ละอองความชื้นจากบรรยากาศรุ่งสางทำให้คนที่นอนไม่หลับตลอดทั้งคืนตัดสินใจออกมาเดินเล่นที่ระเบียงริมน้ำ เพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์และซึมซับเอาพลังงานดีรอบกายเข้าสู่ตนเองให้มากที่สุด สิ่งที่รับรู้เมื่อช่วงหัวค่ำของคืนวาน ส่งผลให้ไม่อาจฝืนข่มตาหลับได้สักนาทีเดียว ในหัวมีแต่คำถามว่าควรทำอย่างไรจึงจะรู้ว่าสิ่งที่สงสัยนั้นเป็นจริงหรือเปล่า หรือทั้งหมดเป็นเพียงความโหยหาที่คิดไปเอง

ดวงตากลมโตมีแววอิดโรยทอดมองไปจนสุดสายตา ณ ที่แห่งนั้น แผ่นดินที่สะพานมิตรภาพเชื่อมไปถึง ‘นครหลวงเวียงจันทน์’ เธออยากข้ามไปเหลือเกิน

เพียงคิด... แพขนตางอนหนาก็ต้องกะพริบถี่เพื่อขับไล่หยาดน้ำที่เริ่มจะเอ่อซึมออกมาอีก ยามนึกถึงเหตุการณ์ที่กระตุ้นหัวใจให้เธออยากไปตามหาความจริง เพื่อไขสิ่งติดค้างในใจให้หมดไป

เมื่อคืนเพราะความรีบจะไปบอกให้แม่รู้ว่ามีลูกค้ามาติดต่อขอเข้าพักเกสเฮ้าท์ทั้งที่ค่ำแล้ว เผื่อแม่จะสั่งให้เปิดครัวทำอาหารว่างอย่างง่ายๆ ให้ลูกค้า แต่เสียงร้องไห้ที่ดังเล็ดลอดออกมาจากในห้องของแม่ กลับทำเธอชะงัก ไม่กล้าที่จะเข้าไปหรือแม้แต่ส่งเสียงเรียก ทว่าหัวใจกลับผลักดันให้เธอลอบมองผ่านบานประตูที่แย้มไว้เพียงนิด

ภาพที่เห็นนั้นคือ ‘แม่’ นั่งอยู่กับพื้นห้อง ร่างแบบบางสั่นสะอื้นจนหอบตัวโยน ในมือของแม่ถือกระดาษแผ่นบางมีข้อความเป็นลายมือจากหมึกสีน้ำเงินจนแทบเต็มหน้ากระดาษ และจากซองสีขาวที่วางอยู่บนตักของแม่ เธอก็คาดเดาได้ว่านั่นเป็นจดหมายจากใครบางคน แต่ใครกันเล่าจะทำให้แม่ร้องไห้ดุจหัวใจถูกบีบคั้นรุนแรงขนาดนั้น

คนในครอบครัวที่เหลือก็มีเพียงเธอกับแม่ ไม่มีใครคนอื่นอีก เพราะแม่ถูกส่งไปเรียนที่กรุงเทพฯ ตั้งแต่ยังเด็ก เมื่อกลับมาหนองคายก็ไม่เคยคุ้นกับญาติพี่น้องทางนี้สักเท่าไร หลังจากที่ตากับยายเสียไป ครอบครัวของแม่จึงมีแค่เธอกับคนงานในร้านที่แม่ดูแลเสมือนเป็นญาติเท่านั้น แล้วใครกันล่ะ... ที่สำคัญจนทำให้แม่ทุกข์ท่วมใจมากมายอย่างนั้น

แต่แล้วคำพูดพึมพำปนสะอื้นของแม่กลับทำให้เธอต้องแนบตัวนิ่งกับผนังห้อง

‘ดาวเป็นลูกของเดือน เป็นลูกของเดือนเพียงคนเดียวเท่านั้น พี่ไม่มีสิทธิ์ ยังไงเดือนก็จะไม่ยอมให้พี่มาพรากลูกไปจากเดือน เดือนไม่มีทางยอม...’

