ตอนที่ 1 หลับลึก
เราอาจจะได้เจอใครสักคนที่ช่วยให้มือเราอุ่นขึ้น ในขณะเนื้อตัวเราเย็นเฉียบไปด้วยปัญหา อากาศ ความรู้สึกที่โดดเดี่ยว แค่เพียงมีมืออุ่น ๆ ยื่นเข้ามา ฉันหวังว่ามือ มือ นั้นจะทำให้ใจฉันเป็นสุข ฉันสัญญาจะจับมือนั้นไว้แน่น ไม่ปล่อยไปไหนเลย
ในช่วงเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ บนชั้นบรรยากาศเหนือก้อนเมฆที่ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า ท่ามกลางความมืดมิดที่เต็มไปด้วยความเหน็บหนาวของราตรีกาล
แต่ทว่า...ในความมืดนั้น เบื้องล่างบนพื้นโลกยังคงปรากฏแสงไฟหลากสีสัน ของตึกสูงเสียดฟ้าที่สาดส่องแวววับในยามค่ำคืน
ขณะนี้ มีสายลมพัดระลอกใหญ่เข้ามา ที่บ้านของแคลร์ หญิงสาวที่กำลังหลับใหลอย่างเหนื่อยอ่อน สายลมโชยพัดไปยังห้องนอนของเธอ ผ่านหน้าต่างห้องนอน บานที่เธอเปิดทิ้งไว้ เสียงโมไบล์กระดิ่งที่แขวนไว้หน้าต่าง ส่งเสียงไปมาหยอกล้อกับสายลม
แต่...เธอก็ยังคงหลับใหลลุ่มลึกไปกับความฝัน ราวกับร่างของเธอกำลังล่องลอยไปสู่ดินแดนที่แสนไกล
ความฝันหรือ...ความจริง เธอก็ไม่อาจรู้ได้ เมื่อภาพที่ปรากฏชายในฝันบนมโนภาพของเธอ คือชายหนุ่มรูปงาม ราวกับหลุดออกมาจากแมกกาซีน
ใบหน้าคมกับดวงตาที่ประดุจพญาเหยี่ยว หุ่นกำยำที่เต็มไปด้วยซิกแพก เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวบางเบาที่พลิ้วไปกับสายลม ผิวกระทบแสงสีขาวราวกับภาพโปร่งแสงใส แต่กลับค่อยๆ ชัดเจน
ดวงตาของเขาช่างดึงดูดสายตาของเธอ จนเธอไม่อาจละสายตาจากเขาได้ เพียงครู่ชายปริศนากลับเดินเข้ามาใกล้ เธอรู้สึกราวกับกำลังต้องมนต์
เมื่อใบหน้าหล่อคม แต่มองเห็นไม่ชัด กลับค่อยๆ โน้มตัวลงเข้ามาใกล้ใบหน้าเธอ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอันแผ่วเบาของเขา เธอไม่กล้าแม้สบตา ไม่นานชายผู้นั้นเมื่อขยับเข้ามาใกล้กลับกลายเป็นควันจางหายไป
ก๊อก ก๊อก ก๊อก " แคลร์ แคลร์ แคลร์ ใยแคล " ไม่ไปเรียนเหรอลูกตื่นได้แล้วสายแล้วนะ เสียงดังกึกก้องแทรกเข้ามาในห้องนอนสีชมพูของแคลร์ พลันให้สะดุ้งตื่นจากนิทรา
