กะเทยเมาท์ไปลงรองพื้นไป แมธธิวก็ได้แต่รับฟังตามมารยาท ก่อนที่จะมีน้อง ๆ นายแบบท่านอื่นเข้ามาทักทายและคุยกันเรื่องสัพเพเหระ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา นายแบบทุกท่านก็พร้อมสำหรับการขึ้นเดิน พร้อมกับการนัดหมายซักซ้อมเสร็จสรรพ แมธธิวนั้นถึงไม่ได้ขึ้นเวทีซ้อมจริงแต่ความเป็นมืออาชีพก็ทำให้เขารู้ว่าจะต้องทำอย่างไรบ้าง

เสียงดนตรีกระหึ่ม งานได้ถูกเปิดขึ้นแล้ว นายแบบทุกคนเข้าไปทำธุระส่วนตัวให้เสร็จสรรพ บางคนก็ดื่มอะไรย้อมใจให้ร่างกายตื่นตัวพร้อมกับแมธธิวด้วย เขารอให้เพื่อนคนอื่นไปเข้าห้องน้ำเรียบร้อยแล้วตัวเองจึงไปบ้าง

เมื่อทำธุระเสร็จแล้วออกมาจากห้องน้ำก็พบว่ามีใครคนหนึ่งยืนรออยู่ตรงนั้น

“ โบวี่ ” เสียงทุ้มเรียกชื่อเจ้าตัวออกมาก่อนที่เธอจะพุ่งเข้าไปหาแล้วบดจูบเขา อีกมือก็บีบคลึงเป้าตุง ๆ ราวกับตายอดตายอยากมานาน

แล้วคนอย่างแมธธิวก็จุดไฟติดง่ายเสียด้วย !

เขาดันเธอเข้าไปในห้องน้ำหญิงแล้วยกสะโพกเธอขึ้นบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า เธอลนลานช่วยปลดซิบกางเกงแต่เขารีบตะปบมือไว้ทันที

“ พี่ไม่มีถุงยาง อยู่ในกระเป๋าสตางค์ ” โบวี่ยิ้มแล้วชูซองฟอยล์สีเงินขึ้นตรงหน้าเขา ซึ่งโดยปกติแล้วหล่อนจะมีติดตัวอยู่เสมอ หลากไซส์หลากขนาดให้เลือกสรรเสียด้วย

“ โบวี่จำขนาดของพี่ได้ 56 แบบบางสุด ” เขายิ้มกว้างอย่างพอใจ

“ งั้นก็... ใส่ให้พี่หน่อย ” พอพูดจบเสียงดนตรีจากบูธดีเจก็ดังกระหึ่มขึ้นเป็นเพลงที่ส่งสัญญาณว่าโชว์กำลังจะเริ่มในอีกห้านาทีข้างหน้า

“ ขอแรง ๆ จุก ๆ นะคะ ” โบวี่ตะโกนแข่งเสียงเพลงพลางใช้มือฉีกซองถุงยางนั้น

แต่แล้วเหตุการณ์แรง ๆ จุก ๆ ที่โบวี่วอนขอก็ยังไม่ทันได้เกิดขึ้นจริง เพราะจู่ ๆ เธอก็เบิกตากว้างแล้วโพล่งออกมาเสียงดัง

“ เวรละ คุณไคร่า ! ” เธอเอ่ยชื่อดีไซเนอร์ผู้เป็นเจ้าของแบรนด์นี้

ทั้งแมธและโบวี่หันมามองผู้มาเยือนอย่างตกใจ ร่างสูงระหงในเดรสสีแดงกำมะหยี่รัดรูปอวดสรีระโค้งเว้าเย้ายวนแขนยาวคอวีแหวกมาถึงร่องอกความยาวกรอมเท้า รองเท้าส้นสูงสามนิ้วสีเดียวกับชุดซึ่งก็น่าจะมีเสียงส้นกระทบพื้นตอนที่เธอเดิน แต่ไอ้เสียงดนตรีเจ้ากรรมจากบูธดีเจมันดังเสียจนกลบเสียงนั้นจนหมดสิ้น

