หญิงสาวขืนร่างหนี รู้ตัวว่าถูกลวนลามอย่างหน้าไม่อายจากผู้ชายคนนี้ เธอเสียงเขียวขึ้นมาทันที
"มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ ปล่อยฉันนะ ไม่งั้นฉันร้องจริง ๆ ด้วย"
บัวได้ยินเสียงหัวเราะของเขาชัดเจน ช่างเป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้เธอฝันร้ายจริง ๆ
"เรามีเรื่องต้องคุยกันไม่ใช่เหรอ เมื่อกี้เห็นหมดแล้วนี่ยังจ้องตาไม่กะพริบ ทำไมอยากเหรอคะ"
เขาพูดเพราะแต่กลับท่าทางกลับคุกคาม
"อยากอะไร อึก!"
บัวถามเสียงสั่นแต่แล้วจู่ ๆ เธอก็สะอึกขึ้นมา
ผู้ชายหยาบคายคนนี้กอดเธอแน่นขึ้นอีก และก้มลงมาคล้ายกระซิบที่ข้างหู
"อยาก...โดนบ้างเหรอ โดนเอาน่ะ เสียวนะอยากลองมั้ย จะจัดให้เด็ดกว่าผู้หญิงคนนั้นเลยรับรอง"
ชายหนุ่มแปลกหน้าใช้มืออีกข้างจับใบหน้านวลให้เงยขึ้นมาก่อนจะโน้มใบหน้าคมลงไปใกล้ๆ จนจมูกโด่งคมสันชนเข้ากับจมูกรั้นเล็ก
"ไอ้บ้า ไอ้ลามก ใครจะอยากเอากับแก ปล่อยนะ ปล่อยฉัน"
บัวตะโกนด่าเสียงดัง เขาฉวยโอกาสนี้ก้มลงมาปิดปากของเธอด้วยปากของเขา เสียงเพลงดังจนเธอหูอื้อ และไม่มีใครสนใจและเธอทั้ง ๆ ที่มีคนอยู่ตรงนี้หลายคนซึ่งบัวไม่เคยรู้เลยว่าคนพวกนี้คือคนของเขา
ริมฝีปากหนาแทะเล็มริมฝีปากนุ่มนิ่มของเธอไม่หยุด เขาจูบรุนแรงเรียกร้องเอาแต่ใจและหยาบคาย จูบจนเธอหายใจไม่ทันยังพยายามจะล้วงลิ้นเข้ามาในปากของเธอ
ในขณะที่บัวกำลังมึนงงและตกใจจนหยุดชะงัก เวลานี้นั่นเองที่ทำให้เขาสอดลิ้นเข้ามาได้สำเร็จ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนสอดลิ้นเข้ามาในปากของเธอ ถึงจะตกใจแต่บัวปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาทำให้เธอได้รับรู้ถึงรสชาติแปลกใหม่ที่ไม่เคยลองมาก่อน
สัมผัสเจนจัดทำให้เธออ่อนระทวยและเริ่มหายใจไม่ออก เธออึดอัดและผลักไส แต่เขากอดประกบจูบเธอดูดดื่มจนกระทั่งลากลิ้นออกมาเลียริมฝีปากเล็กแล้วประกบจูบดูดดื่มลงมาอีกหลายครั้ง เขายังครางเบา ๆ
"อื้ม หวาน อื้ม ไม่พอ ขออีก"
เธอไม่ประสาจึงถูกรังแก ส่วนคนที่รังแกก็ทำราวกับว่ามันไม่พอ เขาเรียกร้องเอาแต่ใจและอยากได้เพิ่มอีก บัวถูกเขาจูบจนรู้สึกเหมือนปากตัวเองจะบวมช้ำ สุดท้ายผู้ชายคนนั้นก็ปล่อยเธอ ร่างกายของบัวอ่อนแรงซวนเซซบอยู่บนอกของเขา ในขณะที่ชายหนุ่มพูดเสียงไม่ดังแต่ได้ยินชัดเจน
"หวานมากค่ะคนสวย นี่แค่จูบนะคะยังอร่อยขนาดนี้ ว่ายังไงข้อเสนอของพี่ไม่สนใจเหรอคะ ไปต่อกันดีหรือเปล่า พี่จะเอาแรง ๆ ให้ครางเหมือนหมาน้อยน่ารักเลยคอยดู"
"..กะ...แก ไอ้เลว ไอ้คนฉวยโอกาส" บัวเพิ่งได้สติ ใบหน้าแดงก่ำทั้งโกรธทั้งอาย เธอผลักเขาออกแล้วชี้นิ้วใส่หน้าคนโตกว่าด้วยความโมโหจนนิ้วสั่น...เขาเป็นใครกัน..มีสิทธิ์อะไรมาทำกับเธอแบบนี้!...
"ผมชื่อลี...เรียกให้ดี ๆ หน่อยสิครับ ว่าแต่ว่าสนใจหรือเปล่า เอากับผมมั้ย รับรองคุณคนสวยจะลืมไม่ลง"
"ไอ้ชั่วเอ้ย...ไอ้เลว ไอ้คนฉวยโอกาส"
บัวก่นด่าใส่ชายหนุ่มก่อนจะรีบวิ่งหนีไปหาเพื่อน..เพราะดู ๆ แล้วถ้าอยู่ต่อ..เธออาจจะเป็นเหมือนผู้หญิงที่อยู่ในห้องนั้นก็ได้... และเธอยังรู้สึกหลอนเมื่อยังได้ยินเสียงของผู้ชายคนนั้นดังก้องอยู่ในหู
เอากับผมมั้ย รับรองคุณคนสวยจะลืมไม่ลง
ลีมองคนตัวเล็กที่วิ่งหนีคล้ายกระต่ายตื่นตูมไปจนลับสายตา...ก่อนจะแสยะยิ้มร้ายเลียริมฝีปากอย่างหื่นกระหาย! รสชาติของเธอยังคงติดอยู่ที่ริมฝีปากของเขา
.................................