มือเล็กปาดน้ำลายที่ยึดติดขอบปากและปลอกหมอนที่ฉ่ำชุ่ม รีบเร่งลุกจากที่นอน เธอเพิ่งจะเรียนปี 1 เทอมแรก
" ตื่นแล้วค่ะ แม่ "
หญิงสาวผมที่ยุ่งเหยิงถูกจัดทรง มัดให้เข้าที่ กายที่เปลือยเปล่าสวมใส่ด้วยชุดนักศึกษา ผิวหน้าแต่งแต้มลิปทินท์บาง ๆ ปัดแก้มด้วยอุทัยทิพย์อ่อน ๆ
จากนั้นร่างสวย เดินทางไปยังมหาวิทยาลัยตามปรกติเช่นทุกวัน เมื่อถึงช่วงพัก เธอยังรู้สึกว่านอนไม่เต็มที่ บางวันกลางคืนก็แสนวุ่นวาย ต้องไปส่งของให้ร้านเบเกอรี่
กลางวันต้องไปเรียน เวลานอนก็แสนจะน้อยนิด แถมมัวแต่ฝันบ้าอะไรก็ไม่รู้ เธอจึงแอบไปหลบมุมหลับที่เก้าอี้ไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่
" เมื่อคืนนอนน้อยงีบสักหน่อย "
ซีลีน Talk
ร่างสูงกำยำ แค่เพียงเข้ามาเรียนเทอมแรก สาว ๆ ต่างรุมล้อมให้ความสนใจด้วยใบหน้าที่หล่อเหลา ตัวสูง หุ่นดี ดูเป็นผู้ชายอบอุ่น อกนุ่ม ตัวหอม ผอมขาวมีออร่าแถมเคยถ่ายโฆษณามาหลายชิ้น จนใคร ๆ ยกให้เป็นเดือนของคณะ แต่ซีลีนไม่สนใจ
"เลิกอีกแล้วเหรอวะ มึงคบถึงเดือนหรือยังน้องน้ำหวานอะไรเนี่ย " เสียงแจ็คเก็ตเอ่ยขึ้นขณะที่นั่งอยู่บนม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่กับกลุ่มเพื่อนซี้
" งี่เง่า ชอบเอากูไปเทียบกับคนอื่น " เสียงนุ่มของซีลีน พ่นลมหายใจออก
" เออ ๆ เพอร์เฟครูปหล่อพ่อรวยอย่างมึงเนี่ยนะ จะเทียบใครได้ แล้วคืนนี้วันเกิดมึงจัดที่ไหน " แขนหนัก ๆ ของแจ็คเก็ต อ้อมมาแตะที่ไหล่ของซีลีน
"อึม ที่ไหนดี ร้านเดิมแล้วกัน " จากนั้นพวกเขาทั้งหมดแยกย้ายเพื่อไปเรียน เขาเป็นเพื่อนที่เรียนมัธยมมาด้วยกัน แต่แยกเรียนคนละคณะ
ขณะที่เขาเดินไปยังห้องเรียนก่อนถึงตึกบริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ ปรากฏพบเห็นหญิงสาวร่างเล็กนอนหลับอยู่เก้าอี้ไม้ข้างสวน ใบหน้าจิ้มลิ้มมีแก้มพอประมาณ ผิวขาวนวล
" ผู้หญิงอะไร หน้าตาก็ดีมานอนอ้าปากไม่อายคนเค้า" ซีลีนเหลือบเห็นสมุดเล่มบางที่วางอยู่ ด้วยความหวังดีจึงหยิบมันขึ้นมาเพื่อปิดใบหน้าคนที่อ้าปากค้างหลับลึก แต่ทันใดนั้นเธอดันรู้สึกตัวสะดุ้งพุ่งพรวดขึ้นมา เป็นเหตุให้ศีรษะของทั้งคู่ชนกันอย่างแรง
“โอ๊ย!!! “
โปรดติดตามตอนต่อไป ...
