- บ่ายวันถัดมา บ้านวัฒนะกุล -

ปกป้องนั่งถือไอแพดอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขกเขาอ่านข่าว และกราฟหุ้นที่แสดงผลอยู่บนหน้าจอไอแพด ทว่าเมื่อเช้าตื่นมาเขาก็รีบลุกไปที่หน้าต่างมองไปที่จอดรถตำแหน่งของเธอ

มันยังคงว่าเปล่า ...

เขาเดินไปจัดการกับตัวเองเมื่อตอนที่ลงมาข้างล่างก็เจอกับปกปราชญ์ที่ทำตาเขียวปั๊ดใส่เขา ก่อนที่ปกปราชญ์จะไปทำงานเขายกไม้เท้าขึ้นชี้หน้าของปกป้องผู้เป็นลูกชายเพียงคนเดียว

"ถ้าน้องเป็นอะไรไป แกต้องชดใช้ด้วยชีวิต"

"มันจะอะไรนักหนาอะพ่อ ก็แค่ลูกเพื่อนคนเดียว"

"ลูกเพื่อน ที่เป็นว่าที่คู่หมั้นแก"

"ผมไม่หมั้น!"

"แกต้องหมั้น"

สองพ่อลูกปะทะสายตากันอย่างไม่มีใครยอมใครทำให้สร้อยม่วงเดินเข้ามาห้ามศึกของพ่อลูกที่มักจะทะเลาะกันเป็นประจำเรื่องของม่านมัสลิน

ปกปราชญ์ไปทำงานกับลูกน้องทั้งสองคนเขารับราชการเป็นตำรวจชั้นผู้ใหญ่ ในขณะที่ปกป้องไม่เอาด้านราชการ เขาก็พยายามพิสูจน์ตัวเองด้วยการทำธุรกิจนำเข้าสินค้าจากต่างประเทศมาขาย และมีการผลิตสินค้าบางอย่างออกไปค้าขายที่ต่างประเทศจนประสบความสำเร็จตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ

สร้อยม่วงทำหน้าที่เป็นแม่บ้านดูแลลูก ส่วนบ้านของม่านมัสลินมีธุรกิจอสังหาริมทรัพย์แทบจะทั้งประเทศ

บรื้นนนน!

รถมินิคูเปอร์คันเล็กสีดำขับเข้ามาจอดที่โรงจอดรถในตำแหน่งที่จอดของตัวเอง เธอก้มมองร่างกายของตัวเองดีๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน หญิงสาวชะงักเมื่อเจอกับปกป้อง

หัวใจของเธอเต้นรัวผู้ชายคนนี้คือคนที่เธอเรียกหาเขาในตอนที่เธอมีอันตราย แต่เขากลับหายไปเลย เธอเสียใจนะ แต่เธอชินกับความเย็นชาที่เขามีให้เธอแล้วละ ม่านมัสลินเดินเข้าไปหาปกป้องช้าๆ เธอสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดเพื่อเรียกกำลังใจก่อนจะสวมกอดลำคอหนาจากทางด้านหลังเหมือนอย่างที่เคยทำ

"พี่ป้องงงง~ มานั่งรอมัสเหรอคะ"

ปกป้องไม่ตอบเขาวางแก้วกาแฟลงเมื่อตอนที่เธอคลายแขนเรียวออกจากลำคอหนา หญิงสาวมองเสี้ยวหน้าไร้ความรู้สึกของเขาเธอรู้สึกจุกที่อก ก่อนจะหอมแก้มชายหนุ่ม ทั้งซ้าย และขวาข้างละหนึ่งที

ฟอด~

"มัส!"

