ซีรีส์ ลุงเสือ
เล่ม 1 ลุงเสือ
นรินดาลอบมองลุงเสือหรือพยัคฆ์ คุณลุงข้างบ้านที่เก็บตัวเงียบขรึมอยู่ในบ้าน และทำงานของตัวเองแบบไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร
“นั่นใครน่ะ!”
เสียงดุเข้มที่เอ่ยถามขึ้นมาทำให้คนแอบมองสะดุ้งสุดตัว พยัคฆ์หันมามองอย่างไม่ชอบใจ เขาไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวาย
“หนูดาเองค่ะ”
นรินดาออกมาจากที่ซ่อนตัว ในมือถือต้มกะทิสายบัวเดินมาตรงหน้าเจ้าของบ้าน
“มีอะไร”
แม้น้ำเสียงจะไม่ได้ดุเข้มเหมือนคราแรก แต่ก็ไม่ได้อ่อนโยนตามนิสัย เธอรู้จักกับพยัคฆ์มานานหลายปี ตั้งแต่บิดามารดาของเธอยังมีชีวิตอยู่ จนกระทั่งพวกท่านจากไปแล้วด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตอนที่เธอสำเร็จการศึกษาพอดิบพอดี
พยัคฆ์ในความรู้สึกของเธอคือผู้ชายพูดน้อยต่อยหนัก พูดคำไหนคำนั้น และไม่ค่อยสนใจใคร เขาไม่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น มีความเป็นตัวของตัวเองสูง ในขณะเดียวกันก็ไม่ชอบให้มายุ่มย่ามกับเรื่องส่วนตัวเช่นกัน
“หนูดาทำต้มกะทิสายบัวมาฝากค่ะ”
“ขอบใจนะ ความจริงไม่ต้องลำบากก็ได้”
เขาตอบเธอก็จริง แต่มือกำลังง่วงอยู่กับการใช้กบไสไม้จัดการกับโต๊ะตรงหน้าอยู่ พยัคฆ์ชอบทำงานไม้ เขาทำโต๊ะ ตู้ เตียง เก้าอี้และเฟอร์นิเจอร์เกี่ยวกับไม้ขาย ลวยลายสวยงามเป็นเอกลักษณ์ ที่สำคัญก็คือเขาทำงานแต่ละชิ้นละเอียดประณีต มีเศรษฐีมีเงินหลายรายมาจ้างเขาทำงานไม้พวกนี้ ซึ่งงานแต่ละชิ้นเขาจะทำอย่างดี ถ้าไม่เสร็จก็จะไม่รับงานอื่น เรียกว่าทำออกมาได้ดีทุกงานจนลูกค้าไว้วางใจและพึงพอใจเป็นอันมาก
“ลุงเสือขยันจัง”
นรินดาชวนคุย จริงๆ เธอแอบชอบเขามานานแล้ว พยัคฆ์มาซื้อบ้านอยู่ใกล้ๆ กับเธอในหมู่บ้านแห่งนี้ซึ่งอยู่นอกเมืองค่อนไปทางชนบทเพราะอากาศดี เขาเป็นคนพูดน้อยคำมาก
เธอรู้สึกว่าเขาเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์ หน้าคมสันหล่อเหลาแต่ไม่ชอบยิ้มเอาเสียเลย
คนหน้าเข้มแบบเขาเป็นคนจิตใจดี ช่วยเหลือคนอื่นและเอ็นดูสัตว์ เขาทำทุกอย่างด้วยใจไม่พูดพร่ำเหมือนคนบางคนที่ทำอะไรเอาหน้า
“มีอะไรหรือเปล่า”
เขาเอ่ยถาม ไม่ได้ยินดียินร้ายเมื่อมีใครมาชื่นชมหรือด่าว่า เขาเป็นคนไม่ค่อยแคร์ใครเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
“เปล่าค่ะ”
นรินดาทำเนียนไปนั่งบนเก้าอี้ไม่ไกลจากที่เขาทำงานไม้อยู่นัก เธอปักหลักอยู่ที่เดิมไม่ยอมไปไหน พยัคฆ์เข้าใจว่าเด็กสาวชอบมาชวนคุย เขาไม่เคยไล่แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจเธอมาก
“ลุงเสือหุงข้าวหรือยังคะ”
คนอยากคุยเอ่ยถาม เขาไม่ชอบคุยกับใคร เป็นคนค่อนข้างเงียบและเคร่งขรึมจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ แต่เธอก็ตื้อ เขาไม่คุยเธอก็ชวนคุยอยู่นั่นแหละ พอเขารำคาญก็เลยต้องตอบ
“ยัง”
คำตอบสั้นๆ ได้ใจความพร้อมกับมือที่ง่วนอยู่กับงานอยู่ตรงหน้า
“บ้านของหนูข้าวสารหมดน่ะค่ะ ขอมาฝากท้องบ้านลุงเสือนะคะ”
พยัคฆ์หันขวับไปมองก็เห็นหลังของเด็กสาวไหวๆ เธอกำลังเดินเข้าไปในครัว เขาทำหน้ายุ่งวางงานในมือและเดินตามเธอไป เห็นเธอกำลังหุงข้าว และนำต้มกะทิสายบัวใส่ชาม ก่อนจะไปรื้อของในตู้เย็นออกมาทำอาหารอีกหลายอย่าง