น้ำเสียงร้าวรานของแม่ ส่งผลให้หัวใจของเธอสั่น เพราะ ‘พี่’ ที่แม่หมายถึง... เป็นใคร หรือจะเป็นคนที่เธออยากเจอมากที่สุด

แม้ลางสังหรณ์จะบอกแบบนั้นแต่เธอก็อยากถามแม่ให้รู้เรื่อง อยากได้ยินคำตอบจากปากของแม่ แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้เธอเปลี่ยนใจ ภาพแม่กอดจดหมายแนบอกอย่างอ่อนโยนทั้งที่ยังสั่นสะท้านตามแรงสะอื้น นั่นแม่กำลังโหยหาเจ้าของจดหมายใช่หรือไม่

ความสงสัยมากมายตีรวนจนทำให้ไม่กล้าจะเผชิญหน้ากับแม่ สุดท้ายเธอก็ต้องเลี่ยงลงมาและให้พนักงานโทรศัพท์ขึ้นไปบอกแม่แทน แต่เรื่องที่เกิดขึ้นกลับส่งผลให้เธอนอนไม่หลับและออกมายืนริมน้ำทั้งที่ฟ้ายังไม่สาง

แผ่นดินฝั่งตรงกันข้ามเริ่มมองเห็นได้อย่างรางเลือน ทว่าดวงตาฉ่ำชื้นของ ‘ดวงดารา’ ก็ยังคงทอดมอง ‘แม่น้ำโขง’ ที่กว้างและยาวจนสุดสายตา ‘แม่โขง’ แม่น้ำซึ่งทำหน้าที่กั้นกลางระหว่างสองเขตแดน และอาจกั้นเธอกับคนทางนั้นด้วยใช่ไหม นั่นคือสิ่งที่ครุ่นคิดมาตลอดทั้งคืน

‘พี่’ ที่แม่พูดถึง เขาคือเจ้าของจดหมายฉบับนั้นหรือเปล่า ทำไมเขาจะมาพรากเธอไปจากแม่

แม่พูดว่า ‘ไม่มีสิทธิ์’ นั่นคืออะไร หรือเขาจะเป็นคนที่แม่บอกว่า ‘ตาย’ ไปก่อนที่เธอจะเกิด แต่แม่กลับไม่มีสิ่งใดให้เธอระลึกถึง ไม่มีภาพถ่าย ไม่มีเรื่องราวบอกเล่า แม้แต่ในใบเกิดของเธอก็ยังไม่ระบุชื่อ ‘เขา’ ด้วยซ้ำ

ทุกครั้งที่เธอเพียรถาม สีหน้าของแม่จะเศร้า และคำตอบที่ไม่เคยตรงกับคำถามก็คือ ‘แม่ดูแลดาวได้’

เมื่อเธอโตจนรู้ความ เธอก็เรียนรู้ว่าไม่ควรถามเรื่องนี้กับแม่อีก ทั้งที่ความสงสัยไม่เคยหมดไป เพราะหน้าตาของเธอฟ้องเรื่องราวของเขาคนนั้นออกมาได้ชัด

ครอบครัวของแม่เป็นคนไทยเชื้อสายจีน แม่จึงเป็นสาวหมวยผิวขาวเหลือง ตาคม ผมดำยาว ปากนิดจมูกหน่อย แต่เธอกลับมีผิวขาวอมชมพู ตาสีน้ำตาล ผมสีน้ำตาลอ่อน เครื่องหน้าชัด มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นลูกครึ่งยุโรป ก่อนที่เธอจะรู้จากญาติที่ซุบซิบกันว่าเขาคนนั้นเป็นคนลาวเชื้อสายฝรั่งเศส แม่อุ้มท้องกลับมาเพราะถูกคนทางนั้นทิ้งขว้าง แต่เมื่อเธออยากรู้มากกว่านั้น ก็ไม่มีใครยอมบอกเล่า แม้แต่ยายก็หลีกเลี่ยงและให้คำตอบเช่นเดียวกับแม่ นั่นคือ ‘ยายดูแลดาวได้’

