"พี่กลัวน้องชายตัวเองจะไม่ได้เมียหรือไงถึงตามติดผมขนาดนี้"
ผมยืนกอดอกจ้องหน้าพี่สาวไอ้ซันอย่างเหลืออดแล้วถามคำถามที่ผมคันปากจะพูดมาหลายวันเพราะวันๆแม่งไม่ทำอะไรเอาแต่ตามติดผมแจจะไปไหนทำอะไรก็ตาม ตามแม่งทั้งวัน
"ก็ถ้านายไม่ไปยุ่งวุ่นวายกับตะวันพี่ก็ไม่มาตามให้เสียเวลาแบบนี้หรอกจะบอกให้ คิดว่าอยากมารึไงร้อนก็ร้อน เชอะ" หึ นิสัยแบบนี้แม่งเป็นกันทั้งพี่ทั้งน้องเลยสินะ
"ถ้าน้องชายพี่มันดีกับตะวันผมก็คงไม่เข้าไปยุ่งหรอกแต่นี่น้องชายพี่มันทำเลวไงแปลกตรงไหนที่ผมจะปกป้องคนที่ผมรัก"
">//<" ผมรักตะวันผมก็บอกว่ารักแล้วจะมาทำหน้าแบบนั้นใส่ผมทำไมไม่เข้าใจ
"แต่ตะวันรักซันไม่ได้รักนายยังไงตะวันก็ต้องกลับมาคืนดีกับน้องชายพี่อยู่ดี" พี่สาวที่แสนดีกลัวน้องจะไม่ได้เมีย หึ
"หึ เห็นแก่ตัวทั้งพี่ทั้งน้อง" ผมพูดขึ้นลอยแต่คงไปกระทบกับคนบางคน
"นายว่าใครเห็นแก่ตัว"
"แล้วผมยืนพูดอยู่กับใครล่ะ"
(ตะวันกับซันเดย์อยู่ในเรื่อง เพื่อนที่แปลว่าเมีย นะคะไปอ่านกันได้ค่า รับประกันว่าต้องมีเสียน้ำตา)
หลายสิบปีก่อน....
"คุณอาขาน้องชื่ออารายค้าาาา"
"น้องชื่อน้องพอสค่ะ^^"
"น้องพอสเหรอค้าแล้วน้องเป็นผู้ชายหรือว่าผู้หญิงค้าคุณอา"
"น้องเป็นผู้ชายค่าเหมือนน้องชายของหนูที่อยู่ในท้องคุณแม่ไงคะ" เด็กหญิงวัยสองขวบยิ้มแล้วจ้องมองไปที่เด็กชายแรกเกิดที่นอนหลับอยู่ในเปล
"น้องน่ารักจังเลยค่า" เด็กหญิงมองเด็กชายอย่างรักใคร่เอ็นดู
"น้องซายน์ชอบน้องมั้ยคะ" คุณแม่ของเด็กหญิงถามลูกสาว
"ชอบค่า^^"
"แล้วอยากได้น้องไปอยู่ด้วยมั้ย"
"อยากได้ค่าคุณอาจะให้น้องพอสกับหนูจริงๆเหรอค้า^^" เด็กหญิงถามด้วยความตื่นเต้น
"ให้จริงๆสิจ๊ะแต่ต้องรอให้โตก่อนน๊าตอนนี้น้องยังเล็กอยู่เลย"
"เย้ ๆ ๆ" เด็กหญิงกระโดดโลดเต้นดีใจที่จะได้น้องไปอยู่ด้วย
กลับมาที่ปัจจุบัน
ก๊อก!!!! ก๊อก!!!! ก๊อก!!!!! ประตูห้องนอนที่ถูกเคาะจนเสียงดังไปสามบ้านแปดบ้านทำให้ฉันต้องปิดคลิปวีดีโอของตัวเองสมัยวัยเด็กที่กำลังนั่งดูอยู่อย่างรวดเร็ว
"ซายน์ ซายน์" เสียงเรียกชื่อของฉันโดยน้องชายคนเดียวของฉันเองค่ะ ไอ้ซันเดย์หรือเรียกชื่อมันสั้นๆว่าซันที่ไม่รู้มันมีเรื่องด่วนอะไรนักหนาถึงมาเคาะห้องนอนฉันเสียงดังแบบนี้
"อะไร!!!" ฉันตะโกนออกไปพร้อมกับรีบกดรีโมทเพื่อปิดภาพวิดีโอในความทรงจำของฉันที่ปรากฏอยู่หน้าจอทีวีขนาดห้าสิบนิ้วเพราะมันเป็นความลับและความรักของฉันที่ฉันซ่อนเก็บมันเอาไว้โดนไม่มีใครรู้