"มัสไปนอนก่อนนะคะ"

ม่านมัสลินใจเต้นแรงไม่ใช่เพราะได้เจอเขาด้วยความดีใจ แต่มันกลับเป็นความเสียใจที่ได้เจอเขาต่างหาก เธอเพียงแค่อยากทำตัวให้เป็นปกติที่สุด อย่างน้อยครั้งหนึ่งเธอก็ทำเต็มที่แล้วหากวันหนึ่งที่เธอถอยหลังออกมา เธอสัญญากับตัวเองว่าเธอจะไม่เสียใจ

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายติดตัวเธออยู่ ปกป้องมองตามหลังม่านมัสลินไปจนลับตาเธอเดินไปทางฝั่งซ้ายเพื่อเข้าห้องของตัวเอง ปกป้องรีบดึงเสื้อของตัวเองมาดมกลิ่น นี่มันไม่ใช่กลิ่นของเธอเลย ไม่ใช่

กลิ่นของใคร ...

ปกป้องมองไปที่ประตูห้องของหญิงสาว เขาขมวดคิ้วยุ่งเดินไปหยิบกุญแจรถของม่านมัสลินที่วางเอาไว้ในตำแหน่งที่วางกุญแจรถของบ้านเขามองซ้ายมองขวาไม่เจอใครก็เดินตรงไปที่รถมินิคูเปอร์สีดำของเธอแล้วเปิดออก

ปกป้องพยายามสูดดมกลิ่นในรถ มีกลิ่นอื่นปะปนอยู่ที่ไม่ใช่กลิ่นของเธอ แต่ไม่รู้ว่าเป็นกลิ่นของใคร เขารู้แต่เพียงว่าเป็นกลิ่นน้ำหอมของ ผู้ชาย!

"จิ๊!"

ไปไหนมาวะ ในตอนที่กำลังจะผิดประตูรถหางตาเขาเหลือบไปเห็นกระดาษการ์ดใบเล็กสีดำทอง มือหนายื่นมือลงไปหยิบการ์ดใบนั้นที่ตกอยู่บริเวณที่นั่งข้างคนขับ

'พนา เมธีภัคดี'

หึ! ปากบอกว่ารักเขา ชอบเขา แต่ลับหลังก็ไประเริงรักกับผู้ชายคนอื่นอย่างหน้าชื่นตาบาน มือหนาขยำนามบัตรแน่นก่อนจะยัดมันใส่กระเป๋ากางเกงของตัวเอง

ผู้หญิงน่ารังเกียจ ...

ทำตัวน่ารังเกียจ น่าขยะแขยง ...

เห็นทีคงอยู่ร่วมบ้านเดียวกันไม่ได้!

ปกป้องมองขึ้นไปบนบ้านแม้ว่าห้องของเธอจะไม่ได้อยู่ตรงนี้ก็ตามเขาเดินปรี่เข้าบ้านในทันที จนเกือบจะสวนทางกับสร้อยม่วงผู้เป็นแม่

"ตาป้องลูก แม่ทำขนมไว้ให้ลูกจะ ..."

เขาเดินผ่านหน้าแม่ของตัวเองไปแล้วขึ้นบันไดชั้นสองเบี่ยงตัวไปทางซ้ายแล้วเคาะประตูห้องเธออย่างแรง

ปัง ปัง ปัง!

เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับจากข้างใน ภายในใจเขายิ่งร้อนรุ่มอยากจะฉีกเธอออกเป็นชิ้นๆ ด้วยความเกลียดชัง

ปัง ปัง ปัง"

แกร่ก~

"พี่ป้อง มีอะไรรึเปล่าคะ"

ม่านมัสลินเปิดประตูออกมาในชุดคลุมอาบน้ำบนศีรษะของเธอมีผ้าขนหนูม้วนอยู่บ่งบอกว่าเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ สายตาของเขาเลื่อนไปเห็นร่องรอยชำที่ร่างกายของเธอบางจุด อารมณ์โมโหมันยิ่งคุกรุ่น

"ไปไหนมา!"

