ร้อน...
ตัวนั้นร้อนวูบวาบเหมือนตกลงไปในลาวาไม่มีผิด...
ลั่วหนิงชีต้องการคนมาช่วยบรรเทาอาการนี้ให้น้อยลง
หน้าอกอันแข็งแกร่งของผู้ชายคนหนึ่งกดทับลงมา เธอดันเอวขึ้นไปรับโดยสัญชาตญาณพลางพึมพำว่า "อาหนัน..." ผู้ชายคนนั้นไม่ได้ตอบรับกลับไป แต่การกระทำช่วงเอวและหน้าท้องนั้นกลับยิ่งดุร้ายมากขึ้น ！ ...
"อือ..."
ตอนเช้า แสงแรกส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาที่เตียงใหญ่ของโรงแรม
ลั่วหนิงชีพลิกตัวและสัมผัสหน้าอกร้อนผ่าวที่คับแน่นไปหมด
เมื่อคืนเธอฝันว่าตัวเองมีอะไรกับคนที่ชอบ เธอลืมตาขึ้นมาอย่างอ่อนหวาน แต่สิ่งที่เธอเห็นนั้นกลับคือใบหน้าหล่อเหลาที่สมบูรณ์แบบที่ไม่คุ้นเคย
"อ๊ะ ！
คุณเป็นใครน่ะ? ทำไมถึงมาอยู่บนเตียงของฉันได้หล่ะ?" ลั่วหนิงชีตกใจมากจนกรีดร้องออกมาเสียงดัง เธอจับผ้าห่มและลุกขึ้นมานั่งทันที และก็รู้สึกว่าร่างกายของตัวเองนั้นปวดมาก เลยถามจี้มาอย่างสติแตกว่า "คุณทำอะไรฉัน?" "ผมควรจะเป็นคนถามคุณมากกว่านะครับ"
ลี่ป๋อเฉินค่อย ๆ ลืมตาและนั่งพิงหัวเตียง พอเผชิญกับท่าทางตื่นตระหนกของเธอแล้วเห็นได้ชัดว่าเขาดูนิ่งกว่าเยอะ "เมื่อคืนผมเมาแล้วกะจะกลับมาพักที่ห้อง ใครจะไปรู้ว่าพอออกมาจากลิฟต์แล้วคุณจะโผเข้ามาและลูบไล้ตัวผมไม่รู้จะจบเลย ดูท่าว่าจะหาลูกค้าที่โรงแรมได้อย่างชำนาญงั้นสินะ?"
ลั่วหนิงชีนั้นทั้งโกรธและอาย ไอ้สารเลวเอ๊ย คิดว่าเธอเป็นพวกขายตัวงั้นเหรอ?
เธออยากจะตบเขาสักหนึ่งฉาด แต่พอเธอยกมือขึ้น ผ้าห่มก็เลื่อนลงมาจนเผยให้เห็นตัวโป๊ เธอเลยต้องจับมุมผ้าห่มเอาไว้ พอรู้ว่าตัวเองมีวันไนท์สแตนกับผู้ชายแปลกหน้า หูของลั่วหนิงชีแดงก่ำไปหมด เธอกัดฟันกรอดและเตือนว่า "ฉันไม่อยากให้ใครรู้เรื่องเมื่อคืนนี้ พอออกไปจากที่นี่แล้ว เราต่างก็ไม่รู้จักกัน คุณอย่าเอาไปพูดอะไรซี๊ซั๊วนะ ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจละกัน ！"
ตอนที่พูดนั้น เธอก็ลุกขึ้นจากเตียงด้วยความโกรธและกะจะไปห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ แต่พอขาทั้งสองข้างแตะพื้นนั้นมันก็อ่อนยวบขึ้นมาทันที เธอเสียการทรงตัวและล้มหน้าคว่ำไปที่พื้น...
และตอนที่เธอคิดว่าตัวเองกำลังจะกระแทกพื้นนั้นก็มีคนคว้าข้อมือของเธอไว้ ลี่ป๋อเฉินออกแรงและดึงเธอกลับมาที่เตียงอีกครั้ง และก็บังเอิญล้มลงมาอยู่บนหน้าอกของลี่ป๋อเฉินพอดีและสบตากับเขาเข้า
ลมหายใจแผ่วเบาของลี่ป๋อเฉินดังมาจากใต้ร่างของเธอ ลั่วหนิงชีถึงได้พบว่ามือของตัวเองนั้นกำลังดันหน้าอกของเขาอยู่ ！
ลั่วหนิงชีรู้สึกถึงสัมผัสที่ฝ่ามือ หัวของเธอนั้นแทบจะระเบิดขึ้นมาทันทีและอยากจะแทรกแผ่นดินหนีซะเดี๋ยวนี้เลย
"ยังลูบไม่พออีกเหรอ?"