"เปิดประตูก่อนดิ"
"เห้ออออ อะไรนักหนา" ฉันจำใจลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูห้องนอน ก็เจอไอ้ซันที่ใส่ชุดนักเรียนในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเหมือนไปดีกับใครเขามา
"เดี๋ยวไอ้พอสกับตะวันมันจะมาติวหนังสือที่นี่ พี่ช่วยสั่งแม่บ้านทำอะไรขึ้นมาให้พวกผมกินหน่อย"
"แล้งทำไมแกไม่สั่งเอง"
"ผมไม่ว่างจะเล่นเกมส์"
"ตกลงแกกจะเล่นเกมส์หรือติวหนังสือสอบ"
"ตอนนี้เพื่อนผมมันยังไม่มา ผมก็เลยจะเล่นส์เกมส์รอไปก่อน ยังไงพี่ลงไปสั่งของกินเล่นหรืออะไรก็ได้ให้ผมที นะครับพี่สาวคนสวย"
"เออๆ เห็นว่าแกชมฉันสวยหรอกนะ"
"ขอบคุณค๊าบ^^" สั่งจบไอ้ซันมันก็เดินขึ้นไปชั้นบนซึ่งเป็นอาณาจักรของมัน คือทั้งชั้นเป็นของมันคนเดียวส่วนฉันอยู่ชั้นสองเพราะขี้เกียจขึ้นลิฟต์ลงลิฟต์ อยากจะบอกว่าบ้านฉันเป็นบ้านสี่ชั้นก็เลยต้องมีลิฟต์ส่วนตัวนี่ไม่ได้อวดรวยหรอกนะแต่พอ่แม่ของฉันท่านรวยจริงๆรวยแบบชนิดที่ว่าไม่ต้องทำการทำงานอะไรก็อยู่สบายไปตลอดทั้งชาติ แต่ใช่ว่าฉันจะทำตัวเป็นคุณหนูไฮโซหรอกนะฉันก็เรียนโรงเรียนทั่วไปไม่ได้เรียนโรงเรียนอินเตอร์เหมือนลูกคนรวยคนอื่นๆและปิดเทอมนี้ก็จะต้องไปเรียนต่อแล้วเห้อไปตั้งสี่ปี ฉันคงคิดถึงใครบางคนมากแน่ๆ ใครบางคนที่ฉันแอบรักแอบมองเขามานานแต่เขาไม่มีวันรู้และฉันก็ไม่กล้าที่จะบอกด้วยเพราะกลัวจะมองหน้ากันไม่ติดเนื่องจากว่าเขาเป็นเพื่อนสนิทน้องชายของฉันเอง เห้ออแค่คิดก็เศร้าแล้วค่ะ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา...
ฉันเดินเข้ามาดูความเรียบร้อยหลังจากที่ฉันสั่งให้แม่ครัวทำขนมของทานเล่นรวมถึงเครื่องดื่มไว้ให้เด็กๆทั้งสามคน แต่จะว่าไปฉันก็ไม่ได้แก่จนถึงกับต้องเรียกพวกเขาว่าเด็กๆหรอกนะ ฉันกับพวกซันอายุห่างกันแค่สองปีเท่านั้นเอง
"เห้ยไอ้พอสมึงอย่าแกล้งกูดิ เอามากูจะกินชิ้นนี้" เสียงของตะวันหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มกำลังยื้อแย่งขนมในจานกับพอส่วนน้องชายของฉันกำลังเล่นเกมส์อยู่ไม่ได้สนใจอะไร
"กูหยิบก่อน"
"แต่กูจองตั้งแต่พี่แม่บ้านยกมาแล้ว"
"อยากกินจริงดิ"
"อืม"
"งั้นหลับตาเดี๋ยวกูแบ่งให้"
"แน่ใจนะ"
"อืม"
"อะหลับตาก็ได้"
"อ้าปาก"
