ฉันถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาล หมอเตือนว่า "คุณผู้หญิง สถานการณ์ของคุณอันตรายมาก ต้องผ่าตัดทันที เรียกให้คู่ชีวิตของคุณมาเซ็นสัญญา" "ฉันจะเซ็นเอง ฉันเป็นพี่ชายของเธอ" เสียงทุ้มดังขึ้น Alpha Carlos พี่ชายแท้ๆ ของฉัน จับมือฉันไว้ "V ไม่ต้องกลัว พี่รออยู่ข้างนอก" ความอบอุ่นและความโอบอ้อมของ Carlos ทำให้ฉันยิ่งรู้สึกละอายใจ

สามปีที่แล้ว ฉันยอมละทิ้งครอบครัวหัวหน้าเพื่อเลือก Kyan มันทำให้พวกเขาเสียใจมาก

ฉันถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัด นอนอยู่บนเตียงผ่าตัดที่เย็นยะเยือก

ความทรงจำระหว่างที่ฉันกับ Kyan เป็นคู่ชีวิตกันมาห้าปี ไหลเข้ามาในหัว ฉันไม่ใช่ลูกสาวของสมาชิก

แต่เป็นลูกสาวของหัวหน้าแห่งกลุ่มหมาป่าที่แข็งแกร่งที่สุด SilverMoon ตั้งแต่ฉันช่วย Kyan บนสนามรบ ฉันก็ตกหลุมรักเขาทันที ฉันดูแลเขาที่ตาบอดเงียบๆ สามเดือน

แล้วส่งเขากลับไปที่ Stonepack Kyan สาบานว่าจะตอบแทนฉัน มอบสร้อยข้อมือหินพระจันทร์ให้ มันเป็นสิ่งมีค่าชิ้นเดียวที่เขามี คำสาบานของเขายังชัดเจนในความทรงจำ

ตอนนั้น Kyan ยังไม่ใช่รองหัวหน้า เขาเป็นเพียงแค่หมาป่าธรรมดา

ครอบครัวหัวหน้าของฉันไม่เห็นด้วยกับ Kyan และการที่เราจะอยู่ด้วยกัน

แต่ฉันมั่นใจว่า ฉันไม่ต้องพึ่งพาครอบครัวเพื่อให้ Kyan รักฉันจริงๆ

ด้วยยาเวทมนตร์ ฉันแกล้งทำเป็นสมาชิกธรรมดา เคียงข้าง Kyan ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด

ตอนนั้น Evelyn ทิ้งเขาเพื่ออำนาจ แต่ฉันกลับใช้เงินเก็บทั้งหมดเพื่อเขา ฉันวิ่งไปทั่วเพื่อจัดการทุกอย่างให้เขา ส่งเขาเข้าโรงฝึกนักรบที่ดีที่สุด

สุดท้าย Kyan ได้เลื่อนขั้นเป็นรองหัวหน้าของ Stonepack ในวันที่ Alpha Eva มอบเกียรติ เขาขอฉันแต่งงาน เขาสาบานต่อหน้าเทพเจ้าว่าจะไม่มีวันทิ้งฉัน

นั่นเป็นวันที่มีความสุขที่สุดในชีวิตฉัน

ฉันกับ Kyan จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

? "ความดันเลือดของคนไข้ลดลงเร็วเกินไป เด็กไม่รอดแล้ว . .

. เตรียมการช่วยชีวิต!" "ได้โปรด ช่วยลูกของฉันด้วย!" ฉันอยากจะร้องขอด้วยน้ำตา แต่เสียงของฉันหมดไปแล้ว

เมื่อคนเจ็บปวดถึงขีดสุด

มันไม่มีคำพูดใดๆ เสียงการช่วยชีวิตในห้องผ่าตัดเริ่มวุ่นวายมากขึ้น

สติของฉันค่อยๆ เลือนหาย Carlos ในการสื่อสารทางจิตอธิษฐานให้ฉันสู้ต่อไป

เขาใช้โทรศัพท์ของฉันโทรหา Kyan ซ้ำแล้วซ้ำอีก จนในที่สุดก็ติดต่อได้

แต่ที่ปลายสายกลับมีเสียงหอบหายใจของชายหญิง "Kyan อย่ากวนสิ

คู่ชีวิตของคุณตามหาอยู่นะ" "ช่างแม่งกับผู้หญิงคนนั้นไปเถอะ ที่รัก คุณแน่นจัง ฉันจะถึงแล้ว"

