“ดีเจ้”
เสียงทักทายจากไอ้เด็กเปรต ตะโกนมาแต่ไกล ทันทีที่เห็นเจ้จ๋า หรือจารุณา เพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ เดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ซึ่งสาเหตุก็มาจากการจราจรที่ติดขัด ไหนจะเส้นทางที่ใช้ดันมีอุบัติเหตุรถชนกัน ทำให้เธอต้องมาถึงสำนักงานช้ากว่าใครเพื่อน
“เออ” จารุณาตอบกลับห้วนๆ
“โห เจ้ หน้าตาดูอารมณ์ดี แต่พูดจาไม่เพราะเลย”
“อารมณ์ดีบ้านแกสิ”
“เป็นอะไรอะเจ้ หน้าบูดมากๆ เดี๋ยวแก่ไวนะครับผม”
อุดมศักดิ์ว่ายิ้มๆ ก่อนจะนั่งเท้าคางมองคนที่เดินมายืนเท้าสะเอว มองหน้า (อก) ของอีกฝ่ายนัยน์ตาเยิ้ม
“แกมองอะไรไอ้เด็กเปรต คิดอกุศลกะฉันอยู่ใช่มะ” จารุณาตวาดแว้ด
“เปล่าาาาาาาา” คนตอบลากเสียงยาว
“เปล่าอะไร ยังจะมาเถียงอีก”
“ไม่ได้คิดอกุศลจริงๆ เจ้ แค่คิดอยากจะกราบเฉยๆ”
ไอ้เด็กเปรตมันว่าหน้าตาเฉย แถมยังทำตาพริ้มกว่าเดิมอีกต่างหาก
“กราบอะไรวะ”
“กราบสวัสดีที่อกอะเจ้”
“อ๊ายยยย ไอ้เปรตเป๊ก แกตาย!”
จารุณากรีดร้องลั่น ทั้งเจ็บใจทั้งอายเสียงหัวเราะที่ดังครึกครื้นกันทั้งสำนักงาน แต่ไอ้เด็กปากมอมมันดันรู้ตัว กระโจนหนีออกไปไกล วิ่งตามไปได้หน่อยเดียวเธอก็หอบแฮกด้วยเพราะแก่กว่ามันหลายปี ไอ้บ้านั่นก็ไวปานลิง
ฝากไว้ก่อนเถอะ เผลอเมื่อไหร่จะเอาคืนให้กระอักเลย
จารุณาเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโห ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไอ้คนทะลึ่งที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แต่วิ่งไปอยู่เสียห่างไกลเพราะกลัวจะโดนตบกบาล
----------------
แนะนำตัวละคร
เจ้จ๋า จารุณา เทียมสิริน
สาวใหญ่หัวใจสะดิ้ง อายุ 32 ปี ดีกรีปริญญาโท จากมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียง ซ้ำยังเซ็กซี่ รูปร่างหน้าตาขยี้ใจชาย เดินไปทางไหนก็โดดเด่นมาแต่ไกล เพราะขนาดของหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่มหึมา แต่น่าเสียดาย ที่เกิดมาจนสามสิบกว่าก็ยังหาผัวไม่ได้สักที เฮ้อ
ไอ้เป๊ก อุดมศักดิ์ วรดิษฐานันท์กุล
เด็กหนุ่มจบใหม่หัวใจซิ่ง อายุ 23 ปี หนุ่มหน้ามนคนยิ้มง่าย เป็นขวัญใจของทั้งสาวน้อยสาวใหญ่ แต่ยกเว้นเจ้จ๋าที่ไม่ค่อยชอบขี้หน้ามัน (ในบางเวลา) แต่แปลกที่ไอ้เด็กเป๊ก หรือฉายาไอ้เด็กเปรตที่เจ้จ๋าชอบเรียก มันกลับชอบมาป้วนเปี้ยนให้รำคาญใจ จนแทบจะอยู่ไม่สุข หรือสาวใหญ่จะแพ้ใจให้หนุ่มหน้าใสวัยละอ่อนกันนะ
ชายอื่นมีตั้งมากมาย แต่เราดันมารักไอ้บ้านี่!!!!
