"ปล่อยข้านะ ปล่อย" เซียวหยาดีดดิ้นอย่างแรง ไม่คิดเลยว่า วันนี้จะโดนพี่ใหญ่ของนางรังแก มันจะมากไปแล้วนะ เกิดมา นางก็ไม่เคยเป็นที่โปรดปรานของบิดา ตอนเด็กนางจำความได้ว่า บิดาเข้าข้างแต่บุตรสาวฮูหยินใหญ่ คือเชียวเหยียน นางต้องตกเป็นเบี้ยล่าง เซียวเหยียนตลอดเลย
น่าเจ็บใจนัก
"ปล่อยคุณหนูของข้านะ" แม้แต่เสี่ยวอ้ายยังทนดูมิได้ที่คนพวกนี้รังแกเจ้านายของนาง คุณหนูผู้น่าสงสารของนาง
เหตุใดพวกเขาจึงใจร้ายเพียงนี้
ฝ่ามืองามกระทบใบหน้าเสี่ยวอ้ายอย่างเเรง
"เป็นแค่สาวใช้ริอาจมาต่อกรกับข้า ไม่เจียมตัวเอาเสียเลย"
"เสี่ยวอ้าย" เซียวหยามองสาวใช้อย่างน่าสงสาร ทำไมวันนี้เซียวเหยียนต้องอารมณ์ร้ายด้วยเล่า
"นังแพศยาเยี่ยงเจ้า เหตุใด ฝ่าบาทต้องพระราชทานสมให้เจ้ากับท่านเเม่ทัพเสิ่นจ้านด้วยเล่า" เซียวหยาทำหน้าอย่างงุนงง ฝ่าบาพระราชทานให้นางสมรสกับท่านแม่ทัพเสิ่นจ้านอย่างนั้นรึ เป็นไปได้อย่างไรกัน ไม่มีทาง เพราะเหตุนี้เองพี่สาวคนดีของนางถึงได้เกรี้ยวกราดถึงเพียงนี้
อีกเหตุผลประการหนึ่งก็คือ เซียวเหยียนคือสาวงามอันดับหนึ่งของแว่นเเคว้นแคว้นต้าเยียน นางได้เเอบหลงรัก ท่านแม่ทัพเสิ่นจ้านมานานเเล้ว
"เจ้าเลยลงมือทำร้ายข้ารึ"
"ใช่" ในจังหวะที่ฝ่ามือจะกระทบหน้าเซียวหยา เท้าของนางก็พุ่งเข้าไปที่ท้องของเซียวเหยียนอย่างแรง จนนางกองกับพื้น พริบตาเดียวสาวใช้ ทั้งสองคนถูกตบจนหน้าหัน
ไม่คาดคิดว่าเซียวหยาจะมีเเรงมากขนาดนี้
"เจ้า เจ้าทำร้ายข้า ข้าจะไปฟ้องท่านพ่อ" นางเป็นถึงยอดดวงใจของบิดา
เชียวหยารีบประคองเสี่ยวอ้ายขึ้น มองดูสีหน้าที่เจ็บปวดของเสี่ยวอ้ายเเล้ว เซียวหยาพลันปวดใจขึ้นมาเพราะราชโองการบ้า ๆ ทำให้เกิดเรื่องขึ้น คิดว่านางอยากจะแต่งงานกับท่านแม่ทัพหน้าตายอย่างนั้นรึ
สองนายบ่าวรีบกลับมาที่เรือน เรือนของคุณหนูรองนั้นช่างจะพังแหลไม่พังแหล อีกทั้งยังอยู่ท้ายจวนอีกด้วย
ทำอย่างไรได้เล่า นางเกิดมาก็ไม่เป็นที่โปรดปรานของบิดา เพราะมารดาของนางเป็นบ่าวล้างเท้าในจวนเซียว ตั้งแต่มารดาตาย ทุกคนจึงรังแกคุณหนูรองอย่างไม่ไยดี
นางทำแผลหาขวดยากระเบื้อง มาทายาให้สาวใช้อย่างละเอียด พวกนางเหลือเพียงสองคนเท่านั้นในจวน กระนั้น เซียวหยาจึงต้องรักเสี่ยวอ้ายเป็นพิเศษ
