การแต่งงานของฉันมาพร้อมกับเงื่อนไขที่แสนโหดร้าย พีท สามีของฉัน ต้องผ่าน "บททดสอบความภักดี" เก้าข้อ ที่โซเฟีย รักแรกในวัยเด็กของเขาเป็นคนออกแบบ เก้าครั้งที่เขาต้องเลือกเธอแทนที่จะเป็นฉัน...ภรรยาของเขา

ในวันครบรอบแต่งงานของเรา เขาได้ตัดสินใจครั้งสุดท้าย ทิ้งให้ฉันป่วยและเลือดออกอยู่ข้างทางด่วนท่ามกลางพายุฝน

เขารีบไปหาเธอเพียงเพราะเธอโทรมาอ้างว่ากลัวเสียงฟ้าร้อง เขาเคยทำแบบนี้มาก่อนแล้ว ทิ้งงานเปิดแกลเลอรี่ของฉันไปเพราะเธอบอกว่าฝันร้าย ทิ้งงานศพคุณยายของฉันไปเพราะรถของเธอดันมาเสียอย่างเหมาะเจาะ ชีวิตทั้งชีวิตของฉันเป็นเพียงส่วนเกินในเรื่องราวของพวกเขาสองคน เป็นบทบาทที่โซเฟียมาสารภาพในภายหลังว่าเธอเป็นคนเลือกให้ฉันเอง

หลังจากสี่ปีของการเป็นได้แค่ของปลอบใจ หัวใจของฉันก็กลายเป็นก้อนน้ำแข็ง ไม่มีความอบอุ่นเหลือให้มอบให้ใครอีกแล้ว ไม่มีความหวังเหลือให้ใครมาทำลายอีกต่อไป ในที่สุดฉันก็พอเสียที

ดังนั้นเมื่อโซเฟียเรียกฉันไปที่อาร์ตแกลเลอรี่ของฉันเองเพื่อฉากสุดท้ายของการหยามเหยียด ฉันก็พร้อมแล้ว ฉันมองสามีของฉันอย่างใจเย็น ขณะที่เขาเซ็นเอกสารที่เธอเลื่อนไปตรงหน้าอย่างสิ้นหวังที่จะเอาใจเธอโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาคิดว่าเขากำลังเซ็นสัญญาการลงทุน เขาไม่รู้เลยว่านั่นคือเอกสารใบหย่าที่ฉันแอบสอดเข้าไปในแฟ้มเมื่อชั่วโมงก่อน

บทที่ 1

อลิน POV:

ในคืนวันครบรอบแต่งงาน สามีทิ้งฉันที่กำลังเลือดออกไว้ข้างทางด่วนเพื่อไปหาผู้หญิงคนนั้น นี่เป็นครั้งที่เก้าที่เขาเลือกเธอ และมันจะเป็นครั้งสุดท้าย

สายฝนสาดกระหน่ำใส่กระจกหน้ารถจนมองแทบไม่เห็นทาง ที่ปัดน้ำฝนทำงานอย่างหนักแต่ก็เหมือนจะสู้ไม่ไหว ฉันรู้สึกปวดเกร็งในช่องท้องอย่างรุนแรงจนต้องยกมือกดหน้าท้องตัวเองไว้

ข้างๆ ฉัน พีทกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่เราออกจากร้านอาหาร แต่ความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากตัวเขาเป็นเหมือนแรงกดดันที่จับต้องได้ มันอัดแน่นอยู่ในพื้นที่แคบๆ ของรถจนฉันแทบหายใจไม่ออก

แล้วโทรศัพท์ของเขาก็สว่างวาบขึ้นมาในความมืด แสงสีซีดๆ ส่องกระทบใบหน้าของเขา

โซเฟีย

ร่างกายของเขาทั้งร่างแข็งทื่อ กล้ามเนื้อที่ขากรรไกรกระตุก เขากระชากโทรศัพท์จากคอนโซลรถ นิ้วโป้งปัดหน้าจอรับสายก่อนที่เสียงเรียกเข้าจะดังจบด้วยซ้ำ

“เฟีย?” น้ำเสียงของเขาต่ำและร้อนรน ความเย็นชาทั้งหมดที่เขาแสดงให้ฉันเห็นเมื่อชั่วโมงที่แล้วหายไปหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยที่หวานเลี่ยนจนทำให้ท้องของฉันบีบตัวอีกครั้ง รุนแรงกว่าเดิม

