• ACTION •
ซู่!!
เสียงฝนเทลงมาเป็นสาย ทำให้เด็กสาวที่เพิ่งกลับจากขายของที่ตลาดนัด ต้องหาที่หลบฝนก่อนจะกลับไปยังบ้านเด็กกำพร้า ที่เธออาศัยเป็นที่หลับนอนตั้งแต่จำความได้
@ป้ายรถเมย์ 19.50น.
“ตกอะไรตอนนี้เนี่ย จะถึงอยู่แล้วเชียว” เสียงเค้กเด็กสาววัยสิบแปดปี พูดบ่นกับฝนที่ตกในช่วงฤดูของมัน ซึ่งเธอก็ลืมพกร่มมาเหมือนทุกวัน จึงต้องอาศัยหลบฝนอยู่ที่ป้ายรถเมย์เป็นการชั่วคราว เพื่อรอฝนซา
โชคดีนะที่ไม่ได้รอคนเดียว...
เค้กหันไปเห็นว่ามีสองแม่ลูกยืนหลบฝนอยู่ที่ชายคาป้ายรถเมย์นี้ด้วย จึงเกิดความสบายใจขึ้น...
“หนู..”
“คะ?” เค้กหันไปเมื่อหญิงสาวคนที่นั่งอยู่ข้างๆ หันมาเรียกเธอ
“น้าฝากลูกชายแป๊ปนึงได้ไหม น้าจะวิ่งไปเอากระเป๋าที่วางไว้ฝั่งนู้นน่ะ เดี๋ยวน้ารีบกลับมา” เธอพูดด้วยสีหน้าเป็นกังวล
“อ๋อได้ค่ะ เดี๋ยวหนูดูให้” เธอตอบรับไปทันทีด้วยความมีน้ำใจ
“ขอบใจมากนะจ๊ะ” เธอขอบใจเด็กสาวก่อนหันมาพูดบอกลูกชายวัยสามขวบ “อยู่กับพี่เขานะมียู”
หนุ่มน้อยพยักหน้าตอบรับคำสั่งของแม่ ก่อนจะมองตามแม่ที่วิ่งหายเข้าสายฝนไป...
“มานั่งข้างพี่สิ เดี๋ยวแม่ก็มา” เค้กพูดบอกกับหนุ่มน้อยที่นั่งนิ่งไม่รู้ความให้ขยับเข้ามานั่งใกล้เธอ ซึ่งเด็กน้อยก็ทำตามคำสั่งนั้นอย่างไม่ดื้อดึง
เขาจับมือพี่สาวใจดีคนข้างๆ ไว้แน่น เพราะกลัวกับบรรยากาศรอบข้างที่ไม่คุ้นชิน
“กลัวฝนเหรอ? ไม่ต้องกลัวนะ แม่หนูข้ามไปเอาของฝั่งนู้นแป๊ปเดียว เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว” เธอกุมมือหนุ่มน้อยตอบกลับ เพื่อไม่ให้เขาหวาดกลัว
แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเกือบครึ่งชั่วโมง เด็กสาวที่นั่งอยู่กับหนุ่มน้อย ก็เริ่มชะเง้อคอมองหา หญิงสาวที่วิ่งหายเข้าสายฝนไป
“หนาวหรือเปล่า?”
“...” หนุ่มน้อยพยักหน้าตอบกลับเสียงหงอย มือก็ไม่ปล่อยจากมือของพี่สาวคนใจดี
“ในกระเป๋าได้พกเสื้อมาหรือเปล่า?” เค้กเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าหนุ่มน้อยสะพายกระเป๋าเป้ใบหนึ่งไว้ที่ด้านหลัง ซึ่งเมื่อหนุ่มน้อยได้ยินคำถามนั้นก็ถอดกระเป๋ายื่นให้กับเค้กดู เพราะตนก็ไม่รู้ว่าผู้เป็นแม่นั้นใส่อะไรมาให้บ้างในกระเป๋าใบเล็กนั้น
“ไม่เห็นมีเลย มีแต่ซองเอกสารอะไรก็ไม่รู้” เธอเงยหน้ามองเด็กหนุ่มที่นั่งตัวสั่น ก่อนจะตัดสินใจอุ้มหนุ่มน้อยมานั่งบนตัก และใช้กระเป๋าใบเล็กนั้นคุ้มกันเขาจากความเหน็บหนาว พร้อมกับเสียสละอ้อมกอดอุ่นให้หนุ่มน้อยได้ซุกกอด
“อุ่นขึ้นไหม?”