แมธธิวเลื่อนสายตามายังใบหน้าเจ้าของเรือนร่างสูงสง่าที่ฉาบแต่งเอาไว้สวยหรู ผมดำขลับเป็นมันเงาถึงบั้นเอวถูกปล่อยสยายอวดความงาม เธอยกมือขึ้นกอดอกแล้วใช้สายตาเฉี่ยวดุมองมายังคนทั้งคู่ที่ถือว่าเป็น ‘ ลูกจ้าง ’ ของเธอในคืนนี้

“ โชว์กำลังจะเริ่ม นายแบบนางแบบที่มีความรับผิดชอบควรจะแสตนบายด์รอที่หลังเวทีนะคะ ”

“ ขอโทษค่ะคุณไคร่า ” โบวี่ว่าพลางลนลานจัดการเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อยแล้วดึงรูดซิปกางเกงให้กับแมธธิวด้วย

“ ไปสิพี่แมธ ” เธอว่าก่อนจะวิ่งตื๋อออกไปทันที

แต่แมธธิวไม่ เขายังยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมอง ‘ คุณไคร่า ’ คนนั้นด้วยอาการตกตะลึง

อีกฝ่ายโคลงศีรษะแล้วยิ้มบาง ๆ ปรากฎลักยิ้มบุ๋มที่สองข้างแก้ม นั่นทำให้เขาตัวชาไปหมด

ต่อให้มันผ่านไปเป็นสิบปีหรืออีกร้อยปี เขาก็ยังจำเส้นผมนุ่ม ๆ ที่เขาชอบจับชอบดม ลักยิ้มบุ๋มที่สองแก้มอันเป็นเสน่ห์ของเธอได้อย่างดี

“ พราวด์ นั่นพราวด์ใช่ไหม ”

“ ฉันไคร่าค่ะ กรุณาออกไปเตรียมตัวทำงานด้วย หวังว่าทุกสิ่งของฉันที่ตั้งใจทำมันอย่างดีจะไม่ล่มเพราะคุณอีก ” เธอว่าก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำห้องแรกแล้วปิดมันลงทันที

‘ หวังว่าทุกสิ่งของฉันที่ตั้งใจทำมันอย่างดีจะไม่ล่มเพราะคุณ ’ ประโยคนั้นมันราวกับมีดที่กรีดซ้ำลงไปในหัวใจว่าเธอไม่ได้หมายความแค่เรื่องโชว์คืนนี้

แมธธิวหน้าชา ยังคงยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นด้วยอาการของคนที่เหมือนโดนหินหนึ่งตันทับหัวจนบี้แบนหมดความรู้สึก จนกระทั่งมีสตาฟหญิงสองคนเดินมาจะเข้าห้องน้ำแล้วผงะเมื่อเห็นว่ามีนายแบบชายยืนอยู่ นั่นล่ะเขาถึงจำต้องเดินออกมา

เขาดื่มเข้าไปอีกหลายอึก เรียกสติให้กลับคืนมาก่อนขึ้นเวที งานดำเนินไปได้ด้วยดีจนกระทั่งจบสิ้น เสียงปรบมือกระหึ่มก้องก่อนนางแบบฟินาเลจะควงแขนดีไซเนอร์สาวอดีตนางแบบคนสวยออกมา โดยที่มีนายแบบนางแบบที่ร่วมเดินในคืนนั้นยืนเรียงหน้ากระดานเป็นแบล็กกราวด์อยู่ด้านหลัง

แมธธิวยืนปรบมือ แต่สติสัมปชัญญะของเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มันเต็มไปด้วยคำถาม ความรู้สึกอัดอั้นถาโถมที่อีกฝ่ายไม่เปิดโอกาสให้ได้ซักถามอะไรทั้งนั้น