มีใครบางคนเคยบอกว่า.. รอยยิ้มที่เกิดขึ้นโดยไม่มีสาเหตุ มักจะมีเรื่องราวของคนพิเศษซ่อนอยู่
ใต้ร่มไม้ใหญ่ในมหาวิทยาลัย ดอกราชพฤกษ์บานสะพรั่งเต็มต้น เก้าอี้ไม้สีขาวที่วางเรียงกันห่าง ๆ เพื่อสำหรับให้นักศึกษานั่งพักผ่อน แต่เธอคนนี้ยึดครองเอาไว้นอนคนเดียว
" โอ๊ย " ร่างสวยอุทานเสียงดัง ขณะที่พลันสะดุ้งตื่นขึ้นมา โดยไม่รู้ว่าใครคนใดคนหนึ่งแอบมองเธออยู่
" นี่นายเป็นใคร ไอ้บ้าไอ้โรคจิตจะข่มขืนฉันเหรอ " เสียงแจ๋นของคนที่พึ่งตื่นจากฝันโวยวายเสียงดัง
" นี้แม่คุณดูสภาพตัวเองก่อนจะพูดอะไร " ซีลีนเอ่ยตอบกลับ ไม่เคยมีใครมาว่าเขาแบบนี้
ใบหน้าคมส่ายใบหน้าให้เธออย่างหัวเสีย เขาเป็นดาวคณะบริหารแค่ไม่ยอมรับตำแหน่งเท่านั้นเอง สาวสวยครึ่งค่อยมหาวิทยาลัยวนเวียนเข้ามาให้เลือก แล้วดูสภาพตัวเธอช่างไม่รู้จักประมาณตน
จากนั้นซีลีนถอดเท้าเดินฉับ ๆ เพื่อไปยังตึกคณะบริหาร ของเขา มือหนาถูกยกขึ้นมาจับตรงศีรษะ ที่ปะทะ กับ หญิงสาวเมื่อสักครู่ รู้สึกเจ็บเหมือนหัวจะแตก ก่อนขึ้นเรียนเขาแวะเข้าห้องน้ำเพื่อไปส่องกระจกดูรอยแผล แต่โชคดีที่ไม่เป็นอะไร มีเพียงรอยบวมแดงเล็ก ๆ
" ผู้หญิงอะไร นอนอ้าปากค้างหลับลึก แถมยังปากจัดอีก เซ็งชิบ" เขาเอ่ยกับตัวเองในกระจกเงา เอียงตัวสำรวจความเรียบร้อยซ้ายขวา ก่อนเดินออกจากห้องน้ำ ไปยังห้องเรียนต่อไป
ตกเย็น เป็น เวลา 2 ทุ่ม ณ ร้านเบเกอรี่ที่แคลร์ ทำงานอยู่
กลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังคุณภาพดี ภายในร้านที่มีการตกแต่งแบบสไตล์มินิมอล ภายในถูกแยกเป็นโซน มีทั้งโซนที่ใช้ทำงาน และนั่งชมวิวดื่มด่ำกับบรรยากาศ
" เค้กที่เตรียมไว้ส่งลูกค้าพร้อมที่อยู่ และข้อความโน้ตส่งให้ลูกค้าให้ครบนะ คิวสุดท้ายถ้าเสร็จแล้วแคลร์ กลับได้เลยนะ " เสียงเล็กของพี่วาเจ้าของร้าน จัดการตามระบบที่พริ้นออกมาจากแอปพลิเคชันดัง เพื่อให้แคลร์นำของไปส่ง ในขณะที่แคลร์ผู้เป็นเจ้าของใบหน้างดงามกำลังจัดการกับหน้าที่ของตัวเองอยู่
" รับทราบค่ะพี่วา " แคลร์ ตอบรับพร้อมกับหยิบของไว้ท้ายรถ ใครจะคิดว่าผู้หญิงร่างสวยบอบบาง จะสามารถวิ่งส่งของได้
เธอขับมอเตอร์ไซค์สีเหลืองคันสวย เพื่อออกไปส่งเค้กให้กับลูกค้า นี่เป็นคิวสุดท้ายเธอจะได้กลับบ้านแล้วสิ่งนี้ทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นมาทันที