เช้าวันใหม่ ที่สตูดิโอ เมมโมรี่พิกเจอร์
สตูดิโอแห่งนี้คือที่สุดของการสร้างสรรค์ ให้บริการถ่ายภาพและออกแบบรูปภาพทุกชนิดและทุกกิจกรรม ภายใต้แนวคิด
ชีวิตคือความทรงจำ
สตูดิโอแห่งนี้จึงมีเป้าหมายที่จะทำให้ภาพถ่ายทุกภาพเป็นภาพแห่งความทรงจำและเป็นตัวแทนของวันเวลาที่ผ่านพ้นไป
บุคลากรของสตูดิโอ เมมโมรี่พิกเจอร์ เต็มไปด้วยผู้เชี่ยวชาญและมีฝีมือ หนึ่งในนั้นก็คือ จารุณา เทียมสิริน หรือ เจ้จ๋า ของน้องๆ ผู้ซึ่งเป็นพี่ใหญ่สุดในนี้ รับหน้าที่เป็นผู้จัดการทั่วไป คอยดูแลความเรียบร้อยในภาพรวมพร้อมๆ กับดูแลในส่วนของการขายไปด้วย
ซึ่งคนที่เป็นลูกน้องใกล้ชิดและต้องตามติดคอยเป็นลูกมือเธอในการทำงานก็ไม่ใช่ใคร ไอ้เป๊กเด็กเมื่อวานซืนที่เธอเพิ่งจะไล่ตีมันไปเพราะคำพูดไม่เข้าหูเมื่อสัปดาห์ก่อนนั่นแหละ ซึ่งทำหน้าที่ทั้งเลขาและช่างภาพประจำสตูดิโอ
ว่าแต่ตอนนี้จะเก้าโมงอยู่แล้ว โต๊ะทำงานรกๆ ของมันยังไร้เงาเจ้าของอยู่เลย
ที่สตูดิโอแห่งนี้ก็ดีอย่าง เรื่องเวลาการทำงานไม่ได้จำเพาะเจาะจงว่าจะต้องมาตรงเวลา หรือตั้งหน้าตั้งตามาตอกบัตร รับรู้โดยทั่วกันว่าเวลาเข้างานแปดโมงเช้าถึงสี่โมงเย็น หากมีงานเร่งด่วนหรืออีเวนต์ที่ต้องไปจัดการข้างนอกก็ร่วมแรงร่วมใจกัน ค่าล่วงเวลามีให้ไม่จำกัด แถมยังมีค่าเดินทางซึ่งเบิกได้ตามที่ใช้จริง ไม่ต้องควักกระเป๋าเข้าเนื้อคนทำงาน ไหนจะสวัสดิการและเงินเดือนที่อยู่ในอัตราที่เงินเฟ้อเงินฝืดก็ทำอะไรไม่ได้ นั่นทำให้ที่นี่เป็นออฟฟิศในฝันที่ใครต่อใครอยากเข้ามาร่วมงาน
แต่อย่างไรก็ดี ความรับผิดชอบก็ต้องสูงมากด้วย อย่างเช่น ถ้ามีนัดประชุมงานหรือคุยกับลูกค้า ความตรงต่อเวลาและวินัยคือเรื่องที่ต้องใส่ใจที่สุด แล้วไอ้เป๊กก็กำลังทำผิดข้อตกลงนี้ ซึ่งนั่นทำให้ผู้จัดการทั่วไปอย่างจารุณาหงุดหงิด
“นัท นัท” เรียกน้องอีกคนที่ทำหน้าที่ธุรการทั่วไปเสียงดังลั่น พานทำให้คนอื่นๆ ที่กำลังนั่งทำงานบ้าง กินข้าวบ้าง หรือเล่นโทรศัพท์บ้าง ชะงักการทำกิจกรรมของตัวเองไปครู่ แล้วก็แอบมองกันไปมา ส่งสายตาคุยกันยกใหญ่ ประมาณว่า
อีเจ้เป็นไร? อีเจ้เป็นไร?
“ค่า พี่จ๋า”
นัทมนขานรับเสียงหวาน พร้อมกับเดินมาหยุดยืนที่หน้าโต๊ะทำงานของผู้เป็นหัวหน้า
“เป๊กมาหรือยังลูก มาไหมวันนี้”
“เอ่อ...นัท ไม่ทราบค่ะพี่จ๋า”
“เหรอ ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่โทรหามันเอง”
จารุณาตัดบท ก่อนจะโบกไม้โบกมือเป็นเชิงบอกให้อีกฝ่ายไปทำงานต่อได้
เท่าที่ได้ร่วมงานกันมาหลายเดือน แม้จะเพิ่งจบด้านนิเทศศาสตร์มาใหม่ๆ แต่ฝีไม้ลายมือและการทำงานของอุดมศักดิ์เรียกได้ว่า ไฟแรงแซงวัยเก๋า และเขาก็ตั้งอกตั้งใจกับงานถ่ายภาพที่ได้รับมอบหมาย หรือแม้กระทั่งการเป็นเลขาฯ ไปในตัวให้เธอได้อย่างดี
และนั่นทำให้จารุณาไม่คิดจะจู้จี้จุกจิกกับอีกฝ่ายเลย ไม่ว่าจะมาช้า มาสาย หรือหายหัวไปเป็นวัน
แต่มันต้องไม่ใช่วันนี้!!!