แม้จะเป็นสิ่งเดียวที่เธอได้รู้เกี่ยวกับเขาคนนั้น แต่เธอก็รู้สึกดี เพราะอย่างน้อยเธอก็ได้รู้ว่าเขามีตัวตน ในร่างกายนี้มีสายเลือดของสองฝั่งโขงหลอมรวมอยู่ เธอไม่ได้เป็น ‘ลูกไม่มีพ่อ’ อย่างที่เคยถูกเพื่อนๆ ล้อเลียน

แสงสว่างรำไรที่ทอดผ่านน่านฟ้ามาสู่ผืนดินทำให้เห็นฝั่งตรงกันข้ามได้ชัดมากขึ้น แม้จะไม่เห็นหน้าค่าตาของคนทางฝั่งนั้น แต่ก็เห็นบ้านเรือน สิ่งก่อสร้าง และถนนเรียบริมโขงที่มีรถยนต์แล่นอยู่ แค่นั้นก็พอมองรู้ว่าต่างก็มีวิถีชีวิตไม่ต่างจากคนทางฝั่งนี้สักเท่าไร

ดวงดารายังปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปในอดีต เธอไม่มีความทรงจำร่วมกับ ‘เขา’ คนนั้นเลยสักนิด มีเพียงความทรงจำว่า ‘ไม่เคย’ มีเขา แต่หากเลือกได้และทุกสิ่งเป็นไปตามที่เธอคิด ถ้าเขาเป็นเจ้าของจดหมายฉบับนั้นจริง เธอก็ขอให้นับแต่นี้ไปมีเขาคนนั้นเข้ามาในชีวิต และคงจะดีที่สุด หากความทรงจำครั้งใหม่จะมีพร้อมหน้า ‘พ่อ แม่ ลูก’

แต่หากไม่เป็นดังคิด เธอก็ยังอยากไปหา อยากไปเห็น แค่อยากรู้ว่า ‘เขา’ อยู่ดีมีสุขหรือเปล่า ทำไมไม่มาดูดำดูดีเธอกับแม่บ้าง หรือเขาไม่เคยคิดว่ามีเธอเป็นลูกอยู่ทางนี้อีกคน

“ดาว”

น้ำเสียงอ่อนโยนที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ดวงดาราสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ หันมาส่งรอยยิ้มสดชื่นให้กับคนที่รักเธอมากที่สุดในชีวิต

“คะแม่” ดวงดาราขานรับ พลางเดินเข้าไปกอดกระชับต้นแขนอุ่นๆ ของแม่ มองเสี้ยวหน้าสวยของแม่อย่างชื่นชม

แม่ในวัย 42 ปี แต่ยังดูสวยอยู่มาก ดูราวกับเป็นพี่สาวของเธอมากกว่าจะเป็นแม่ด้วยซ้ำ แม้จะมีชายหลากวัยขยันแวะเวียนกันมาขายขนมจีบ แต่แม่ก็ไม่เคยหวั่นไหว แม่ครองตัวเป็นโสดและเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวมาจนถึงวันนี้

ทุกครั้งที่เธอมองดวงตาเศร้าของแม่ เธอเคยคิดว่าแม่อาจพานพบความเจ็บช้ำจากเขาคนนั้นมามากมาย แม่จึงปิดกั้นตัวเองทั้งที่เธอไม่เคยขัดขวางหากแม่จะมีครอบครัวใหม่ แต่ภาพที่เห็นเมื่อคืนทำให้เธอได้คำตอบใหม่ นั่นคือ ถ้าเจ้าของจดหมายเป็นคนเดียวกับที่เธอคิด แม่อาจไม่ได้เจ็บช้ำเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะแม่ยัง ‘รัก’ เขาคนนั้นอย่างมากมายที่สุด