“ลุงเสือตามสบายเลยนะคะ เดี๋ยวหนูเตรียมอาหารเย็นให้”
นรินดาไม่ได้สนใจสีหน้าเข้มดุของอีกฝ่าย เธอทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้หุงข้าวทำกับข้าวเพิ่มอย่างคล่องแคล่ว
พยัคฆ์คร้านจะทะเลาะกับเด็ก เขาเลยเดินไปเก็บอุปกรณ์ไสไม้และเครื่องมืออื่นๆ ก่อนจะเดินไปอาบน้ำ
บ้านปูนชั้นเดียวมีห้องน้ำอยู่นอกห้องนอน เขาถอดเสื้อและนุ่งผ้าขาวม้าเดินไปอาบน้ำ
นรินดาชะโงกหน้าออกมาดู ก็เจอเข้ากับช่วงบนเปลือยเปล่าของเขา กล้ามเป็นมัดๆ และหยดเหงื่อที่ยังเกาะพราวไปทั่วทำให้เธอต้องหดหน้ากลบ หน้าแดงน้อยๆ ด้วยความขัดเขิน
นรินดาเร่งมือทำกับข้าว เธอทำยำปลากระป๋องเพิ่ม เจียวไข่และน้ำพริกผักลวก ก่อนจะรีบตั้งโต๊ะ
พยัคฆ์ที่อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วด้วยเสือยืดและกางเกงเลย์เดินออกมาที่โต๊ะอาหาร เขายอมรับว่าหิว และรู้ด้วยว่านรินดาทำกับข้าวอร่อยมาก แม้จะเป็นกับข้าวง่ายๆ แต่เธอทำได้อร่อยไม่แพ้ใคร
“ลุงเสือมาพอดีเลย หนูทำกับข้าวเสร็จแล้วค่ะ มากินพร้อมกันสิคะ”
เธอรีบตักข้าวใส่จานให้เขา เสือเป็นชายหนุ่มวัยสี่สิบสองที่คมเข้มหล่อเหลา
เธอรู้สึกว่าเขาเป็นผู้ชายที่โคตรแมน ไม่เหมือนกับผู้ชายคนอื่นที่เคยเจอ อยู่ใกล้เขาแล้วเธอหัวใจเต้นแรงตื่นเต้น หลายครั้งที่เธอไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองยามได้ใกล้ชิดคนตรงหน้า ผู้ชายที่ดูมีอำนาจมีบารมีดูน่าเกรงขามอยู่ในที
แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงความมั่นคงปลอดภัยยามเมื่อได้อยู่ใกล้กัน รู้ได้ถึงความอบอุ่นแบบที่ไม่เคยรู้สึกกับผู้ชายคนไหนมาก่อน การได้อยู่ใกล้ชิดเขาทำให้เธอรู้สึกดีอย่างที่สุด
เธออายุยี่สิบสาม พอเรียนจบบิดามารดาเสียชีวิตกะทันหัน ในขณะที่เธอกำลังคว้าง วันหนึ่งจู่ๆ เสือก็บอกว่าร้านค้าทางเข้าหมู่บ้านรับสมัครพนักงานบัญชี ซึ่งเป็นสาขาที่เธอเรียนจบมาพอดิบพอดี เงินเดือนแค่หมื่นกว่าบาทแต่เธอมีบ้านเป็นของตัวเองและขับรถแค่สิบห้านาทีก็ถึงที่ทำงาน เธอเลยมีความสุขมากที่ได้ทำงานที่นี่ เพราะถ้าต้องไปทำงานไกลเธอก็ต้องทิ้งบ้านช่องไป เงินเดือนอาจจะเยอะ แต่มีค่าใช้จ่ายส่วนอื่น พวกค่าเช่าบ้าน ค่าอาหารการกินซึ่งค่อนข้างสูงในแต่ละเดือน ในขณะที่เธอทำงานใกล้บ้าน ก็ไม่ต้องเช่าบ้านและประหยัดค่ากับข้าวไปได้เยอะ
รอบบ้านมีที่ดินก็ปลูกพืชผักสวนครัวกินได้ ที่สำคัญลุงเสือของเธอชอบปลูกผักไว้กินเอง เวลาเธอขาดเหลืออะไรก็มาขอเขาได้เลย เขาไม่ขี้เหนียวไม่หยุมหยิมหรือจุกจิก ไม่คิดเล็กคิดน้อย เธอจะเก็บผักหมดสวนเขาก็ไม่ว่า เห็นหน้าโหดๆ แบบนี้เขาค่อนข้างใจบุญ ลูกค้ามาที่บ้านเห็นผักงามก็ขอซื้อ เขาก็บอกให้เก็บเอาไปได้เลย ไม่เคยคิดเงิน
“ทำงานเป็นยังไงบ้าง”
คนพูดน้อยและไม่ค่อยพูด พอเอ่ยถามก็ทำเอาเธอยิ้มกว้างกระตือรือร้นที่จะตอบ
“ดีมากค่ะ เถ้าแก่ใจดี งานก็ไม่ยาก ใกล้บ้านด้วยค่ะ ขอบคุณลุงเสือมากนะคะ”
“เรื่องอะไร”
เขาเอ่ยถาม
“ที่ช่วยหางานให้หนู”
“ขับรถผ่านแล้วเห็นก็เลยบอก”
เธอรู้ว่าเขาช่วยหางานให้เธอนั่นแหละ เถ้าแก่เป็นคนบอกเองว่าเขาไปรับรองเธอเอาไว้ด้วย แต่เขาไม่เคยมาพูดอวดอ้างเอาความดีให้เธอฟัง