เสียงของเธอเล็ดลอดออกมาจากลำโพง เป็นเสียงแหลมสูงที่ฟังดูตื่นตระหนก “พีท ฉันกลัว... เสียงฟ้าร้อง... มันดังมากเลย ฉันนอนไม่หลับ”

“ไม่เป็นไรนะที่รัก ผมกำลังไป” เขาไม่ลังเลเลยสักนิด คำพูดเหล่านั้นหลุดออกมาโดยอัตโนมัติ เหมือนเป็นคำสัญญาที่เขาเคยให้และรักษามันมาแล้วนับพันครั้ง

คำสัญญาที่เขาไม่เคยให้ฉัน

เขาเหยียบเบรกกะทันหัน รถเสียหลักบนพื้นถนนที่เปียกลื่นพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่น่าหวาดเสียว เราจอดนิ่งสนิทอยู่บนไหล่ทางของทางด่วนที่ว่างเปล่า แสงไฟท้ายสีแดงของรถบรรทุกที่วิ่งผ่านสาดส่องผ่านกระจกที่เปียกปอนไปด้วยสายฝน

“เรียกแท็กซี่กลับเองแล้วกัน อลิน” เขาพูดโดยไม่มองหน้าฉัน สายตาของเขากำลังมองหาเส้นทางที่มืดมิดข้างหน้า คำนวณเส้นทางที่เร็วที่สุดที่จะไปหาเธอ

“พีท ฉันท้อง...” ฉันเริ่มพูด ความเจ็บปวดทำให้น้ำเสียงของฉันแผ่วเบา “ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย”

ในที่สุดเขาก็หันมามองฉัน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรำคาญและหงุดหงิด เขาล้วงเงินปึกหนึ่งออกจากกระเป๋าแล้วยัดใส่มือฉัน “นี่ มากเกินพอด้วยซ้ำ คุณไม่เป็นไรหรอก”

เขาไม่รอคำตอบ เขาเร่งเครื่องยนต์แล้วกลับรถอย่างรวดเร็วจนร่างฉันกระแทกเข้ากับประตูฝั่งผู้โดยสาร

แล้วเขาก็จากไป แสงไฟหน้ารถของเขาหายลับไปในพายุ มุ่งหน้าไปหาเธอ

ฉันถูกทิ้งให้อยู่ลำพังในความมืดมิดที่อื้ออึง ธนบัตรที่ยับยู่ยี่ในมือให้ความรู้สึกเหมือนขยะ ความเจ็บปวดในช่องท้องเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกหนาวเหน็บและว่างเปล่าในอก

นี่คือครั้งที่เก้า การบอกลาครั้งที่เก้า

มันเป็นเกมป่วยๆ ที่โซเฟียคิดขึ้นมาตอนที่เธอจัดการแต่งงานคลุมถุงชนของเรา เธอบอกพีทว่าเธอต้องการรู้ว่าความภักดีของเขายังคงเป็นของเธอ ดังนั้นเธอจึงคิดบททดสอบขึ้นมาเก้าข้อ เก้าสถานการณ์ที่เขาจะต้องเลือกระหว่างภรรยาของเขากับเธอ หลังจากที่เขาพิสูจน์ความรักที่มั่นคงของเขาครบเก้าครั้งแล้วเท่านั้น เธอถึงจะ "ปล่อยเขาเป็นอิสระ" เพื่อมาเป็นสามีที่แท้จริงของฉัน

ฉันมันโง่เง่า เป็นคนโง่ที่เต็มไปด้วยความหวังและเชื่อคำพูดของเขาจริงๆ ที่ว่าเขาแค่ต้องผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้ เมื่อมันจบลง ชีวิตของเราก็จะเริ่มต้นขึ้น

ชีวิตของเราจะไม่มีวันได้เริ่มต้น

นี่แหละ คือจุดจบ

ฉันโซเซออกจากรถ สายฝนสาดลงมาจนผมและชุดเดรสบางๆ ของฉันเปียกโชกทันที ฉันพิงตัวกับโลหะเย็นๆ ของรถแล้วอาเจียนลงบนพื้นกรวด ในที่สุดอาการปวดเกร็งก็เอาชนะฉันได้ ทุกครั้งที่ขย้อนออกมาคือเสียงสะอื้นที่แสนเจ็บปวดให้กับสี่ปีที่ฉันเสียไปกับการรอคอยผู้ชายที่ไม่มีวันเป็นของฉัน