ลี่ป๋อเฉินนั้นโกรธมากจนหัวเราะขึ้นมา
ลั่วหนิงชีหน้าแดงก่ำไปหมด เธอรีบลุกขึ้นมาจากตัวเขาอย่างรวดเร็วทันที "เมื่อคืนนี้ฉันเมาน่ะ ถึงได้โผเข้าไปหาคุณ คุณอย่าเอาฉันไปรวมกับพวกผู้หญิงที่มีความคิดชั่วร้ายพวกนั้นนะ ！"
ลั่วหนิงชีลุกขึ้นและเดินไปทางห้องน้ำ หางตาของลี่ป๋อเฉินเหลือบไปเห็นรอยแดงบนเตียงและขมวดคิ้วขึ้นมาทันที เมื่อคืน... เป็นครั้งแรกของเธองั้นเหรอ?
"เดี๋ยวก่อน"
จู่ ๆ ลี่ป๋อเฉินก็เรียกเธอไว้ "เรื่องเมื่อคืนเป็นอุบัติเหตุ ถ้าคุณยินดี เราสามารถแต่งงานกันได้"
"แต่งงานกัน?"
พอได้ยินแบบนี้ ลั่วหนิงชีก็เลือดขึ้นหน้าพลางจ้องเขาด้วยแววตาแดงก่ำทันที น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยเสียงสะอื้น "คุณนอนกับฉันครั้งหนึ่งไปแล้วยังไม่พอและอยากจะนอนกับฉันอย่างถูกต้องตามกฎหมายอีกงั้นเหรอฮะ?"
นี่มันเรื่องตลกไม่ใช่รึไงกัน?
ปฏิกิริยาของเธอนั้นเกินกว่าความคาดหมายของลี่ป๋อเฉิน
หลายปีที่ผ่านมามีผู้หญิงจำนวนมากเสนอตัวให้เขา แต่เขากลับไม่สนใจเลย นาน ๆ เขาจะอยากรับผิดชอบผู้หญิงคนนึงขึ้นมาสักที แต่เธอกลับไม่ยอมเนี่ยนะ?
ลี่ป๋อเฉินสวมชุดสูทเรียบหรู เขาหยิบนามบัตรเคลือบทองออกมาจากกระเป๋าเสื้อและวางไว้หัวเตียง
"บนนั้นมีเบอร์ของผมอยู่ ถ้าเปลี่ยนใจก็โทรหาผมได้ทุกเมื่อนะ"
พอผู้ชายคนนั้นจากไปแล้ว ลั่วหนิงชีก็แช่ตัวในอ่างอาบน้ำและขัดรอยแดงบนตัวของเธอออกไป ซึ่งต้องทิ้งไว้ในตอนที่เธอกับลี่ป๋อเฉินมีอะไรกันเมื่อคืนนี้แน่ ๆ ตอนนี้พอเริ่มสงบสติอารมณ์ได้แล้ว ใบหูของเธอก็รู้สึกเหมือนกับได้ยินเสียงหอบหายใจแรงของผู้ชายคนนั้น
ลั่วหนิงชีปิดหูของเธอ เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะมีอะไรกับผู้ชายแปลกหน้าแบบนี้...
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ลั่วหนิงชีก็ลากสังขารที่เหนื่อยล้ากลับมาที่บ้านตระกูลลั่ว
เธอไม่รู้จะเผชิญหน้ากับเรื่องทั้งหมดนี้ยังไง พอเปิดประตูวิลล่า เธอก็ได้ยินเสียงผู้หญิงหัวเราะอย่างสะใจดังออกมาจากข้างใน
"แม่ เยี่ยมมากเลยค่ะ ！
ผู้ชายที่หนูจัดไว้ให้ลั่วหนิงชีเพิ่งจะโทรมาหาหนู เขาบอกว่าเขามีอะไรกับลั่วหนิงชีแล้ว แต่น่าเสียดายที่กล้องมีปัญหาเลยไม่ได้ถ่ายคลิปที่พวกเขามีอะไรกันมา
ไม่งั้นถ้าเอาไปให้พี่เฉิงหนันดูหล่ะก็ พี่เฉิงหนันคงจะยิ่งรังเกียจเธอเข้าไปใหญ่แน่ ๆ "
จากนั้นเสียงผู้หญิงใจร้ายอีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา "แม้ว่าจะไม่มีคลิปที่เธอไปมั่วกับผู้ชายแต่ยู่เฉิงหนันกับเธอนั้นก็ไม่มีทางเป็นไปได้แล้วหล่ะ ！ แม่กับพ่อของแกเลือกคนอื่นไว้ให้เธอแล้ว" "คนอื่นไหนกันคะ?"