บัววิ่งหน้าตาตื่นกลับเข้ามาที่โต๊ะ คิดจะบอกเพื่อนว่าตัวเองเจออะไรมาบ้าง แต่ว่าตอนนี้ไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้แล้ว เพราะแต่ละคนเมาเละไม่เป็นท่า บัวถอนหายใจนับศพเพื่อนที่เกือบจะตายเกลื่อนแล้วด่าออกมาด้วยความโมโห
"นี่พวกมึงไม่คิดจะเหลือสติให้ตัวเองบ้างเหรอวะ กูเบื่อเก็บศพพวกมึงเต็มที พวกมึงนี่ตัวภาระชัด ๆ"
โชคยังดีที่บ้านเพื่อนคนหนึ่งของเธอรวย จึงมีคนขับรถมาคอยดูแลและขับส่งเพื่อนถึงบ้านกันครบทุกคน บัวหิ้วปีกเพื่อนสาวที่เมาจนอ้วกไปหลายครั้งออกมาจากห้องน้ำ เธอยังกลัวว่าเขาจะตามมาและอดมองไปรอบ ๆ ร้านไม่ได้ เมื่อไม่เห็นร่างสูงของผู้ชายคนนั้นบัวก็เบาใจ
เขาคงเมาแล้วไปลากผู้หญิงคนอื่นไปนอนด้วยแล้ว หล่อแบบนั้นคงมีคนเสนอตัวจนเลือกไม่ไหว หญิงสาวปัดความคิดวุ่นวายออกจากหัว แล้วดันร่างเพื่อนสาวขึ้นรถไป
" ให้คนขับรถของกูไปส่งป่าวมึง"
คาราแม่คอทองแดงที่พังยับเพราะเมาปลิ้นทุกงานพูดเสียงงัวเงียด้วยความหวังดี
"ไม่เป็นไรกูกลับเองได้บ้านกูอยู่ซอยถัดไปเอง สบายมาก...มึงนั่นแหละกลับดีๆ นะ ไปส่งเพื่อนให้ครบทุกคนด้วย"
คาร่าโบกมือบ๊ายบายในขณะที่คนอื่นเมาพับอยู่ในรถและยังทับกันเหมือนปลาเน่า ๆ เข่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยกลิ่นอ้วก บัวจึงโบกมือไล่พวกเขาให้กลับบ้าน ก่อนจะเดินไปยังที่จอดมอเตอร์ไซต์หน้าผับ
บัวไม่ได้ขี่มอเตอร์ไซต์มาแต่เธอขี่จักรยานมาเที่ยว หลายคนมองแปลก ๆ แต่เธอไม่สนใจ บ้านของเธออยู่ในซอยถัดไปและตอนนี้เป็นเวลาผับเลิกคนเดินออกมาจากผับยังกับมดแตกรัง ยังมีพนักงานร้านค้าร้านอาหารในบริเวณนี้ที่เลิกงานเวลาไล่เลี่ยกันอีกด้วย
เธอใส่กางเกงยีนตัวเก่งแล้วเสื้อกล้ามน่ารัก ขับจักรยานคันเล็กน่ารักเหมือนเจ้าของแล้วฮัมเพลงเบา ๆ กระทั่งรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ ที่ต้นคอ ยังรู้สึกเหมือนมีใครบางคนจ้องเธอไม่วางตา หญิงสาวมองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นใครสักคน เท้าจึงเร่งปั่นจักรยานให้เร็วขึ้น หรือว่าคืนนี้เธอจะเจอผีจริง ๆ วะ
ตอนนั้นเธอเมาผีจึงตามมาหลอกหลอน
.
.
เช้าวันต่อมา
ก๊อก ก๊อก ก๊อก แอดดด!
"บัว!!.....ตื่นหรือยัง"
"งื้ม.....ขออีกห้านาทีน้าาาา!"
"ไม่ต้องเลย!...ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เราบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ากลับดึก"
"อือ...จ้า...แม่คนที่สอง"
"ไม่ต้องมาประชดเลยนะ...ลุกขึ้นมากินข้าวกลางวันก่อนเร็ว...มีเรียนบ่ายโมงนะวันนี้ลืมไปแล้วหรอ..นี่มันเที่ยงครึ่งแล้ว"
พรึ่บ!
บัวผุดลุกขึ้นมาจากที่นอนด้วยความตกใจ
"เออ!...ใช่..ลืมไปเลย...แล้วทำไมแกไม่ปลุกเราตั้งนานแล้วอ้า"
"ไม่ต้องเลย...เราปลุกแกตั้งแต่ห้าโมงแล้วนะ...เลิกเถียงแล้วลุกไปล้างหน้าล้างตาได้แล้ว"
กว่าจะจัดการอาบน้ำแต่งตัวกินข้าวเที่ยงเสร็จก็ปาไปบ่ายโมงพอดี ...
มหาวิทยาลัย RMIT University
"สายจนได้...."
"เราขอโทษนะพลอย..โกรธเราป่าว"
"เราจะไปโกรธแกทำไมเล่า.. ปะ!..เข้าเรียนได้แล้ว"
"เออ พลอย..เดี๋ยวเรียนเสร็จแกกลับบ้านไปก่อนเลยนะ..ไม่ต้องรอเรา..เราจะไปร้านสักกับคาร่าอะ"
"บัว...จะสักอีกแล้ว...ไม่กลัวเจ็บหรือไง..เราห้ามก็ไม่ฟัง.."