“ เฮ้ย นั่นมิสเตอร์บาห์รามนี่หว่า ” เสียงนางแบบฮือฮาซุบซิบกัน

“ บาห์รามไหน ”

“ ก็เจ้าของเพชรบาห์รามจากอิหร่านที่ฉันเคยไปเดินแบบที่เปอร์เซียไง ”

“ อ๋อ ที่เป็นมหาเศรษฐีเพชรที่เขาว่ามีซุปเปอร์คาร์เป็นร้อยคันน่ะนะ ”

“ เออนั่นแหละ นั่นเขาหอบช่อดอกไม้มาให้ใครวะ ”

แล้วคำตอบก็ปรากฎตรงหน้าเมื่อมหาเศรษฐีผู้ร่ำรวยมายื่นดอกไม้ช่อโตประดับเพชรให้ที่หน้าเวทีแล้วคุณไคร่าเดินออกไปรับด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ เขาเป็นแฟนกับคุณไคร่าเหรอ ”

“ แฟนแหละ ไม่แฟนจะมานั่งเชียร์ติดขอบเวทีอะไรเบอร์นี้ อิจฉาว่ะ ”

“ เดี๋ยว ได้ข่าวว่าเขามีเมียอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ”

“ โอ๊ย คนแถบนั้นเขามีเมียได้หลายคน แล้วรวยเบอร์นี้ ถ้าเป็นฉัน มีเมียแล้วก็เอา ”

“ เออจริง สบายไปแปดชาติ รวยไม่รู้จะรวยยังไง ”

“ ชีวิตโคตรคอมพลีต ลักกี้อินเกม ลักกี้อินเลิฟ ทำบุญด้วยอะไรวะ ” สาว ๆ ต่างก็เมาท์กันไปตามประสา มีแต่เขาที่ยืนหน้านิ่งอยู่คนเดียว

เธออยู่คนละระดับกับเขาแล้ว คงไม่อยากจะเสวนาอะไรกับเขาทั้งนั้น คำถามที่เคยอยากถาม คำขอโทษที่ติดค้างคงไม่จำเป็นอีกต่อไป

ที่สำคัญเธอไม่ใช่คนเดิม พราวด์ที่ไม่ชอบแต่งหน้า พราวด์ที่ขี้อาย เงียบขรึม ไม่ค่อยพูดค่อยจา แต่เวลายิ้มโคตรน่ารักเพราะจะมีลักยิ้มที่แก้มทั้งสองข้าง และที่เขาชื่นใจที่สุดคือรอยยิ้มนั้นมักจะมีให้เขาเพียงคนเดียว

วันนี้เธอเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เธอไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว นายก็ด้วยแมธธิว ชายหนุ่มบอกตัวเอง

ไม่นานทุกอย่างก็เสร็จสิ้นด้วยความเรียบร้อย คุณไคร่าคนสวยเดินมาหาเหล่านางแบบนายแบบ ยิ้มกว้างพร้อมกับกล่าวขอบคุณ และเชื้อเชิญให้ทั้งหมดร่วมดินเนอร์และอาฟเตอร์ปาร์ตี้อันสุดหรูสุดเหวี่ยงที่จะจัดขึ้นอีกฮอลล์ที่เล็กกว่านี้แต่ยังคงอยู่ในโรงแรมนี้

เธอยิ้ม เธอมองทุกคนด้วยสายตาเท่าเทียม ไม่มีอะไรพิเศษให้เขาทั้งนั้น

ไม่ใช่จำไม่ได้ แต่เธอคงไม่อยากจำ...