“...” พยักหน้าพร้อมยิ้มเล็กๆ ให้กับพี่สาวใจดี
“ชื่ออะไรเหรอ?”
“...”
“กลัวพี่เหรอ?”
“...มียูครับ ผมชื่อมียู”
“ชื่อเท่ห์จัง^^”
เวลาผ่านไปจนแล้วจนเล่าแม่ของหนุ่มน้อยก็ยังไม่กลับมา สายฝนที่ตกหนักก็เริ่มซาลงจนเริ่มเห็นความสว่างบนท้องถนน และเห็นรถที่วิ่งผ่านไปผ่านมาอย่างชัดเจนขึ้น
“ทำไมยังไม่มาอีกเนี่ย?” เด็กสาวเริ่มเป็นกังวลและไม่รู้ว่าต้องจัดการอย่างไรกับปัญหาที่เกิดขึ้น จึงได้แต่นั่งรออยู่เช่นนั้น จากเวลาสองทุ่มยาวไปจนเกือบถึงเที่ยงคืน
@สถานีตำรวจ...
เธอพามียูมาส่งไว้ที่นี่ เพราะคิดว่าตำรวจน่าจะช่วยตามหาแม่ให้กับหนุ่มน้อยได้ แต่พอเธอกำลังจะเดินจากที่ตรงนั้นมา กลับมีมือน้อยที่รั้งมือของเธอไว้
“พี่ต้องกลับบ้านแล้ว มียูอยู่กับคุณตำรวจนะ เดี๋ยวแม่ก็มารับ” เค้กนั่งลง และพูดบอกกับหนุ่มน้อยที่น้ำตาเอ่อคลอเพราะความหวาดกลัว แต่ถึงไม่อยากจะทิ้งเขาไว้ที่นี่ เธอก็ต้องทำแบบนั้นอยู่ดี
@บ้านเด็กกำพร้า 3วันต่อมา
ในช่วงสามวันที่ผ่านมา ฉันนอนไม่หลับเลย เอาแต่คิดถึงหน้าเด็กคนนั้น น้องคงหวาดกลัวมาก “จะได้เจอกับแม่หรือยังนะ ขออย่าให้โดนทิ้งเหมือนฉันเลย”
เธอพูดถึงความหลังหน้าเศร้าของตัวเอง ก่อนจะเตรียมตัวออกไปขายของที่ตลาดเหมือนกับทุกวัน
เค้กเป็นเด็กขยัน และเธอก็เลือกที่จะมุ่งมั่นกับความรวย เพื่อชีวิตที่ดีขึ้น เธอมีความคิดนั้นตั้งแต่อายุสิบห้าปี และออกไปขายของที่ตลาดนัดอย่างสม่ำเสมอ และหวังว่าวันนึงเธอจะได้ออกจากที่บ้านเด็กกำพร้านี้ และไปมีชีวิตที่ดีกว่า …ชีวิตที่เธอวาดฝันไว้
“มาได้ไง?!” เธอหันไปเห็นว่าหนุ่มน้อยที่เจอกันที่ป้ายรถเมย์เมื่อสามวันก่อนยืนมองเธออยู่ใกล้ๆ
“น้องเพิ่งมาใหม่นะ เห็นว่าพ่อแท้ๆ เสีย แล้วแม่เลี้ยงก็พาไปทิ้งไว้ที่ป้ายรถเมย์ ช่วยๆ กันดูด้วยนะเค้ก” เสียงผู้ดูแลเด็กในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ที่เด็กๆ ที่นี่ต่างเรียกว่า ‘แม่’ พูดบอกกับเค้กที่ยืนทำหน้าสงสัย
“คะ ค่ะแม่”
ปุก!
หนุ่มน้อยวิ่งเข้ามากอดเค้กด้วยความดีใจ พร้อมกับยิ้มให้เธอทั้งน้ำตา เพราะรู้สึกดีใจที่ได้เจอพี่สาวใจดีคนนั้น...