"อ้าาาาา" แล้วสิ่งที่ฉันเห็นก็คือฉันเห็นพอสเอาขนมโดนัทเข้าปากตัวเองครึ่งชิ้นก่อนจะขยับหน้าเข้าไปใกล้ตะวันจากนั้นก็เอาขนมอีกครึ่งชิ้นให้ตะวันกิน พอตะวันกัดขนมเข้าปากพอสก็รีบขยับใบหน้าออก ฉันเห็นรอยยิ้มของพอสที่มองตะวันด้วยแววตามีความสุข พอสคงจะชอบตะวันจริงๆสินะ ฉันมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหน่วงๆอย่างบอกไม่ถูก
"ลืมตาได้ละ......อร่อยมั้ยขนมอ่ะ" พอสถามตะวัน
"อื้มมอร่อย"
"อ่ะงั้นก็กินให้หมด"
"แล้วมึงไม่กินเหรอ"
"ไม่กินแค่เห็นมึงกินกูก็มีความสุขแล้ว"
"ดีมากเพื่อนรัก^^"
ฉันยิ้มเศร้าก่อนจะเดินออกมาเพราะไม่อยากเห็นภาพบาดตาบาดใจ ฉันรู้สึกมาสักพักแล้วล่ะว่าพอสรู้สึกพิเศษกับตะวัน เราเรียนโรงเรียนเดียวกันมาตั้งแต่เด็ก ทุกการกระทำของเขาอยู่ในสายตาของฉันตลอด ฉันคงต้องทำใจสินะ
หลายอาทิตย์ต่อมา.....
"พี่ไปนะ" ฉันบอกกับซันแล้วก็ตะวันที่มาส่งฉันที่สนามบินเพราะวันนี้ฉันต้องไปเรียนต่อส่วนพอสไม่ได้มาส่งฉันซึ่งมันก็ไม่แปลกเพราะเราไม่ได้สนิทกันถึงเขาจะเป็นเพื่อนกับน้องชายของฉันก็ตามแต่ลึกๆแล้วฉันก็อยากเห็นเขาสักครั้งก่อนที่เราจะไม่ได้เจอกันอีกนาน
"พี่เป็นอะไรทำไมทำหน้าเศร้า" ซันถามฉัน
"ไม่มีอะไรหรอก"
"ตะวันขอให้พี่ซายน์เดินทางปลอดภัยนะคะ"
"จ๊ะ ขอบใจนะ"
"ถึงที่โน่นแล้วอย่าลืมถ่ายรูปสวยๆ มาให้ตะวันดูด้วยนะคะ^^"
"ไม่ลืมจ้า^^" ฉันยิ้มให้ตะวันที่ไม่ว่าเมื่อไหร่เธอก็ยังเป็นน้องสาวที่น่ารักของฉันเสมอ
"ไว้ว่างๆผมจะไปหานะ"
"อื้มมม"
"ป่ะได้เวลาขึ้นเครื่องแล้วลูก ซันกลับบ้านเลยนะอย่าพาตะวันเถลไถลที่ไหนล่ะ" แม่ของฉันกำชับน้องชายตัวดีที่ชอบพาตะวันไปเที่ยวเล่นไม่ดูเวลาจนบางครั้งก็ถูกลุงกำนันพ่อของตะวันด่า
"ค๊าบแม่"
"มาให้พี่กอดทีทั้งสองคนเลยพี่จะไปแล้ว" ฉันอ้าแขนรอกอดทั้งสองคนฉันคิดว่าฉันคงต้องคิดถึงพวกเขามากแน่ๆโดยเฉพาะคนที่ไม่ได้มาส่งฉันในวันนี้
เอาตอนแรกมาฝากค่าาาาา
พอส....
"พอสกลับมาแล้วเหรอลูก"
"ครับม๊า"
"ไปส่งตะวันมาเป็นไงบ้างเรียบร้อยดีมั้ย"
"เรียบร้อยดีครับม๊า" ผมตอบม๊าขณะยกกระเป๋าลงจากรถเพราะผมเพิ่งกลับมาจากกรุงเทพ
"แล้วป๊าไปไหนครับ"
"ไปโรงงานแต่เช้าแล้วลูก"
"ที่ดรงงานยุ่งเหรอครับ"
"ไม่ค่อยยุ่งหรอกป๊าเราแค่อยากเข้าไปดู"
"อ่อ ถ้างั้นผมขอเอาของไปเก็บก่อนนะครับเดี๋ยวจะไปโรงงานเลย"
"พักให้หายเหนื่อยก่อนก็ได้นะลูกเดินทางมาเหนื่อยๆ"
"ไม่เป็นไรครับผมไมไ่ด้เหนื่อยอะไรมากเท่าไหร่"
หลังจากจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้วผมก็ขับรถไปที่โรงงานแต่...