สาวใช้มองเจ้านายอย่างสงสาร หลายครั้งเเล้วที่พวกนางโดนรังแก คุณหนูยอมมาตลอด แต่ครั้งนี้คุณหนูไม่ยอมให้คนอื่นรังเเก
"คุณหนู บ่าวขอโทษ เจ้าค่ะ"
เมื่อได้ยินสาวใช้เอ่ยเยี่ยงนี่ เซียวหยายิ้ม
"ที่ข้าสู้กับพวกนางในครั้งนี้ เพราะว่า ข้ากำลังจะกายเป็นฮูหยินท่านแม่ทัพเสิ่น ข้าเลยต้องต่อสู้ เพราะถึงอย่างไร พวกเราก็ต้องจากจวนแห่งนี้"
จวนเซียวมิใช่บ้านที่ดีสำหรับนาง สิบห้าปีผ่านมา นางไม่เคยได้รับความรักจากบิดา แม้บิดาจะเป็นถึงท่านผู้ตรวจการเมืองหลวงก็ตาม
เซียวอี้ลำเอียงนัก รักแต่บุตรภรรยาหลวง ไม่เคยมีนางในสายตาเลยเเม้แต่น้อย
ยามพลบค่ำสำรับจากที่โรงครัวส่งมาให้ เป็นน้ำแกงจืด ๆ กับ ข้าวเเข็ง ๆ หลายปีมานี้ นางกับเสี่ยวอ้ายใช้ชีวิตรันทดเสียจริง บ่าวในเรือนยังดีกว่าพวกนางในจวนเป็นร้อยเท่า
"คุณหนู ดูกับข้าวสิเจ้าคะ" แม้แต่อาหารหมายังดีกว่านี้ สายตาของเซียวหยามองแล้วถอนหายใจ
"ไปที่โรงครัวเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปกินของอร่อย ๆ" นางคิดดีเเล้ว เสี่ยวอ้ายพลันหวาดกลัว
"จะดีหรือเจ้าคะ"
"มาเถอะ เกิดอะไรขึ้น ข้าปกป้องเจ้าเอง"
โรงครัวในตอนนี้ แม่ครัวฟางกำลังตุ๋นน้ำแกงไก่กับรังนกให้ฮูหยินใหญ่ กับคุณหนูใหญ่
"เร็วเข้า ประเดี๋ยวยกไปให้คุณท่านทั้งสอง ชักช้านั่นล่ะ" แม่ครัวฟางรู้ว่า ถ้ายกไปช้า อาจจะโดนคุณหนูใหญ่ตบก็เป็นได้
ในระหว่างนั้นเองสองนายบ่าวได้เข้ามาได้ยินพอดี เซียวหยานั้นไม่เคยได้บำรุงของดี ๆ เลย กระนั้นนางสาวเท้าไปยกหม้อน้ำแกงไก่ เป่าครู่เดี๋ยว ซดเข้าปากอย่างอร่อย
แม่ครัวฟางตกใจไม่น้อย
"คุณหนูรอง เจ้าบ้าไปแล้วรึ ไปกินดีหมีหัวใจเสือ มาแต่ไหน ถึงได้ไปกินของบำรุงของคุณท่าน" ในสายตาแม่ครัวฟาง คุณหนูรองคือ แค่คนอาศัยในจวนเท่านั้น นางเป็นแม่ครัว นางจึงกล้าขึ้นเสียงด่ากราดได้
"สารเลว แม้แต่แม่ครัวยังกล้าด่าคุณหนูเยี่ยงข้า เห็นทีจวนนี้ เลี้ยงพวกเจ้า เสียข้าวสุกเสียจริง"
"เด็ก ๆ ตีนางสองคน" คำสั่งแม่ครัวของฟาง สาวใช้ในครัวต่างเชื่อฟังเเล้วกรู่เข้ามาล้อมสองนายบ่าวไว้
เซียวหยายิ้มเย็น นางพร้อมที่จะลงมือเเล้ว ไหน ๆ อีกไม่นานก็จะแต่งกับเเม่ทัพเเล้ว นางพร้อมสู้ตาย