ผ่านไปประมาณ 20 นาที เมื่อถึงที่หมาย ร้านอาหารหรูในโซนห้องคาราโอเกะ จัดงานปาร์ตี้ที่มีผู้คนหน้าตาดี สวยหล่อ กันแทบทั้งงาน ส่วนตัวเธอมาในชุดส่งของเสื้อแขนยาว กางเกงยีน รองเท้าคอนเวิดอย่างสาวเซอๆ ซึ่งเมื่อเทียบกับคนเหล่านั้น ต่างกันฟ้ากับเหว โชคดีที่ปิดแมสไว้ที่ปาก ยังพอจะพรางใบหน้าของเธอเอาไว้ได้
" ขอโทษค่ะ มาส่งเค้กของคุณณาณาธิป ค่ะ " เสียงหวานเอ่ยตะโกนถาม
" ผมเอง " ทันใดนั้นมีเสียงทุ้ม ดังขึ้น จากกลุ่มคนตรงหน้า ค่อย ๆ เลื่อนขยับออกเปิดช่องทางให้เธอ เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาราวพระเอกนิยาย นั่งไขว่ห้างมองมาที่เธอ ใบหน้าคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง
" อ่อ นี่เค้ก ของคุณค่ะ "
เธอมัวแต่มองความหล่อของเขา จนลืมไปว่าตัวเองทำหน้าที่อะไรอยู่ เมื่อตั้งสติได้จึงหยิบกล่องเปิดหยิบเค้กออกมา เพื่อจุดเทียนทำเซอร์ไพรส์ ตามที่ลูกค้าสั่ง พร้อมกับยื่นช็อตโน้ตคำอวยพรนั้นให้กับเขาไป โดยที่ไม่ได้อ่านข้อความ
" เธออ่านซิ " เมื่อสายตาคม จ้องมองผ่านกระดาษแผ่นนั้นเรียบร้อย ต่อมาชายผู้นั้นกลับส่งคืนมันมาให้แคลร์
"ขอให้เจอรักห่วย ๆ ไอ้เฮงซวย ชาตินี้อย่าได้มีความสุข " หญิงสาวเผลออ่านออกเสียงไป เมื่อรู้ความหมายของกระดาษแผ่นนั้น เธอรีบออกตัวทันที
"ขอโทษนะคะ จะไปรู้ได้ยังไงมันไม่เกี่ยวกับฉัน "
"แน่ใจนะว่าเธอไม่ได้หยิบโน้ตมาผิด หรือเธอเขียนเอง " เขาทำเสียงเข้มตะเบ็งใส่เธอ จนเธอตกใจ
"มะไม่ใช่นะคะ ฉันมีหน้าที่ส่งอย่างเดียว อันนี้ น้ำหวาน ชื่อผู้ส่ง ฉันไม่รู้จริง ๆ ขอตัวนะคะ "
เมื่อซีลีน เห็นชื่อผู้ส่งก็ทำให้เข้าใจได้ว่า หญิงสาวที่เขาบอกเลิกคงต้องการที่จะแก้แค้นจึงส่งเค้ก พร้อมกับคำอวยพรอันแปลกประหลาดนี้ให้กับเขา
เมื่อคิดได้ดังนั้นซีลีนจึงวิ่งตามเธอออกไป เพราะเขาใส่อารมณ์กับเธอเสียงดัง ท่ามกลางผู้คนที่มาร่วมวันเกิดในร้านอาหารแห่งนี้
เมื่อหมดหน้าที่ ด้วยความอายถึงขั้นสุด จากนั้นฉันรีบเดินถอดเท้าออกมาให้พ้นคนกลุ่มเหล่านั้น ซึ่งมองฉันด้วยสายตาน่ารังเกียจ เมื่อเดินออกมาจนลับตา มือสวยล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาแฟนหนุ่ม