นรินดาซาบซึ้งในน้ำใจของเขาเธอเลยตั้งใจทำงานให้ดีไม่ให้เขาต้องเสียหน้า
“แต่ยังไงก็ขอบคุณนะคะ”
เธอตักกับข้าวให้เขาอย่างเอาใจ
“ตั้งใจทำงานให้ดีเถอะ ไม่สำคัญว่าใครจะแนะนำให้ แต่สำคัญว่าเราทำมันดีแล้วหรือยัง”
“ค่ะ”
เธอรับคำ ยิ้มหวานให้เขา แต่คนหน้าเคร่งไม่ยิ้มตอบ รับประทานอาหารเงียบๆ ตามประสาคนไม่พูดมาก หลังจากนั้นเธอก็พูดอยู่ฝ่ายเดียว เขาก็อือออบ้างเป็นบางครั้ง
นรินดารีบเก็บจานชามไปล้างแล้วเธอก็ยังเตร็ดเตร่อยู่ในบ้านของเขาไม่ยอมไปไหน
“มืดแล้ว”
เขาพูดตรงๆ แต่เป็นการไล่ นรินดาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ขณะเดินมาทรุดนั่งลงหน้าทีวี แล้วเปิดดูอย่างเนียนๆ ไม่เร่งรีบกลับบ้าน
“ลุงจะปิดบ้านแล้ว”
“เอ่อ... เดี๋ยวหนูดางับประตูปิดให้นะคะ ขอดูทีวีต่ออีกนิด”
เขาไล่เธอรู้ แต่เธอยังไม่อยากกลับบ้าน กลับไปก็เหงาเพราะต้องอยู่คนเดียว บ้านของเขากับบ้านของเธอห่างจากบ้านของคนอื่นหลายหลัง มีบ้านของพยัคฆ์นี่แหละที่อยู่ติดกับเธอ
ความเหงาทำให้เธออยากหาเพื่อนคุย แต่จะให้เธอหนีไปเที่ยวกลางค่ำกลางคืนแบบคนอื่นเขาเธอก็ไม่เอาเพราะรู้สึกว่ามันไม่ปลอดภัยและเธอก็เป็นคนมีเพื่อนน้อยมากเลยไม่รู้จะไปเที่ยวอะไรกับใคร
“ที่บ้านไม่มีทีวีดูเหรอ”
เขากอดอกเอ่ยถามเหมือนผู้ใหญ่ที่สุดแสนจะเข้มงวด
“ทีวีเสียค่ะ”
ดูเหมือนพยัคฆ์จะหมดคำที่จะพูดอีก เขาเลยเดินหนีเข้าห้องนอน
นรินดานั่งดูทีวีอยู่คนเดียวเงียบๆ เธอคิดว่าคืนนี้จะค้างที่บ้านของเขา นอนที่โซฟาตัวนี้ก็ไม่เป็นไร ความเงียบเหงาและความหว้าเหว่ทำให้เธอไม่มีที่ไป
จู่ๆ ก็รู้สึกเหงาอย่างไม่ทราบสาเหตุ คิดถึงบิดามารดาจับใจ ยามนี้หากได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา เธอคงได้นั่งดูทีวีกับพวกท่าน
หญิงสาวตบๆ โซฟาไปมาก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหลังจากปิดทีวี นอนบ้านของพยัคฆ์ อย่างน้อยก็รู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียว
พยัคฆ์เดินออกมาเข้าห้องน้ำ พอเสร็จกิจกำลังจะเข้าห้องนอนเขาก็ชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นเงาของเด็กสาวข้างบ้านยังนอนอยู่หน้าทีวี
ชายหนุ่มสบถในใจก่อนจะเดินเข้าไปตรงโซฟา เขาทำท่าจะปลุกเธอขึ้นมาดุด่าว่าทำไมไม่กลับไปนอนบ้าน แต่เห็นร่างที่นอนขดตัวหนาวเหน็บอยู่ตรงหน้าทำให้เขาพูดไม่ออก
ร่างเล็กนอนขดตัวเหมือนเด็กตัวน้อยๆ ใบหน้าเนียนใสอ่อนเยาว์กว่าอายุจริงเข้าไปอีกเมื่อเธอนอนหลับเช่นนี้
นรินดาแทบจะกรีดร้องเมื่อร่างเล็กลอยหวือขึ้นจากโซฟา เธอผวากอดคอหนาเอาไว้ ใบหน้าเหลอหลาเมื่อโดนอุ้มขึ้นกลางอากาศ
“ลุงเสือ”
เธอหลุดอุทานออกมาเมื่อเห็นใบหน้าของเขาชัดเจน
“มานอนทำอะไรตรงนี้”
“ขอโทษค่ะ แต่ที่บ้านไม่มีใคร หนูเหงาขอนอนบ้านลุงเสือได้ไหมคะ”
เขาไม่ตอบว่าอะไรแต่อุ้มเธอพาเข้าไปในห้องนอน คราวนี้คนที่ตกใจอยู่แล้วยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่
แผ่นหลังของนรินดาเบียดกับพื้นเตียงทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว ทำท่าจะผวาลุกขึ้นจากที่นอนเขาก็กดเอาไว้
“นอนบนโซฟาไม่ปวดหลังหรือไง”
“เอ่อ...”