มันคือเรื่องโกหก ทั้งหมดเลย การแต่งงานของเรา บ้านของเรา ชีวิตที่ฉันคิดว่าเรากำลังสร้างขึ้นมา มันเป็นแค่สถานะรอคอย เป็นที่พักพิงสบายๆ ให้เขารอจนกว่าโซเฟียจะตัดสินใจว่าเธอต้องการเขากลับไป

และฉันก็ตระหนักได้อย่างชัดเจนจนทะลุผ่านความเจ็บปวด ว่าโซเฟียเป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมด ชีวิตทั้งชีวิตของฉันเป็นเพียงส่วนเกินในเรื่องราวของเธอกับพีท การแต่งงานของเราเป็นเพียงแค่การคั่นเวลา

ฉันนึกถึงการบอกลาครั้งอื่นๆ คืนวันเปิดตัวแกลเลอรี่ครั้งแรกของฉัน ตอนที่โซเฟียโทรมาบอกว่าเธอฝันร้าย เขาก็ไป งานศพของคุณยายฉัน ตอนที่รถของโซเฟียมาเสียอย่างเหมาะเจาะห่างออกไปหนึ่งชั่วโมง เขาก็ไป ครั้งที่ฉันเป็นไข้สูงจนเพ้อ เขาก็ไป เพราะโซเฟียต้องการให้ช่วยเลือกของขวัญวันเกิดให้แม่ของเธอ

หัวใจของฉันรู้สึกเหมือนก้อนน้ำแข็งในอก ไม่มีความอบอุ่นเหลือให้มอบให้ใครอีกแล้ว ไม่มีความหวังเหลือให้ใครมาทำลายอีกต่อไป มันแค่... ว่างเปล่า

ฉันรู้ว่าวันนี้จะต้องมาถึง ฉันเตรียมตัวรับมือกับมันแล้ว

ในอาร์ตแกลเลอรี่ของฉัน ท่ามกลางแฟ้มเอกสารการลงทุนสำหรับปีกใหม่ของแกลเลอรี่ มีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลอยู่แฟ้มหนึ่ง มันมีข้อเสนอที่โซเฟียต้องการให้พีทเซ็น ซึ่งเป็นวิธีที่จะผูกมัดทางการเงินของพวกเขาทั้งสองผ่าน "ฉากหน้า" ของการซื้อผลงานศิลปะที่ดูถูกกฎหมาย เธอหยิ่งผยองและมั่นใจในการควบคุมเขามากเสียจนไม่ได้อ่านเอกสารอื่นๆ ในแฟ้มเลย

แต่ฉันอ่าน และฉันได้เพิ่มเอกสารของฉันเข้าไปหนึ่งฉบับ

เอกสารใบหย่า

ฉันเห็นข้อความของเธอเด้งขึ้นมาบนโทรศัพท์ของฉันในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา เป็นการเรียกตัว *มาเจอกันที่แกลเลอรี่สิ พีทมีเซอร์ไพรส์ให้เธอ*

ฉันรู้ว่ามันคืออะไร เธอจะให้เขาเซ็นเอกสารการลงทุนต่อหน้าฉัน ฉากสุดท้ายของการหยามเหยียด

ได้เลย ให้เธอได้แสดงโชว์ของเธอไป

เมื่อฉันเดินเข้าไป โซเฟียนั่งพิงเก้าอี้ราวกับราชินีผู้โศกเศร้า พีทยืนอยู่ข้างๆ เธอ สีหน้าของเขาผสมปนเปไปด้วยความรู้สึกผิดและความรำคาญ

“อลิน” โซเฟียพูด น้ำเสียงของเธอเคลือบไปด้วยความเห็นใจจอมปลอม “ฉันขอโทษจริงๆ นะ ฉันบอกเขาแล้วว่าเขาควรจะอยู่กับเธอ แต่เขายืนยันว่าจะมาหาฉัน”