ทุกคนต่างเฮฮาสนุกสนาน มีเพียงเขาเท่านั้นที่อยากกลับแต่น้อง ๆ เพื่อน ๆ ก็ทั้งลากทั้งดึงไม่ปล่อยให้เขากลับ เลยจำใจต้องอยู่ต่อ

ขณะที่นั่งเซ็ง ๆ อยู่นั้น เขาก็เห็นเจ๊โรสเดินหน้ามุ่ยเข้ามาหาก่อนทิ้งร่างอวบใหญ่ลงนั่งข้าง ๆ แมธธิว

“ เป็นอะไร ทำไมทำหน้าเหมือนผัวทิ้ง ” หนึ่งในนายแบบเอ่ยถาม

“ โดนตำหนิมาน่ะสิ ”

“ ใครมันกล้าล้วงคอปลาพะยูนวะ ” มีคนเย้าขึ้น เจ๊โรสเอื้อมมือไปหยิกเข้าให้ทีหนึ่ง

“ สถานการณ์แบบนี้ไม่ตลกย่ะ ”

“ แล้วใครล่ะ ”

“ ก็คุณไคร่ากับคุณเอเลนผู้จัดการเขาแหละ ”

“ เรื่องอะไร ”

“ เขา เอ่อ... ” เจ๊โรสว่าพลางปรายตามามองแมธธิวที่นั่งซังกะตายอยู่ข้าง ๆ

“ เขาอะไร พูดสิ ” หนุ่ม ๆ เร่งเร้า

“ เขาตำหนิว่าทำไมเปลี่ยนนายแบบไม่เอารายชื่อไปให้เลือก เจ๊ก็แจ้งเขาแล้วนะว่ามีคนนึงรถชน มาไม่ได้ ก็เลยจัดแมธมาแทน ”

“ ทำไม เขาไม่พอใจหรือไงที่เป็นผม ที่เห็นหน้าผม ” แมธธิวพูดขึ้นหลังจากนิ่งอยู่นาน

“ ก็... ไม่เชิงอย่างนั้นหรอกแก แค่ว่า... ”

“ เขาคงเกลียดผมมากสินะ ” เขาว่าพลางเอื้อมไปคว้าแก้วตัวเองมาดื่มรวดเดียวจนหมด ต่อด้วยแก้วของน้องนายแบบข้าง ๆ หมดเช่นเดียวกัน ทั้งหมดพากันยื้อแย่งยกใหญ่

“ เฮ้ย ๆ พี่ ใจเย็นดิวะ เขาไม่ได้เกลียดอะไรพี่หรอกน่า อาจจะแค่ไม่พอใจที่ผิดแผนที่วางไว้นิดหน่อย ” พวกน้อง ๆ พากันปลอบใจ แต่เจ๊โรสก็อดที่จะคิดอย่างที่แมธธิวพูดไม่ได้

ยัยไคร่าอะไรนั่นทำเหมือนจงเกลียดจงชังอะไรแมธธิวนักหนา พิลึกคน

เจ๊โรสนั่งอยู่ไม่นานก็ขอตัวไปสนุกกับกลุ่มเพื่อน ส่วนแมธธิวนั้นนั่งเงียบ ๆ สายตามองไปที่ร่างเย้ายวนของดีไซเนอร์คนสวยเจ้าของงานที่ตอนนี้เปลี่ยนชุดมาเป็นเดรสซาตินสายเดี่ยวสีขาวยาวแต่แหวกจนถึงต้นขา ด้านหน้าแหวกไม่ลึกแต่ก็เห็นเนินอกอยู่รำไรแต่กลับไปแหวกด้านหลังจนเกือบถึงบั้นเอว โชว์สัดส่วนคอดเว้าแล้วผายออกเป็นสะโพกอวบ ผมดำขลับราวแพรไหมปล่อยสยายพลิ้วไปกับแผ่นหลังนวลเนียน

เมื่อก่อนกางเกงขาสั้นหรือกระโปรงสั้นเธอจะไม่ใส่ เสื้อก็มีแต่ตัวใหญ่ ๆ ไม่เคยโชว์เนื้อหนังอะไรทั้งนั้น หวงเนื้อหวงตัวยิ่งกว่าอะไร แต่ตอนนี้กลับชิดใกล้กับไอ้เศรษฐีเพชรแยะห่าเหวอะไรนั่นอย่างเนื้อแนบเนื้อต่อหน้าสาธารณชน และเขาสาบานได้ว่าหลายครั้งที่เห็นเธอมองมาที่เขาด้วยสายตาเย้ยหยัน

ถ้าจะแนบขนาดนั้นทำไมไม่ไปเปิดห้องเลยวะ !

