เครื่องลายครามชูหยุดยืนอยู่ มองชายที่นั่งอยู่ในรถด้วยสายตาหรี่ลงเล็กน้อย
ท่าทางเย็นชาและมีความห่างเหิน
เธอกำหมัดและถอยหลังไปหนึ่งก้าว
การกระทำนี้บอกให้ฟู่เหิงรู้ว่าเธอไม่ยอมขึ้นรถ
ใบหน้าของฟู่เหิงมืดครึ้มลงทันที แววตาเต็มไปด้วยความมืดมน เสียงของเขายิ่งต่ำและเย็นชา "เครื่องลายครามชู!"
เขาเรียกเธอทั้งชื่อและนามสกุล หมายความว่าเขาโกรธมาก
เครื่องลายครามชูไม่ขยับ ฟู่เหิงก็ไม่ขยับ ทั้งสองจ้องมองกันอย่างเงียบๆ ผ่านระยะห่างระหว่างกัน
หลังจากที่ยืดเยื้ออยู่ประมาณสามนาที เครื่องลายครามชูยอมแพ้ต่ออำนาจอันแข็งแกร่งของเขา เธอเปิดประตูรถและรีบกลิ้งเข้าไป
ชายคนนี้ไม่เพียงแต่เป็นสามีของเธอ แต่ยังเป็นผู้สนับสนุนทางการเงิน ดังนั้นไม่มีเหตุผลที่จะทำให้เขาไม่พอใจในตอนนี้
"ช่วยส่งฉันไปที่สวนหนังสือเจียงหนาน ขอบคุณค่ะ!"
ทันทีที่พูดจบ เธอก็เห็นฟู่เหิงขมวดคิ้ว "นั่นคือที่ไหน?"
"บ้านที่ฉันอยู่ตอนนี้" เครื่องลายครามชูพูดออกไปโดยไม่คิด
พูดจบเธอก็เกือบจะตีตัวเองและกลืนคำพูดนั้นกลับเข้าไป
ฟู่เหิงหรี่ตาลงเล็กน้อย บ้านที่เธออาศัยอยู่ตอนนี้?
นั่นหมายความว่าในช่วงเวลาที่เขาไปทำงานนอกสถานที่ เธอไม่ได้อยู่ที่สวนรอยัลวิวซึ่งเป็นบ้านใหม่ของพวกเขา
คิดถึงเรื่องนี้แล้ว เขาก็รู้สึกไม่พอใจ เสียงของเขาแสดงถึงความไม่พอใจ "ไปที่บ้านสวนรอยัลวิวเถอะ!"
เครื่องลายครามชูหันศีรษะอย่างรวดเร็ว เผชิญกับสายตาที่กดดันของชายคนนั้น เธอเลือกที่จะเงียบ
ในรถเงียบลง
เครื่องลายครามชูหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ส่งข้อความวีแชทถึงหลู่เซียง บอกว่าเธอจะไม่กลับไปคืนนี้
ฟู่เหิงเห็นว่าเธอไม่พูดอะไร เพียงแต่ก้มหน้าส่งข้อความวีแชท แววตาที่ลึกซึ้งและคมกริบของเขามองไปที่เธอ
ผมยาวสีน้ำตาลเข้มปล่อยลงมา ปลายผมโค้งเล็กน้อย เส้นโค้งของใบหน้าดูสวยงาม หน้าผากเต็มอิ่ม จมูกโด่ง และริมฝีปากสีชมพูสดใส
เธอสวมเสื้อสายเดี่ยวสีขาว กางเกงยีนส์สั้นสีอ่อน จากมุมมองของเขาตอนนี้ เขาสามารถเห็นเส้นโค้งที่ดูเลือนลางบริเวณหน้าอกและขาเรียวยาวขาวละเอียดของเธอ
ฟู่เหิงเบนสายตาออกไปและหัวเราะเบาๆ "เธอคงสนุกมากตอนฉันไม่อยู่บ้าน!"
คนขับรถที่ขับอยู่ข้างหน้าเหยียบเบรกทันที เครื่องลายครามชูไม่ได้ระวังชนเข้ากับเบาะหน้า
"อ๊ะ!" เธอร้องออกมาอย่างตกใจ แล้วรีบยืดตัวขึ้น ลูบหน้าผากด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว "ไม่ ไม่สนุก"
ฟู่เหิงมองเธออย่างเย็นชา ยื่นนิ้วออกมาเกี่ยวขอบเสื้อสายเดี่ยวของเธอ "เฮอะ แต่งตัวแบบนี้ไปบาร์ดูผู้ชาย เก่งจริงๆ"
ริมฝีปากของเขาเหมือนจะยิ้มไม่ยิ้ม สายตาที่มองเธอเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและดูถูก
เครื่องลายครามชูถูกคำพูดที่เย็นชาและรุนแรงของเขาทำให้เงียบไปชั่วขณะ
เธอขยับไปอีกนิด ใช้มือกอดอก เสียงของเธอเบาๆ "นั่นก็แค่เกม"
"เครื่องลายครามชู เธอต้องเข้าใจสถานะในครอบครัวของเธอตอนนี้"
เสียงของเขาเย็นชา มีความตำหนิแฝงอยู่ในนั้น
สถานะ เธอมีสถานะอะไร ภรรยาของฟู่เหิง หญิงสาวของครอบครัวฟู?
แต่ถ้าพูดออกไปใครจะเชื่อ?
แต่งงานมาได้ครึ่งปีแล้ว สามีอยู่ข้างนอกตลอด ถูกจับได้ว่าไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่น
ถ้าตอนนี้มีกระจกอยู่ ต้องเห็นความโกรธและไม่พอใจบนใบหน้าของเธอแน่
แต่เธอจะโกรธทำไม?
ตั้งแต่ต้นเธอก็รู้แล้วว่าการแต่งงานนี้เป็นเพียงการแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์
นายฟูตกลงที่จะช่วยเธอชำระหนี้มหาศาลที่พ่อเธอทิ้งไว้ และฟู่เหิง เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงตอบตกลงแต่งงานกับเธอ
เพราะเขาแต่งงานกับความอบอุ่นไม่ได้ ก็เลยแต่งกับใครก็ได้ใช่ไหม?
เครื่องลายครามชูหลับตาลง กำมือแน่น ขจัดความไม่พอใจออกจากใบหน้า
สุดท้ายเธอก็เปิดริมฝีปาก พูดคำหนึ่งออกมาอย่างช้าๆ
"ค่ะ"