“ทิ้งลงได้ยังไงนะ?” เค้กพูดขึ้นในขณะที่ลูบหัวหนุ่มน้อยเบาๆ อย่างสงสารและเห็นใจ ที่เขาต้องมาเจอชะตากรรมที่คล้ายกันกับเธอ
@15ปีต่อมา
ภาพสาวสวยวัยสามสิบสามปีในบ้านหลังใหญ่ เธอกำลังแต่งตัวสวยเพื่อที่จะออกไปเที่ยวสังสรรค์กับเพื่อนสาว
ในเวลานี้เค้กไม่ได้เป็นเด็กกำพร้าที่วิ่งขายน้ำหอมตามตลาดนัดอีกต่อไปแล้ว เพราะปัจจุบันเธอเป็นCEOน้ำหอมแบรนด์ดัง และขายดีติดต่อกันมาถึงหกปี สร้างรายได้ให้เธอมหาสาร จนเธอกลายเป็นเศรษฐี มีเงินใช้และกินอยู่สบายอย่างที่เธอวาดฝันไว้
“หม่ามี๊จะออกไปไหนครับ?” เสียงห้าวแตกหนุ่มของมียู เด็กหนุ่มวัยสิบแปดที่เค้กรับเข้ามาอยู่ที่บ้านด้วย ในฐานะลูกบุญธรรม เมื่อแปดปีก่อน
เพราะเหตุผลที่ว่ามียูนั้นคอยตามติดเธออยู่ตลอด จนวันที่เธอย้ายออกจากบ้านเด็กกำพร้า เขาก็เริ่มแสดงความก้าวร้าวเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเธอ จนในที่สุด เธอต้องไปรับมาอยู่ในความดูแล
“จะออกไปเที่ยว เดี๋ยวมา”
“เปลี่ยนชุดก่อนครับ บอกกี่ทีแล้วว่าอย่าแต่งตัวโป๊” เขาพูดพร้อมกับมองชุดเดรสสีชมพูสุดเซ็กซี่ที่เธอใส่อย่างไม่ชอบใจ
“ฉันโตแล้วนะ!”
“หม่ามี๊อย่าแต่งตัวโป๊ได้ไหมครับ บอกแล้วไงว่าผมหวง...”
(คอมเมนท์ขึ้นเร็วไรท์มาอัปให้อีก ขอคนละหนึ่งคอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจนะครับ)
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
“นี่ ฉันยังไม่ได้เอาเรื่องที่นายแอบไปเจาะคิ้วกับปากมาเลยนะ อายุแค่สิบแปด ดูซิ๊หูนี้เจาะไปกี่รูแล้ว” เค้กพูดพร้อมกับชี้นิ้วบ่นเด็กหนุ่ม เพื่อเอาตัวลอดที่จะใส่ชุดนี้ออกจากบ้านในคืนนี้
“แต่ผมก็ไม่เคยเกเรียนเลยนะครับ แล้วอีกไม่กี่ปีก็จะเรียนจบแล้วด้วย”
“ไม่รู้ล่ะ อย่านอนดึกเข้าใจไหม” พูดเสร็จเธอก็รีบวิ่งออกจากบ้านทันที เพื่อไปใช้ชีวิตแสนสุขตามสไตล์ของเธอในวัยนี้
@Asgar Host bar 22.30น.
“อีเค้ก~ ทางนี้” เสียงเพื่อนเก้งคนสนิทของเค้กตะโกนเรียก เมื่อเห็นว่าเพื่อนซี้เดินทางมาถึงสถานที่นัดร้านประจำ
“กว่าจะมาได้นะมึง เด็กมึงโดนโต๊ะนู้นคาบไปนั่งแล้ว”
“แหม่ ไม่คิดว่ากูจะเบื่อหน้าน้องมันบ้างหรือไง ให้ไปนั่งโต๊ะอื่นนั่นแหละดีแล้ว เซ้าซี้จะตามกูกลับบ้านให้ได้เลย น่าลำคาน”
“มึงจะเก็บจิมิไว้ให้พี่เบย์เขากลับมาหลอกฟันเอาอีกหรือไง ฮะ?”
“หยุดพูดเลยไอ้กล้า!”