" ฮัลโหลบี๋ เมื่อกี้เค้า..." ยังไม่ทันจะสิ้นประโยคที่หญิงสาวจะระบายสิ่งที่เธอเจอมาเมื่อสักครู่ ที่มันทำให้เธอขายหน้า และหดหู่ คนในสายกลับแทรกเสียงขึ้น
"ฮัลโหลแคลร์ วันนี้ไม่ได้ไปหานะพอดีพาแม่มาทำธุระ " ประจวบเหมาะที่ทันใดนั้น เจ้าของเสียงที่อยู่ในสายซึ่งเป็นแฟนเธอเอง เดินควงมากับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งหน้าตาจัดว่าดูดี และที่สำคัญเธอคือเพื่อนของแคลร์ที่รู้จักกันดี แคลร์รีบหลบเข้ามุมไม่ให้เขาเห็น เพื่อแอบดูเขาอยู่ห่าง ๆ มือน้อยถูกยกขึ้นมาป้องที่ปากเอาไว้แม้สิ่งที่เห็นแทบช๊อคก็ตาม
" จริงเหรอ ทำธุระที่ไหนล่ะ " เธอกลั้นใจถาม เพื่อดูท่าทีของแฟนหนุ่ม
" พอดีแมวเจ้าชานม มันเป็นไรไม่รู้แม่เลยให้พามาหาหมอ เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะ แม่เรียกแล้ว " เขาพูดในขณะที่กุมมือของผู้หญิงคนนั้นไว้
สิ้นประโยคที่วางสาย แฟนหนุ่มของเธอเอ่ยกับเธอคนนั้นว่า " เค้าอยากบอกเลิกกับแคลร์มันนะแต่เค้าสงสารมัน รอนึดนึงนะเดี๋ยวก็จบ "
ยิ่งเมื่อได้ยินดังนั้น แคลร์ทรุดลงก้มหน้าร้องไห้ ในมุมมืด ให้กับคำพูดของแฟนหนุ่ม อย่างทรมาน
โปรดติดตามตอนต่อไป...ฝากเอ็นดู แคลร์ กับซีลีนด้วยนะคะ
สิ้นประโยคที่วางสาย แฟนหนุ่มของเธอเอ่ยกับเธอคนนั้นว่า " เค้าอยากบอกเลิกกับแคลร์มันนะ แต่เค้าสงสารมัน รอนึดนึงนะเดี๋ยวก็จบ "
ยิ่งเมื่อได้ยินดังนั้น แคลร์ทรุดลงก้มหน้าร้องไห้ ในมุมมืด ให้กับคำพูดของแฟนหนุ่ม อย่างทรมาน
โดยอีกฝากของถนน สายเล็ก ๆ ภายในโซนร้านค้า มีใบหน้าของซีลีนจ้องมองมาที่เธออยู่ ด้วยมโนสำนึกที่สงสารเธอขึ้นมา เมื่อเขามองตั้งแต่เธอคุยโทรศัพท์ พอจะเข้าใจ เหตุการณ์คร่าว ๆ
เขาเดินข้ามมายังตัวเธอ ที่นั่งก้มหน้าอยู่ข้างถนน ยื่่นกระดาษชำระซองเล็กที่เขาพกพามันประจำ ให้กับเธอ
" นี่เธอ อ่ะทิชชู่เป็นไรเปล่า " น้ำเสียงทุ้มต่ำพร้อมกับยื่นมันให้กับเธอ
เธอเงยหน้าขึ้นมาพร้อมคราบน้ำตา และมือเล็กถูกยกขึ้นมาเช็ด
แต่ทันใดนั้น เธอส่งสายตามองใครคนหนึ่งสีหน้าท่าทางดูตกใจราวกับเห็นผี มีใครบางคนพุ่งตรงมาที่เธอ ผมกวาดสายตาไปตามใบหน้าที่เธอส่งสายตาไปมอง รู้สึกเหมือนถูกกระชากแขนไปอย่างแรง
" เฮ้ยมันอยู่นั้น ตามเร็ว "