สาวใช้ยังไม่ทันได้แตะต้องตัวนาง ต่างลมลงพื้นอย่างน่าสงสาร เสียงครางโอดโอยอย่างเจ็บปวดดังขึ้น
จนทำให้เเม่ครัวฟางพลันหวาดกลัว
"ท่านช่างกล้ายิ่งนัก ข้าจะฟ้องนายท่าน" กล่าวจบแม่ครัวฟางสาวเท้ายาวออกไป เพียงก้าวไปไม่กี่ก้าว มีดทำครัวปักลงตรงหน้านางเเล้ว
เสี่ยวอ้ายคิดไม่ถึงว่า คุณหนูจะมีฝีมือถึงเพียงนี้
แม่ครัวฟางถึงกับเข่าอ่อนลง
"คุณหนูรองไว้ชีวิตบ่าวด้วย"
"เจ้าจะไปฟ้องท่านพ่อมิใช่หรือ"
"บ่าวไม่กล้าเเล้ว" น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยอย่างหวาดกลัว เห็นทีคุณหนูรองมิใช่ลูกพลับนิ่มที่จะรังแกกันได้อีกต่อไปแล้ว
เมื่อเห็นเเม่ครัวฟางหวาดกลัว เซียวหยาพลันมีความสุขยิ่งนัก นางสั่งให้เสี่ยวอ้ายกวาดของกินในโรงครัวมาให้หมด สาวใช้ดีใจยิ่งรีบเก็บอาหารใส่ย่ามทั้งหมด สองนายบ่าวได้ของที่ต้องการเเล้วเดินจากไป อย่างไม่ใยดี
แม่ครัวฟางมองอย่างแค้นเคือง
"ข้าจะไปหานายท่าน" สาวใช้ต่างประคองแม่ครัวฟางขึ้น
เช้าวันถัดมาอากาศช่างเเจ่มใสนัก เมฆขาวลอยเหนือจวนเซียว ทำให้เซียวหยา ตื่นขึ้นมาสูดอากาศบริสุทธิ์ เมื่อคืนผ่านมา นางเพิ่งจะกินอิ่มนอนหลับอย่างสบาย
"นังสารเลว กล้ามากที่ทำร้ายบุตรสาวข้า อีกทั้งไปอาละวาดในห้องครัวต่างหาก" ฮูหยินใหญ่เดินนำหน้าสาวใช้ กับเเม่ครัวฟาง มาเยือนเรือนของเซียวหยา
เมื่อวานบุตรสาวจุกที่ท้อง พอทราบข่าว ฮูหยินใหญ่อยากจะฉีกเนื้อ เซียวหยาก็ว่าได้ แต่ทว่า เพราะต้องเชิญหมอมาดูอาการบุตรสาว ทำให้นางไม่สามารถมาชำระความเซียวหยาได้ กระทั่งตอนเช้า เเม่ครัวฟางเดินเข้ามารายงานว่า คุณหนูรองป่วนห้องครัวจนพัง ทำให้ฮูหยินใหญ่ ต้องชำระความกับเซียวหยาให้ได้วันนี้ ถ้าไม่เอาเลือดหัวของ เซียวหยาออกมา อย่าเรียกนางว่าฮูหยินใหญ่เลย
เซียวหยาหาได้เกรงกลัวเลยเเม้แต่น้อย
"ท่านเป็นฮูหยินใหญ่ที่เเร้งน้ำใจยิ่งนัก เมื่อวานพี่ใหญ่มาหาเรื่องข้าก่อน ข้าผิดด้วยรึ ที่จะป้องกันตัว อีกอย่างกับข้าวข้า ข้าเป็นถึงฮูหยินท่านแม่ทัพ ในภายภาคหน้า ยังจะให้ข้ากินน้ำแกงจืด ๆอีกรึ"
เซียวหยาเถียงขึ้นมา ทำให้ฮูหยินใหญ่ใบหน้าดูไม่ดีนัก นางโกรธ นังแพศยามารดาเป็นแค่สาวใช้ล้างเท้านายท่าน ยังกล้ามาเถียงนางอีกรึ ที่เป็นฮูหยินใหญ่ของจวน นิ้วมืองามสั่นระริก ชี้ไปที่เซียวหยา
"เจ้า!!!"