ทุกอย่างนี้เข้ามาในหูฉันอย่างชัดเจน ความเจ็บปวดทางกายยังไม่เท่าความเจ็บปวดในใจ

ในขณะที่ฉันและลูกกำลังอยู่ระหว่างความเป็นความตาย Kyan กลับอยู่ในร่างของหมาป่าตัวอื่น! ฉันเจ็บปวดอยู่สามชั่วโมงเต็ม การผ่าตัดสิ้นสุดลง และลูกหมาป่าตัวแรกของฉันก็จากไปตลอดกาล

ฉันคิดว่าตัวเองจะร้องไห้ แต่ตากลับแห้งสนิท ตั้งแต่ Kyan แกล้งทำเป็นความจำเสื่อม ฉันร้องไห้มากเกินไปแล้ว

Alpha Carlos จับมือฉันแน่นอยู่หน้าที่เตียง

พ่อแม่ก็มา ฉันเพิ่งสังเกตว่าพ่อแม่หัวหน้าที่เคยแข็งแกร่งในความทรงจำ กลับดูแก่ลงมาก. .

. พ่อพูดเสียงแหบ "พ่อส่งคนไปหา Kyan แล้ว จะจับเขามาดูแลลูกให้ได้" "ไม่ต้องหรอกค่ะพ่อ" ฉันตัดสินใจ "ฉันไม่ต้องการ Kyan อีกต่อไปแล้ว"

ความสัมพันธ์คู่ชีวิตที่เน่าเฟะนี้ ถึงเวลาที่ต้องจบลงแล้ว

เมื่อกลับมาที่บ้านแพ็คเฮาส์อีกครั้ง มันก็ผ่านมาแล้วหนึ่งสัปดาห์ บ้านที่ฉันอาศัยอยู่มาห้าปี

ตอนนี้การจัดวางภายในเปลี่ยนไปหมดแล้ว ไม่มีร่องรอยของการที่ฉันเคยอยู่ที่นี่เลย

เอเวอลีนสวมรองเท้าส้นสูงเดินบนพรมใหม่

เธอกำลังสั่งลูกจ้างโอเมก้าอย่างอวดดีวางน้ำหอมกลิ่นลิลลี่เต็มห้องนั่งเล่น

ฉันห้ามโดยไม่รู้ตัวว่า “ของที่มีกลิ่นลิลลี่ห้ามวางในห้องนั่งเล่น ”

“ห้ามเหรอ?” เอเวอลีนทำเหมือนฟังเรื่องตลก “เธอยังคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของบ้านนี้อยู่เหรอ ?”

ฉันถามอย่างใจเย็น “ฉันแค่มาเอาของของฉันกลับ”

เอเวอลีนหยัน “ของพวกนั้นทิ้งไปนานแล้ว! อย่าหาข้ออ้างมาอีกเลย”

“ถ้าของทิ้งไปนานแล้ว แล้วสร้อยคอของเธอได้มาจากไหน?” ฉันชี้ไปที่คอของเอเวอลีน

เอเวอลีนลูบสร้อยคออย่างภูมิใจ “แน่นอนว่าคยานให้ฉัน”

ฉันจ้องตาเอเวอลีน “คืนให้ฉัน”

นั่นเป็นของโบราณจากตระกูลอัลฟ่าของฝูงซิลเวอร์มูน ซึ่งเป็นฝูงหมาป่า ฉันไม่สามารถปล่อยให้มันอยู่กับเอเวอลีนได้

“ยัยบ้า, เธอกล้าสั่งฉันเหรอ?” เอเวอลีนเอามือจับที่ไหล่ของฉัน ดวงตาของเธอเริ่มแดง มือของเธอเริ่มกลายเป็นหมาป่า พร้อมที่จะโจมตีฉันได้ทุกเมื่อ

แน่นอนว่าแกมม่าสามารถควบคุมโอเมก้าได้ง่าย ๆ

แต่ฉันไม่ใช่โอเมก้า ก่อนหน้านี้ฉันแกล้งเป็นโอเมก้าเพื่อคยาน แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว

ผลของยาเมจิกที่ทำให้ฉันแกล้งเป็นโอเมก้าหายไปจากร่างกายของฉันหมดแล้ว

ฉันผลักเบา ๆ เอเวอลีนก็ล้มไปอย่างไม่เป็นท่า ตรงเข้าสู่อ้อมแขนของคยานที่เพิ่งกลับมาถึงบ้าน

เอเวอลีนแสร้งทำเป็นร้องไห้ “คยาน อย่าโทษไวโอเล็ตเลย เธอแค่ตื่นเต้นเกินไป ”

คยานอึ้งและโกรธ “ไวโอเล็ต เธอบ้าหรือเปล่า? เพื่อสร้อยคอเส้นเดียว เธอถึงทำร้ายเอเวอลีน”

ดูสิ ผู้ชายมักจะเป็นแบบนี้ พอคุณกลับมาเป็นตัวเอง เขาก็ว่าเป็นผู้หญิงบ้า

ฉันรำคาญ “ไม่มีเวลามาเล่นด้วย เอาสร้อยคอคืนมา”

คยานลุกขึ้นอย่างโกรธ

แต่ทันใดนั้น เขาก็ขมวดคิ้ว มือทั้งสองข้างกดคอของตัวเองและทรุดตัวลงกับพื้น พยายามดิ้นรน

เอเวอลีนตกใจ “เกิดอะไรขึ้น? คยาน คุณเป็นอะไร?”

คยานพูดไม่ออก ใบหน้าของเขากลายเป็นสีม่วง เขามองมาที่ฉันอย่างขอความช่วยเหลือ

เอเวอลีนรีบกล่าวหา “ไวโอเล็ต แม่มดร้าย เธอทำอะไรกับคยาน!”

ฉันเลิกคิ้วอย่างเฉยเมย “ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเธอ คยานแพ้ลิลลี่อย่างมาก”

เอเวอลีนถึงกับอึ้ง ขอโทษอย่างต่อเนื่อง “โอ้ คยาน ที่รัก ฉันไม่รู้จริง ๆ…”

“ถ้าเธอเป็นหมาป่าที่ช่วยคยานในสนามรบและดูแลเขาเป็นเวลาสามเดือน เธอจะไม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง?”

คำถามที่ตรงไปตรงมาของฉันทำให้เอเวอลีนอับอาย

เธอหันไปสั่งแม่บ้านเสียงดัง “ในห้องต้องมียาใช่ไหม? เอามาเร็ว!”

แม่บ้านจึงต้องพูดความจริง เพราะเอเวอลีนทิ้งของที่ฉันเคยเก็บไว้ในบ้าน รวมถึงยาฉุกเฉินของคยานด้วย ตอนนี้บ้านไม่มียาแก้ปัญหา

คยานเริ่มกลอกตา เขาเกือบจะหมดสติ มือที่จับคอค่อย ๆ ตกลงข้าง ๆ

เอเวอลีนเกือบจะร้องไห้ “ขอโทษที ฉันจะทำยังไงดี?”

เมื่อก่อนฉันรักคยานมาก ไม่อยากให้เขาทุกข์ทรมานเลย

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ดูแลเขาตอนเขาตาบอด ฉันก็จดจำว่าเขาแพ้ลิลลี่ บ้านเรามียาฉุกเฉินของเขาเสมอ ไม่เพียงเท่านั้น

เสื้อผ้าและของใช้ของคยานที่ไปข้างนอกก็เป็นของที่ดีที่สุด แต่ฉันไม่เคยซื้อเครื่องประดับใหม่ให้ตัวเองเลย

แต่งงานกันห้าปี สิ่งเดียวที่ฉันภูมิใจได้คือสร้อยคอตระกูลอัลฟ่าเส้นนี้

ฉันเคยบอกคยานว่ามันเป็นของที่ระลึกจากคุณยายของฉัน

แต่เขาก็ให้มันกับหญิงที่เขามีความสัมพันธ์ด้วย ทำลายความสัมพันธ์สุดท้ายของเรา

หัวใจของฉันเย็นชาอย่างสิ้นเชิง

ตอนนี้ฉันไม่รู้สึกอะไรกับความทรมานของคยาน

หลังจากที่ฉันพอใจแล้ว ฉันจึงพูดขึ้น “เอเวอลีน ถ้าคุณอยากช่วยคยานจริง ๆ คืนสร้อยคอให้ฉันเถอะ”