ยัยหลับลึกคว้ามือของซีลีน วิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิตด้วยความตกใจ โดยเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะพาไปไหนแล้วทำไมต้องหนีด้วย ทำไมต้องวิ่งมากับเธอด้วย คนที่ถูกกระชากแขนวิ่งได้แต่สงสัย
จนมาถึงที่น่าจะพ้นแล้ว " เฮ้อ เฮ้อ เฮ้อ "เสียงหอบหายใจเหนื่อยเพราะวิ่งมาไกลมาก
"เดี๋ยว หยุด ปล่อยเดี๋ยวนี้ นี่เธอ จะพาฉันวิ่งไปไหน? ชายหนุ่มสะบัดมือของเธอออก เพื่อให้แขนเป็นอิสระ
" ฉันขอโทษฉันตกใจกลัว คว้าอะไรได้ก็คว้า วิ่งไปโดยไม่รู้ตัว "
" นี้เธอจะบ้าเหรอ " สิ่งนี้เป็นเหตุให้ซีลีนหัวร้อนอย่างหนักให้กับ เธอ ขณะที่เขาหันหลังเพื่อจะกลับ ทันใดนั้นชายร่างท้วมยืนขวางกั้นไว้
" จะไปไหน? เสียงเข้มของคนที่เขากำลังวิ่งหนีเอ่ยถาม ซีลีนหันกลับไปมองใบหน้าของเธอ ที่ยืนตัวสั่นราวกับเห็นผี อยู่ข้างหลัง
" ผมไม่เกี่ยว ผมไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ ขอตัว " เมื่อพูดจบ ขณะที่กำลังถอดเท้าเดินนั้น เสียง ของแคลร์ พูดขึ้น
" เดี๋ยวสิคะที่รักทำไมพูดแบบนี้" เธอแกล้งเอ่ยแบบนั้นออกไป เพื่อให้เขาช่วยเธอให้หลุดพ้นจากสถานการณ์สุ่มเสียงอันตรายนี้
" นี่เธอ? " ซีลีนยิ่งโมโหที่เธอใส่ความแบบนั้น แต่ขณะเดียวกัน เธอก็ทำแววตาสีหน้าอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ
" เฮ้ ใช้หนี้มาเลยแม่สาวน้อย " เสียงเข้มของชายร่างท้วมเอ่ยทวงหนี้กับเธอ
" ฉันไม่มี เดี๋ยวเอาไว้ อีก 2 วัน นะคะพี่ขา "
" อย่ามาผลัดวันประกันพรุ่งน่า ฉันต้องการตอนนี้เดี๋ยวนี้ไม่งั้นแกสองคนตาย " ประโยคนี้ส่งผลให้แคลร์สะดุ้งเฮือก
" ผมบอกแล้วไงว่าไม่รู้จักใยหลับลึกนี่ "
" ไหน ใครหลับลึก พูดดี ๆ นะ " เมื่อเขาเอ่ยประโยคนี้ทำให้แคลร์พลันนึกขึ้นได้ ชายเจ้าของวันเกิดใบหน้าคุ้นๆเหมือนพึ่งเจอกัน อ้อ ไอบ้าคนนั้นที่อวดว่าเป็นดาวคณะเมื่อกลางวันนี่นา
" ไม่ต้องมาเนียนเถียงกัน จ่ายมาเลย 5 หมื่นเร๊ว!! "
เพื่อเป็นการตัดปัญหาซีลีนยอมที่จ่ายหนี้แทนแคลร์ เขาทั้งคู่จึงรอดพ้นจากเงื้อมมือของชายฉกรรจ์พวกนั้นมาได้ ไม่เช่นนั้น สภาพของทั้งคู่อาจจะเป็นศพไปแล้วก็ได้
" หนี้แค่ 5 หมื่น นี่เธอหนีหัวซุกหัวซุนขนาดนี้เลยเหรอแถมยังดึง ผมไปเกี่ยวด้วย เอาเบอร์ ที่อยู่ พร้อมบัตรประชาชนมาเดี๋ยวนี้ " ซีลีนขอเอกสารไว้เป็นของมัดจำว่าเธอจะไม่หนีหนี้