เซียวหยาอดทนมานานเเล้ว ไม่คิดเหมือนกันว่าตนจะโชคดี ได้มีโอกาสหนีจากขุมนรกแห่งนี้
ฮ่องเต้ทรงพระราชทานให้นางได้สมรสกับท่านแม่ทัพเสิ่น ช่างเป็นวาสนาของนางเสียจริง
มืองามฟาดมาที่แก้มงามของเซียวหยา มีหรือว่านางจะยอม นางรับมืองามพร้อมบิดข้อมือฮูหยินใหญ่ไว้ แววตาที่เผยรังสีอำมหิตขึ้นมา ทำให้ฮูหยินใหญ่พลันหวาดกลัว
"ปล่อยข้านะ นังสารเลว"
"ท่าอย่าคิดว่ามารังแกข้าได้อีก หลายปีมานี้ ข้ายอมพวกท่านมามากพอเเล้ว" กล่าวจบนางผลักฮูหยินใหญ่จนก้นกระเเทกพื้น เหล่าสาวใช้ตกใจไม่น้อย ในการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของคุณหนูรอง
"พาข้ากลับไป ข้าจะไปฟ้องนายท่าน" เมื่อคนกลุ่มใหญ่พลันถอยออกจากเรือนเเล้ว เซียวหยาถึงกับโล่งอกทันที
เสี่ยวอ้ายตกใจไม่น้อยหวนคิดว่าคุณหนูจะต้องแย่เเน่ ๆ แต่ทว่าผิดคาด คุณหนูสามารถต่อกรกับฮูหยินใหญ่ได้ ช่างไม่ธรรมดาเสียจริง ในเมื่อคุณหนูเข้มเเข็งต่อสู้กับคนพวกนั้นได้ ถือว่าดีเเล้ว
เสียงดาบกระทบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร บุรุษสวมชุดเกราะสีน้ำเงิน สอนเพลงดาบแก่เหล่าทหารกล้า เขาคือเสิ่นจ้าน ท่านแม่ทัพหนุ่มรูปงามแห่งเเว่นเเคว้นต้าเยียน เป็นบุรุษที่หญิงงามหลายคนหมายปองในเมืองหลวง แต่ทว่าน่าเสียดายเมื่อไม่นานมานี้ฝ่าบาทได้พระราชทานสมรสเขากับคุณหนูรองสกุลเซียว ทำให้สตรีหลายคนถึงกับเป็นลมทันทีที่รู้ข่าวนี้
นายทหารที่ต่อสู้กับเสิ่นจ้านกระบี่ของเขาตกลงพื้นประลอง ทำให้เสิ่นจ้านหยุดมือ
"ท่านแม่ทัพ เรื่องที่ท่านให้ข้าไปสืบความมาเเล้วขอรับ" หานต่งข้ารับใช้คนสนิทเดินเข้ามารายงานเจ้านาย
ทั้งสองเข้าไปในกระโจม
"คุณหนูรองชีวิตรันทดมากขอรับ ในจวนเซียวเห็นนางเป็นแค่ข้ารับใช้"
ที่ให้สืบความเพราะว่า เสิ่นจ้านคิดว่า ฝ่าบาทพระราชทานสมรสให้เขากับตระกูลเซียว เพราะคิดว่า ท่านผู้ตรวจการเซียวบงการอยู่เบื่องหลัง แต่สืบความมากับมิใช่อย่างนั้น
เซียวหยาหวังว่านางคงจะไม่เป็นไส้ศึกให้บิดาของนางหรอกนะ ท่านผู้ตรวจการเซียวเป็นขุนนางฝั่งองค์ชายสาม ฉู่อวิ๋น โอรสของกุ้ยเฟยที่มักใหญ่ใฝ่สูง อยากครอบครองบัลลังก์