“อุ๊ย แรงมาก เรียกไอ้”
‘กอกล้า’ พูดจี้ปมความทรงจำที่แสนเลวร้ายของเค้ก ที่เคยโดนเบย์แฟนเก่ามาหลอกเปิดซิง ก่อนที่เค้กจะจับได้ว่าผู้ชายที่เธอเรียกว่าแฟนนั้นแต่งงานมีลูกมีครอบครัวแล้ว นั่นเลยเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอไม่กล้าจริงจังกับใครจนถึงตอนนี้ และยังปกป้องจิมิของเธอเลื่อยมา แต่ก็มีเพื่อนอย่าง ‘กอกล้า’ คอยพูดกอกหูอยู่ตลอดว่าการมีเซ็กส์นั้นมันเป็นเรื่องที่สนุกและสวยงาม
เมื่อถึงเวลาที่เธอและเพื่อนหนุ่มใจสาวคนหน้าหวานอย่าง ‘กอกล้า’ ต้องเรียกหนุ่มๆ มานั่งที่โต๊ะ เค้กกลับหลุดโฟกัสจากเด็กหนุ่มคนนึงไม่ได้ เพราะท่าทางและบุคลิก รวมถึงหน้าตาของเขาคล้ายกับมียู หนุ่มน้อยที่รอเธอกลับบ้านในอยู่เวลานี้
“โจเซนค่ะ ห้าสิบดื่ม” เค้กพูดชื่อตามป้ายบนหน้าอกของเด็กหนุ่มคนนั้นกับพิธีกรทันที เมื่อเธอล็อคเป้าหมายได้เรียบร้อย
“ตาดีนักนะมึง กูกำลังจะเลือกเลย”
“เสียใจด้วยค่ะ คนนี้กูจองแล้ว ทั้งคืน...” เค้กพูดคำว่าทั้งคืนพร้อมกับยิ้มร้ายๆ ใส่กอกล้า
“น้องโจเซน โต๊ะสอง ห้าสิบดื่มครับ” พิธีกรพูดออกไมค์ ก่อนที่หนุ่มหล่อคนที่เค้กเลือกจะยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณ และเดินมานั่งลงที่โซฟาข้างๆ เธอ
“สวัดดีครับ^^”
“หน้าตาเหมือนลูกมึงเลย” กอกล้าพูดทักขึ้น ซึ่งความเห็นของเขาก็ตรงกันกับที่เธอคิดไว้
“ลูกอะไรล่ะ กูยังไม่มีลูกค่ะ เดี๋ยวน้องเขาเข้าใจผิดหมด” เค้กรีบพูดแก้ตัวทันที เพราะกลัวว่าคนจะเข้าใจผิดคิดว่าเธอมีลูกแล้วจริงๆ
“พี่หมายถึงลูกบุญธรรมน่ะ อีเค้กมันใจบุญ ขอดื่มมันเยอะๆ เลยนะ” กอกล้าหันไปพูดบอกกับโจเซน หนุ่มหล่อที่เค้กเลือกนั่ง เพื่อไม่ให้เข้าใจเพื่อนของตนผิด
“สวยแล้วยังใจบุญอีก พี่ชื่ออะไรครับ”
“เพิ่งมาทำงานที่นี่เหรอ ถึงไม่รู้จักพี่” เค้กถามขึ้นเพราะเธอนั้นเป็นลูกค้าประจำ และเที่ยวที่นี่มานานหลายปี ซึ่งคนในร้านส่วนมากต่างก็รู้จักเธอ แต่สำหรับเธอนั้นจำใครไม่ค่อยได้ ขนาดเอารถมายังลืมขับกลับบ้านเลย
ทั้งเค้กและกอกล้า ต่างก็สนุกกับเด็กหนุ่มที่เลือกมานั่งบริการ และนี่ก็เรียกว่าเป็นกิจกรรมของคนรวยๆ อย่างพวกเธอ ที่ใช้เวลาว่างหลังจากเหนื่อยกับการทำงานหาเงิน ไปกับการซื้อความสุขเล็กๆ น้อยๆ
เวลาตี2
“อีเค้ก น้องเขาขอกลับบ้านกับกู อ๊าย” กอกล้ากรีดร้องด้วยความชอบใจ ที่หนุ่มหล่อที่ตนเลือกนั่ง ขอตามกลับไปบริการตนถึงที่บ้านในคืนนี้