" เดี๋ยวฉันผ่อนคืนให้นะ คุณ ชื่ออะไรอะ "
" ชื่ออะไรไม่สำคัญ เอาโทรศัพท์ เธอมานี่" มือหนาของเขา กระชากโทรศัพท์ออกจากมือของเธอแล้วจัดการ โทรเข้าเครื่องตัวเอง และเมมเบอร์โทรของตัวเองให้กับเธอ
โดยเซฟชื่อของเธอว่าใยหลับลึก ส่วนตัวเธอหลังจากที่ได้เธอโทรศัพท์คืน ก็เมมชื่อของเขาว่าเจ้าหนี้จอมโหด เพราะเธอไม่คิดจะโกงเขาหรอก
" ถ้าฉันโทรไปตอนไหน ห้ามดังเกินสามครั้งต้องรับทันทีเข้าใจมั้ย 5 หมื่นล่ะ อย่าลืม " ซีลีนเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนที่จะเดินแยกจากเธอไปหากลุ่มเพื่อนที่รออยู่ในร้านอาหาร
"เดี๋ยวนายเจ้าหนี้ ขอบใจนะที่ช่วย เราแคลร์" หญิงสาวยื่นมือเพื่อญาติดี กับผู้ที่หันหลังกำลังจะเดินจากไป..
ขณะเดียวกันเขายกยิ้มหันกลับมา มองมือเล็กที่ยื่น ก่อนเคลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้าของแคลร์ มือหนาเพียงแค่แตะที่ปลายนิ้วของเธอแล้วปล่อย
" อึม "
แคลร์ พูดอีกว่า "เราอยู่ ปี 1 การตลาด นายล่ะ "
"เหมือนกัน" เขาพูดขณะที่มือสองข้างล้วงกระเป๋าราวกับยืนถ่ายแบบ
" งั้นคงรุ่นเดียวกัน เราเป็นเพื่อนกันนะถ้านายมีอะไรให้ฉันช่วยบอกได้เลย"
เมื่อซีลีนได้ยินดังนั้นในหันพลันนึกสนุกเพราะทั้งรายงาน ทั้งเรื่องที่คอนโด เขาย้ายออกมาอยู่คนเดียวเพื่อสะดวกต่อการเดินทางมามหาวิทยาลัย
เสียงในหัวของเขาผุดขึ้นมา..ได้มีงานส่งอาจารย์แล้วเรา ใยหลับลึกนี่ท่าทางคงน่าจะใช้ได้
" พรุ่งนี้หลังเลิกเรียนเจอกัน ภารกิจเริ่มใช้หนี้ของเธอ"
"แต่ฉันยังไม่มีเงินเลยนะ "
"เออน่าฉันรู้ จ่ายเป็นอย่างอื่นแทน "
" ฮ้า จ่ายอย่างอื่นแทน "แต่สิ่งที่คนฟังอย่างแคลร์คิดดันไม่เป็นอย่างนั้น เมื่อสิ้นสุดประโยคดังกล่าว เธอเข้าใจว่าเขาจะนัดเธอไปทำมิดีมิร้าย เหมือนนิยายน้ำเน่าที่เธอเคยอ่าน เมื่อไม่มีเงินจ่ายก็ใช้ตัวเองขัดดอก
" ไอ้บ้า ไม่นะ ฉันเก็บไว้ให้คนที่ฉันรัก "
"เธอพูดอะไรของเธอ เก็บอะไร ฉันหมายถึงให้เธอทำรายงาน ให้ฉันพูดอะไรไม่ดูสภาพตัวเองเจอกันพรุ่งนี้ห้ามเบี้ยว " คราวนี้เจ้าของใบหน้าอันหล่อเหลาชี้นิ้วสั่งยื่นไปที่ใบหน้าของเธอก่อนเดินจากไป
โปรดติดตามตอนต่อไป...