"นะๆๆ...เราขออีกครั้งเดียวแล้วจะไม่สักแล้ว...."
"โอเค..แต่อีกแค่ครั้งเดียวนะ..ถ้าแม่บัวรู้..โดนบ่นแน่!"
.
ตกเย็น
"เจอกันที่บ้านนะบัว" พลอยบอกบัวก่อนจะปั่นจักรยานมุ่งหน้ากลับบ้าน
"ปั่นดี ๆ นะพลอย ถึงบ้านแล้วโทรบอกด้วย" บัวมองตามจักรยานของพลอยจนลับสายตา คาร่าเข้ามาคล้องแขนของเธอแล้วดึงเบา ๆ
"ปะ บัว รีบเลยพูดแล้วจะหาว่าคุยตอนนี้นะร้านสักร้านนี้กำลังเป็นที่นิยมตอนนี้เลย ฝีมือช่างสักดี ร้านสักดี ราคาไม่แพง ใช้ของคุณภาพสะอาดมาก ๆ ถ้าจะให้คะแนนเท่าที่กูรู้จักร้านสักมา ร้านนี้ชนะขาด คนเต็มร้านทุกวันเลย"
"โห มึงขนาดนั้นเลย!..แล้วกว่าจะไปถึงนี่..จะได้คิวที่เท่าไหร่วะ"
"เรื่องนั้นมึงไม่ต้องห่วง..กูจองคิวไว้ล่วงหน้าเเล้ว"
"แล้วจองไว้คิวที่เท่าไหร่อะ"
"กูได้คนที่หนึ่ง..มึงก็ต่อจากกูเนี้ยแหละ"
บัวนั่งรถมากับคาร่าทั้งคู่คุยกันมาตลอดทางจนมาถึงร้านสัก
ร้านสัก LEASM
บัวถึงกับตาโตกับร้านที่ได้เห็นข้างหน้า..มันเป็นร้านที่ใหญ่และไฮโซโก้หรูจนดูไม่เหมือนเป็นร้านสัก ดูไปดูมาเหมือนเป็นคาเฟ่สวย ๆ มากกว่า การตกแต่งที่เต็มไปด้วยลายเพ้นท์ต่าง ๆ และยังมีแสงไฟที่สาดส่องทำให้ลายเหล่านี้มีมิติยิ่งทำให้คนรู้สึกคล้ายจะจมดิ่งอยู่กับงานศิลปะ เมื่อเดินเข้ามาบัวยิ่งตกตะลึงกับความสวยของร้าน เธอมองไปรอบ ๆ ที่นี่ขายกาแฟจริง ๆ ด้วย ยังมีลูกค้านั่งรออยู่ตามโต๊ะต่าง ๆ ดูคึกคักมาก ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงแต่ละคนก็สวย ๆ ด้วยกันทั้งนั้น
"มึง.." บัวสะกิดมือเพื่อนสาวที่ทำเหมือนว่าคุ้นเคยกับที่นี่เอามาก ๆ
"ว่า..!"
"ทำไมผู้หญิงเยอะจังวะ"
"อ๋อ..วันนี้เจ้าของเข้าร้านน่ะ กูจะบอกว่าหล่อมากมึง นาน ๆ ถึงจะเข้าร้านสักที สาว ๆ ก็เลยมารอกันเยอะกว่าปกติ"
"เจ้าของร้านหรือดาราวะ..อะไรจะขนาดนั้น" บัวปิดปากหัวเราะ เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครบ้าผู้ชายตนต้องยอมมาสักเพราะเจ้าของร้านหล่อ สองสาวหามุมนั่งรอก็ได้เวลาที่คาร่าต้องเข้าไปสัก
"คิวแรกเชิญคุณคาร่าครับ"
"งั้นก็ไปก่อนนะมึง"
คาร่าพูดจบก็เดินหายเข้าไปในห้องสัก บัวจึงสั่งขนมและน้ำปั่นมากินรออย่างสบายใจ คงเป็นเพราะบรรยากาศของที่นี่เหมือนร้านคาเฟ่และสวยมาก จึงทำให้เธอรู้สึกเพลิดเพลินในการรอ ยังหยิบโทรศัพท์มาอัพสเตตัส ตัวคนเดียวแต่ไม่เหงา ลงในติ๊กตอกด้วย
เมื่อคาร่านั่งลงบนเก้าอี้ พนักงานสักหน้าตาน่ารักมีรอยสักเต็มตัวก็ประจำตำแหน่ง เขาส่งหนังสือแบบรอยสักให้เธอดูแล้วเอียงคอถามยิ้ม ๆ
"จะสักรูปอะไรดีครับ" พนักงานอย่าง คาร่ากลับตอบอย่าง
"เอ่อ ขอโทษนะคะ แล้วเจ้าของร้านไปไหนเหรอคะ"
"เจ้านายเหรอครับ น่าจะอยู่ที่ไหนสักแห่งครับ ทำไมครับมีธุระจะคุยกับเจ้านายเหรอครับ"
"ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ"
ช่างสักหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วพูดลอย ๆ
"ดูข้างนอกสิครับ ผู้หญิงเต็มเลยคิดว่าทุกคนมีธุระกับเจ้านายกันแทบทั้งนั้น วันไหนได้ข่าวเจ้านายเข้ามาที่ร้านคนก็เต็มแบบนี้ตลอดครับ"
คาร่าถึงกับถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดเมื่อทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่ตนคิด.. จนกระทั่งเสียงนุ่มทุ้มของผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้น
"..คิว..มึงออกไปก่อน..เดี๋ยวกูจัดการต่อเอง"
"ครับ..เจ้านาย!"