เอี๊ยดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!
"เหี้ย!!!!!!!!!" ผมอุทานออกมาเสียงดังมากเพราะจู่ๆก็มีคนมายืนขวางหน้ารถทำเอาผมเบรคแทบไม่ทัน
"เดินยังไงไม่ดูรถวะ" ผมเปิดกระจกรถลงแล้วตะโกนด่าออกไป แต่พอมองชัดๆผมก็ต้องร้องเหี้ยเป็นรอบที่สองเพราะคนที่ยืนขวางหน้ารถผมก็คือพี่ซายน์พี่สาวไอ้ซัน ถึงจะไม่ได้เจอกันนานปลายปีแต่ผมก็จำได้เพราะเรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กถึงจะไม่ได้สนิทสนมคุ้นเคยกันมากก็เถอะเพราะเธอไม่ค่อยคุยกับผมเวลาที่เจอหน้ากัน เวลาที่ผมไปบ้านไอ้ซันพี่สาวมันก็จะคอยหลบหน้าผมตลอดไม่รู้เป็นอะไร
ตุ่บ ตุ่บ ตุ่บ ตุ่บ
"เปิดประตูรถเดี๋ยวนี้" พี่ซายน์เดินดุ่มๆหน้าตึงมาเคาะประตูรถอีกฝั่งแล้วบอกให้ผมเปิด ผมที่กำลังตกใจก็ดันเปิดประตูให้โดยไม่รู้ตัว
"เห้ยพี่ขึ้นมาบนรถผมทำไมเนี่ย"
"ก็นายเปิดให้พี่ขึ้นมาพี่ก็ขึ้นมาน่ะสิ" เออนั่นสินะผมเป็นคนเปิดเองนี่หว่า
"แล้วพี่บอกให้ผมเปิดทำไมอ่ะ"
"เรามีเรื่องต้องคุยกัน"
"เรื่องอะไร" ผมถามอย่างแปลกใจว่าผมกับเธอเรามีเรื่องอะไรต้องคุยกัน
"เรื่องตะวันกับซัน"
"ทำไม"
"พี่รู้นะว่าเรากำลังจีบตะวัน"
"แล้วไง"
"แต่ตะวันกับซันเค้าเป็นแฟนกันนะ"
"พี่ตกข่าวอะไรหรือเปล่า เพราะตอนนี้ทั้งสองคนนั้นเค้าเลิกกันแล้ว"
"แต่ตอนนี้ซันกำลังตามง้อขอคืนดีตะวันอยู่"
"แต่ที่ผมรู้ตะวันเค้าไม่เอาน้องชายของพี่แล้วนะ"
"ก็เพราะมีนายที่เข้าไปวุ่นวายยังไงล่ะ"
"ถึงไม่มีผมตะวันก็ไม่มีทางกลับไปหาน้องชายพี่หรอกจะบอกให้แล้วอีกอย่างตอนนี้ผมกับตะวันเราคบกันแล้ว"
"ห๊ะ นายว่าไงนะ"
"ผมบอกว่าตอนนี้ผมกับตะวันเราคบกันแล้วไม่เชื่อก็โทรไปถามน้องชายพี่ดูสิ"
"............"
"หึ ถึงกับเงียบไปเลยเหรอครับ"
"นายพูดจริงเหรอว่าตอนนี้นายคบกับตะวัน" น้ำเสียงที่่เบาจนแทบไม่ได้ยินแต่ผมก็ได้ยินเพราะบนรถมีกันอยู่แค่สองคน
"อืม" ผมตอบปุ๊บพี่สาวไอ้ซันก็เปิดประตูแล้วกระโดดลงจากรถของผมอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยทำเอาผมงงไปเหมือนกันจากนั้นเธอก็วิ่งหายไปทิ้งให้ผมงงรอบสอง
"อะไรวะ" ผมพูดคนเดียวอย่างไม่เข้าใจก่อนจะขับรถไปโรงงาน
ซายน์...