เธออึกอักหน้าแดงเมื่อร่างสูงเบียดขึ้นมานอนข้างๆ รีบขยับไปอีกด้านจนแทบตกเตียงเขาก็ดึงกลับมาก่อนทำเสียงดุ
“จะตกเตียงแล้วเห็นไหม”
“หนูดาเกรงใจลุงเสือค่ะ”
“นี่ขนาดเกรงใจนะ”
เขาทำเสียงดุ เธอเลยไม่กล้าพูดอะไรอีก
“นอนเถอะ ดึกแล้ว”
เขาพูดก่อนจะห่มผ้าให้เธอจนถึงอกและพลิกตัวนอนตะแคงไปอีกด้าน
นรินดานอนตัวแข็งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะผ่อนคลายเมื่อเห็นเขานอนหลับไปแล้ว
เธอนอนไม่หลับเอาเสียเลย รู้สึกใจเต้นแรง กลิ่นกายชายหอมกรุ่นทำเอาท้องไส้ปั่นป่วน
หญิงสาวรู้ตัวดีว่าไม่เคยมีความรู้สึกเช่นนี้กับชายคนใดมาก่อน เกิดมาก็ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยคบหากับผู้ชายคนไหน เอาแต่ตั้งใจเรียน พอมีความรู้สึกกับพยัคฆ์มันเลยรุนแรงจนเธอมิอาจหักห้าม
นรินดาค่อยๆ ตะแคงหน้ามาหาคนที่นอนหันหลังให้เธออยู่ หญิงสาวค่อยๆ ชะโงกหน้าไปมอง
ใบหน้าคมเข้มที่นอนตะแคงอยู่ผ่อนคลายไม่น้อย เขาดูอ่อนกว่าวัยขึ้นไปอีก
เธอค่อยๆ ไล้นิ้วเบาๆ ไปตามโครงหน้าหล่อเหลา
“อุ๊ย!”
นรินดาอุทานเมื่อโดนตะครุบนิ้ว เธอดึงมือหนีแต่เขารวบเอาไว้แน่น ก่อนจะขึ้นคร่อมทับ เธอตาโตดันอกกว้างของเขาออกห่าง
“จะทำอะไร”
“ปะ... เปล่าค่ะ”
“นึกว่าจะลักหลับ”
“เปล่านะคะ” เธอรีบปฏิเสธ ใบหน้าเหลอหลา
ดูเหมือนเขาจะไม่เชื่อ พยัคฆ์มองเธอนิ่งเหมือนจะค้นคว้าความจริงในจิตใจของเด็กสาว
“ไม่อยากลองเหรอ”
เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงแทบทะลุออกนอกอก เพียงเสี้ยววินาทีที่เธอพยักหน้า เขาก็จับมือของเธอสอดเข้ามาในเสื้อยืดสีขาวที่สวมใส่อยู่
นรินดาหายใจสะท้านเมื่อสัมผัสกับผิวเนื้อเรียบตึงของวัยหนุ่ม เขาจัดการดึงเสื้อยืดสีขาวออกทางศีรษะ ภายใต้แสงสลัวนั้นเธอมองเห็นกล้ามเนื้อแข็งแรงของเขากำลังตื่นตัวอยู่ภายใต้ฝ่ามือน้อยๆ ของเธอ
พยัคฆ์ปลดกางเกงเลย์ออกจากตัว นรินดาตาโตเมื่อเห็นท่อนลำใหญ่โตอยู่ในกางเกงบ็อกเซอร์สีเข้ม เขาจับมือเธอไปดึงกางเกงตัวนั้นออก ก่อนที่ความเป็นชายจะปรากฏต่อสายตา
เธอรู้สึกถึงความวาบหวาม หัวใจเต้นแรงกระชั้นถี่เมื่อเห็นแก่นกายของบุรุษเพศเป็นครั้งแรก
นรินดาหัวใจเต้นกระหน่ำเมื่อเขาจับมือเธอไปสัมผัสกับแก่นความเป็นชาย มันดีดเด้งเต้นเร่าอยู่ในอุ้งมือของเธอ
ขนสีเข้มจากสะดือเชื่อมต่อลงมายังท่อนลำอวบใหญ่สีจัด เธอกลืนน้ำลายลงคอด้วยความสะท้านเมื่อรู้สึกถึงความแห้งผากของลำคอ
“รูดสิ”
เขาพูดเสียงแหบพร่า เธอก็ทำตามอย่างว่าง่าย
“สองนิ้วพอ”
เขากำกับเมื่อเธอรูดไปทั้งมือ เขาก็จัดการให้เธอทำให้ถูกต้อง
“อ๊า...”