ลั่วจื่อฉิ้นถามขึ้นมาอย่างสงสัย
เจียงจิ้งหย่ายิ้มอย่างดูถูก "แกยังจำเซิ่งข่ายที่ไปร่วมงานเลี้ยงเมื่อคืนได้ไหม?"
"เซิ่งข่าย?
ไอ้แก่ลามกอายุห้าสิบนั่นหน่ะเหรอคะ? หนูได้ยินมาว่าภรรยาของเขาตายไปแล้วหกคน และกำลังจะหาภรรยาคนที่เจ็ดอยู่นี่ ！ หรือว่าเขาอยากจะเอาลั่วหนิงชีงั้นเหรอคะ?"
"ใช่ ！
ไว้ลั่วหนิงซีแต่งงานกับเซิ่งข่ายเมื่อไหร่ก็ใกล้จะตายแล้วหล่ะ พอถึงตอนนั้นเธอยังจะมาแย่งเฉิงหนันไปจากแกได้อีกเหรอ?"
ใบหน้าที่ได้รับการดูแลอย่างดีของเจียงจิ้งหย่านั้นเผยให้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"โอ้พระเจ้า ！ นี่มันยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัด ๆ เลย จัดการลั่วหนิงซีได้แถมยังได้เงินก้อนโตอีก ！"
ลั่วจื่อฉิ้นอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นขึ้นมาทันที แต่ไม่นานก็เริ่มกังวลขึ้นมา "แต่พ่อจะยอมให้ลั่วหนิงซีแต่งงานกับเซิ่งข่ายเหรอคะ?"
เจียงจิ้งหย่าสบถขึ้นมาและพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจว่า "บริษัทนั้นมีปัญหาเรื่องการดำเนินการอยู่ เซิ่งข่ายรับปากว่าจะช่วยลงทุนให้ เพื่อบริษัทแล้ว พ่อของแกไม่มีทางไม่ตกลงหรอกน่ะ"
แผนร้ายของทั้งคู่นั้นลอยเข้ามาในหูของลั่วหนิงซีผ่านกำแพงแค่ด้านเดียว
ตัวของลั่วหนิงซีโซเซและแทบจะล้มลงไปกองกับพื้น
ผู้ชายที่นอนกับเธอเมื่อคืนนี้เป็นผู้ชายขายตัวที่ลั่วจื่อฉิ้นจ้างมางั้นเหรอ?
พ่อของเธอจะให้เธอแต่งงานกับไอ้แก่นิสัยเลวเพื่อบริษัทจริง ๆ หน่ะเหรอ?
ตอนที่ลั่วชื่อกรุ๊ปเจริญรุ่งเรืองและทำเงินได้นั้น เธอที่เป็นลูกสาวของอดีตภรรยานั้นไม่ได้รับความรักจากพ่อด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้พอการบริหารของบริษัทมีปัญหากลับจะสละความสุขของเธอไปงั้นเหรอ?
พวกเขาคิดว่าเธอเป็นอะไรกันแน่?
บันไดสู่ความก้าวหน้างั้นเหรอ ?！
"ปัง ！"
ลั่วหนิงซีผลักประตูออกไปด้วยมือเดียว สองแม่ลูกที่นั่งอยู่บนโซฟานั้นตกใจและมองมาทางที่เธอในทันที
"ลั่วหนิงซี?"
แววตาของลั่วจื่อฉิ้นฉายแววตื่นตระหนกขึ้นมาทันที "ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่ได้หล่ะ?
"ที่แท้เมื่อคืนนี้ที่ฉันรู้สึกตัวร้อนรุ่มนั้นไม่ใช่เพราะเมา แต่เป็นเพราะเธอวางยาฉันงั้นสินะ ！
ลั่วจื่อฉิ้น ทำไมเธอต้องทำแบบนี้กับฉันด้วยหล่ะ?