"อะไรคะเนี่ย มัสก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จไงคะ"

"อย่ามาเล่นลิ้นกับฉันนะม่านมัสลิน"

"พี่เป็นอะไรคะเนี่ย เวลาโมโหชอบพูดชื่อจริงมันไม่ยาวไปหน่อยเหรอคะ"

ปกป้องถลึงตาใส่เธอเขาเดินกราดเข้าหาเธอแล้วใช้เท้าปิดประตูเสียงดัง สร้อยม่วงที่มองดูเหตุการณ์อยู่ข้างล่างไม่ได้กลัวว่าจะมีเรื่องบัดสีเกิดขึ้นเพราะเธอรู้ว่าลูกชายของเธอเกลียดม่านมัสลินเข้าไส้ รวมถึงเธอด้วย ยัยผู้หญิงหน้าเนื้อใจเสือ

"ปล่อยมัสนะคะ มัสเจ็บ!"

"ฉันถามว่าไปไหนมา!"

"มะ ... มัส"

"ตอบสิวะ! อย่าให้โมโหได้ไหม"

ร่างเล็กสะดุ้งตกใจ น้ำตาใสเริ่มตีตื้นขึ้นคลอหน่วยตา พี่ปกป้องคนที่ใจดีของเธอหายไปไหนแล้วนะ หญิงสาวมองเขาผ่านม่านน้ำตา ปากรูปกระจับของเธอสั่นระริกตอบเขา

"มัสจะถูกข่มขืนค่ะ แต่มีคนมาช่วยมัสไว้"

"ตอแหล!"

"มัสพูดความจริงค่ะ"

"คนอย่าเธอเหรอม่านมัสลินจะถูกข่มขืน ทีกับฉันเธอไล่ปล้ำแทบทุกวัน ไม่ใช่ว่าเธอไปวิ่งไล่ปล้ำใครมากกว่ามั้ง"

เพี้ยะ!

"มัสมีหัวใจนะคะพี่ป้อง ทำไมพี่ต้องพูดจาดูถูกมัสด้วย"

"ใช่ ฉันดูเธอไม่ผิดแน่ สร้างเรื่องว่าจะถูกข่มขืน เพื่อจะให้ฉันสงสาร มุกตื้นๆ"

"อึก ... อึก"

ริมฝีปากบางรูปกระจับเม้มเข้าหากันแน่น มองชายตรงหน้า แตกสลาย เธอแตกสลายไปหมดแล้ว เธอเพียงแค่หวังว่าพี่ปกป้องคนเดิมของเธอจะกลับมา

'ฮื้อออ~ พี่ป้องช่วยมัสด้วย'

'พี่อยู่นี่มัส พี่อยู่นี่ ไม่ต้องกลัวนะพี่จะไล่พวกมันไปเอง'

เด็กชายวัยสิบขวบเอาไม้ไล่ฝูงหมาที่จะมารุมน้องสาวของเขา จนฝูงหมาวิ่งหนีไปหมด เขาโอบกอดเด็กสาววัยห้าขวบเอาไว้แล้วแบกเธอขึ้นหลังเดินกลับเข้าบ้านไป

"เลิกตอแหลแล้วเก็บของออกไปจากบ้านฉัน บ้านฉันไม่ต้อนรับผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเธอ!"

"ไม่ไป! มัสไม่ไป พี่ป้องไม่มีสิทธิ์มาไล่มัสนะคะ"

ม่านมัสลินสะบัดแขนออกจากการจับกุมของปกป้อง แต่สะบัดเท่าไหร่ก็ไม่ยอมหลุด ปกป้องจับแขนของเธอแน่นเขากวาดสายตามองร่างกายของเธอแล้วเหยียดยิ้ม

ผู้หญิงสกปรก ...

"อย่ามองมัสนะคะ คนลามก!"

"ม่านมัสลิน!"