ส่วนเขา เสิ่นจ้านนั่นเป็นคนขององค์รัชทายาท ฉู่เสวียน โอรสที่ประสูติแด่เวยฮองเฮา เขาภักดีต่อตระกูลเวยเท่านั้น ในอดีตตระการ ท่านปู่ของเขากับท่านปู่ของเวยฮองเฮาเป็นสหายกัน สกุลทั้งสองจึงเกื้อหนุนกัน อีกทั้งสกุลเสิ่นนั้น ดำรงตำแหน่งท่านแม่ทัพมาหลายรุ่นเเล้ว
"จับตาดูนางต่อไป ข้าไม่ไว้ใจคนสกุลเซียวเลยสักคน"
เขาไม่เชื่อเป็นอันขาดว่า ตาแก่เซียวจะเป็นตะเกียงที่ไร้น้ำมัน คนเจ้าเล่ห์เพทุบายมีหรือจะไม่หาโอกาสดึงเขาเข้าเป็นพวกองค์ชายสาม
หานต่งรับคำเเล้วเดินจากไป
ในตอนนี้ที่สกุล เซียวหยานั่งกินเมล็ดแตงโมที่เอามาจากโรงครัวเมื่อคืนอย่างอารมณ์ดี พอเจอข้ารับใช้เรือนใหญ่เดินเข้ามา ทำให้นางพลันอารมณ์เสียขึ้นมาทันที
"เรียนคุณหนูรอง นายท่านเรียกให้ไปพบที่เรือนใหญ่ขอรับ"
หญิงสาวพยักหน้า ข้ารับใช้ล่าถอยออกไป สองนายบ่าวพลันสบตากัน
ห้องโถงของเรือนใหญ่
เซียวอี้มองดูบุตรสาวคนโตสลับกับฮูหยินใหญ่ พวกนางทั้งสองคนโดนเซียวหยารังแก เซียวอี้ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย บุตรสาวคนรองไม่เป็นที่โปรดปราณของเขา แต่ดันได้สมรสกับท่านแม่ทัพเสิ่นจ้าน เรื่องนี้องค์ชายสามวานให้เขาพลันดึงเสิ่นจ้านมาเป็นพวกให้ได้ เหตุใดคนแต่งเข้าจวนเสิ่น มิใช่เซียวเหยียนเล่า ยิ่งสองแม่ลูกไปมีเรื่องกับเซียวหยา ยิ่งทำให้เขากังวลว่าเรื่องที่จะใช่เซียวหยาทำนั้น นางจะยอมทำตามหรือไม่
"ท่านพ่อ ท่านต้องจัดการ นังแพศยาให้ข้านะ เจ้าคะ" เซียวเหยียนคิดว่า บิดาต้องลงโทษ เซียวหยาอย่างหนักแน่นอน
"ใช่นายท่านต้องลงโทษนาง นางทำร้ายข้า" ฮูหยินใหญ่ใส่ไฟลงไป
เซียวหยาก้าวเท้าเข้ามาในห้องโถงใหญ่คำนับบิดา เห็นสองแม่ลูกมองนางอย่างริษยา
"เจ้านั่งลงเถอะ"
"ขอบคุณท่านพ่อ" เซียวหยามองบิดา คล้ายว่าบิดาต้องลงโทษนางแน่ ๆ เลย หญิงสาวหวั่นใจเล็กน้อย
"เจ้ากินข้าวรึยัง" คำถามนี้ทำให้สองแม่ลูกพลันอึ้งงัน เรียกนางมาให้เพื่อให้รับโทษ
เหตุใดจึงมาถามว่ากินข้าวเเล้วรึยัง
ผิดคาด เซียวหยายิ้มให้บิดา ในใจเหมือนกับรู้ว่าบิดาต้องมีแผนอะไรบางอย่างแน่ ๆ
"นายท่าน นายท่านเรียกนางมาให้รับโทษไม่ใช่หรือเจ้าคะ เหตุใดต้องมาถามนางด้วยเล่า ว่ากินข้าวรึยัง" ฮูหยินใหญ่อดหุบปากมิได้ ในเมื่อเรื่องราวไม่เป็นไปตามที่นางหวัง