วันที่เธอมีนัดกับลูกค้าเพื่อนำเสนอโพรเจกต์พรีเวดดิ้งในช่วงบ่าย และพรีเซนเตชั่นผลงานที่ต้องนำเสนอ ไอ้เป๊กมันยังไม่ได้เอามาให้เธอดูหรือเตรียมตัวเลยสักนิด
เอาเถอะ มันคงนอนดึกและตื่นสาย เธอจะให้มันนอนต่อจนสิบโมงเช้า แล้วค่อยโทรไปจิกก็แล้วกัน
จารุณาสรุปกับตัวเองในใจ ก่อนจะเริ่มทำงานของตัวเองไป พร้อมๆ กับความกังวลลึกๆ ที่มีต่อคนที่ยังไม่มา...
อุดมศักดิ์นอนดิ้นไปดิ้นมาด้วยความรู้สึกอึดอัดและปวดหัวจนแทบจะระเบิด ไม่น่าเลย เขาไม่น่าดื่มหนักขนาดนี้เลย
ต้องโทษคนพาไปนั่นแหละที่คะยั้นคะยอให้เขาดื่มเป็นเพื่อน จะไม่ไปกะมันก็ไม่ได้ เพื่อนรักกำลังเฮิร์ตหนัก มีหรือที่เขาจะสามารถนิ่งดูดาย ถึงช่วยอะไรไม่ได้ อย่างน้อยก็นั่งข้างๆ เป็นกำลังใจให้มัน
แต่ปัญหาคือมันไม่ให้เป็นกำลังใจให้อย่างเดียวนี่สิ ให้ดื่มเป็นเพื่อนด้วย ก็เลยเมาจนแทบจะคลานกลับห้อง
แม้จะรู้สึกตัวจนคิดถึงเรื่องเมื่อคืนและแอบบ่นในใจถึงใครอีกคนได้แล้ว แต่เขาก็ยังไม่คิดจะตื่นตอนนี้ หนังตาที่หนักอึ้งทำให้เขาไม่สามารถลืมตาได้ง่ายนัก จึงได้แต่นอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงเหมือนคนอยู่ไม่สุขก็เท่านั้น
ก่อนจะมุ่นคิ้วเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงยุบของที่นอนและความนุ่มนิ่มที่วางทับอยู่บนหน้าผากเหมือนวัดไข้ แล้วเลื่อนลงไปที่ลำคอของเขา โดยไม่ทันต้องถามไถ่ ชายหนุ่มดึงแขนที่เขาสัมผัสได้ถึงความเรียบเนียนของผิวเนื้อ ให้ผู้บุกรุกล้มแหมะลงมาทับอยู่บนอกแกร่งทันทีโดยไม่ต้องลืมตา
ท่ามกลางวงแขนกำยำของตัวเองที่รัดแน่น ร่างนั้นดิ้นไปดิ้นมาและส่งเสียงอืออาราวกับประท้วง แต่เขาไม่สนใจและไม่คิดจะปล่อยให้หลุดมือ
ตอนนี้เขาเมา แฮงก์ ง่วง ไม่มีสติ ถ้าทำอะไรลงไปก็เข้าสุภาษิตที่ว่า อย่าถือคนบ้า อย่าซาคนเมา เพราะฉะนั้นคนในอ้อมแขนคงจะไม่ถือสา
“เนเน่จ๋า...” เสียงคนเมาไม่รู้เรื่องยานคางจนน่าโมโหในความรู้สึกของคนฟัง
“ขอบีบหน่อยน้าาาา”
อุดมศักดิ์ลากเสียงหวานราวคนละเมอ ก่อนจะคว้าหมับไปที่ก้อนเนื้อเด้งๆ ที่เสียดสีอยู่กับอกเขา อา...นุ่มเต็มไม้เต็มมือตามที่เคยจินตนาการเอาไว้เปี๊ยบเลย
“ไอ้บ้าเป๊ก!”
“อื้อ เนเน่ของเป๊กทำไมเสียงดุ”
ดูมัน จะตายแล้วยังไม่รู้ตัวนะมึง!
จารุณาคิดอย่างเข่นเขี้ยวทั้งพยายามที่จะขืนกายออกจากอ้อมแขนที่รัดเธอแน่นอย่างกับงูเหลือม นี่มันเมาจนไม่รู้ว่าใครเป็นนายใครเป็นบ่าว ใครเป็นพี่ใครเป็นน้องเลยหรือไง แถมมันยังมีหน้ามาจับหน้าอกเธอทั้งที่เรียกชื่อคนอื่นอีก
มึงตาย! ไอ้เป๊ก!