"เฮ้อ รู้แล้วค่ะ รู้แล้วว่าชื่อม่านมัสลิน แต่มัสว่าพี่ป้องเรียกยาวไปนะคะ ไป ค่ะ ไปออกจากห้องของมัสได้แล้ว มัสจะนอน"

ม่านมัสลินดันร่างกำยำของปกป้องทั้งๆ ที่เขาจับแขนของเธอแน่น เธอดันเขาให้ออกไปเธอเปิดประตูออกแล้วใช้ตอนที่เขาเผลอสะบัดแขนอย่างแรงจนหลุดออกจากพันธนาการของปกป้อง

"บายค่ะ"

ปัง!

หญิงสาวปิดประตูใส่หน้าชายหนุ่มโดยที่เขายังยืนงงกับความรวดเร็วตรงหน้า ปกป้องมองบานประตูไม้นี่เป็นครั้งแรกที่ม่านมัสลินกล้าไล่เขาออกจากห้อง นี่เป็นครั้งแรกที่ม่านมัสลินกล้าปิดประตูใส่หน้าเขา ปกติแล้วเธอต้องพยายามรั้งให้เขาอยู่ อ่อยเขา และยั่วยวน

ก็ดี ...

ต่อไปนี้ก็ต่างคนต่างอยู่แล้วกัน ...

หญิงสาวหลังบานประตูทรุดตัวลงนั่งหลังจากที่ทำใจกล้าไล่เขาออกจากห้อง พี่ปกป้องของเธอบัดนี้กลับกลายเป็นคนที่ทำร้ายเธอเสียเอง เขาไม่ปกป้องเธออีกต่อไปแล้ว

"อึก ... อึก"

หยาดน้ำตาใสไหลล้นดวงตาเธอฟุบหน้าลงกับเข่าที่ยกขึ้นมาแล้วกอดมันเอาไว้ นอกจากลุงปราชญ์คนที่นี่ก็ไม่มีใครดีกับเธออีกเลย แม้แต่แม่บ้านคนสนิทของคุณป้าสร้อยม่วง

'มัสจะถูกข่มขืนค่ะ แต่มีคนมาช่วยมัสไว้'

'ตอแหล!'

ทำไม ทำไมเขาถึงไม่เชื่อเธอ ทำไม หากเธอไม่ได้เขาคนนั้นช่วยไว้ป่านนี้เธอก็คง ...

"อึก ... อึก ... อึก"

ม่านมัสลินปล่อยหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจออกมาแล้วเผลอหลับลงไปด้วยความเหนื่อยล้าแม้จะไม่ได้อยู่บนเตียงนอนก็ตาม

- เวลาค่ำ –

ติ๊ง~

เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของม่านมัสลินดังขึ้นทำให้หญิงสาวที่แต่งตัวอยู่หน้ากระจกหันไปมองที่เครื่องมือที่แผดเสียงร้องเมื่อครู่

Line

พนา : สวัสดีครับ

มัส : ... (Read)

พนา ... ใครกันนะ ม่านมัสลินพยายามย่นคิ้วนึกเธอกลับนึกไม่ออกว่าพนาเป็นใครเธอจึงเลือกอ่านและไม่ตอบเพราะคิดว่าคงมีใครบางคนกลั่นแกล้งเธอเสียมากกว่า

พนา : ผมพนาครับ ที่ช่วยคุณไว้

มัส : อ๋อ พี่พนาขอบคุณนะคะที่ช่วยมัสไว้

พนา : ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจ คุณโอเคดีใช่ไหมครับ

มัส : ค่ะ สบายมากไม่ต้องห่วง

พนา : ผมดีใจที่ได้ยินคำตอบแบบนี้จากคุณ

ม่านมัสลินยิ้มให้กับโทรศัพท์มือถือของตัวเองก่อนจะลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว วันนี้เธอมีนัดไปสนุกกับเพื่อนๆ เพราะตอนนี้มหาลัยของเธอปิดเทอมแล้ว และเธอก็ขออนุญาตคุณลุงปราชญ์แล้วด้วย