พีทผลักแฟ้มเอกสารข้ามโต๊ะมาทางฉัน “โซเฟียคิดว่าการลงทุนในแกลเลอรี่ของเธอเป็นวิธีที่ดีที่จะชดเชยให้เธอ” เขาไม่ยอมสบตาฉัน เขาแค่ชี้ไปที่หน้าสุดท้าย “เซ็นตรงนี้”

เขาไม่ได้มองด้วยซ้ำว่าเขากำลังเซ็นอะไร เขาแค่ตวัดลายเซ็นของเขาลงบนเส้นที่ฉันทำเครื่องหมาย 'X' เล็กๆ ไว้อย่างเรียบร้อย

โซเฟียยิ้ม เป็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ เธอหยิบเอกสารที่เซ็นแล้วขึ้นมา โบกมันเล็กน้อย “เรียบร้อยแล้ว เธอเป็นอิสระแล้ว พีท”

แต่สายตาของเธอมองมาที่ฉัน ชัยชนะในแววตาของเธอนั้นคมกริบและโหดร้าย

หัวใจของฉันเงียบงันและตายด้านอยู่ในอก ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆ

“ยินดีด้วยนะ โซเฟีย” ฉันพูด น้ำเสียงราบเรียบ “เธอชนะแล้ว”

พีทดูสับสน “ชนะอะไร? อลิน คุณพูดเรื่องอะไร?”

ฉันไม่ตอบเขา ฉันหยิบเอกสารใบหย่าที่ประทับตรารับรองแล้วออกจากกอง พับมันอย่างเรียบร้อยแล้วใส่ลงในกระเป๋าถือ จากนั้นฉันก็หันหลังแล้วเดินออกจากประตูไป ทิ้งพวกเขาทั้งสองไว้เบื้องหลังในแกลเลอรี่สีขาวสะอาดที่เก็บงำจิตวิญญาณของฉันมาตลอดสี่ปี

อลิน POV:

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?” เสียงของพีทไล่ตามฉันออกมาจากประตู แต่ฉันไม่หยุด

เสียงหัวเราะของโซเฟียที่เบาและไม่ใส่ใจลอยตามหลังเขามา “โอ๊ย อย่าไปสนใจเธอเลยพีท เธอก็แค่ทำตัวดราม่าไปงั้นแหละ ว่าแต่...เรื่องทริปภูเก็ตที่คุณสัญญาไว้กับฉันล่ะ...”

ฝีเท้าของเขาไม่ได้ตามมา แน่นอนอยู่แล้ว เขาเป็นของเธออีกครั้งแล้ว เหมือนที่เคยเป็นมาตลอด

อากาศเย็นยามค่ำคืนปะทะใบหน้าให้ความรู้สึกดี เป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่น้ำหนักที่กดทับหน้าอกของฉันได้ถูกยกออกไป มันเงียบสงบ สบายใจ

ฉันกำกระเป๋าถือแน่น ขอบกระดาษที่เซ็นแล้วให้ความรู้สึกมั่นคงและปลอบโยน อิสรภาพ

เขากลับมาบ้านดึกมาก หลังจากที่แกลเลอรี่ปิดไปนานแล้วและโซเฟียถูกพาไปทุกที่ที่เธอต้องการ ฉันอยู่ในห้องนอนของเรา กำลังจัดกระเป๋าเดินทางใบเล็ก

เขาโอบกอดฉันจากด้านหลัง คางของเขาวางอยู่บนไหล่ของฉัน มันเป็นท่าทางที่คุ้นเคย ท่าทางที่เคยทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย

ตอนนี้ มันให้ความรู้สึกเหมือนกรงขัง

“ขอโทษที่มาช้า” เขากระซิบข้างๆ ผมของฉัน “เฟียแย่มากเลย เขารู้สึกผิดมากเรื่อง... คุณก็รู้”

ฉันไม่ตอบ

เขาถอนหายใจ อ้อมแขนของเขากระชับแน่นขึ้น “คุณยังโกรธเรื่องคืนนี้อยู่เหรอ?”