"คนนี้เดี๋ยวกูจัดการเอง..มึงออกไปข้างนอกก่อน"
ผู้ชายร่างสูงหล่อเหลาสมบูรณ์แบบเดินเข้ามาจากประตูอีกฝั่งหนึ่ง ทำให้พนักงานสักคนนั้นวางอุปกรณ์ที่กำลังเตรียมลง
"ครับ..เจ้านาย"
หัวใจของคาร่าพลันเต้นแรงเมื่อเห็นว่าเขาเป็นใคร เธอเคยโฉบมาที่ร้านนี้หลายครั้งและรู้จักเขาเพราะเพื่อนอีกคน แต่เขากับเธอยังไม่เคยพูดคุยกันตรง ๆ เลยสักครั้ง
คงเพราะเขาหล่อมากแม้ว่าชื่อเสียงในเรื่องผู้หญิงของเขาไม่ค่อยดีนัก เพราะเขาเป็นประเภทไม่ผูกมัดและค่อนข้างที่จะช่างเลือกจึงทำให้ ในกลุ่มเพื่อน ๆ ของเธอที่ชอบล่าแต้มต่างต้องการลองของกับเขา
ถ้าผู้ชายคนนี้ยินยอมหมายความว่า เธอคนนั้นแจ่มมากพอ
คาร่าอยากจะพิสูจน์ตัวเองและติดตาต้องใจเขา ลีคนนี้คือเสปคของเธอ คาร่าอยากกินเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้า แน่นอนว่าเธอไม่เคยปิดบังว่าเรื่องเซ็กส์สำหรับเธอมันคือเรื่องสนุก
เขานั่งลงข้าง ๆ คาร่าได้กลินน้ำหอมราคาแพงโชยออกมาจากตัวเขา แค่กลิ่นก็บ่งบอกเจ้าตัว ผู้ชายคนนี้รสนิยมดีเป็นอย่างมาก ถึงจะดูเย็นชาแต่กลับมีเสน่ห์จนเธอห้ามใจไม่อยู่ ยิ่งมองใกล้ ๆ ก็ยิ่งหล่อ เรียกได้ว่าเครื่องหน้าของเขาสมบูรณ์แบบยิ่งกว่ารูปปั้นเสียอีก
เขาเช็คความเรียบร้อยของอุปกรณ์การสัก คาร่าสูดหายใจลึก ๆ แล้วยิ้มหวานให้เขา
"อะ...เอ่ออ...ชื่อ..คาร่านะคะ"
เขายังคงเงียบ นิ้วมือเรียวยื่นหนังสือตัวอย่างลายสักเล่มหนาให้คาร่า ดวงตาของเขาที่มองคาร่าสวยมากจนเธอรู้สึกอิจฉา คาร่าจ้องเขาอยู่นานจนกระทั่งน้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นอีก
"จะสักลายอะไรครับ ตัดสินใจได้หรือยัง"
คาร่าสะดุ้งรู้สึกตัว หญิงสาวโน้มตัวลงมาหาเขา แอบดึงเสื้อกล้ามลงมาให้คอลึกขึ้นกระทั่งเห็นเนินนม เธอจ้องเขาดวงตาหวานเยิ้มเริ่มต้นโปรยเสน่ห์
"เอ่ออ...ลายผีเสื้อค่ะ"
ลีพยักหน้ามองสำรวจร่างกายของหญิงสาวแบบผ่าน ๆ
"สักตรงไหนครับ!"
คาร่ากัดฟันด้วยลีลาเซ็กซี่พร้อมกับยิ้มยั่ว ๆ ดึงเสื้อสายเดี่ยวข้างหนึ่งลงมาพร้อมกับมองเขา
"เอ่อ อยากสักตรง....."
คาร่าเลื่อนมือลงไปแถวๆใต้สะดือ เธออ้าขาออกเล็กน้อยแล้วปลดตะขอกางเกงออกทั้งรูดซิปลงมา หญิงสาวดันมือเข้าไปด้านในกางเกง ปลายนิ้วหยอกเย้ากับติ่งเสียวเบา ๆ เล่นรักกับตัวเองให้เขาดูอย่างเปิดเผย
กางเกงขาสั้นของเธอสั้นมากจนอวดแก้มก้น และแค่เห็นท่าทางของเขาเธอยอมรับว่ามันทำให้เธอรู้สึกร้อน และฉ่ำเยิ้มจนคุมตัวเองไม่อยู่
ผู้ชายคนนี้ช่างมีเสน่ห์เกินต้านจริง ๆ
สีหน้าของลีเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเข้าใจเจตนารมย์ของผู้หญิงที่มาอ่อยเขาถึงที่ จากเย็นชาดูอ่อนลงเล็กน้อย เขามองคาร่าอีกครั้งพร้อมกับถามออกไป
"แน่ใจว่าอยากสักตรงนั้นเหรอครับ"
คาร่ากัดปาก ล้วงนิ้วเข้าไปในร่องเสียวแล้วพูดเบา ๆ
"ได้ข่าวว่าเจ้าของร้านสักลึก สักเด็ด ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า อยากลองดูสักครั้งว่าจะเด็ดสมคำล่ำลือหรือเปล่า"
ลีหัวเราะในลำคอ สีหน้าผ่อนคลายแต่ท่าทางยังดูเย็นชา ยิ่งทำให้คาร่าต้องการเขามากขึ้น เธอชอบของยาก และอยากจะรู้ว่ามันจะยากขนาดไหน เธอพยายามหลายครั้งแต่ไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาจนกระทั่งวันนี้ในที่สุดเธอก็เกือบทำสำเร็จแล้ว
"ผมสักให้ได้นะครับ...แต่จำไว้ว่าผมไม่ผูกพันธ์กับใครและอีกอย่างผมมีข้อแลกเปลี่ยน"
"ฉันรู้ดีค่ะ เพราะว่าฉันก็แค่อยากลอง ว่าแต่ข้อแลกเปลี่ยนนี่คืออะไรหรอคะ?"