เขาเงยหน้าขึ้นครางขณะที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าของเธอ นรินดาไม่เคยเห็นมุมนี้ของพยัคฆ์มาก่อน เธอหน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหูยามเมื่อเห็นใบหน้ากระด้างของเขากระตุก
“ดูดสิ”
เขาบอกอะไรเธอก็ทำตามอย่างว่าง่าย
“เหมือนดูดไอติมน่ะ”
เขากำกับเธอก็ทำตาม เลียไปอย่างถ้วนทั่ว รสชาติของเขาแปลกประหลาดล้ำลึก ก่อนที่เธอจะดูด
“อ๊า...”
เสียงแหบห้าวคำรามลั่นยามเมื่อปากของเธอสวมครอบดูดท่อนลำของเขาจนแก้มตอบ
ยิ่งเขาร้องครางเธอยิ่งดูด มือหนาสอดแทรกจิกเข้ามาในผมนุ่มสลวย เสียงหอบรุนแรงของเขาทำเอาเธอตื่นเต้นหนักเข้าไปอีก
คนไม่เคยถูกกดลงบนเตียงนอนกว้าง ใบหน้าของเขาดูดุดันกระด้างอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่มันก็เต็มไปด้วยความปรารถนาอันร้อนแรง
“ถอดออก”
น้ำเสียงของเขายังดุดันอยู่เช่นเดิม มือของเธอสั่นยามเมื่อปลดเสื้อผ้าออกจากตัว เขาถอยห่างมองอย่างปรารถนา เธอกอดตัวเองด้วยความเขินอายยามเมื่อเขาลูบไล้ไปทั่วสรรพางค์กาย
พยัคฆ์จับร่างของเธอพิงไปกับพนักหัวเตียง ก่อนจะจับเธอแยกออกจากกันเป็นท่านั่งชันเข่า
“อ๊า... ลุงเสือ”
เธอร้องเสียงหลงเมื่อเขาก้มงุดลงไปลามเลียกลีบกายสาว
“ละ... ลุงเสือ”
เสียงของนรินดาสะท้านเมื่อเขาซุกหน้าเข้ามาอย่างหนักหน่วง จมูกโด่งเป็นสันของเขาเสียดสีอยู่กับติ่งสวาท เธอก้มมองอ้าปากค้างกับภาพที่เห็น เท้าเล็กๆ จิกไปกับพื้นเตียงด้วยความเสียวซ่าน
มือใหญ่แข็งกร้าวรวบขาของเธอเอาไว้จับถ่างออกจนกว้างมากกว่าเดิม
รินรดาจิกมือกับผมของเขาด้วยความเสียว อ้าปากหอบหายใจอย่างรุนแรงเมื่อความเสียวซ่านเข้าจู่โจมอย่างหนัก
เธอแหงนใบหน้าขึ้นร้องครางก่อนที่ร่างกายท่อนล่างจะเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง
หยาดน้ำหวานไหลซึมออกมาจากซอกทางรัก พยัคฆ์ก้มลงซดดูดจนเหือดแห้ง ก่อนจะตวัดลิ้นเลีย
เธอหอบหายใจหน้าแดงก่ำ มองเขาอย่างงุนงง
“นอนหงายสิ”
เขาบอกให้นอนหงายแต่เธอโดนเขาจับให้นอนหงายเสียเอง เป็นครั้งแรกที่รินรดากำลังมึนงงและสับสนในใจ
พยัคฆ์ประคองศีรษะของเธอให้ผงกขึ้นมา คนที่กำลังงุนงงมองท่อนลำใหญ่โตที่เขาใช้มืออีกข้างรูดเบาๆ แล้วเสียดสีมากับร่องฉ่ำเยิ้ม
“อื้อ...” เธอเสียวซ่านจนต้องกัดปาก
เขามองสบตาก่อนจะค่อยๆ กดกายลงไปหา คราแรกเธอใจกล้าหยัดกายเสียดสีกับความแข็งแกร่งนั้น แต่พอเขากดเข้ามานี่สิ เธอถึงกับถอยหนี พาสะโพกกระถดไปทางด้านหลัง
เขารวบสะโพกผายของเธอเอาไว้บดจูบอย่างร้อนแรงแล้วสอดแทรกร่างเข้าไปไม่หยุดหย่อน
นรินดาจิกมือกับแขนแกร่งพยายามพาตัวเองหนีแต่ไม่สำเร็จ เขายิ่งกดคลึงเข้าหาบดจูบเธอรุนแรงขึ้น
เป็นครั้งแรกที่เธอทั้งตื่นเต้นทั้งหวาดกลัว ไม่มีคำปลอบโยนยามเมื่อเขาเคลื่อนกายเข้าไปมาจนถึงครึ่งทาง เธอพาริมฝีปากหนี เขาก็บีบปลายคางตามมาบดจูบอย่างเอาแต่ใจ
“รู้ไหมว่าเรื่องบนเตียงฉันเอาแต่ใจแค่ไหน”
เขากระซิบบอกเสียงดุดัน นรินดาถอนสะอื้นด้วยความเจ็บ แต่เขาไม่ได้คิดจะปล่อย ยังคืบคลานเข้าหลอมรวมเป็นหนึ่ง
“อ่ะ”