"จะไปไหน! ตกดึกตกค่ำก็ต้องออกจากบ้านไปยืนตามต้นขนุนหรือไง"

สองขาเรียวหยุดชะงักเธอหันไปอย่างสงบเรียบร้อยก้มหน้ามองใบหน้าของคุณป้าสร้อยม่วงที่ยืนด่าเธอฉอดๆ แน่นอนว่าคุณป้าสร้อยม่วงรู้ว่าเธอขออนุญาตสามีของตนแล้วแต่มันอดไม่ได้ที่จะบ่นเป็นผู้หญิงยิงเรือแต่เที่ยวไปนั่นไปนี่กลางค่ำกลางคืน

"คุณป้าสร้อย มัสขออนุญาตคุณลุงแล้วค่ะ"

"หึ ถือหางกันเข้าไป เสียคนเข้าสักวันแล้วจะรู้สึก"

สร้อยม่วงเดินสะบัดหน้าเข้าไปในครัวในขณะที่ปกปราชญ์เดินออกมาจากห้องฟิตเนสพอดี ทำให้เขาได้ยินในสิ่งที่เมียของเขาพูดกับหลานรักทุกคำ

"อย่าถือสาป้าเขาเลย เขาแค่แสดงออกไม่เก่งน่ะหนูมัส"

"ค่ะคุณลุง"

"ไปเถอะ ถึงแล้วไลน์มาบอกลุงด้วยนะ"

"ค่ะ คุณลุงสวัสดีค่ะ"

ม่านมัสลินเดินไปที่รถยนต์คันหรูของตัวเองตั้งแต่เธอลงมาก็ไม่เจอกับปกป้องอีกเลย แม้จิตใจจะห่อเหี่ยวอยู่บ้างที่ไม่เจอเขาแต่เธอก็ไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจมากเหมือนเมื่อก่อน

- คลับxxx –

"ไงมึงหน้าเหมือนตูดเป็นอะไร"

"เออ ดูหน้ามันดิ ทำหน้าเหมือนเมียไม่สนใจอะ"

สุดเขตต์ บุรินทร์ และดินแดนเพื่อนของปกป้องต่างมีนัดกันมาสังสรรค์เช่นเคยเหมือนทุกๆ วัน แต่วันนี้ปกป้องมีอาการแปลกปกติเวลาเขามาก็จะมานั่งทำหน้าหงุดหงิดแบบนี้แหละ แต่จะพ่วงท้ายด้วยคำบ่นว่าที่คู่หมั้นว่าน่ารำคาญนักหนา แต่วันนี้ไม่มีคำบ่นแม้แต่คำเดียว

"ก็จะอะไรละ มันคงเบื่อคู่หมั้นมันจนไม่รู้จะพูดอะไรละสิ"

"เออ ไอ้ป้องพวกกูยังไม่เคยเห็นหน้าคู่หมั้นมึงเลย"

ปกป้องหันมองเพื่อนๆ เขารู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจก่อนจะเอารูปของเด็กหญิงวัยสิบห้าปีให้เพื่อนๆ เขาดู ใช่รูปสุดท้ายของเขากับเธอก็คือเมื่อห้าปีก่อน

"น่ารักเหมือนกันนี่หว่า ทำไมมึงไม่ชอบวะ"

"ว่าแต่นี่มึงกินเด็กตัวแค่นี้เองเหรอวะ"

บุรินทร์กับดินแดนพูดขึ้นโดยที่สุดเขตต์กำลังจ้องดูผู้หญิงคนหนึ่งรูปร่างดียืนเต้นอยู่บนโต๊ะราวกับคนเมาสุดเหวี่ยง

"รูปเมื่อห้าปีที่แล้ว"

"ห้าปีที่แล้ว งั้นเท่ากับตอนนี้ก็โตเป็นสาวสะพรั่งเลยสิวะ"

"กูไม่รู้"