ลียิ้มหล่อเหลา
"ถ้าได้สิ่งที่ต้องการแล้ว....ช่วยกลับไปเลย..ได้ไหมครับ..กลับไปคนเดียว..."
"เอ่ออ...แต่ฉันมากับเพื่อนนะคะ.."
"นั่นแหละครับ....ทิ้งเพื่อนของคุณไว้ที่นี่..แล้วกลับไปซะ"
"เอ่อออ...."
"แล้วคุณจะได้...อย่างที่คุณ...."..ลีเว้นจังหวะพูดก่อนจะลูบไล้แผ่นหลังบางไปมาอย่างเบามือ "ต้องการ..."
คาร่าขมวดคิ้ว หรือว่าลีเกิดติดใจยัยบัวเข้าแล้ว เธอลังเลเล็กน้อยแต่รู้มาว่าลีไม่เคยบังคับใคร เขาหล่อรวยขนาดนี้คงเพียงจะสนใจยัยบัวเข้า ถ้าเพื่อนเธอไม่สนใจเขาก็คงปล่อยเธอกลับบ้านเอง
เอาล่ะ คาร่าไม่ได้คิดว่าตัวเองผิด และเธอก็อยากลองเขาสักครั้งเผื่อว่าเขาและเธอจะเข้ากันได้เป็นอย่างดีโอกาสสานความสัมพันธ์ก็อยู่ตรงหน้านี้แล้ว
"ก็ได้ค่ะ เอ็นดูยัยนั่นหน่อยแล้วกันนะคะ นางไม่เคยมาก่อนพวกไก่อ่อนน่ะค่ะ"
ลีไม่ตอบเพียงแต่ยิ้มบาง ๆ ให้ตายเถอะ โคตรพ่อโคตรแม่หล่อชะมัด คาร่าโน้มลำคอของเขาลงมาในขณะที่มือของเขาล้วงเข้ามาในกางเกงของเธอแล้วทาบทับมือเล็กของคาร่าเอาไว้
"อื้อ อาาา"
บัวกินขนมไปมากจนแน่นท้อง มองไปที่ผนังรอคอยอย่างหงุดหงิด คิดจะเข้าไปดูเพื่อนแต่คนที่นั่งเฝ้าอยู่หน้าประตูไม่ยอมให้เข้า เธอจึงได้แต่กลับมานั่งที่เดิมแล้วเล่นโทรศัพท์รอ
"ทำไมเข้าไปนานจังเลยนะ บอกสักแค่ผีเสื้อไม่ใช่เหรอ ผีเสื้อตัวเล็ก ไม่ถึงชั่วโมงก็น่าจะเสร็จแล้วหรือว่าช่างสักไม่มีฝีมือกัน"
กระทั่งคาร่าเดินออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ผมของเธอยุ่งเล็กน้อย สายตาของคนหลายคู่ยังมองมายังเธอแต่คาร่าไม่สนใจ กลับสบตาของผู้หญิงบางคนกลับไปอย่างท้าทาย บัววางโทรศัพท์ลงแล้วบ่นเสียงไม่ดังมาก
"โห....มึงไปนานมากไม่ใช่ได้ผีเสื้อมาทั้งสวนเลยเหรอวะ"
บัวลากเสียงยาวพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมา
"เออ ลายมันยากอ่ะ เลยนานไปหน่อย...."
"ผีเสื้อนี้เหรอยาก ไหนกูดูหน่อย"
คาร่าหัวเราะ "อีบ้ามึงจะดูได้ไง มันสักอยู่ตรงนี้"
คาร่าชี้ไปที่บริเวณที่ลับของเธอ
"เออ แล้วค่อยถ่ายรูปมา"
บัวขมวดคิ้ว เธอสงสัยท่าทางของเพื่อนขึ้นมา
"แล้วทำไมเดินแบบนั้นอะ.."
คาร่าแก้ตัวน้ำขุ่น
"กู..ล้มอะ เลยเดินไม่สะดวก..เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ มึงรอนี่แป๊บ"
คาร่าพูดจบก็เดินออกไป บัวเองก็แปลกใจกับท่าทีแปลกๆของเพื่อนสาว..ดูมีลับลมคมในแปลกๆ
"อ้าว มึงคาร่าเดี๋ยว"
ก่อนที่จะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้นก็มีพนักงานเดินมาเรียกเธอให้เข้าไปสักเป็นรายต่อไป
"คิวต่อไปเชิญ...คุณบัวครับ"
"อะ...เอ่ออ...ฉันหรอคะ"...