“เออ อย่าลืมให้น้องเขาใส่ถุงยางด้วยล่ะ ระวังจะท้องไม่มีพ่อ” เสียงเมากรึ่มๆ ของสาวสวยพูดแซวเพื่อนของเธออย่างติดตลก
“แล้วพี่เค้กกลับบ้านยังไงครับ ให้ผมนั่งแท็กซี่ไปส่งไหม?” โจเซนหนุ่มหล่อถามอย่างเอาใจลูกค้าสาวคนสวย
“แค่ไปส่งเองเหรอ โจเซนไม่สนใจตามกลับไปดูแลพี่ที่บ้าน เหมือนเพื่อนบ้างเหรอ?” เค้กแกล้งถามหนุ่มหล่อด้วยท่าทางหมาหยอกไก่
“ผมแล้วแต่พี่เค้กครับ...” นิ้วยาวของหนุ่มหล่อเกี่ยวช่อผมที่บดบังใบหน้าสวยสง่าของเค้กไปทัดไว้ที่ใบหู ในขณะที่พูดตอบกลับคำถามของเธอ เขาก็จ้องตาเธออย่างให้ความสนใจกับสาวสวยตรงหน้า ซึ่งเค้กเองก็ไม่ได้ละสายตาไปจากหนุ่มหล่อเช่นกัน
จังหวะตกหลุมรักเป็นอย่างนี้ เสี้ยววินาที~
“เพลงนี่ชั่งรู้เวลาจริงๆ เลย” เค้กพูดขึ้นก่อนจะกระตุกยิ้มชอบใจกับสถานะการ์ณที่เกิดขึ้น
“งั้นคือนี้ ช่วยพาพี่กลับบ้านหน่อยนะ...” เมื่อพูดจบเค้กก็เอนตัวซบลงที่อกของหนุ่มหล่อเพราะพิษเหล้าที่เธอดื่มเข้าไปนั้นเริ่มออกฤทธิ์
ฉันรู้สึกถูกใจเด็กคนนี้จริงๆ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่รู้สึกอยากทำตัวเป็นสาวใจแตกดูบ้าง...
@บ้านเค้ก เวลาตี3...
โจเซนหนุ่มหล่อจากบาร์โฮส เปิดจีพีเอสในรถหรูของเค้กที่ปักหมุดที่บ้านไว้ เพื่อขับมาส่งเธอถึงที่บ้าน และหวังว่าจะดูแลปรนนิบัติเธอในคืนนี้
“พี่เค้กครับ ถึงบ้านแล้วครับ” เสียงโจเซนที่ยืนอยู่ข้างรถฝั่งคนนั่ง เรียกให้เค้กเจ้าของบ้านตื่นจากความมึนเมา
“ประคองพี่หน่อยสิ เดินไม่ไหวแล้ว” สาวสวยพูดไม่เป็นภาษา และหมดสภาพ แต่หนุ่มหล่อก็ยังมองว่าเธอนั้นดูดีและสวยมากๆ ในเวลานี้
“กลับบ้านไป ผมจัดการเอง” เสียงทุ้มเข้มของบางคนดังขึ้นที่ด้านหลังของโจเซน ซึ่งเขาคนนั้นก็เป็นคนอุ้มเค้กออกจากรถมาและพาเธอเข้าบ้าน
ส่วนโจเซนก็ต้องกลับบ้านไปด้วยความผิดหวัง เพราะสายตาคู่นั้นของเด็กหนุ่มดูไม่เป็นมิตรกับเขาเลย
(คอมเมนท์ขึ้นเร็วไรท์มาอัปให้อีก ขอคนละหนึ่งคอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจนะครับ)
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
ตลอดทางที่มียูอุ้มเค้กเดินขึ้นมาส่งบนห้องนอนนั้น เค้กก็ใช้ปลายจมูกโด่งสวยเล่นซนกับซอกคอของคนที่อุ้มเธออยู่ตลอด ฟอด~
“หอมจัง กลิ่นเด็กๆ มันหอมแบบนี้นี่เอง” เธอพูดออกมาเพราะคิดว่าเจ้าของซอกคอนั้นคือเด็กหนุ่มที่เธอจ่ายเงินพากลับบ้านมา แต่หารู้ไม่ว่าชายคนนี้คือหนุ่มน้อยที่นั่งรอเธอกลับบ้านอยู่ทั้งคืน