ดินแดนกับบุรินทร์หันไปมองตามสายตาของสุดเขตต์ก็ต้องชะงักไปกับสาวสวยที่โต๊ะไม่ไกลกำลังยืนเต้นอยู่บนโต๊ะ โดยมีกลุ่มเพื่อนๆ ของเธอยืนเชียร์อยู่ข้างล่าง บางคนก็เต้นตาม บ้างก็กระดกดื่ม

"ไอ้ป้อง ผู้หญิงคนนั้นแม่งน่าล่อฉิบหาย เอวเป็นเอว ตูดเป็นตูด"

ปกป้องไม่ได้สนใจตอนนี้สิ่งที่คาใจเขาคือกลิ่นของใครบางคนที่ไม่ใช่กลิ่นเธอแต่มันกลับติดมากับตัวเธอ ใช่ เขาไม่ได้สนใจเธอ แต่เขารังเกียจเธอ ยิ่งรู้ว่าเธอไปสนุกสุดเหวี่ยงจนไม่กลับบ้านมันยิ่งทำให้เขารู้สึก ... รังเกียจ

"นั่นคู่หมั้นมึงนี่ไอ้ป้อง"

ดินแดนพูดขึ้นทำให้ปกป้องรีบหันไปมองในทันที ใช่! ผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้นมันเป็นเธอจริงๆ ด้วย เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะมาที่นี่ และทำตัวเละเทะแบบนี้

"ไอ้ดิน บอกเพื่อ มันไม่สนใจหรอกใช่ไหม"

พรวด!

ปกป้องลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูงเขายกแก้วน้ำสีอำพันกระดกลงคอจนหมดแก้ว มือหนาคลายเนกไทออกพร้อมกับปลดเสื้อสูทของตัวเองออกเดินตรงไปที่โต๊ะเธอ

"ไหนมึงว่า มันไม่สนใจไง"

"กูจะไปรู้ได้ไง ปกติเห็นมันเอาแต่ด่าว่าเขา"

สุดเขตต์ บุรินทร์ และดินแดน เดินตามปกป้องไป ทำให้พวกเขาได้เห็นตัวจริงของว่าที่คู่หมั้นของเพื่อน เธอสวย ดูดี น่ารัก และน่า ...

"ทำบ้าอะไรของเธอหะ"

ม่านมัสลินยังคงเต้นอย่างต่อเนื่องในขณะที่เพื่อนๆ ของเธอประกอบไปด้วย มาหยา แตงไทย และพบรัก ต่างถอยกรูดยกมือไหว้ว่าที่คู่หมั้นของเพื่อนอย่างหัวหด

"ฉันว่ายัยมัสตายแน่"

"ไม่เหรอเธอก็พูดเวอร์ไปนะแตง"

"แต่ฉันว่ายัยมัสน่าจะตายจริงๆ นะ"

ปกป้องยืนเท้าสะเอวมองหญิงสาวแต่เธอก็ยังไม่รู้ตัว ผู้คนมากมายเริ่มหันมามองเธอเป็นตาเดียวทำให้ปกป้องจำต้องแตะต้องร่างกายที่เขาแสนรังเกียจนี้ด้วยการขึ้นไปอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วใช้เสื้อสูทที่ถอดออกมาปกปิดร่างบางแล้วพาเธอเดินออกมาทันที

"พี่ป้อง!"

ม่านมัสลินตาโตขึ้นเธอไม่คิดว่าจะเจอกับปกป้องที่นี่เธอถึงได้ทำตัวหลุดโลกขนาดนี้ เพราะนิสัยแท้จริงของเธอแล้วเวลาอยู่กับเพื่อนก็คือเด็กน้อยตัวเล็กๆ แสนซนคนหนึ่งเท่านั้น

"ปล่อยมัสนะ!"

"ทำตัวน่ารังเกียจ ไม่มีใครสั่ง ใครสอนรึไงหะ!"