บัวถามพลางชี้นิ้วมาที่ตัวเอง เมื่อคาร่าไม่อยู่บัวเกิดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย ปกติเพื่อนของเธอต้องอยู่ด้วยตลอดแต่ตอนนี้เธอต้องสักคนเดียวเหรอ ในใจของบัวเต้นระรัวจู่ ๆ เธอก็รู้สึกแปลก ๆ
"ใช่ครับ...คุณบัว..ยอนฮวาใช่หรือเปล่า จะมาสักไม่ใช่เหรอครับ เข้ามาสิครับหรือถ้าไม่เข้ามาก็กลับไปเลยครับจะได้เลื่อนคิวอื่นเข้ามาแทน"
พนักงานคนนั้นทำท่ารำคาญเมื่อเห็นท่าทางลังเลของเธอ บัวจึงเกรงใจเขาเธอจึงพยักหน้าไม่รอเพื่อนแล้วก็ได้
"ค่ะ....ได้ค่ะ "
บัวเดินตามพนักงานเข้าไปในห้องอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ โดยที่ไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มที่รออยู่ในห้องกำลังรอเธอด้วยใจที่จดจ่อ
บัวเดินเข้ามาก็เจอกับชายหนุ่มตัวสูงใหญ่แต่งตัวด้วยชุดสีดำทั้งชุดใส่แมสปิดปากนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงมุมห้อง
"อะ..เอ่ออ...ต้องนอนตรงนี้ใช่ไหมคะ"
ไม่มีเสียงตอบกลับ..มีเพียงใบหน้าที่ปิดด้วยผ้าปิดปากสีดำพยักขึ้นลงเป็นคำตอบ
บัวยืนเลิ่กลั่กอย่างทำอะไรไม่ถูก...บรรยากาศเหมือนฉากๆหนึ่งในหนังฆาตกรรมไม่มีผิด เมื่อเกิดความกลัวความไม่ไว้ใจปนหวาดระแวงก็เกิดขึ้น ....ไม่สักแล้วดีกว่า....
"ขอโทษด้วยนะคะ..ฉันขอไม่สักแล้วค่ะ"
บัวพูดจบก็หันหลังโดนไปเปิดประตู...แต่ทว่า
มันล็อค
บัวยังไม่คิดอะไรจึงหันไปถามเขา
"เอ่อ..ขอโทษนะคะ...ประตูมันล็อค"
เขายังคงเงียบ บัวคิดว่าเขาไม่ได้ยินจึงบอกเขาเสียงดังขึ้น
"คุณคะ ประตูมันล็อคค่ะ ฉันเปิดไม่ออก ช่วยมาดูหน่อยค่ะ"
เขายังคงเงียบ บัวเริ่มกลัวและรู้สึกใจไม่ดีขึ้นมา
บัวยิ่งทำอะไรไม่ถูกมากขึ้นไปอีก...หรือจะถูกหลอกมาฆ่าทิ้งกันนะ
เธอไม่รอช้า
"มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง...ประตูมันล็อคค่ะ!....คาร่าา...มีใครอยู่บ้างไหม.."
ปึง...ตึงงงงงง
เสียงบางอย่างลอยมากระทบผนังห้องเฉียดหัวเธอไปแค่นิดเดียว หญิงสาวสะดุ้งตกใจตัวแข็งทื่อ...มือไม้เริ่มสั่น..หันกลับไปมองที่มาของเสียง
แอปเปิ้ล!
ใช่..สิ่งที่ลอยมากระแทกกับผนังห้องเฉียดหัวของเธอไปก็คือลูกแอปเปิ้ลสีแดงสด มันกลิ้งไปกลิ้งมาจนมาหยุดอยู่ตรงปลายเท่าของเธอ..บัวมองเขาอย่างหวาดระแวงถอยหนีจนหลังชนประตู
ปากร้องตะโกนก้อง
"ช่วยด้วย ช่วยด้วย"
ฉึก!!
เสียงของบัวพลันขาดหายเมื่อมีมีดปริศนาลอยละลิ่วมาปักแอปเปิ้ลลูกนั้นอย่างแม่นยำ บัวตกใจจนร้องไม่ออกไปชั่วครู่ สุดท้ายแล้วด้วยความอัดอั้นเธอจึงกรีดร้องออกมา
"กรี๊ดดดดดดด"
ผะ ผู้ชายคนนี้ทำไมน่ากลัวจัง ไม่เอาแล้ว ไม่สักอีกแล้วหรือจะเป็นฆาตกรต่อเนื่อง
บัวหันไปมองยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง....แต่...ตรงนั้นไม่มีใครอยู่แล้ว กระทั่งเสียงกระซิบทุ้มนุ่มดังขึ้นอยู่ข้างหู ร่างกายของเธอตอนนี้ก็ถูกเขากอดเขาไว้
"ซุ่มซ่ามจังเลยนะคะ"
เขาพูดจับก็งับใบหูเล็กของเธอเบา ๆ บัวกลัวจนขนลุกชัน
"กรี๊ด ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย"
"อย่าร้องสิคะคนดี กลัวพี่เหรอคะ ไม่เอาน่า"
พูดจบเขาก็ถูไถท่อนแข็งของตัวเองเข้ากับก้นของเขา บัวตัวแข็งรู้ว่ากำลังถูกโรคจิตลวนลามอยู่ และที่สำคัญเธอร้องขอความช่วยเหลือไปหลายครั้งแล้วแต่กลับไม่มีใครได้ยินสักคน ข้างนอกเป็นคาเฟ่ เป็นเพลงไม่ดังและไม่เบา ร้องขนาดนี้น่าจะมีใครได้ยินเธอบ้าง แต่นี่กลับไม่มีใครมาช่วยเลยสักคน
"กะ...แก...เป็นใคร ได้โปรดปล่อยฉันเถอะนะ ฉันไม่ได้สวยเลยเห็นหรือเปล่า อย่าทำอะไรฉันเลยนะ"
"จุ๊ จุ๊ พูดไม่เพราะเลยนะคะ ผมเป็นใครกันจำกันไม่ได้แล้วเหรอคะ ที่รัก"
บัวรู้สึกคุ้นเสียงนี้ ทำไมคุ้นแบบนี้นะแต่เธอจำไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร
"ทำแบบนี้ทำไม แกเป็นใคร ต้องการอะไร"
"ว๊าแย่จริง ผัวตัวเองยังจำไม่ได้ เสียใจนะเนี่ย"
"ผัวของฉันเหรอ ไม่ฉันยังไม่แต่งงาน ฉันไม่มีแฟน ฉันไม่มีผัว นายเข้าใจผิดแล้ว ปล่อยฉันเถอะ"
จู่ ๆ เขาก็เตะแอปเปิ้ลที่วางอยู่บนพื้นจนมันลอยขึ้นมา แล้วดึงมีดที่ปักอยู่ตรงนั้นออกมาก่อนจะกรีดไปที่ใบหน้าของบัวเบา ๆ มีดได้ได้ทิ่มเข้ามาในเนื้อของบัว แต่หญิงสาวตอนนี้กลัวแทบจะฉี่ราดและหมดสติไปแล้ว
"อะ อยะ อย่า.."