สีหน้านิ่ง คิ้วเข้มที่กำลังขมวดปมเข้าหากันของมียู บ่งบอกให้รู้ว่าเขากำลังโกรธเค้กอย่างมาก เพราะไม่ว่าเธอจะออกไปเที่ยวกี่ครั้ง ก็ไม่เคยมีผู้ชายแปลกหน้าพาเธอกลับมาส่งที่บ้านแบบครั้งนี้เลย
แม้ว่าเด็กหนุ่มกำลังหงุดหงิดกับหม่ามี๊ของตน แต่เขาก็วางเธอลงบนเตียงนุ่มอย่างถนอม เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่อยู่ มันขัดใจเขาที่สุด เรือนร่างสวยๆ ของเธอเป็นของสุดหวงสำหรับเขา
“ทำไมชอบแต่งตัวโป๊อยู่เรื่อยเลย แถมครั้งนี้ยังให้ผู้ชายพามาส่งที่บ้านอีก”
เขาพูดบ่นเธอที่กำลังนอนเคลิ้มฤทธิ์แอลกอฮอล์อยู่บนเตียง โดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำให้คนที่นั่งรอเธอจนดึกดื่นนั้นเป็นห่วงและโมโหขึ้นในเวลาเดียวกัน
ฟุบ!
“นอนลงมาสิค่ะเด็กดี” เค้กดึงหนุ่มน้อยลงนอนบนเตียงของเธอ แต่เขากลับเซลงไปคร่อมร่างของเธอ ปลายจมูกโด่งหวิดปลายจมูกเล็กของสาวสวยขี้เมา
คำพูดนั้นของเธอก็ยิ่งทำให้มียูนั้นหงุดหงิด เพราะเขารู้ว่าคนที่เค้กต้องการจะพูดบอกไม่ใช่ตน แต่เป็นหนุ่มหล่อที่มาส่งเธอที่บ้าน
“ทำไมถึงดื้อแบบนี้ครับ ให้ออกไปเที่ยวแล้วเป็นแบบนี้ตลอดเลย กลับมาบ้านแล้วยังพูดถึงกันอยู่อีก ต่อไปถ้าเป็นแบบนี้ไม่ต้องออกไปเที่ยวไหนแล้วรู้ไหมครับ ผมจะจับ...”
อุบ!
ใบหน้าของเด็กหนุ่มถูกสาวสวยดึงลงไปจูบ เพื่อหยุดเสียงบ่นน่าลำคานนั้น ซึ่งเธอก็ยังไม่รู้ว่าคนที่นอนอยู่กับเธอบนเตียงเวลานี้คือมียู ลูกชายบุญธรรมของเธอ
จ๊วบๆ~
เธอบดจูบเขาด้วยความต้องการบางอย่าง ก่อนจะถอนจูบออกอย่างระวัง และพูดบอกกับหนุ่มน้อยที่หยุดนิ่งไปเพราะสติแตกกับสิ่งที่เค้กทำกับตนเมื่อครู่
“อย่าบ่นได้ไหม นายบ่นเก่งเหมือนเด็กนั่นเลย” ตาพร่าเบลอของสาวขี้เมานั้นแยกไม่ออกว่าชายหนุ่มคนนี้เพียงแค่หน้าคล้ายหรือว่าเป็น ‘เด็กนั่น’ คนที่เธอพูดถึงอยู่จริงๆ
แต่วินาทีนั้น เธอกลับทำให้เด็กหนุ่มที่หลงปลื้มเธอใจสั่นระรัว สาวสวยที่เขามองว่าเธอเป็นฮีโร่คนเก่ง ทำใจของเขาเต้นแรงอีกครั้ง
“ฉันไม่ได้จ้างให้นายมาบ่นฉันนะ ลืมหน้าที่ตัวเองไปแล้วเหรอว่าต้องทำอะไร?”
“งั้นจ้างมาทำอะไรล่ะครับ?” ผมอยากรู้เหตุผลของเธอเหมือนกัน ว่าทำไมเธอถึงพาผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นกลับมาที่บ้านของเรา
ผมหวังว่ามันจะไม่ใช่อย่างที่ผมคิดนะ...