แม้ว่าเราจะไม่ใช่พี่น้องที่เกิดจากแม่คนเดียวกัน แต่ก็เป็นลูกสาวของตระกูลลั่วเหมือนกันนะ ！"
ใบหน้าของลั่วหนิงซีเต็มไปด้วยความโกรธ หน้าอกนั้นกระเพื่อมไม่หยุด
ลั่วจื่อฉิ้นไม่คิดจะเสแสร้งอีกต่อไป "แกยังจะมีหน้ามาถามว่าทำไมอีกเหรอ?
ก็เห็นอยู่ว่ายวีเฉิงหนันคือแฟนของฉัน แต่แกหล่ะ?
แกมาตามตอแยเขาทุกวัน ยั่วยวนเขา นั่นเป็นกรรมของแกที่อยากจะมาเป็นชู้ต่างหากหล่ะ ！"
"ที่แท้...
ก็เพราะเขางั้นเหรอ?"
ลั่วหนิงซีหัวเราะเยาะตัวเองพลางยิ้มออกมาอย่างขมขื่น แววตาคู่นั้นแดงก่ำขึ้นมาเรื่อย ๆ และแฝงไปด้วยความไม่ยอม
"แต่ก็เห็น ๆ อยู่ว่าฉันกับยวีเฉิงหนันนั้นรู้จักกันมาก่อน ตอนที่เขาเกิดอุบัติเหตุและอยู่ในอาการโคม่านั้น คนที่ดูแลเขาทุกอย่างโดยไม่ได้หลับไม่ได้นอนนั้นคือฉันที่เป็นแฟนเขาคนนี้ต่างหากหล่ะ ！ เพื่อเขา ฉันยอมทิ้งโอกาสที่จะได้ไปเรียนต่อต่างประเทศไปด้วยซ้ำ ！
ถ้าไม่ใช่เพราะพอเขาฟื้นขึ้นมาแล้วความจำเสื่อม และเธอมาแอบอ้างว่าเป็นฉันแล้วหล่ะก็ เขาจะไปมีโอกาสรักเธอได้ยังไงกัน?"
"เธอว่าใครกันแน่ที่เป็นชู้หน่ะ?"
ช่วงครึ่งปีที่แฟนของเธอความจำเสื่อมมานี้ ลั่วหนิงซีพยายามทุกวิถีทางเพื่อจะเรียกความทรงจำของเขากลับมาเพื่อให้เขาจำได้ว่าเธอต่างหากที่เป็นผู้หญิงที่อยู่กับเขามาตลอดสองปี แต่สุดท้ายกลับไม่ได้ผล
ยวีเฉิงหนันนั้นเชื่อว่าลั่วจื่อฉิ้นต่างหากที่เป็นคนรักของเขา
พอคิดแบบนี้ ใจของเธอก็เหมือนมีมือใหญ่ ๆ มาบีบไว้แน่น มันอึดอัดซะจนหายใจไม่ออกเลย
ลั่วจื่อฉิ้นนั้นไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกผิด แถมยังยิ่งได้ใจเข้าไปอีก "ไม่ว่าฉันจะใช้วิธีอะไร แต่ตอนนี้ยวีเฉิงหนันก็เป็นของฉันแล้ว ส่วนแก...
เหมาะแค่มีอะไรกับผู้ชายขายตัวที่ต้อยต่ำเท่านั้นแหละ ！
อ่อ ใช่ เดี๋ยวแกจะต้องแต่งงานกับเซิ่งข่าย ไอ้แก่ลามกนั่นด้วย ไม่แน่ว่าอาจจะมีชีวิตไม่ถึงเดือนก็เป็นได้..."
ลั่วหนิงซีกำหมัดแน่น "ฉันมันโง่และติดกับดักของเธอเอง แต่พวกเธอนั้นอยากจะบีบให้ฉันแต่งงานและเหยียบฉันไต่ขึ้นไปที่สูงงั้นเหรอ?
ฉันจะบอกให้เลยว่าไม่มีทาง ！
！ " ตอนที่ลั่วหนิงซีกำลังจะหันหลังกลับไปนั้น ลั่วจื่อฉิ้นเหลือบไปเห็นว่ามีร่างเงาขยับไปมาตรงที่ประตู จู่ ๆ เธอก็เขย่าชายเสื้อของลั่วหนิงซีและตะโกนเสียงดังขึ้นมาว่า "...