“แม่มีอะไรกับดาวเหรอคะ” ถามอย่างประจบ พลางซบศีรษะกับไหล่แบบบางของแม่

“ทำไมตื่นแต่เช้าล่ะลูก”

น้ำเสียงปรานีของ ‘เดือน’ เอ่ยถามลูก ก่อนจะขืนร่างงดงามออกห่าง เพื่อมองสำรวจว่าลูกสาวของเธอมีอะไรผิดปกติไปหรือเปล่า เพราะดวงดาราไม่เคยตื่นเช้าและออกมายืนเหม่อมองริมโขงแบบนี้

“เอ่อ... คือดาว”

อาการอึกอักกับขอบตาโรยของลูกคือคำตอบ

“ดาว! นี่อย่าบอกแม่นะ ว่ายังไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืนน่ะ ดาวเป็นอะไรหรือเปล่าลูก หนูไม่สบายตรงไหนบอกแม่สิ โธ่! แล้วมายืน ตากลมทำไมล่ะลูก ทำไมไม่นอนพัก ลูกทำไมเป็นอย่างนี้นะ” เดือนจับเนื้อจับตัวลูกสาว ถามปากคอสั่นด้วยความตกใจ ทั้งยังตำหนิที่ลูกออกมายืนตากลม แทนที่จะพักผ่อน

“แม่คะ ใจเย็นๆ ค่ะ ดาวไม่ได้เป็นอะไร”

“ไม่เป็นอะไรได้ยังไง เนี่ยตัวเย็นเจี๊ยบเลย ทำไมล่ะลูก หนูเป็นอะไรทำไมไม่บอกแม่”

“แม่คะ ดาวไม่เป็นอะไรจริงๆ ค่ะแม่”

ดวงดารากระชับฝ่ามือของแม่ที่แทบจะจับไปทั่วตัวเธอ เพียงคิดว่าเธอไม่สบาย น้ำเสียงและสีหน้าของแม่ก็แทบจะแบกความเจ็บปวดเอาไว้เสียทั้งหมด

“แล้วมีเรื่องกลุ้มใจอะไรถึงนอนไม่หลับ มีอะไรบอกแม่สิลูก เราก็มีกันอยู่แค่สองคนแม่ลูกเท่านั้นนะ ดาวปรึกษาแม่ได้ทุกเรื่องนะลูก แม่พร้อมจะให้คำปรึกษากับดาวอย่างดีที่สุด แต่ถ้าเรื่องไหนแม่ไม่รู้ แม่ก็จะไปหาถามจากคนที่รู้ให้ ไหนบอกแม่สิลูกว่าหนูเป็นอะไร แม่เป็นห่วงนะลูก”

น้ำเสียงร้อนรนปนสั่นไหวจะร้องไห้ เร่งเร้าให้เธอบอกเล่าเรื่องราวที่เป็นกังวล นั่นยิ่งทำให้ดวงดาราสะท้อนใจมากขึ้นไปอีก เธอเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของแม่ ถ้าเธอไม่อธิบายให้คลายใจ แม่คงกังวลไปตลอดทั้งวันแน่

“แม่คะ ใจเย็นๆ ค่ะ ดาวไม่ได้เป็นอะไรเลย แม่ดูสิคะ ดาวไม่ได้ปวดหัว ไม่ได้ตัวร้อน ดาวก็แค่ดื่มกาแฟเย็นมากไปหน่อยเท่านั้นเองค่ะ เลยตาค้างนอนไม่หลับทั้งคืน นี่พอเห็นว่าใกล้เช้า ดาวก็เลยขี้เกียจนอนต่อน่ะค่ะ ออกมาเดินเล่นสูดอากาศบริสุทธิ์ดีกว่า”