เสียงหัวเราะแห้งๆ ไร้ความรู้สึกหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน “โกรธเหรอ? ไม่หรอกพีท ฉันไม่ได้โกรธ”

เขาหมุนตัวฉันให้หันหน้าไปหาเขา คิ้วของเขาขมวดด้วยความสับสน เขาคุ้นเคยกับน้ำตาของฉัน คำวิงวอนเงียบๆ ของฉัน เขาไม่รู้ว่าจะรับมือกับความว่างเปล่าที่สงบนิ่งนี้ได้อย่างไร “แล้วมีอะไรผิดปกติ?”

“ฉันแค่เหนื่อย” ฉันพูด พลางมองผ่านเขาไปยังชีวิตที่ฉันกำลังจะทิ้งไว้เบื้องหลัง “เหนื่อยกับการเป็นของปลอบใจ”

“นั่นไม่ยุติธรรมเลย อลิน คุณก็รู้ข้อตกลงที่เรามีกับโซเฟีย ตอนนี้มันจบแล้ว การบอกลาเก้าครั้งจบลงแล้ว ตอนนี้ถึงตาของเราแล้ว”

ตาของฉัน ราวกับว่าฉันเป็นเกมที่ในที่สุดเขาก็ได้เล่น

“ไม่” ฉันพูด น้ำเสียงราบเรียบ “มันจบแล้ว”

ฉันดึงเอกสารที่พับไว้ออกจากกระเป๋าถือแล้วยื่นให้เขา

เขารับมันไป สายตาของเขากวาดอ่านข้อความทางกฎหมาย ฉันมองใบหน้าของเขาเปลี่ยนไป ความสับสนกลายเป็นความไม่เชื่อ จากนั้นก็กลายเป็นความโกรธที่คุกรุ่นขึ้นมาอย่างมืดมน กระดาษสั่นเทาในมือของเขา

“นี่มันอะไร? นี่มันเรื่องตลกใช่ไหม?” เขาถามเสียงต่ำและอันตราย

“คุณเซ็นมันเมื่อชั่วโมงที่แล้ว พีท คุณกระตือรือร้นที่จะเอาใจเธอมากจนไม่ได้อ่านด้วยซ้ำว่าคุณตกลงอะไรไป”

เขามองไปที่บรรทัดลายเซ็น ที่ลายเซ็นหวัดๆ ของตัวเอง “เธอหลอกฉัน”

“ใช่” ฉันเห็นด้วย “แต่คุณปล่อยให้เธอทำ คุณปล่อยให้เธอทำเสมอ”

เป็นเวลาหลายปีที่ฉันฟังเขาปกป้องเธอ *“เธอก็แค่เปราะบาง อลิน” “เธอผ่านอะไรมาเยอะ” “เธอไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”* เขามีข้อแก้ตัวไม่สิ้นสุดสำหรับความโหดร้ายของเธอ และไม่มีคำปลอบใจแม้แต่คำเดียวสำหรับความเจ็บปวดของฉัน

เขาเลือกเธอ ทุกครั้ง เขาเลือกเธอแทนวันครบรอบของเรา แทนครอบครัวของฉัน แทนสุขภาพของฉัน แทนการงานของฉัน เขาเลือกเธอเมื่อฉันขอร้องให้เขาอยู่ และเขาเลือกเธอเมื่อฉันเงียบ

เตียงไม่ได้ถูกจัด ฉันไม่เคยปล่อยให้เตียงไม่เป็นระเบียบ มันเป็นหนึ่งในกิจวัตรเล็กๆ น้อยๆ ในบ้านที่กำหนดชีวิตของเราร่วมกัน อีกหนึ่งเรื่องโกหก

คืนนั้น เขาไปนอนที่ห้องรับแขก

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันยังคงจัดกระเป๋าต่อไป ชีวิตของฉันบรรจุอยู่ในกระเป๋าเดินทางสองใบ ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านหลังนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นของเขา หรือเป็นของผีของเธอที่หลอกหลอนอยู่ทุกห้อง

ที่ด้านหลังตู้เสื้อผ้าของฉัน ซ่อนอยู่ในกล่องเครื่องประดับ ฉันพบมัน ต่างหูเพชรเม็ดโตข้างหนึ่ง ของโซเฟีย เธอมักจะทิ้งของของตัวเองไว้เสมอ เพื่อแสดงอาณาเขต

