกนะ กูไม่อยากมองหน้ามึงไม่ติด แล้วเลิกชอบกูได้แล้วด้วย"
ทุกอย่างนิ่งสงบราวกับโลกหยุดหมุน และเหมือนใจดวงน้อยๆของผมมันกำลังถูกบีบด้วยมือให้แตกสลายไปเลยล่ะครับ ผมไม่รู้เลยว่าตอนนั้น ผมควรจะทำหน้ายังไง หรือจะต้องพูดอะไรต่อ ผมทำได้แค่กลั้นน้ำตาเอาไว้ แล้วรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นให้เร็วที่สุดเท่านั้น
"พีช พีช! มึงฟังกูอยู่ใช่ไหม?"
"อะไรนะครับ"
"กูถามมึง ว่ามึงยังชอบกูอยู่ใช่ไหม"
ผมหลุดดออกมาจากความคิดในอดีต เมื่อพี่กายใช้มือหนามาจับที่แก้มผมข้างหนึ่งเอาไว้จนผมสดุ้ง แล้วจ้องเข้าไปในดวงตานั้นอีกครั้ง....
....................