ดวงดาราพยายามอธิบายพร้อมจับมือของแม่มาสัมผัสเนื้อตัวของเธอ

“โธ่! ลูก ทีหน้าทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ แม่เป็นห่วง หนูไม่รู้เหรอว่าแม่ห่วงหนูที่สุด”

“ค่ะแม่ ทีหน้าไม่ทำแล้วค่ะ แต่ทีหลังทำไปแล้วนะ”

“ทะเล้นจริงเชียวลูก”

ท่อนแขนเรียวเสลาสวมกอดผู้เป็นแม่อย่างออดอ้อนก่อนจะซบใบหน้าลงกับอกอุ่นที่เธอรู้ว่าอุ่นมากมายเหลือเกิน และตอนนี้เธออยากให้อ้อมกอดนี้ถ่ายทอดความรักของเธอไปสู่แม่ อยากให้แม่รู้ว่าเธอเองก็รักแม่มากที่สุด ยังจำครั้งแรกที่เธอต้องแยกห้องนอนกับแม่ นั่นเป็นช่วงที่เธอไปอยู่หอตอนเรียนมหาวิทยาลัยปี 1 หลังจากนั้นไม่นานแม่ก็แยกห้องส่วนตัวให้กับเธอ

‘ต้องแยกกันนอนแล้วนะลูก แต่ก็ดีเหมือนกัน แม่จะได้ชิน ไม่งั้นถ้าลูกแต่งงานไป มีหวังแม่คงได้เข้าไปนอนในห้องหอด้วยแน่’

คำพูดติดตลกของแม่สวนทางกับดวงตาเศร้า เธอรู้ว่าแม่ต้องตัดใจมากมายแค่ไหนที่จะไม่ได้กอดเธอนอน ทั้งที่ความจริงแยกกันนอนแค่ตอนอยู่หอ กลับมาบ้านเธอก็นอนกับแม่เหมือนเดิมได้ แต่เธอก็ไม่ปฏิเสธ ยอมแยกห้องนอนกับแม่โดยดี เพราะอยากให้แม่ชินอย่างที่แม่บอกจริงๆ อยากให้แม่อยู่ได้หากว่าวันหนึ่งจะไม่มีเธออยู่ด้วย ไม่ใช่เพราะเธอจะมีครอบครัว แต่เป็นเพราะเธอมีจุดหมายในใจ มีแรงผลักดันที่อยากไปค้นหาความจริง เธอจึงต้องทำทุกทางให้แม่เข้มแข็ง ไม่อยากให้แม่ผูกติดอยู่กับเธอแบบนี้ แม่ต้องอยู่ได้หากต้องแยกจากกันชั่วเวลาหนึ่ง

“แล้ววันนี้ลูกค้าจะมากี่โมงคะแม่ เผื่อดาวจะแว่บไปงีบสักแป๊บนึงน่ะค่ะ เดี๋ยวพอลูกค้ามา ดาวจะออกมาช่วย”

“ดาวนอนไปเถอะลูก ตื่นเมื่อไหร่ก็ค่อยมาช่วยล่ะกัน วันนี้เป็นครอบครัวพ่อแม่ลูกน่ะ สี่คนเอง แม่กับพวกพี่ๆ เขาดูแลกันเองได้ ดาวพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวจะเสียชื่อเจ้าของเกสเฮ้าท์หมด”

“ทำไมเหรอคะแม่ แม่กลัวดาวไม่สวยเหรอ แค่นี้ดาวก็สวยจะแย่แล้ว” ดวงดาราอมยิ้มทำสีหน้าภูมิใจในความสวยของตัวเอง

“ก็คงอย่างงั้นแหละ ยิ่งถ้าใครมาเห็นสภาพตอนนี้ สงสัยได้วิ่งกันป่าราบ” เดือนปรายตามองลูกสาวพร้อมทำท่าทางขนลุกขนพองราวกับเห็นตัวประหลาด

“แม่อ่ะ ดาวน่ะสวยยี่สิบสี่นะคะ”