“ก็จ้างมาให้เอาฉันไง เอาฉันสิ...” เค้กพูดทบทวนข้อตกลงนั้นที่เธอพูดคุยกับเด็กบาร์โฮสไว้ ซึ่งเมื่อมียูได้ยินแบบนั้นก็ทั้งโกรธและเจ็บปวดใจ เพราะไม่คิดว่าเธอจะกล้าทำอะไรแบบนี้
“รู้ตัวไหมครับว่าพูดเรื่องอะไรอยู่?” เด็กหนุ่มถามกลับเค้กน้ำเสียงดุ
“ดุจัง อยากรู้เหมือนกัน ว่าตอนเอาจะดุแบบนี้ไหม?” เค้กยื่นหน้าเข้าไปใกล้และพูดยั่วเด็กหนุ่มที่คร่อมเธออยู่ด้านบนอย่างชอบใจที่ได้เห็นท่าทางดุดันของเขา
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ครับ ทำไมถึงไม่ระวังตัวเลย …คุณทำผมคิดเกินเลยกับคุณอีกแล้วนะ” ผมพยายามที่จะเตือนเธอไม่ให้ใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น เพราะมันทำให้ผมหลุดโฟกัสไปจากเธอไม่ได้เลย แต่เธอก็ยังทำแบบนั้นอยู่บ่อยๆ
และกลายเป็นว่าผมต้องคอยระวังตัวให้เธอแทน กลายเป็นผมที่ต้องระวังความรู้สึกของตัวเองแทน และมันก็รู้สึกแย่ตรงที่ เธอกับผมอยู่ในสถานนะแม่ลูกนี่แหละ... การที่ผมเรียกเธอว่าหม่ามี๊ แล้วบอกกับคนอื่นว่าเธอคือแม่ มันเป็นเพราะผมไม่ต้องการให้ใครเข้าใกล้เธอ แต่ไม่ใช่ว่าผมจะคิดแบบนั้น
ใช่ครับ ผมคิดเรื่องชั่วๆ เป็นเด็กแก่แดดอย่างที่หม่ามี๊เคยว่า...
“ถ้านายยังไม่เริ่ม ฉันจะเริ่มเองแล้วนะ” สิ้นเสียงประโยคที่เธอพูด เค้กก็ผลักเด็กหนุ่มลงนอน ก่อนจะพลิกขึ้นมาคร่อมอยู่บนร่างของเขา จนทำมียูหน้าเหวอและใจเต้นแรงเพราะการกระทำของเธอ
“อย่านะครับ ผมเตือนแล้วนะ” มียูพูดเสียงสั่นก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เพราะแม้เขาจะคิดเกินเลยกับเธอ แต่ก็ยังไม่เคยคิดว่าจะทำเช่นนั้นจริงๆ
“ดุพี่อีกแล้ว” เค้กพูดเสียงอ่อย พรางเด้าความสาวเข้าหาช่วงกลางตัวของเด็กหนุ่ม จนทำคนใต้ร่างนั้นเริ่มสติแตก
ความเด็กของอายุเขา ไม่ได้การันตีว่าเขานั้นเป็นเด็กจริงๆ อย่างที่เธอคิด...
เพราะสิ่งที่โตกว่าอายุคือความคิด ทัศณคติ และบางสิ่งในร่างกายของเขาที่เค้กยังไม่เคยได้เห็นหรือสัมผัสมัน
เจ้าของใบหน้าสวย โน้มหน้าลงไปใช้ริมฝีปากพรมจูบซอกคอของหนุ่มน้อยที่นอนนิ่งราวกับคนจิตหลุด
“หยุดนะครับ”
“ของนายแข็งแล้วหนิ ฉันรู้สึก”
แกนใหญ่ขนาดห้าสิบแปดของเด็กหนุ่มที่ยังไม่เคยผ่านการใช้งาน แข็งตัวเป็นลำเข้าพอดีกับร่องความสาวของเค้กที่มีเพียงแค่ผ้าบางตัวจิ๋วที่เธอสวมใส่อยู่กั้นกลาง
(ขอคอมเมนท์เยอะๆเลยครับ เดี๋ยวมาลงให้อีกตอน^^)
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