เธอร้องเสียงหลงเมื่อกายชายแทรกลึกจนเชื่อมกับเธอแทบเป็นเนื้อเดียวกัน เขาประคองใบหน้าของเธอให้ก้มมองความเป็นชายที่สอดเสียบเข้ามาในร่อง
เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา นรินดาหลับตาด้วยความกลัว เขาจุมพิตที่เปลือกตาจับขาเธอถ่างออกจนกว้างมากกว่าเดิมก่อนจะเริ่มขยับ
เธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแต่เขาไม่คิดจะปล่อยและคิดจะหยุด นรินดาครวญครางแทบขาดใจอยู่บนเตียงกว้าง ในขณะที่พยัคฆ์ยัดเยียดทุกสิ่งทุกอย่างให้เธอจนหมดกาย
เขาคำรามลั่นปลดปล่อยหยาดน้ำรักเต็มร่องจนท่วมท้น เสียงคำรามมาพร้อมด้วยเสียงกรีดร้องสุดเสียงของเธอ
เธอสะท้านเกร็งกระตุกทั้งเสร็จสมทั้งเจ็บแปลบผสมปนเปไปด้วยกันอย่างรุนแรง
เขาพลิกร่างลงจากร่างของเธอ นรินดาหน้าแดงลามไปถึงใบหู เธอพลิกกายไปนอนอีกด้านด้วยความอาย ในขณะที่เขาตามมากอดซ้อนทางด้านหลัง
เธอตื่นเต้นและรอคอยคำปลอบโยนและคำรัก แต่กลับพบแค่ความเงียบ
นรินดาค้นพบว่าเขาหลับไปแล้วในขณะที่กอดรัดเอวคอดของเธอเอาไว้หลวมๆ
หญิงสาวรู้สึกหน้าชาเล็กน้อย นอนคิดวกไปวนมาว่าเธอเสียตัวให้เขาแล้วเหรอนี่ มันเร็วมากจนไม่ทันตั้งตัว แล้วพรุ่งนี้เธอจะทำยังไงนะ นรินดาคิดจนปวดหัวก่อนที่เธอจะหลับลงไปในที่สุด
เธอตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเมื่อยท่อนล่างและเจ็บแปลบตรงร่องรัก พอพลิกกายมาอีกด้านก็ไม่เห็นพยัคฆ์ มีแค่รอยยับย่นบนที่นอนทิ้งเอาไว้ให้ดูต่างหน้าเท่านั้น
นรินดาเม้มปากเล็กน้อย เธอนึกจินตนาการไปว่าตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าจะได้เจอกับประโยคหวานๆ อรุณสวัสดิ์จากเขา แล้วเขาก็หอมแก้มเธอรับวันใหม่ แต่สิ่งที่ได้พบเจอคือความว่างเปล่า
เธอเดินติดๆ ขัดๆ ออกมาจากห้องนอนด้วยผมเผ้ายุ่งเหยิง รู้สึกเจ็บแปลบไปหมดทั้งหว่างขา พอเดินออกมาด้านนอกก็เห็นโต๊ะอาหารมีอาหารวางอยู่หลายอย่าง
“ตื่นแล้วเหรอ ไปล้างหน้าแปรงฟันสิ จะได้มากินข้าวกัน”
เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา เหมือนกับเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาเขากับเธอไม่ได้มีสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน
นรินดาหน้าเหวอเล็กน้อย เธอหน้าแดงเมื่อสบตาเขา แต่พบเพียงแค่ความเฉยชาเหมือนเก่าก่อน เหมือนเธอไม่ได้เลื่อนระดับขึ้นมาเป็นคนพิเศษอะไร นั่นทำให้หญิงสาวใจแป่วไม่น้อย
คนตัวเล็กเดินติดๆ ขัดๆ ไปล้างหน้าแปรงฟัน สิ่งเดียวที่เธอสัมผัสได้คือเขายังใส่ใจเตรียมผ้าขนหนู แปรงสีฟันอันใหม่เอาไว้ให้เธอ
นรินดาเดินมาที่โต๊ะอาหารหลังทำภารกิจในห้องน้ำเสร็จสิ้น เธอเห็นน้ำเต้าหู้ทรงเครื่อง ข้าวต้มปลา แล้วก็ปาท่องโก๋กับซาลาเปา เห็นเขานั่งก้มหน้าก้มตากิน เธอเลยจัดการกับอาหารของตัวเองเงียบๆ
วันนี้เขาเป็นคนจัดการเก็บล้างด้วยตัวเองและไล่ให้เธอรีบไปทำงาน
นรินดายืนเก้อๆ แต่ก็ต้องรีบไปทำงานเพราะกลัวสาย จินตนาการไปว่าเขาคงจะขับรถไปส่งเธอที่ทำงาน หรือจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผาก แต่สิ่งที่พบเจอคือความว่างเปล่า