“จ้า... แม่เชื่อ อย่างนั้นเราปิดเกสเฮ้าท์แล้วเปลี่ยนเป็นเปิดเซเว่นแทนดีมั้ย จะได้ไม่เสียชื่อดาวสวยยี่สิบสี่”

“แม่อ่ะ ทันลูกทุกครั้งเลยนะ”

ดวงดาราตัดพ้อทำท่ากระฟัดกระเฟียดที่แม่รู้ทันเธอไปซะทุกอย่าง แม้แต่เธออยากสวยไม่มีวันพักผ่อนเหมือนร้านสะดวกซื้อที่เปิดบริการ 24 ชั่วโมง แม่ก็ยังรับมุกเธอได้

“ก็ลองไม่ทันสิ ทะโมนอย่างเรา แม่จะไปตามจากที่ไหนได้ล่ะ แม่น่ะไม่ไหวจะเคลียร์กับเราแล้วนะ”

“แหม... ใช้คำวัยสะรุ่นซะด้วย ทันสมัยจริ๊งคุณนายเดือน”

ดวงดาราพูดเย้าพร้อมสัมผัสปลายจมูกโด่งที่แก้มนวล ก่อนจะซบหน้าลงที่บ่าแบบบางพร้อมพูดคำหวานซึ้งๆ เรียกวาวน้ำตา

“แม่คะ... ดาวรักแม่นะคะ รักแม่ที่สุด”

“จ้า... แม่ก็รักดาวที่สุดในชีวิตของแม่ แต่แม่ว่าตอนนี้ดาวไปอาบน้ำก่อนดีมั้ย เหม็นขี้ฟันมากเลย”

น้ำเสียงอ่อนโยนของแม่ที่ตอบกลับคำรักของเธอ พร้อมทาบฝ่ามืออบอุ่นลงบนมือที่กอดรัดเอวของแม่เอาไว้ สร้างความอบอุ่นทว่าหนาวสะท้านไปถึงหัวใจ เมื่อสำนึกนั้นรับรู้อยู่เต็มอกว่าแม่รักเธอมากเหลือเกิน แต่สิ่งที่เธอคิดจะทำนั้น จะทำร้ายแม่หรือจะสร้างความสุขกันเล่า ดวงดาราครุ่นคิดจนรับรู้ได้ถึงอาการนิ่งไปของแม่ นั่นเธอจึงรู้ตัว เธอไม่ควรทำให้แม่สงสัยอะไร วงแขนจึงกอดรัดรอบเอวของแม่แน่นขึ้น ก่อนจะส่งน้ำเสียงเง้างอนไปหยอกเย้าแม่

“แม่อ่ะ รังเกียจดาวเหรอ นี่แน่ะ! นี่แน่ะ!”

“อุ๊ย! ดาว! แม่ไม่เล่นนะ ว้าย! ดาว นี่แน่ะ จี๋แม่เหรอ นี่แน่ะ!”

“แม่คะ ไม่นะคะ ว้าย!”

เสียงวี้ดว้ายตามมาด้วยเสียงหัวเราะสอดประสานของสองแม่ลูกที่ระเบียงริมโขง ทำให้พนักงานที่อยู่บริเวณนั้นต่างเยี่ยมหน้าออกมายิ้มและมีความสุขร่วมไปด้วย ภาพความรักนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง เพราะที่แห่งนี้ ‘ดวงดารา’ เป็นดั่งดวงใจของทุกคน

หลังจากส่งดวงดาราที่โคนบันไดพร้อมกำชับให้ลูกสาวนอนพัก ไม่ต้องกังวลเรื่องลูกค้าเพราะเธอกับพนักงานคนอื่นๆ ดูแลกันได้ เดือนก็เข้ามาดูความเรียบร้อยของเกสเฮ้าท์ เพื่อรอรับลูกค้ากลุ่มแรกที่จะเข้าพักในเช้าวันนี้