ฉันหยิบสร้อยคอที่เข้าชุดกันที่พีทให้ฉันในวันครบรอบแต่งงานปีที่สองของเรา ตอนนั้นมันให้ความรู้สึกหนักอึ้ง เหมือนโซ่ตรวนแห่งภาระผูกพัน ตอนนี้มันให้ความรู้สึกแค่ถูกและไร้ค่า ปนเปื้อน

ทั้งบ้านให้ความรู้สึกปนเปื้อน เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้น ภาพวาดทุกภาพบนผนัง เป็นอนุสาวรีย์แห่งความโง่เขลาของฉัน

ฉันมองไปที่แผนสำหรับแกลเลอรี่ใหม่ของฉันที่กางอยู่บนโต๊ะอาหาร นี่คือของฉัน ฉันสร้างมันขึ้นมาด้วยสองมือของฉันเอง ด้วยสายตาที่เฉียบแหลมในการมองหาผู้มีพรสวรรค์ มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉันที่พีทไม่สามารถแตะต้องได้

ฉันส่งข้อความถึงทนายความของฉัน เพื่อยุบบริษัทที่ปรึกษาที่เชื่อมโยงฉันกับมรกรต กรุ๊ป อาณาจักรอสังหาริมทรัพย์ของครอบครัวพีท อีกหนึ่งความผูกพันที่ถูกตัดขาด

โทรศัพท์ของฉันสั่น เป็นข้อความจากแอน เพื่อนของฉัน เธอเป็นนักข่าว ประเภทที่รู้เรื่องต่างๆ อยู่เสมอ *คืนนี้เธอควรจะมางานเลี้ยงรุ่นนะ มันอาจจะ...ทำให้ตาสว่างขึ้นก็ได้*

ฉันวางแผนที่จะไม่ไป ความคิดที่จะต้องเผชิญหน้ากับฝูงชนที่ยิ้มแย้มแต่แฝงไปด้วยพิษสงทำให้ฉันขนลุก แต่ข้อความของแอนแฝงไปด้วยคำเตือน

โซเฟียอยู่ที่นั่นแน่นอน เธอกำลังเป็นจุดสนใจ มีวงล้อมของผู้ชื่นชมคอยฟังทุกคำพูดของเธอ เธอดูเหมือนนักล่าที่เพิ่งต้อนเหยื่อจนมุม

“แล้วจะเชื่อไหมว่า พีททิ้งเธอไว้ข้างถนนเลย” โซเฟียกำลังพูด น้ำเสียงของเธอถูกปรับให้ดราม่าที่สุด “เขาบอกว่าเขาทนไม่ได้ที่ได้ยินฉันกลัวขนาดนั้น เขาตรงมาหาฉันเลย เขาเป็นฮีโร่ของฉันเสมอ”

ผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันจำได้ เบลล่า ถอนหายใจอย่างเพ้อฝัน “เขาภักดีกับเธอมากเลยนะเฟีย เป็นมาตลอด”

โซเฟียสบตาฉันแล้วยิ้มให้เล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความสงสาร “โอ้ อลิน ที่รัก อยู่นี่เอง”

เธอเคลื่อนตัวมาหาฉันอย่างนุ่มนวล กลิ่นน้ำหอมของเธอฉุนและน่าอึดอัด “พีทเป็นห่วงเธอมากเลยนะ เขาบอกฉันว่าเขารู้สึกแย่มากที่...ช่วงนี้เธออารมณ์แปรปรวน”

อลิน POV:

คำพูดของโซเฟียลอยอยู่ในอากาศ อบอวลไปด้วยความเห็นใจจอมปลอม เธอเล่นบทเพื่อนผู้ห่วงใยได้ดีเหลือเกิน สีหน้าของเธอเป็นหน้ากากแห่งความเมตตาที่สมบูรณ์แบบ

ผู้หญิงรอบๆ ตัวเธอมองเรา สายตาของพวกเธอเหมือนอีแร้งที่กำลังวนเวียนอยู่ ฉันรู้สึกได้ถึงการตัดสินของพวกเธอที่คมกริบและไม่ปรานี

“ก็เป็นพีทกับโซเฟียมาตลอด” เบลล่าพูดเสียงดังกับผู้หญิงอีกคน แต่คำพูดของเธอตั้งใจให้ฉันได้ยิน “ตั้งแต่พวกเขายังเด็ก ทุกคนรู้ดี พวกเขาเป็นเนื้อคู่กัน”