แมธธิวกัดกรามแน่นจนเป็นสันนูน ยกเหล้าดื่มราวกับน้ำเปล่าแก้วแล้วแก้วเล่า สุดท้ายเขาก็ลงเอยที่เมาแป๋อยู่บนโซฟาตัวหนึ่งในงานปาร์ตี้

“ โห่พี่แมธ ทำไมเมาไวจังวะ ” ริว หนึ่งในนายแบบถามขึ้นเมื่อเห็นนายแบบรุ่นพี่หน้าแดง ตาแดงไปหมด

“ ก็กินซะขนาดนั้น พอ ๆ พี่ นี่เหล้าไม่ใช่น้ำเปล่า ” ธามไทว่าพลางคว้าข้อมือรุ่นพี่เอาไว้เมื่อเขาจะกระดกแก้วดื่ม

“ เฮ้ย ปล่อย ดื่มเพื่อลืมเธอว้อย ! ” แมธธิวว่าพลางสะบัดมือออกจากการห้ามปรามแล้วคว้าแก้วขึ้นยกดื่มรวดเดียวหมดแก้ว

“ ดื่มเพื่อลืมใครพี่ พูดอย่างกับคนอกหัก ”

“ เออ สภาพเหมือนคนอกหักจริงว่ะ ” เพื่อน ๆ หันไปกระซิบกระซาบกัน

“ อย่างพี่แมธเนี่ยนะจะอกหัก มีแต่จะหักอกคนอื่นเสียมากกว่า ”

“ เรามันจน เรามันคนไม่มีตังค์ ! ” เสียงแมธธิวเริ่มโวยวาย เพื่อนฝูงหันมามองหน้ากัน

“ ถ้าระดับเจ้าของบริษัทอย่างพี่แมธจน แล้วพวกเราอะไรวะ ”

“ พอแล้วพี่ พอแล้ว เออ เดี๋ยวกูเอาตัวแก้แฮงก์แก้เมาที่วันก่อนไปงานเปิดตัวมาให้แกกินดีกว่า ”

“ ผู้หญิงใจร้าย ผู้หญิงใจดำ ทิ้งกันไปได้ลงคอ ! ” แมธธิวยังบ่นพึมพำในสิ่งที่คนอื่นไม่เข้าใจไม่หยุดหย่อน

“ แกคุยกับใครวะ แม่ซื้อเหรอ หรือเจ้าที่เจ้าทางในนี้ ” ในกลุ่มเริ่มหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก

“ เออ จะคุยกับใครก็ช่างเหอะ เอาไอ้นั่นผสมน้ำหลอกให้กินซะ จะได้ดีขึ้น ” ริวพยักหน้ารับพลางหยิบยาเม็ดฟู่เล็ก ๆ ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์แก้เมาแก้แฮงก์สำหรับคอดื่มที่พวกเขาได้ไปร่วมงานมาแล้วใส่ลงไปในน้ำเปล่า ก่อนที่จะแอบผสมในแก้วของแมธธิวให้เขาดื่ม

ไม่นานแมธธิวก็รู้สึกไม่อยากดื่มอีก สติสตังพร่ามัวเริ่มกลับมาบ้าง จึงขอตัวจากเพื่อน ๆ เดินไปเข้าห้องน้ำ ทำธุระส่วนตัว ล้างหน้าล้างตาจนมันสดชื่นขึ้นมากทีเดียว และตัดสินใจกลับคอนโดดีกว่าจะอยู่ที่นี่ อยู่เพื่อมองเธอคลอเคลียกับผู้ชายคนอื่น

อยู่ไปทำไมให้ใจเจ็บวะ !