ซีซี ฉันกับเฉิงหนันนั้นรักกันจริง ๆ เธอให้พวกเราสมปรารถนาเถอะนะ...
อ๊า ！
！ "
มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นมา ตอนที่ลั่วหนิงซีหันกลับไปนั้น ลั่วจื่อฉิ้นก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรงแล้ว
"จื่อฉิ้น ！" มีเสียงตะโกนดังขึ้น ลั่วหนิงซีรู้สึกว่ามีคนวิ่งผ่านเธอไป ตัวของเธอนั้นโดนแรงกระแทกเข้าอย่างแรงทันทีจนต้องล้มลงกับพื้น ยวีเฉิงหนันรีบพุ่งเข้ามาทันที เขาโอบลั่วจื่อฉิ้นที่อยู่บนพื้นไว้อย่างกังวลทันที "จื่อฉิ้น ไม่เป็นไรใช่ไหม?
ลั่วหนิงซี เธอทำอะไรกับพี่สาวของเธอกัน?
！ "
"พี่เฉิงหนัน ไม่ต้องไปโทษซีซีหรอกค่ะ เธอชอบคุณ ฉันควรจะยอมหลีกทางให้เธอค่ะ..."
"ลั่วหนิงซี จะให้ฉันบอกเธออีกกี่ครั้งกัน?
ฉันรักพี่สาวของเธอเท่านั้น ！
เธอยิ่งตามตอแยไม่เลิกแบบนี้ ฉันมีแต่ยิ่งเกลียดเธอเท่านั้น ！"
ยวีเฉิงหนันรีบพยุงลั่วจื่อฉิ้นขึ้นมาอย่างเป็นกังวลพลางด่าลั่วหนิงซีด้วยเสียงเด็ดขาด
ที่เมืองหลวง ณ ห้องทำงานชั้นบนสุดของตึก ๆ หนึ่ง
ผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้าต่าง เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงข้างนึง แผ่นหลังนั้นสูงมากราวกับนกอินทรีย์ที่หยิ่งผยอง
"เจ้านายครับ"
ผู้ช่วยโม่เคาะประตูแล้วเดินเข้ามาด้วยความเคารพ "หาข้อมูลของผู้หญิงคนเมื่อคืนนี้ได้แล้วครับ และ...
มีเรื่องบางเรื่องที่ผมคิดว่าคุณลี่อาจจะสนใจนะครับ"
ลี่ป๋อเฉินค่อย ๆ หันกลับมา แสงสีทองนอกหน้าต่างส่องมาที่ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเป็นแสงจาง ๆ
ผู้ช่วยโม่ยื่นไอแพดมาให้ "เธอกำลังประกาศหาคู่แต่งงานทางออนไลน์อยู่ครับ"
"ประกาศหาคู่แต่งงานงั้นเหรอ?"
ลี่ป๋อเฉินจ้องข้อความที่อยู่บนนั้น "ประกาศหาผู้ชายมาแต่งงานโดยด่วน ไม่เล่นการพนันและป่วยเป็นโรคประสาท" พลางยิ้มเยาะขึ้นมา เมื่อเช้าตอนที่เขาบอกว่าจะรับผิดชอบเธอนั้น เธอทำหน้าไม่สนใจแต่สุดท้ายกลับมาประกาศหาคู่ในเน็ตแบบนี้เนี่ยนะ?
นี่มันกำลังตบหน้าเขาไม่ใช่รึไงกัน?
...
ตัดภาพมาอีกด้านหนึ่ง ลั่วหนิงซีนั้นได้คุยกับผู้ชายถึงห้าสิบคนแล้วภายในเวลาสั้น ๆ เพียงครึ่งวันเอง ！
หลังจากกรองผู้ชายที่แค่อยากจะวันไนท์สแตนและเกาะเธอกินออกไปแล้ว เธอก็นัดผู้ชายสองสามคนเพื่อทำความเข้าใจกันมากขึ้น แต่ไม่คิดว่าเธอนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟอยู่นานแล้วแต่กลับไม่เห็นผู้ชายเลยสักคน
พวกเขาเบี้ยวนัดเธอพร้อมกันงั้นเหรอ ！
"บังเอิญจังเลยนะ?"