โซเฟียวางมืออันบอบบางลงบนแขนของฉัน “อย่าไปฟังพวกนั้นเลยที่รัก พีทก็ห่วงใยเธอนะ ในแบบของเขา” เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้น น้ำเสียงของเธอลดลงเป็นเสียงกระซิบที่เหมือนสมรู้ร่วมคิด “แต่เธอต้องเข้าใจนะ ความผูกพันบางอย่าง...มันตัดกันไม่ขาดหรอก”

แล้วเธอก็ถอยกลับไป รอยยิ้มร้ายกาจเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ “ก็แหม ฉันเป็นคนเลือกเธอมาให้เขาเองนี่นา”

อากาศในปอดของฉันกลายเป็นน้ำแข็ง หัวใจของฉันที่คิดว่าไม่สามารถแตกสลายได้อีกแล้ว ดูเหมือนจะแหลกสลายเป็นล้านชิ้นเล็กๆ ห้องทั้งห้องเอียงวูบ เสียงพูดคุยของฝูงชนจางหายไปเป็นเสียงหึ่งๆ ในหูของฉัน

“เธอว่าอะไรนะ?” เสียงของฉันแทบจะเป็นเสียงกระซิบ

รอยยิ้มของโซเฟียกว้างขึ้น เธอรู้ว่าเธอได้ปล่อยหมัดเด็ดแล้ว “โอ๊ย อย่ามาทำเป็นไม่รู้เลยอลิน เธอคงไม่คิดว่าเขาเลือกเธอด้วยตัวเองหรอกนะ? เขาเละเทะมากหลังจากที่ฉันทิ้งไป เขาต้องการใครสักคนที่มั่นคง ใครสักคนที่...เรียบง่าย ไม่สร้างปัญหา ฉันรู้ว่าเธอจะสมบูรณ์แบบ เธอจะอยู่เป็นเพื่อนเขา รักษาเชื้อสายของตระกูลมรกรตไว้ และเธอจะไม่ขวางทางเวลาที่ฉันต้องการเขา”

คำพูดของเธอเป็นการทำร้ายร่างกาย ความสงบนิ่งของฉันพังทลายลง ฉันโซเซถอยหลัง หนีจากเธอ หนีจากความจริงอันเป็นพิษของคำสารภาพของเธอ

ฉันหนีไปที่ระเบียง สูดอากาศเย็นยามค่ำคืนเข้าปอด มือของฉันกำราวหินเย็นๆ ไว้แน่น

มันสมเหตุสมผลแล้วตอนนี้ ตลอดสี่ปีของการแต่งงานของฉัน เป็นเรื่องโกหกที่สร้างขึ้นอย่างประณีต ฉันไม่ใช่แค่ตัวคั่นเวลา ฉันเป็นเบี้ยที่ถูกเลือกมาอย่างดีในเกมป่วยๆ ที่บิดเบี้ยวของเธอ ฉันเป็นภรรยาที่เงียบขรึมและมั่นคงที่จะมองข้ามไป จะไม่สร้างปัญหา จะยอมรับเศษเสี้ยวความสนใจที่เขาโยนมาให้ด้วยความขอบคุณ

และฉันก็ได้เล่นบทบาทของฉันอย่างสมบูรณ์แบบ

พนักงานเสิร์ฟแตะไหล่ฉัน “คุณผู้หญิงคะ? ข้างในเขากำลังจะเริ่มเล่นเกมกันแล้วค่ะ คุณโซเฟียขอเชิญคุณค่ะ”

ฉันเดินกลับเข้าไปในห้องเหมือนผี โซเฟียอยู่ตรงกลางวงกลม มีแก้วแชมเปญอยู่ในมือ

“เกมง่ายๆ” เธอประกาศ “เราจะมาเล่าเรื่องที่ฟุ่มเฟือยที่สุดที่ใครบางคนเคยทำให้เราด้วยความรัก”

เบลล่าหัวเราะคิกคัก “เธอเริ่มก่อนเลยเฟีย! ฉันพนันได้เลยว่าเธอมีเรื่องเด็ดสุด”