หญิงสาวเดินกลับมาบ้านของตัวเองอย่างงงๆ จัดการอาบน้ำอาบท่าด้วยจิตใจเลื่อนลอย เธอหยิบยาแก้ปวดกินเข้าไปเพราะเจ็บตรงซอกขา ก่อนจะรีบแต่งตัว
พอล็อกประตูบ้านเสร็จก็ขับมอเตอร์ไซค์คู่ใจออกไปทำงาน เธอหันไปมองบ้านของพยัคฆ์ ไม่เห็นเขาในบ้านคงออกไปทำธุระ หญิงสาวถอนใจเบาๆ ก่อนจะตั้งใจขับรถไปทำงานของตัวเอง
วันนั้นเธอใจลอยทั้งวันเพราะมัวแต่คิดเรื่องตัวเองกับพยัคฆ์จนโดนเถ้าแก่บ่น
“วันนี้ลื้อเป็นอะไร ใจลอยทั้งวัน ทำงานผิดๆ ถูกๆ ไม่สบายหรือเปล่า”
“ขอโทษค่ะ”
นรินดารีบเอ่ยขอโทษขอโพยแล้วดึงสติของตัวเองกลับมาเพื่อให้อยู่กับงาน
ช่วงครึ่งวันแรกเธอโดนบ่น พอเลยพักกลางวันไปแล้วเธอก็ตั้งใจทำงานมากขึ้น จึงไม่โดนบ่นอีก
ตกเย็นวันนั้นนรินดากลับบ้านด้วยจิตใจเลื่อนลอย ปกติพอถึงบ้านเธอจะรีบไปหาพยัคฆ์ แต่วันนี้เธอไม่กล้าไปหาเขา
หญิงสาวรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วทำอาหารกินง่ายๆ ที่บ้าน วันนี้เธอไม่กล้าไปกวนเขาอีก
แต่เสียงเคาะประตูทำให้เธอยิ้มกว้าง คิดว่าพยัคฆ์มาหาก็เลยรีบไปเปิดประตู เธอยิ้มค้างเมื่อคนที่ยืนอยู่หน้าบ้านเป็นผู้ชายร่างยักษ์สองคน
“มาหาใครคะ”
“มาหาเธอนั่นแหละ”
“มาหาฉันทำไมคะ”
เธอถามออกไป เพราะไม่รู้จักผู้ชายสองคนที่ยืนปักหลักอยู่หน้าประตู
“พ่อแม่เธอเป็นหนี้ นี่สัญญาเงินกู้ ถ้าไม่มีเงินไปคืน เสี่ยจะยึดบ้านของเธอในเดือนนี้”
“เป็นหนี้!”
เธอจำได้ว่าอุทานอย่างตกใจ แต่พอดูสัญญาเงินกู้ก็แทบล้มทั้งยืน
คนทวงหนี้ทั้งสองกลับไปแล้ว แต่เธอยังนั่งหมดเรี่ยวหมดแรงอยู่ที่เดิม
ถ้าเธอโดนยึดบ้านจะทำยังไงดี นรินดากัดปากตัวเอง หรือเธอจะย้ายไปอยู่บ้านของพยัคฆ์
พอคิดมาถึงตรงนี้เธอก็เริ่มกลัว ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอเสนอหน้าอยากไปนอนบ้านเขา แต่พอตอนนี้เธอกลับไม่กล้า เธอกลัวพยัคฆ์ดูถูกคิดว่าเธออยากจะเกาะเขา เคยได้ยินเขาพูดนานแล้วว่าถ้าผู้หญิงคิดจะมาเกาะ เขาไม่เอาแน่นอน ผู้หญิงในอุดมคติของพยัคฆ์คือต้องทำงานหาเลี้ยงตัวเองได้ ไม่ใช่คอยแบมือขอเงินผู้ชาย
นรินดากัดปากตัวเอง เธอยังช็อกกับหนี้สินของบิดามารดา และไม่รู้ว่าจะเอายังไงกับชีวิตดี ในตอนนี้มันรู้สึกได้ถึงคลื่นความทุกข์ที่ถาโถมเข้ามา
อดไม่ได้ที่จะคิดถึงคนข้างบ้าน เท้าบางเดินไปบ้านของพยัคฆ์อย่างเลื่อนลอย เวลานี้เธออยากไปซบหน้าที่อกกว้างของเขาเหลือเกิน
เธอเห็นเขากำลังทำงานอย่างตั้งใจ ขาแข็งเมื่อได้สบตากับเขา เธอยืนอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่กับที่ เขาเองก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย
“มีอะไร”
นรินดารู้สึกว่าคำถามเย็นชานั้นกระแทกใจเธออย่างจัง ถ้าเป็นสมัยก่อนเธอคงไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้มันรู้สึกว่าปวดหนึบไปหมดทั้งอก เขายังเหมือนเดิม ในขณะที่เธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว
“ลุงเสือกินข้าวหรือยังคะ”
“ยัง”
เขาตอบสั้นก่อนจะหันไปสนใจกับเก้าอี้ที่กำลังทำอยู่ เธอกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะเดินเข้าไปในครัวเหมือนเคย
นรินดาจัดการหุงหาอาหาร ผัดผักบุ้ง ทอดหมู แล้วก็ทำแกงส้ม
“อุ๊ย!”