"ใช่ ท่านพ่อต้องลงโทษนังสารเลวนี่"
เซียวเหยียนไม่ยอมเป็นอันขาด
สองคนนี้จะทำให้เเผนการใหญ่ เขาเสีย กระนั้นเขาจึงอดด่าพวกนางสองแม่ลูกไม่ได้
"หุบปาก!!! แล้วออกไป"
ไม่คาดคิดว่า เขาจะตะวาดสองแม่ลูก ทั้งสองคนพลันก้าวเท้า ออกไปจากห้องโถง เซียวหยางงเป็นไก่ตาแตก
ใบหน้าบิดามีความร้อนรน ราวกับมีเรื่องกังวลใจ
"ท่านพ่อ ข้าไม่หิวเจ้าค่ะ ข้าขอบคุณท่านพ่อที่เป็นห่วงเจ้าค่ะ" นางมองบิดา ดูท่าบิดาคงจะมีเรื่องกังวลเป็นแน่แท้
"ไม่หิวอย่างนั้นรึ เซียวหยา เจ้าแต่งเข้าไปใจจวนท่านแม่ทัพเเล้ว พ่อหวังว่า เจ้าจะดึงเขามาเป็นขุนนางฝ่ายพ่อให้ได้ เพราะพ่อ เป็นขุนนางฝ่ายองค์ชายสาม"
ว่าเเล้วเชียว ตาเฒ่าคนนี้ ช่างเจ้าเล่ห์นัก นางมีผลประโยชน์จึงพูดดีกับนาง เซียวหยาเเค่นยิ้ม ตาเฒ่าเห็นบุตรสาวยิ้มก็พลันโล่งอก บุตรสาวคงจะทำตามคำขอเป็นแน่แท้
"ต่อไปนี้ พ่อจะดีต่อเจ้าให้มากเเล้วกัน"
"ท่านพ่อ ข้ามิได้ตกลงนะ ที่จะให้ท่านแม่ทัพเป็นพวกเดียวกับท่าน อีกอย่างเรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับราชสำนัก หาใช่เรื่องที่คุณหนูในห้องหับอย่างข้าสามารถ สอดมือเข้าแทรกได้ ท่านแม่ทัพเสิ่นเป็นคนฉลาด เขาคงไม่ต้องมาฟังคำสั่งของข้ากระมัง" นางหยุดหายใจแล้วพูดต่อ
"ข้าขอตัวลา"
"เจ้า นังลูกเนรคุณ" เซียวหยาไม่ฟังเสียงบิดา เดินออกจากห้องโถงรับรองอย่างสบายใจ นางจะไม่มีวันตกเป็นเครื่องมือของผู้ใดเป็นอันขาด
ค่ำคืนนั้นในค่ายทหารนอกเมือง เสิ่นจ้านมองดูกระต่ายน้อยในกรงอย่างมีความสุข เขาพลันชอบกระต่ายยิ่งนัก หานต่งเดินเข้ามาคำนับเจ้านาย
"เรียนท่านแม่ทัพ วันนี้เซียวอี้เรียก คุณหนูรองเข้าไปหา ให้นางเกลี้ยกล่อมท่าน เป็นพวกองค์ชายสาม แต่ทว่าคุณหนูรองปฏิเสธไป ทำให้ตาเฒ่าเซียวอี้พลันโกรธ นางมาก" เมื่อได้ยินหานต่ง รายงานเช่นนี้มุมปากหนาก็พลันยกยิ้มขึ้นมา คุณหนูรองเซียวหยา ช่างน่าสนใจจริง ๆ ยอมทะเลากับบิดา การแต่งงานครั้งนี้ เขาต้องทำดีกับนางเสียเเล้ว
"จับตาดูนางต่อไป"