สายตาของโซเฟียมองมาที่ฉันข้ามห้อง “อืม” เธอเริ่มพูด น้ำเสียงของเธอเรียบเนียนดุจแพรไหม “มีครั้งหนึ่งที่เขาเช่าเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวไปปารีสให้ฉัน แค่เพื่อไปทานอาหารเย็น เพราะฉันพูดขึ้นมาว่าอยากทานของหวานชนิดหนึ่ง”

ความหนาวเย็นแล่นไปตามกระดูกสันหลังของฉัน ฉันจำสุดสัปดาห์นั้นได้ พีทบอกฉันว่าเขามีประชุมด่วนที่ต้องไปทันทีที่เชียงใหม่

“แล้วก็” โซเฟียพูดต่อ น้ำเสียงของเธอมีพลังมากขึ้น “มีครั้งหนึ่งที่เขาซื้อบริษัทพลุทั้งบริษัทเพื่อจุดเป็นชื่อฉันบนท้องฟ้าในวันเกิดของฉัน”

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ เขาบอกฉันว่านั่นเป็นงานของบริษัทที่เขาต้องไปร่วม เขาหายไปสามวัน

เขาไม่ได้ไปงานแต่งงานของน้องสาวฉันเพื่อไปทำธุรกิจ เขาพลาดวันครบรอบการเสียชีวิตของพ่อฉันเพื่อไปปิดดีล โกหก ทั้งหมดเลย ทั้งหมดเพื่อเธอ

ห้องทั้งห้องกำลังหมุนคว้าง ท้องของฉันปั่นป่วน ฉันต้องออกไปจากที่นี่

“ใครเหรอเฟีย?” ใครบางคนตะโกนถาม “ผู้ชายลึกลับคนนี้คือใคร?”

โซเฟียแค่ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความลับและความรู้ทัน “เดี๋ยวเขาก็มาแล้ว”

ราวกับนัดกันไว้ ประตูห้องบอลรูมก็เปิดออก

พีทเดินเข้ามา

สายตาของเขากวาดมองฝูงชน แววตาของเขามีความกังวลเล็กน้อย แล้วเขาก็เห็นเธอ ความตึงเครียดคลายลงจากไหล่ของเขา ถูกแทนที่ด้วยความโล่งใจอย่างแท้จริง สายตาของเขาจับจ้องไปที่โซเฟีย ราวกับว่าไม่มีใครอื่นในห้องนี้อีกแล้ว

เขาไม่เห็นฉันด้วยซ้ำ ฉันยืนอยู่ห่างออกไปสิบฟุต และฉันก็ล่องหนอย่างสมบูรณ์แบบสำหรับเขา

เขาเดินตรงไปหาเธอ

“ขอโทษที่มาช้า” เขาพูดเสียงต่ำ ตั้งใจให้เธอได้ยินคนเดียว “ประชุมนานไปหน่อย”

ฉันรู้ว่าเขาไปไหนมา แอนส่งรูปมาให้ฉัน เขาอยู่ที่สนามแข่งรถเถื่อนที่มีเดิมพันสูงกับวิน หนึ่งในเพื่อนร่วมแก๊งบ้าระห่ำของโซเฟีย เขากำลังทำผิดกฎเกณฑ์ศักดิ์สิทธิ์ของวงการ ทำลายเกียรติภูมิ เสี่ยงต่อการถูกเปิดโปงและสร้างความบาดหมางกับตระกูลคู่แข่ง ทั้งหมดเพื่อพิสูจน์ความภักดีของเขาต่อเธอ

ในที่สุดเขาก็หันมา สายตาของเขาปรายมาที่ฉันแวบหนึ่ง “อ้อ อลิน คุณอยู่นี่เอง”

“ฉันจะกลับแล้ว” ฉันพูดเสียงกลวง

“โอเค เดี๋ยวผมไปเอารถ” เขาแทบจะไม่รับรู้คำพูดของฉัน ความสนใจของเขาเลื่อนลอยกลับไปหาโซเฟียแล้ว

“ไม่” ฉันพูดเสียงหนักแน่น “ฉันจะกลับเอง”

ฉันเดินจากไป ทิ้งพวกเขาไว้ด้วยกัน พวกเขาดูสมบูรณ์แบบ เจ้าชายผู้หล่อเหลาแต่เป็นพิษกับเจ้าหญิงผู้ร้ายกาจของเขา คู่สร้างคู่สมจากนรก