เธออุทานเมื่อล้างมือเรียบร้อยเตรียมจะจัดโต๊ะอาหาร อ้อมแขนแกร่งก็เดินมากอดเธอจากทางด้านหลัง
“ลุงเสือไปอาบน้ำก่อนสิคะ จะได้มากินข้าวพร้อมกัน”
“ยังไม่ค่อยหิวเลย”
เขาจูบแก้มสาวเบาๆ ก่อนจะเลื่อนลงไปยังซอกคอขาวผ่อง มือหนาเลื่อนขึ้นมานวดเฟ้นทรวงอกอวบอิ่มหนักๆ
นรินดาหอบหายใจสะท้าน เธอผวาเล็กน้อยเมื่อเขาตวัดกระโปรงยาวกรอมเท้าของเธอขึ้นไปเหนือเอวคอด
“ลุงเสือจะทำอะไรคะ”
เขาไม่ตอบแต่ทำให้เธอเห็น นิ้วแกร่งแหวกเป้ากางเกงในสีเนื้อไปด้านข้าง ก่อนจะลากไล้ส่วนปลายของความแข็งแกร่งเบาๆ ที่ปากถ้ำสวาท เธอสะท้านอย่างรุนแรง รู้สึกได้ว่าร่างกายยังเจ็บแปลบจากค่ำคืนที่ผ่านมา แต่ดูเหมือนว่าคนเอาแต่ใจไม่ได้สนกับความจริงข้อนี้ เขายัดเยียดความเป็นชายที่แข็งคึกเข้ามาจนเธอต้องสะดุ้งพาสะโพกหนี
เขาขยำทรวงอกอวบอิ่มของเธอเอาไว้แน่นก่อนจะเริ่มซอยกายเข้าไปในซอกรัก
“อ๊า... ลุงเสือ”
เธอร้องครางเสียงหลง มือน้อยจิกไปกับขอบอ่างแน่น ในขณะที่มือหนาของเขาขยำหนักๆ หอบหายใจฟืดฟาดอยู่ริมหู
เธอส่ายหน้าไปมาร้องครางด้วยความเสียวซ่านปนเจ็บแปลบ หยาดน้ำรักไหลเยิ้มไปตามร่องสวาท หญิงสาวพาสะโพกหนีหลายครั้งเพราะความร้อนแรงที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้รับจากเขามันถาโถมเข้ามาเหมือนระลอกคลื่น
“อ่ะ! ลุงเสือ พอก่อนค่ะ หนูไม่ไหวแล้ว”
ยิ่งเธอห้ามเขาก็เหมือนยิ่งยุ สะโพกสอบของพยัคฆ์ดุดันมากยิ่งขึ้นเป็นทบทวีคูณ เธออ้าปากค้างครางสุดเสียง จำต้องส่ายก้นรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในขณะที่ขาต้องถ่างออกให้กว้างเมื่อเขาเข้ามากระแทกอย่างล้ำลึกมิดเม้น
“อ๊า... ลุงเสือ หนูดา อื้อ...”
เธอเกร็งร่างครางสะท้านรับรู้ได้ถึงแรงกระแทกรุนแรงที่ยิ่งซอยถี่ยิบเข้ามาภายในจนผนังอ่อนนุ่มร้อนฉ่าเหมือนโดนไฟลวก
ความเสียวซ่านเจ็บแปลบที่ได้รับทำเอาเธอน้ำตาซึม ก่อนที่ความร้อนจะสาดซัดเข้ามาเต็มเหนี่ยว
เขากอดเธอแนบอกกัดใบหูเล็กๆ ยามปลดปล่อยหมดสิ้น เธอเบี่ยงหลบ สะท้านเมื่อเขาขบเม้มไม่ยอมห่าง