"ซัน แกอยู่ไหน" ฉันโทรหาซันทันทีเมื่อปั่นจักรยานคู่ใจมาถึงบ้าน
"อยู่ห้องพี่มีอะไร" น้ำเสียงของมันดูเศร้ามาก
"แกโอเคหรือเปล่า"
"ไม่อ่ะ" เสียงมันแหบสั่นๆเหมือนคนจะร้องไห้
"แกจะร้องไห้เหรอ"
".............." มันเงียบไปไม่ตอบแต่ฉันได้ยินเสียงฟืดฟาดเหมือนมันกำลังสูดน้ำมูกเพราะร้องไห้
"ขอถามอะไรหน่อยไหม"
"ถามอะไร"
"ตอนนี้ตะวันกับพอสเค้าคบกันเหรอ"
"............." คำตอบที่ได้มาคือความเงียบทำให้ฉันรู้แล้วว่าสิ่งที่พอสพูดมันคือความจริง
"พี่ขอถามแกเป็นคำถามสุดท้ายแกก็ต้องพี่มาตามตรงนะซัน"
"อื้ม"
"แกยังรักตะวันอยู่หรือเปล่า"
"...รัก" มันเงียบไปแป๊บนึงก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงสั่นๆ
"แล้วถ้าตะวันยอมให้อภัยแกแกจะทำแบบที่เคยทำอีกหรือเปล่าซัน" ฉันถามน้องชายเพื่อความมั่นใจเพราะฉันไม่รู้ว่าถ้าตะวันกลับมายอมคบกับซันอีกซันมันจะทำนิสัยไม่ดีอีกหรือเปล่า เพราะถ้าฉันเป็นตะวันฉันก็คงรับไม่ได้ที่คนที่ตัวเองรักไปมีผู้หญิงคนอื่น คือไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงคนไหนก็คงจะไม่โอเคทั้งนั้นที่ถูกคนรักนอกใจ
"ผมไม่ทำอีกแล้ว ฮึก ฮึก" พอฉันถามแล้วมันก็ตอบฉันพร้อมเสียงร้องไห้จนฉันอดสงสารมันไม่ได้
"โอเค พี่อยากรู้แค่นี้แล่ะ"
จากนั้นฉันก็โทรไปหาตะวันต่อทันทีเพราะอยากรู้ความรู้สึกของตะวันว่ายังรักน้องชายของฉันอยู่หรือเปล่า
"ตะวันนี่พี่ซายน์เองนะ"
"พี่ซายน์ สวัสดีค่ะ" น้ำเสียงของตะวันก็ใช่ว่าจะดี
"ตะวันเป็นไงบ้าง"
"หนูสบายดีค่ะ"
"แต่เสียงของเธอดูไม่ค่อยสบายเลยนะ"
"คือ..หนู"
"กำลังเครียกเรื่องซันอยุ่ใช่ไหม"
"ค่ะ"
"ซันมันไปง้อตะวันหรือเปล่า"
"มาค่ะหนูเพิ่งไล่มันกลับไป"
"พี่ขอถามอะไรตะวันหน่อยสิ แต่ตะวันต้องตอบพี่มมตามตรงห้ามปิดบังพี่นะ"
"พี่ซายน์จะถามอะไรคะ"
"ตะวัน...ยังรักซันอยู่หรือเปล่า"
".........." ตะวันเงียบไปไม่ตอบซึ่งถ้าให้ฉันเดาคำตอบน่าจะยังรักเพราะถ้าไม่รักก็น่าจะตอบออกมาเลยไม่เงียบแบบนี้
"รักอยู่สินะ ใช่มั้ย"
"ค่ะตะวันยอมรับว่ายังรักซันมันอยู่แต่มันคงไม่มีประโยชน์อะไรหรอกค่ะพี่ซายน์ความรักของตะวันมันไม่เคยมีค่าอะไรสำหรับน้องชายพี่เพราะไม่อย่างงั้นซันมันคงไม่นอกกายนอกใจหนูไปคบกับผู้หญิงอีกคน"
"แต่ตอนนี้ซันมันสำนึกผิดแล้วนะ มันบอกว่ามันยังรักตะวันอยู่มันบอกว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว"
"ตะวันคงให้โอกาสซันมันไม่ได้แล้วล่ะค่ะเพราะตะวันตกลงคบกับพอสแล้ว"
คบได้ก็เลิกได้หรือเปล่า นั่นคือความคิดของฉันที่ไม่ได้เอ่ยออกไป
เรื่องของตะวันกับซันเดย์อยู่ในเรื่อง เพื่อนที่แปลว่าเมีย (อัพจบแล้วจ้า)