"มาให้ขย้ำถึงที่แบบนี้ ผมคงทำใจยาก ถ้าจะต้องปล่อยยอนฮวาไป"
"เรารู้จักกันหรือเปล่า ทำไมคุณถึงรู้ชื่อ ของ ฉัน"
บัวตั้งสติ แล้วเริ่มชวนคนโรคจิตคุย หากคุยกันดี ๆ ไม่แน่เขาอาจจะปล่อยเธอไปก็ได้
"มีสามีที่ไหนไม่รู้เรื่องของภรรยากัน"
ลีก้มหน้ามามองตรงส่วนล่างของหญิงสาวก่อนจะเปลี่ยนตำแหน่งควงมีดลงมาเรื่อยๆจนถึงใจกางกระโปรงตัวสวย.....ที่ล่นขึ้นมาจนเกือบจะเห็นกางเกงในสีดำ ก่อนจะใช้มีดบางเฉียบแต่คมกริบยกกระโปรงขึ้นมาให้เห็นสิ่งที่อยู่ใต้กระโปรงชัดๆ ผิวขาวเรียบเนียนตัดกับกางเกงในลายลูกไม้สีดำชักอยากจะขย้ำเหยื่อซะแล้วสิ
บัวใจหายวาบปลายแหลมของมีดกรีดวนเวียนอยู่แถวๆร่องสาวของเธอขนในกายลุกชันอย่างหวาดเสียวได้แต่นั่งตัวเกร็งอย่างไม่กล้าขยับตัวเพราะกลัวว่าหากขยับแม้แต่นิดมีดนั่นอาจจะกดลงมาแบบจริงๆก็เป็นได้
"ฮึกฮึกปะปล่อยบัวไปเถอะนะคะกะกลัวแล้ว"
บัวพนมมือขึ้นประกบกันสองข้างยกไหว้ร่างหนาของชายหนุ่มแปลกหน้าด้วยความกลัว น้ำตาใสไหลรินจนอาบทั่วใบหน้า
"หืม ไม่ร้องสิคะ.จะมาสักไม่ใช่หรอ พี่จะสักให้ฟรี ๆ เลย ดีหรือเปล่าคะ"
เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นมาพลางขยับหน้าของตนไปใกล้ๆใบหน้าหวานแล้วเเลบลิ้นเลียน้ำตาที่กำลังรินไหลไม่ขาดสายคล้ายต้องการปลอบเธอแต่ทว่าเป็นการปลอบที่ทำให้บัวถึงกับตัวแข็งไปทันที
"ไม่เอา ไม่เอาแล้ว ไม่อยากสักแล้ว" บัวส่ายหน้าหนีลิ้นน่ารังเกียจของเขา
"อะไรกัน อุตส่าตั้งใจมาสักไม่ใช่เหรอคะ พี่อยากลงเข็มสักยอนฮวาจะแย่อยู่แล้ว สักหลาย ๆ ลายดีหรือเปล่าคะ"
บัวดันใบหน้าของเขาหนี แต่เหมือนเปิดโอกาสให้ลิ้นของเขาเลียที่นิ้วเรียวของเธอ ไอ้บ้า ไอ้คนบ้า น่าขยะแขยงที่สุด เธออ้อนวอนอย่างน่าสงสาร
"คุณปล่อยหนูก่อนได้ไหมคะ...หนูสัญญาว่าจะยอมคุณทุกอย่าง"
เมื่อคนโรคจิตตรงหน้าสื่อออกมาอย่างชัดเจนแล้วว่าต้องการตัวเธอ เธอก็จะใช้ร่างกายนี้นี่แหละ ทำให้มันตายใจ ถึงจะรังเกียจขนาดไหน แต่ถ้ามันทำให้เธอรอด เธอก็ต้องจนใจทำ
"หืม งั้นก็ ถอดเสื้อตัวนอกนี่ออกสิคะ พี่อยากเห็นพื้นที่สักจะแย่อยู่แล้ว"
"ง...งั้น เอามีด ออกไปก่อนได้ไหมคะ หนูกลัว"
บัวใช้น้ำเสียงออดอ้อน ทำตาหวาน มือถอดปลดกระดุมเสื้อนักเรียนที่มีรอยขาดเป็นทางยาวนิดหน่อยออกจนเห็นเสื้อทับสีขาวด้านในที่กลืนไปกับผิวขาวผ่อง และยังเห็นเนินหน้าอีกใหญ่ที่ล้นออกมานอกเสื้อทับตัวบาง ขาวอวบใหญ่จนคนมองแบบใจจดใจจ่ออย่างลียังต้องกลืนน้ำลายลงคอเสียงดัง
ลีรู้สึกว่ามือไม้อ่อนไปหมดมีแค่ส่วนเดียวที่แข็งอยู่ในตอนนี้ คือท่อนเอ็นร้อน ๆ ของตัวเองที่มันแข็งจนเขาอยากจะกดมันเข้าไปในร่องสวยของบัวเหลือเกิน
"มาที่เตียงสักสิคะ แล้วเรามาดูกันว่าจะเลือกลายอะไร และตรงไหนคะ ที่อยากให้สัก"
บัวสูดหายใจลึกเขายังกอดเธอและพาเธอเดินไปที่เตียงสักช้า ๆ กระทั่งเธอนั่งลงตรงนั้น ผู้ชายคนนี้ลากเก้าอี้มานั่งตรงข้าม ขังเธอเอาไว้ในอ้อมแขนของเขา