จู่ ๆ ก็มีเสียงที่ทุ้มอันแสนเซ็กซี่ดังขึ้นมา ลั่วหนิงซีเงยหน้าขึ้น ก็สบตาเข้ากับแววตาเรียวคู่หนึ่ง คือผู้ชายขายตัวคืนนั้นเอง
อีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นแจ็กเก็ตลำลอง เอามือล้วงกระเป๋าไว้ข้างนึง ใบหน้านั้นดูเหมือนเป็นผู้อยู่เหนือกว่าที่สูงส่งและค่อย ๆ เดินเข้ามาอย่างช้า ๆ "มาคนเดียวเหรอ? คุณไม่รังเกียจหล่ะก็ ผมขอนั่งด้วยดิ"
พอลั่วหนิงซีเห็นเขา หัวของเธอก็มีภาพที่ทั้งสองคนพัวนัวกันเมื่อคืนผุดขึ้นมาทันที ไหนจะเสียงครางกระเส่าพวกนั้นอีก มันดังก้องอยู่ในหูของเธอตลอด เธอทนไม่ไหวเลยออกปากไล่ "ขอโทษด้วยนะคะ ฉันรังเกียจค่ะ ！"
ลี่ป๋อเฉินนั้นดูเหมือนว่าจะมองไม่เห็นที่เธอรังเกียจ ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย "ได้ยินว่าคุณจะหาผู้ชายมาแต่งงานด้วยงั้นเหรอ?"
สายตาของลั่วหนิงซีดูระแวงขึ้นมาทันที "คุณรู้ได้ยังไงกัน?"
ลี่ป๋อเฉินไม่ตอบ ริมฝีปากบางนั้นพูดขึ้นมาอย่างสง่างามว่า "เมื่อเทียบกับชาวเน็ตที่ไม่รู้จักกันมาก่อนนั้น อย่างน้อย ๆ เราก็เคยใกล้ชิดกันมาก่อนแล้ว สู้เอาคนที่เคยใกล้ชิดกันมาก่อนดีกว่า เป็นไง จะลองพิจารณาผมดูไหม?"
ลั่วหนิงซีมองท่าทางนิ่ง ๆ ของเขาราวกับว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุมและก็นึกถึงเรื่องที่พวกผู้ชายเหล่านั้นไม่มาตามนัดขึ้นมา
เธอหรี่ตาลงและถามขึ้นมาอย่างเย็นชาว่า "ลั่วจื่อฉิ้นส่งคุณมาใช่ไหม?"
ลี่ป๋อเฉินเลิกคิ้วขึ้นมาทันที "ลั่วจื่อฉิ้น?
ใครกัน?"
"เลิกเสแสร้งได้แล้ว ！
ฉันรู้แล้วว่าเมื่อคืนนี้เธอเป็นคนสั่งให้คุณมาเปิดซิงฉัน ！ ตอนนี้จะให้มาแต่งงานกับฉันนี่ให้เงินคุณมาเท่าไหร่หล่ะ?"
คนที่ทำอาชีพอย่างพวกเขานี่ไม่มีศีลธรรมบ้างเลยรึไงกัน?
เพื่อเงิน แม้แต่การแต่งงานก็ขายได้ ！
ลี่ป๋อเฉินฟังออกว่าเธอพูดจาดูถูกและรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อย "คุณคิดว่าผมเป็นคนอะไรไปแล้ว?"
"ยังไงซะก็ไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว"
ลั่วหนิงซียิ้มอย่างดูถูกขึ้นมา ก่อนจะเอาเงินจากกระเป๋าขึ้นมาวางบนโต๊ะ "เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง กลับไปบอกลั่วจื่อฉิ้นนะว่าฉันโดนเธอเล่นงานมาแล้วครั้งนึง ฉันไม่มีทางโดนเธอเล่นงานอีกเป็นครั้งที่สองแน่นอน ！"
พอพูดจบ ลั่วหนิงซีก็ลุกขึ้นและเดินจากไปทันที ตอนที่เดินผ่านเขานั้น จู่ ๆ ข้อมือก็รู้สึกหนักขึ้นมา หลังจากนั้นก็โดนกระชากอย่างแรงจนแทบหงายหลัง
เธอหลบไม่ทัน หลังจากรู้สึกเวียนหัวจากการเสียทรงแล้วถึงได้พบว่าตัวเองนั้นอยู่ในอ้อมแขนของลี่เฉินป๋อ อยู่ในอ้อมกอดอย่างเดียวไม่ว่า แถมยังนั่งบนตักเขาอีก ！
ผู้ชายคนนั้นบีบเอวเรียวของเธอไว้ด้วยมือทั้งสองข้างเพื่อไม่ให้เธอขยับตัว
กลิ่นความเป็นชายที่ชัดเจนนั้นโชยเข้ามาทันที มันติดอยู่ที่ปลายจมูกของลั่วหนิงซี หัวของลั่วหนิงซีตื้อไปหมด มือของเธอดันหน้าอกเขาไว้พลางดิ้นรนด้วยความโกรธ "ทำอะไรของคุณเนี่ย?
ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ！"
"ปล่อยคุณงั้นเหรอ?
ได้ งั้นก็พูดมาให้ชัดเจนสิว่าทำไมผมถึงไม่ใช่คนดี?"
ในสายตาของลี่ป๋อเฉิน เธอที่กำลังดิ้นรนนั้นเหมือนลูกแมวที่กำลังดิ้นอยู่ไม่มีผิด แต่เธอนั้นเป็นผู้หญิงที่มีส่วนเว้าส่วนโค้ง พอโดนเธอถูอย่างอ่อนโยนแบบนี้ ทำให้แววตาของเขามืดลงไปบ้าง
ลั่วหนิงซีสังเกตเห็นว่าน้ำเสียงของเขาแหบแห้ง เธอเลยตัวแข็งทื่อและไม่กล้าขยับตัวพลางมองไปที่เขา "คุณรับเงินของคนอื่นมาเปิดซิงฉัน แถมยังอยากจะอัดคลิปที่เรามีอะไรกันอีก แบบนี้เขาเรียกว่าคนดีงั้นเหรอ?"
"เฮอะ งั้นคุณน่าจะโชคดีแล้วที่ผู้ชายในคืนนั้นคือผม"
ลั่วหนิงซีรู้สึกตลก "คุณหมายความว่าไง?"
"ผมให้คนไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดของโรงแรมมาแล้ว ตอนนั้นพอคุณโดนวางยาเข้าแล้วก็มีผู้ชายคนนึงเล็งคุณอยู่ ในมือนั้นยังถือกล้องวิดิโอเอาไว้ด้วย ผมเดาว่าเขาน่าจะเป็นผู้ชายขายตัวที่คุณว่าแหละ ส่วนผมนั้น...
แค่บังเอิญใช้ร่างกายของตัวเองช่วยคุณไปโดยไม่ได้ตั้งใจเฉย ๆ " ลั่วหนิงซีไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน "คุณว่าไงนะ?"
ตึก
ลี่ป๋อเฉินโยนโทรศัพท์มือถือของเขาลงบนโต๊ะกาแฟ "ถ้าไม่เชื่อก็ดูเอาเองละกัน"
ลั่วหนิงซีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างสงสัย ก่อนจะปลดล็อค มีคลิปวงจรปิดที่ทางเดินของโรงแรมอยู่ข้างใน ！
ในวิดีโอ ผู้ชายวัยกลางคนหน้าตาน่าเกลียดถือกล้องอยู่ในมุมมืด แววตาของเขาดูน่ากลัวราวกับจ้องมองเหยื่อที่กำลังจะได้มา... จนกระทั่งลี่ป๋อเฉินออกมาจากลิฟต์ เธอก็ล้มและโผเข้าไปในอ้อมแขนของเขา หลังจากนั้นก็เข้าไปในห้องที่โรงแรมกับลี่ป๋อเฉินด้วยกัน ผู้ชายคนนั้นถึงได้จากไปอย่างไม่ยอม ！
แผ่นหลังของเธอรู้สึกเย็นวาบไปหมด ลั่วหนิงซีตัวสั่นขึ้นมาทันที ！ ลั่วจื่อฉิ้นนั้นไม่เพียงแต่วางยาเธอเท่านั้น แถมยังจ้างผู้ชายขายตัวที่ดูลามกและหน้าตาน่าเกลียดมาด้วย
ถ้าเขาทำสำเร็จและอัดคลิปที่มีอะไรกันได้หล่ะก็...
เธอไม่อยากจะนึกถึงผลที่ตามมาเลย ！ "ต่อให้คุณไม่ใช่คนที่ลั่วจื่อฉิ้นจ้างมา แต่ทำไมคุณถึงมาที่โรงแรมในเวลานั้นได้หล่ะ?