เธอเดินตรวจตราไปทั่วทุกจุดของเกสเฮ้าท์ ไม่ว่าจะเป็นบริเวณต้อนรับลูกค้า มุมพักผ่อน มุมของว่าง หรือแม้แต่ห้องครัว เพราะเธออยากให้คนที่มาพักได้รับความพึงพอใจสูงสุดและได้รับความสุขในบ้านของเธอเสมือนอยู่บ้านของตนเอง เดินออกมาจนถึงริมน้ำก่อนจะหันมองเข้าสู่ตัวบ้านเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยโดยรวม ทุกอย่างดูน่าพอใจสมกับที่เธอใส่ใจดูแลเป็นอย่างดี ความภูมิใจในวันนี้ทำให้อดไม่ได้ที่จะคิดถึงความเป็นมาของ ‘ดวงดารา เกสเฮ้าท์’

รอยยิ้มละมุนแต่เจือเศร้าปรากฏบนใบหน้าเมื่อนึกถึงเจ้าของบ้านคนเดิมซึ่งก็คือ ‘พ่อ-แม่’ บ้านหลังนี้ถูกสร้างขึ้นเมื่อครั้งเธออายุราว 10 ปี โดยพ่อเป็นคนออกแบบและคุมช่างก่อสร้างด้วยตัวเอง

บ้านที่จัดว่าทันสมัยในยุคนั้นปลูกสร้างแบบเรือนไทยครึ่งตึกครึ่งไม้ ชั้นบนเป็นไม้ ชั้นล่างเป็นปูน วางผังพื้นที่ใช้สอยได้อย่างครบครัน โดยชั้นล่างประกอบไปด้วยห้องนั่งเล่น ห้องครัว ห้องกินข้าว ห้องเก็บของ ห้องนอนของพ่อแม่ และห้องนอนของแม่บ้าน

ส่วนชั้นบนนั้นออกแบบให้มีบันไดขึ้นจากด้านหน้าและแยกเป็นห้องปีกซ้ายกับห้องปีกขวา มีห้องน้ำในตัวและมีระเบียงหน้าห้องสำหรับจัดมุมนั่งเล่นขนาดย่อมได้ พ่อบอกว่าสร้างแบบนี้ไว้เผื่อเธอโตขึ้นจะได้ใช้ชีวิตอย่างเป็นอิสระ ไปไหนมาไหนจะได้ไม่ต้องคอยให้พ่อแม่มารอเปิดประตู ส่วนอีกห้องนั้นก็เอาไว้รับรองแขกหรือญาติพี่น้องที่อาจมาเยี่ยมเยือนกันในช่วงเทศกาลวันหยุด แต่เธอกลับทำให้พ่อแม่ผิดหวัง เรียนไม่จบ หนีตามผู้ชายไป พ่อแม่ต้องอับอายญาติพี่น้อง ทว่าสุดท้ายพ่อแม่และบ้านหลังนี้กลับเป็นที่พึ่งพิงทั้งทางร่างกายและทางจิตใจให้กับเธอ

และในยามนี้บ้านที่พ่อแม่สร้างไว้ก็สร้างอาชีพที่มั่นคงให้กับเธอ เพราะเมื่อพ่อกับแม่เสียชีวิตอย่างกะทันหันด้วยอุบัติเหตุ เธอที่พอมีความรู้ด้านบัญชีแม้จะเรียนไม่จบก็ตาม แต่ก็พอที่จะมองอนาคตสำหรับตัวเองและลูกได้

เดือนผินหน้ามองไปยังสะพานขนาดใหญ่ที่ทอดตัวสานสัมพันธ์จากฝั่งไทยไปฝั่งลาว โดยมีจุดเริ่มต้นจาก ‘ตลาดอินโดจีน’ หรือที่คนส่วนใหญ่รู้จักกันในนาม ‘ตลาดท่าเสด็จ’ แต่พ่อกับแม่ของเธอมักเรียกติดปากว่า ‘ตลาดท่าเรือ’