“ถ้าไม่ปล่อยตอนนี้ แกตายแน่ไอ้เด็กเปรต”
มือบางทุบปึกๆ ลงไปบนอกล่ำ แต่นอกจากจะไม่ได้ผลแล้ว แรงบีบที่หน้าอกยังแรงขึ้นประหนึ่งเอาคืนอีกต่างหาก
“เจ็บน้าาา ตีเป๊กทำไม ไหนๆ มาหอมหน่อยซิ หอมๆ”
อุดมศักดิ์พริ้มตาและทำปากจู๋ ยื่นหน้ายื่นตามั่วๆ ไปเรื่อย เจอผมบ้าง แก้มบ้าง คอบ้าง กระนั้นก็ยังไม่หยุดสูดดมกลิ่นหอมจากกายสาวที่อ้อนแอ้นอรชรและเต็มไม้เต็มมือไปทุกสัดส่วน
“อ๊ายยยย!”
จารุณากรีดร้องลั่น เมื่ออยู่ๆ คนเมาก็พลิกกายเธอลงไปด้านล่าง โถมกายทาบทับทั้งตัวแล้วเอาใบหน้ามาซุกไซ้ถูไถไปมาตรงหน้าอก แถมมือแข็งแรงของมันยังรวบจับมือทั้งสองข้างของเธอไว้จนแน่นด้วยมือข้างเดียว อีกข้างก็พยายามจะปล้ำถลกเสื้อเชิ้ตตัวสวยของเธอ
“ไอ้เป๊ก ไอ้ห่า ปล่อย!”
หญิงสาวร้องเสียงหลงหวังให้คนเมาได้สติ แต่นั่นกลับยิ่งเป็นการเพิ่มพลังให้อีกฝ่ายรุกล้ำเนื้อตัวมากขึ้น
“อื้อ อย่าดิ้นดิ เดี๋ยวโดนกินน้าาาา”
เอ่ยขู่เรียบๆ ที่ใครในโลกได้ยินคงไม่นึกกลัว แต่นั่นกลับทำให้จารุณาสงบนิ่งแต่โดยดี เมื่อนึกได้ว่า ถ้าลองอยู่นิ่งๆ อีกฝ่ายอาจจะพอมีสติขึ้นมาได้บ้าง แต่ทว่า…
ฟอด! ฟอด! เสียงหอมดังลั่น แต่ผิดที่มันไม่ได้หอมแก้ม มันหอมอะไรที่ต่ำกว่าแก้มลงมาที่มีสองจุดใหญ่ๆ นั่นต่างหาก
จารุณาพยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจ ก่อนจะหลับตาปี๋เมื่ออีกฝ่ายใช้ปากแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดตรงกลางร่องอกออกไป แล้วลิ้นของมันก็แตะเลียลงมาที่เนินนมอันนวลเนียน ก่อนจะรู้สึกว่าไม่ถึงใจ จึงเผลอปล่อยมือออกจากการรวบมือของเธอไว้ เพื่อจะแกะกระดุมเม็ดที่เหลือออกไปอีก
และนั่นก็เป็นโอกาสให้จารุณาได้ขยุ้มผมของไอ้เป๊กขึ้นมาอย่างสุดแรงจนมันลืมตาขึ้นมาด้วยความเจ็บ แถมยังเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เมื่อเห็นหน้าคนใต้ร่างชัดเจนว่าไม่ใช่ เนเน่ นาน่า บ้าบออะไรนั่น แต่เป็น เจ้จ๋า จารุณา หัวหน้าสาวจอมโหดต่างหาก
“เฮ้ย เจ้!”
อุดมศักดิ์มีโอกาสพูดได้แค่นั้น ก่อนจะหน้าหันไปนับดาวจนมึนเมื่อฝ่ามือบางฟาดเพียะเข้าให้บนใบหน้าหล่อเหลา เพื่อหวังให้คนเมาได้สติเต็มตา ซึ่งอุดมศักดิ์ไม่อยากจะบอกเลยว่า กูหายเมานานแล้ว!
“อูย เจ็บนะเจ้ ตบผมทำไม”
“ฉันไม่ฆ่าแกให้ตายก็บุญแล้ว ปล่อย!” คนโมโหจนควันออกหูบอกเสียงห้วนจัด
“ไรวะ มาถึงก็ว่าๆ”
แน่ะ! ดูมันเป็น ไม่สำนึกไม่พอ ยังกล้ามาว่าเธออีก!
“นี่แน่ะ/ โอ๊ย!!”
มือเรียวยื่นไปบิดหูคนขี้เมาแรงๆ พร้อมกับเสียงโอดโอยของคนขี้แกล้งและชอบหากำไรข้ามรุ่นอย่างไม่กลัวตาย