คล้อยหลังหานต่ง เสิ่นจ้านพลันหวนคิดเซียวหยา นางเป็นคนเช่นไรกันแน่ เขาได้ยินมาว่า นางเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในจวนเซียว แต่พอได้สมรสพระราชทานกับเขา นางดันเเข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ
พอกลับมาถึงเรือนเซียวหยาก็เดินเข้ามาอย่างสบาย เสี่ยวอ้ายมองเจ้านายกลับมาอย่างปลอดภัย นึกว่าจะโดนนายท่านลงโทษเสียเเล้ว
"บ่าวคิดว่า คุณหนูจะโดนนายท่านทำร้ายเสียเเล้วเจ้าค่ะ"
"พวกเขาไม่กล้าทำร้ายข้าหรอก อีกหน่อย ข้าจะได้เป็นฮูหยินในจวนท่านแม่ทัพเเล้ว" นางต้องใช้ท่านแม่ทัพเป็นโล่กำบัง จากคนชั่วพวกนั้นที่ทำร้ายนาง
เรือนใหญ่ในยามนี้ สองแม่ลูกมาโวยวายกับเซียวอี้ เหตุผลเพราะทำไมไม่ลงโทษ เซียวหยา เซียวอี้มองดูฮูหยินและบุตรสาวคนโปรด ถ้าเสิ่นจ้านแต่งงานกับ เซียวเหยียนคงจะดีไม่น้อย
ถึงอย่างไรเซียวเหยียนก็เป็นสาวงามแห่งแคว้น อย่างน้อยนางคงจะมัดใจเสิ่นจ้านได้ กระนั้นเซียวอี้จึงคิดแผนการบางอย่างออกมา
"เซียวเหยียน เจ้าอยากเป็นฮูหยิน ของเสิ่นจ้านหรือไม่"
เมื่อบิดาถามเยี่ยงนี้ นางหรือจะไม่ดีใจ
"ท่านพ่อ ข้าชอบท่านแม่ทัพ แต่ทว่า ฝ่าบาททรงพระราชทานสมรสให้นังแพศยาไปแล้ว"
"เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง ขอแค่เจ้าชอบ ท่านแม่ทัพก็เป็นพอ ข้าจะเเย่งมาให้เจ้าเอง"
"จริงรึท่านพ่อ"
สองแม่ลูกพลันดีใจกันยกใหญ่ ที่เซียวอี้มีแผนการดี ๆ ที่จะให้เสิ่นจ้านมาชอบเซียวเหยียน ในเรือนใหญ่จึงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เซียวอี้คิดในใจว่า อย่าได้โทษบิดาเยี่ยงเขาใจร้ายกับนางเเล้วกันเซียวหยา เพราะเขายื่นข้อเสนอให้เเล้ว นางไม่รับเอง เขาต้องเปลี่ยนเเผนเช่นกัน
วันต่อมาเซียวหยารับสำรับเช้า อาหารเช้าวันนี้ดูดีขึ้นมาหน่อย ตั้งแต่วันที่นางไปอาละวาด สาวใช้ในโรงครัวพลันหวาดกลัว จึงได้ปฏิบัติต่อนางอย่างดี
"คุณหนูตอนที่บ่าวไปที่โรงครัว ได้ยินมาว่า คืนนี้ นายท่านจะจัดงานเลี้ยงขึ้นที่ห้องรับรอง เชิญท่านแม่ทัพมาด้วยเจ้าค่ะ"
เซียวหยาคิดในใจ เมื่อวานนางไม่ตอบตกลง ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์นั้น วันนี้จึงได้มีแผนการร้ายแน่นอน หญิงสาวพลันยกยิ้มขึ้นมา "คืนนี้รอดูว่าเรือนใหญ่จะเชิญข้าหรือไม่ ถ้าไม่เชิญข้า ข้าจะบุกไปที่เรือนใหญ่เอง"