หญิงสาวมองมีดในมือของผู้ชายคนนี้แล้วพยายามทำเสียงอ่อน
"วางมีดลงก่อนสิคะ หนูกลัวค่ะ"
เขายักไหล่ก่อนจะวางเอาไว้บนเตียงสัก พร้อมด้วยรอยยิ้มพราว
"ถอดเสื้อทับออกสิคะ พี่จะได้เห็นพื้นที่สักชัดเจน"
เอาพูดพลางใช้นิ้วไต่ไปที่หน้าท้องของหญิงสาว ความร้อนจากนิ้วส่งผ่านไปเข้ามาที่ร่างกายของเธอ เขามองเธออย่างหลงใหล เป็นไอ้โรคจิตที่ปกปิดหน้าตาแต่เธอรู้สึกคุ้นเหลือเกิน
เธอทำท่าถอดเสื้อผ้าอย่างว่าง่าย กระทั่งได้จังหวะที่เขาเผลอคว้ามีดที่วางเอาไว้ข้าง ๆ ตัวขึ้นมาแล้วปักเข้าไปที่แขนของเขาด้วยสัญชาตญาณป้องกันตัว
แทนที่จะร้องด้วยความเจ็บปวด ผู้ชายที่ถูกมีดปักกลับหัวเราะออกมา
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
บัวกรีดร้องแล้วดึงมีดออกทันที
"ไอ้บ้า บอกมานะว่าแกเป็นใครไม่งั้นฉันฆ่าแกแน่"
บัวจ่อมีดเข้าที่คอของเขา เธอเคยรู้วิธีการเอาตัวรอดจากยูทูปและดีที่มีสติและจำมันได้จึงเอามาใช้ได้ทันท่วงที ผู้ชายคนนั้นยังหัวเราะเหมือนพอใจมาก
"พี่บอกแล้วว่าพี่เป็นผัวของยอนฮวาไงคะ"
บัวมือสั่นใจอยากจะปักมีดเข้าที่คอของมัน ยิ่งเห็นดวงตาเจ้าเล่ห์นี้ยิ่งรู้สึกอึดอัด
"ได้ไม่บอก ฉันจะกระชากหน้ากากของแกมาเอง"
ว่าแล้วบัวไม่รอช้า เธอกระชากหน้ากากของมันลงมา เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นตา กระทั่งมันยิ้มออกมาอย่างน่ารังเกียจ บัวจำได้แล้วมันคือไอ้คนนั้น
"มึง คือผู้ชายที่ผับมึงตามกูมาทำไม ไอ้บ้าไอ้โรคจิต"
"ก็พี่บอกแล้วว่าพี่คือผัวของยอนฮวา ไม่เชื่อกันบ้างเลยค่ะ และคราวนี้พี่ไม่ได้ตามยอนฮวานะคะ เป็นยอนฮวาที่มาหาพี่เอง"
"ไอ้บ้า ใครมาหามึง ไม่ใช่กูมึงวางกับดักหลอกกู"
"โอ้ พูดเป็นละครไปได้พี่ก็อยู่ของพี่ดี ๆ นี่คะ"
"คนเลว"
ลีหัวเราะเสียงดัง มองเธอตาวาวและเผลอตัว
บัวอาศัยจังหวะนี้ถีบสุดแรงจนร่างของลีกระเด็นตกเก้าอี้ แรงของเธอที่ออกกำลังกายเป็นประจำมีไม่น้อย ลีกองอยู่บนพื้นเขาพยายามลุกขึ้นแต่ถูกหญิงสาวเหยียบเข้าที่เป้ากางเกงอย่างแรง
ลีหน้าเขียวก่อนหน้าเขาแค่อ่อนข้อให้เธอ และคอยดูว่าบัวจะสู้กลับยังไง ไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กคนนี้จะแรงเยอะขนาดนี้ บัวกดมีดเข้าที่ลำคอของลีอีกครั้ง
"เปิดประตู ถ้ามึงไม่เปิดกูปาดคอแน่"
สายตาของบัวสั่นระริก แต่ว่าปากยังคงกล้าที่จะพูดออกมา ลีที่กำลังกุมน้องชายของตัวเองและหน้าซีดหน้าเหลืองได้แต่พูดว่า
"ประตูไม่ได้ล็อค อยากไปก็ไปสิ"
เหมือนได้ยินเสียงสวรรค์บัวพุ่งไปที่ประตูแล้วเปิดออกทันใด ลีลุกขึ้นปัดมือตนเองมองตามหลังร่างบางที่พุ่งหนีไม่คิดชีวิต ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นแล้วหัวเราะอย่างหนัก
"ดี คราวนี้ปล่อยไปก่อนคราวหน้าจะกดให้จมเตียง ครางจนหายใจไม่ออกเลยทีเดียว"