หรือพวกเขาคิดจะให้เซียวเหยียนพลันทำข้าวสารกลายเป็นข้าวสุข เซียวหยาไม่ยอมเป็นอันขาด วาสนานี้เป็นของนางแล้ว จะเป็นของผู้ใดไม่ได้
ในค่ำคืนนั้นเสิ่นจ้านได้รับเทียบเชิญ ตั้งแต่ยามเช้าเเล้ว พอตอนค่ำก็พลันเข้ามาที่จวนเซียวทันที อยากจะรู้นักในจวนเซียวมีละครงิ้วสนุกรอให้เขาชมอยู่ เขาจะพลาดได้อย่างไร
เซียวเหยียนแต่งงานงดงามเป็นพิเศษคืนนี้ นางสวมชุดสีชมพูดลายผีเสื้อล้อมบุบผาถักด้วยดิ้นทองทั้งชุด ทำให้คนสวมใส่ดูสุภาพและอ่อนโยน รวมทั้งเครื่องประดับปิ่นเงินเล็กน้อยบนศีรษะ ทำให้นางดูงดงามสมวัยยิ่งนัก นางนั่งฝั่งตรงข้ามเสิ่นจ้าน สายตาของเสิ่นจ้านกวาดไปรอบ ๆ เหตุใดตัวละครหลักเยี่ยงเซียวหยายังไม่มา
เซียวเหยียนรับรู้ได้ว่า สายตาของเสิ่นจ้านคงจะมองหาเซียวหยา ในใจพลันเกิดเเรงริษยาขึ้นมาทันที
"คุณหนูรองไม่มาด้วยรึ" ชายหนุ่มพลันเอ่ยถาม เซียวอี้
"ท่านแม่ทัพ บุตรสาวของข้านางไม่สบาย ชอบอยู่แต่เรือน ท่านแม่ทัพอย่าได้สนใจนางเลย" เสิ่นจ้านไม่พอใจกับคำตอบของเซียวอี้ว่าที่พ่อตาเขานัก
"ข้าไปดูนางดีกว่า"
"ท่านแม่ทัพ ให้ข้าดีดเพลงพิณให้ฟังก่อน ท่านค่อยไปเยี่ยมนางก็ได้นี่เจ้าคะ" น้ำเสียงหวานพลันเอ่ยขึ้นมา สายตามองไปที่สาวใช้ให้รินสุรา ให้ท่านแม่ทัพ สาวใช้รู้ความหมายของเจ้านาย เรื่องนี้จะทำให้ผิดพลาดไม่ได้
เสิ่นจ้านมองตัวคนพวกนี้เสเเสร้งกับเขา จากนั้นพลันยกสุรากระดกเข้าปาก รสชาติสุราเหตุใดจึงได้มีสิ่งแปลกปลอมผสมอยู่
เสียงพิณที่ไพเราะดังขึ้น ในห้องโถงรับรอง นายท่านเซียวเอ่ยชมบุตรสาวคนโตไม่ขาดปาก ไม่เสียงแรงที่นางได้ร่ำเรียนกับอาจารย์อันดับหนึ่งในเมืองหลวง ฮูหยินใหญ่พลันภูมิใจในตัวบุตรสาวไม่น้อยเช่นกัน บรรยากาศด้านในคงจะมีแต่สาวคนที่หัวเราะกันอย่างสนุกสนานเท่านั้นล่ะกระมัง
สตรีนางหนึ่งสาวเท้าเข้ามาในห้องโถงใหญ่ ทั้งสามคนที่หัวเราะ ได้หยุดหัวเราะทันที เสิ่นจ้านไม่คิดว่าสตรีที่แต่งกายเรียบง่ายจะงดงามเพียงนี้ อย่าบอกนะว่านางคือคุณหนูรองเซียวหยา
"คารวะ ท่านพ่อ ฮูหยินใหญ่" น้ำเสียงหวานพลันเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนหวาน
