เตชินท์กับพิมพ์ชนกเป็นคู่รักที่น่าอิจฉาที่สุด ทั้งสองคนเป็นรักแรกของกันและกัน คบกันตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย
จุดเริ่มต้นของความรัก ตอนนั้นทั้งเตชินท์และพิมพ์ชนกกำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยชั้นปีที่สอง ทั้งสองคนเจอกันที่ร้านอาหารที่พิมพ์ชนกทำงานพาร์ทไทม์อยู่ พิมพ์ชนกต้องทำงานส่งตัวเองเรียน เพราะเธอเป็นเด็กกำพร้า
เตชินท์มาทานข้าวกับเพื่อน แว็บแรกที่เขาเห็นพิมพ์ชนกเขาก็ตกหลุมรักเธอทันที เตชินท์ต้องการใกล้ชิดกับพิมพ์ชนก เพื่อจะได้หาโอกาสจีบเธอ เขาจึงไปสมัครงานที่ร้านอาหารร้านเดียวกันกับเธอ
ความจริงแล้วถึงแม้เตชินท์จะไม่ทำงาน คนอย่างเขาก็มีกินมีใช้ไปตลอดชาติ เพราะที่บ้านของชายหนุ่มประกอบธุรกิจโรงแรมและรีสอร์ตหลายแห่งในจังหวัดกระบี่
“นี่พิมพ์! เธอทำงานมาเกือบเดือนกว่าแล้วนะ ยังเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้าผิดอยู่เลย พี่จะทำยังไงกับเธอดี” ผู้จัดการร้านพูดกับพิมพ์ชนกหลังจากที่ปิดร้านเรียบร้อยแล้ว
“พิมพ์ขอโทษนะคะ คราวหลังพิมพ์จะรอบคอบให้มากกว่านี้นะคะ” เธอกล่าวขอโทษพร้อมทั้งยกมือไหว้
“พยายามหน่อยละกันนะพิมพ์ พี่กลัวเราจะไม่ผ่านโปร...งั้นพี่จะให้เตชินท์มาสอนงานเราก็แล้วกันนะ รายนั้นเขาคล่องแคล่วและก็ทำงานเก่ง ทั้งๆ ที่เขาพึ่งจะมาทำงานได้ไม่นาน มาทีหลังเราด้วยซ้ำเขายังเรียนรู้งานได้เร็ว เรานี่มันน่านักนะ”ผู้จัดการบ่นให้พิมพ์ชนกอย่างไม่ค่อยจะจริงจังนัก
“เตชินท์เขาแนะนำอะไรเราก็ทำตามละกันนะ”
“ค่ะผู้จัดการ ขอบคุณมากนะคะที่ให้โอกาสพิมพ์” พิมพ์ชนกกล่าวขอบคุณผู้จัดการด้วยท่าทางกระตือรือร้น
“เตชินท์มาหาพี่หน่อยเร็ว” ผู้จัดการร้านกวักมือเรียกชายหนุ่ม
“ผู้จัดการมีอะไรเหรอครับ”
“พี่อยากจะวานให้เราช่วยสอนงานพิมพ์หน่อยนะ พี่กลัวพิมพ์จะไม่ผ่านโปร”
“ได้ครับผู้จัดการ”
เตชินท์ตอบรับด้วยความยินดี เพราะนี่เป็นโอกาสที่เขาจะได้ทำความรู้จักกับพิมพ์ชนกอย่างจริงจังสักที
“เราชื่อเตชินท์นะ...เรียกเตเฉยๆ ก็ได้” ชายหนุ่มแนะนำตัวกับพิมพ์ชนกอย่างเป็นทางการ
“เราชื่อพิมพ์ชนกจ้า...เรียกพิมพ์ก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” เธอยิ้มให้เขา มันเป็นรอยยิ้มที่ตราตรึงใจเตชินท์มาจนถึงทุกวันนี้
หลังจากวันนั้นทั้งสองคนก็สนิทสนมกันเพราะต้องทำงานด้วยกันทุกวัน พอถึงเวลาเลิกงานเตชินท์ก็ไปส่งพิมพ์ชนกที่หอพัก ความใกล้ชิดทำให้ความรักก่อตัวขึ้น ไม่นานทั้งสองคนก็ตกลงเป็นแฟนกัน
และแล้วพิมพ์ชนกก็ตัดสินใจย้ายเข้ามาอยู่คอนโดของเตชินท์ เพราะเธอทนการรบเร้าของเขาไม่ไหว เตชินท์ไม่อยากให้พิมพ์ชนกต้องอยู่หอพักคนเดียว เพราะหอพักของเธออยู่ในซอยลึก ทั้งมืดทั้งเปลี่ยวแถมยังมีพวกขี้ยาอีกด้วย ความจริงเขาอยากพาเธอเข้าไปอยู่ในบ้านเสียด้วยซ้ำ แต่ถ้าแม่ของเขารู้ว่าพาผู้หญิงเข้าบ้านคงเป็นเรื่องใหญ่แน่
หลังจากเรียนจบเตชินท์ก็ทำงานที่โรงแรมในเครือของที่บ้าน ส่วนพิมพ์ชนกทำงานเป็นเลขาที่บริษัทแห่งหนึ่ง ความจริงเตชินท์อยากให้เธอมาทำงานที่โรงแรมของเขา แต่พิมพ์ชนกไม่ยอม เพราะเธอรู้ดีว่านางปวีณาแม่ของชายหนุ่มไม่ค่อยชอบเธอ แต่ด้วยเหตุผลอะไรนั้นพิมพ์ชนกก็ไม่รู้เหมือนกัน
ตอนนี้ความรักของเตชินท์และพิมพ์ชนกกำลังสุกงอม ทั้งสองคนวางแผนว่าจะแต่งงานกันในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้แล้ว
เช้าที่แสนสดใส พิมพ์ชนกนอนหลับใหลอยู่ในอ้อมกอดของว่าที่สามี เธอกับเตชินท์กำลังจะแต่งงานกันอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้
“ตื่นได้แล้วครับที่รัก จะขี้เซาไปไหน” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูของพิมพ์ชนก แทนที่หญิงสาวในอ้อมกอดจะตื่น เธอกลับเบียดร่างที่ไร้อาภรณ์เข้าหาความอบอุ่นจากร่างกายกำยำของเขา ร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข
เตชินท์นึกอยากจะแกล้งคนขี้เซา เขาก้มหน้าลงไปไซ้ซอกคอระหง ก่อนจะเลื่อนมาครอบครองปทุมถันของเธออย่างถือสิทธิ์ มือใหญ่ไม่ยอมอยู่นิ่ง เขาลูบไล้ไปทั่วร่างนุ่มนิ่มของเธออย่างหลงใหล
“อื้อ...เตทำอะไรคะ” พิมพ์ชนกถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย วันนี้เป็นวันหยุดเธอตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะตื่นสายสักหน่อย
“ผมก็ปลุกคุณไงครับ...ทำไมนอนขี้เซาแบบนี้...”
“ยังจะกล้าว่าให้พิมพ์อีก เป็นเพราะเตนั่นแหละกวนพิมพ์ทั้งคืน”
“ก็ผมรักของผมนี่น่า”
ไม่พูดเปล่าเตชินท์ยังมอบจูบอันเร่าร้อนให้แก่เธอ พิมพ์ชนกจูบตอบอย่างดูดดื่มไม่แพ้กัน มือใหญ่เลื่อนมาหยุดตรงเนินเนื้อสามเหลี่ยมเขานวดคลึงติ่งเสียวอย่างชำนาญ ก่อนจะใช้นิ้วสำรวจภายในโพรงสวาทของเธอ ร่างบางถึงกับสะท้านด้วยความเสียวซ่านที่ยากจะบรรยาย ตรงส่วนกลางร่างกายของเธอตอนนี้เปียกแฉะไปด้วยน้ำหวาน ร่างระหงบิดเร่าด้วยความทรมาน
“อื้อ...เตขา” เธอส่งเสียงครางหวานออกมาอย่างไม่อาจจะอดกลั้นไว้ได้ เขาเร่งความเร็วของนิ้วขึ้นอีก ร่างระหงตรงหน้ายิ่งส่งเสียงครางออกมาดังกว่าเดิม
“อ๊ะ...เสียว...” พิมพ์ชนกส่งเสียงครางไม่หยุด
“รอผมก่อนที่รัก” เตชินท์จับแก่นกายขึ้นมา เขาจะใช้มือรูดขึ้นรูดลงก่อนแทรกแก่นกายเข้าไปในร่างเธอจนมิดลำ
“อ่าส์...” เขาครางเสียงต่ำด้วยความเสียว ชายหนุ่มเริ่มขยับสะโพกอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเพิ่มความเร็วขึ้นตามแรงปรารถนาที่มี สองหนุ่มสาวส่งเสียงครางประสานกันตามแรงอารมณ์ที่กำลังลุกโชน ไม่นานเขาก็พาหล่อนไปถึงปลายทางแห่งความสุข
พิมพ์ชนกมองชายหนุ่มที่นอนหลับใหลอยู่ข้างกาย แววตาของหญิงสาวเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก เธอจุมพิตที่หน้าผากของเขาก่อนจะลุกไปอาบน้ำแต่งตัว
พิมพ์ชนกออกมาซื้อของใช้และอาหารสดที่ห้างสรรพสินค้าวันนี้เธอตั้งใจจะทำอาหารให้เตชินท์ทานสักหน่อย แต่พอกลับเข้ามาในบ้านเธอกลับเห็นชายหนุ่มเอาแต่ยืนเหม่อลอย
“เตคะ! คิดอะไรอยู่คะ ยืนนิ่งเชียว” เสียงของพิมพ์ชนกดังขึ้นทำลายความคิดของเขา
“คิดอะไรเรื่อยเปื่อยครับ”
เตชินท์ตอบด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม เขาจะบอกเธอได้อย่างไรว่าอยู่ๆ เขาก็คิดถึงเรื่องราวสมัยยังเด็ก ซึ่งตัวเขาเองก็ลืมไปตั้งนานแล้ว แต่พอใกล้จะถึงวันเวลาที่จะแต่งงานกับเธอ เรื่องราวในอดีตกลับผุดขึ้นมาในห้วงคิดคำนึง ซึ่งมันเป็นเรื่องที่เขากลัวมากที่สุด
“วันนี้เตอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ เดี๋ยวพิมพ์ทำให้ทาน” พิมพ์ชนกเอ่ยถามก่อนจะวางข้าวของในมือลงบนโต๊ะ เธอจัดการเก็บของสดเข้าในตู้เย็นใช้เวลาไม่นานก็เรียบร้อย
“ถ้าผมบอกว่ายังไม่หิวข้าว แต่หิวพิมพ์ละครับ” เตชินท์เอ่ยขึ้น
พลางเดินมาสวมกอดร่างบาง ไม่รอให้พิมพ์ชนกปฏิเสธ ชายหนุ่มรีบอุ้มเธอไปที่ห้องนอนทันที
“เตคะ คุณไม่หิวเหรอคะนี่มันสายแล้วนะ”
“ก็บอกแล้วไง...ว่าผมหิวพิมพ์”
เตชินท์รีบมอบจูบอันเร่าร้อนให้แก่พิมพ์ชนก ก่อนที่เธอจะเอ่ยปฏิเสธเขาอีก ไม่นานหญิงสาวก็เคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบของเขา ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในเสื้อของเธอ มือใหญ่กำลังเคล้นคลึงเต้าอวบ และแล้วเตชินท์ก็ต้องหยุดการกระทำทั้งหมด เมื่อได้ยินท้องของพิมพ์ชนกร้องเสียงดัง
“พิมพ์ว่าเราพอดีกว่าค่ะ เห็นมั้ยว่าท้องพิมพ์ประท้วงแล้ว” หญิงสาวพูดพลางหัวเราะเสียงดัง ส่วนเตชินท์ถึงกับทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว
“สรุปเตอยากทานอะไรคะ”
“อะไรก็ได้ครับ พิมพ์ทำอะไรก็อร่อยหมดทุกอย่างแหละครับ” เขาพูดพลางจุมพิตที่หน้าผากของหล่อน
“อืม...เอาเป็นว่าทำต้มยำกุ้งแล้วก็ไข่เจียวก็แล้วกันนะคะ” หล่อนพูดเสียงใส
“ครับ...งั้นเดี๋ยวผมเป็นลูกมือพิมพ์นะ จะได้เสร็จเร็วๆ”
“อย่าเลยค่ะ วันหยุดทั้งทีเตพักให้เต็มที่นะคะ ส่วนเรื่องทำกับข้าวให้เป็นหน้าที่ของพิมพ์ เตแค่เป็นกำลังใจให้พิมพ์ก็พอค่ะ”
“ได้ไงครับ พิมพ์ก็ทำงานมาทั้งอาทิตย์เหมือนกันใช่ว่าจะอยู่บ้านเฉยๆ สักหน่อย”
“เชื่อพิมพ์เถอะค่ะ...นะคะที่รัก” เธอสวมกอดเขาพร้อมทั้งทำเสียงอ้อน
“งั้น...ก็ได้ครับ” เตชินท์ยิ้มก่อนจะฝังจมูกลงไปที่แก้มนวลของเธอ เพราะพิมพ์ชนกน่ารักแบบนี้นี่เอง เขาถึงรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่มีคนรักอย่างเธอ เพราะเธอเข้าอกเข้าใจเขาทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว ตั้งแต่คบกันมาเขาและพิมพ์ชนกยังไม่เคยทะเลาะกันแม้แต่ครั้งเดียว
เตชินท์รอแม่ของเขาอย่างใจจดใจจ่อ อยู่ดีๆ นางปวีณาก็โทรมาบอกเขาว่าจะมาหาและจะอยู่บ้านสักระยะ ชายหนุ่มไม่รู้ว่าแม่ของเขาคิดจะทำอะไร ร้อยวันพันปีนางปวีณาไม่เคยคิดที่จะมาอยู่กรุงเทพฯ แม้ว่าจะมีบ้านอยู่ที่นี่ก็ตาม เพราะส่วนใหญ่พ่อกับแม่ของเขาจะอยู่ที่กระบี่เสียมากกว่า ฉะนั้นการมาครั้งนี้ แม่ของเขาต้องมีเรื่องสำคัญเป็นแน่
เตชินท์ได้แต่ภาวนา อย่าให้เป็นเรื่องที่เขากำลังกลัวอยู่ในตอนนี้เลย ไม่นานเสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้น
“เข้ามา” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แสร้งจดจ่ออยู่กับกองเอกสารที่อยู่ตรงหน้า ไม่ยอมเงยขึ้นมามองแขกที่เข้ามาในห้อง
“คุณเตชินท์ครับ คุณปวีณามาถึงแล้วครับ” เมฆาเลขาคนสนิทของเขาเอ่ยขึ้น
“สวัสดีครับคุณแม่” เขาเอ่ยทักทายผู้เป็นมารดา ตอนนี้ปวีณายืนหน้าบึ้งอยู่ตรงประตู
“งานคงจะยุ่งมากสินะ ถึงไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง แกคิดจะอยู่กรุงเทพฯ ไปตลอดเลยหรือไง”
“ทำไม่จะไม่กลับครับ ผมก็กลับทุกอาทิตย์”
“แกก็รู้ว่าแม่ไม่ได้หมายถึงบ้านที่กรุงเทพฯ”
“ถ้าแม่หมายถึงกระบี่ เดือนที่แล้วผมก็พึ่งจะกลับไปดูโรงแรมและก็รีสอร์ตที่นั่นนะครับ...ผมแค่ไม่ได้กลับเข้าบ้านเท่านั้นเอง”
“อุตส่าห์ไปถึงกระบี่ แล้วทำไมแกไม่แวะไปหาแม่ ถ้าผู้จัดการโรงแรมไม่บอกแม่ก็คงไม่รู้”
“ก็งานมันยุ่งนี่ครับแม่ พอทำงานเสร็จผมก็รีบบินกลับกรุงเทพฯ ทันทีเลย”
เดือนก่อนเตชินท์พาพิมพ์ชนกไปเที่ยวที่กระบี่ด้วย เขาจึงเลือกที่จะพักอยู่โรงแรม โดยกำชับผู้จัดการไว้ว่าห้ามบอกนางปวีณาเด็ดขาดว่าเขาพาพิมพ์ชนกมาด้วย เขารู้ดีว่านางปวีณาไม่ค่อยชอบเธอ ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่กลับบ้าน เพราะถ้าเขาพาพิมพ์ชนกเข้าบ้านมีหวังแม่เขาอาละวาดบ้านแตกแน่นอน
“แม่มากรุงเทพฯ คราวนี้มีอะไรหรือเปล่าครับ” เตชินท์รีบถามในสิ่งที่เขาสงสัย
“มี! แม่จะไปบ้านคุณอาเอมอร และแม่ก็อยากให้แกไปด้วย”
“แม่ให้ผมไปด้วยทำไมครับ” เตชินท์ถามออกไปอย่างนั้น ทั้งที่
ความจริงแค่นางปวีณาเอ่ยชื่อเอมอร เขาก็รู้คำตอบอยู่แล้ว
“แกก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจนะ...ว่าแกมีคู่หมั้นอยู่แล้ว แม่ว่ามันถึงเวลาที่แกต้องแต่งงานกับหนูฟ้าแล้วนะ”
“แม่ครับ...แม่ก็รู้ว่าผมรักพิมพ์”
“แกก็รู้...ว่าแกมีคู่หมั้นแล้ว แกยังไปคว้ายายเด็กนั่นมาทำเมียอีก”
“แต่ผมรักพิมพ์นะครับแม่...ไม่ได้รักฟ้า”
“แล้วยังไง แกจะให้ฝ่ายนั้นเขามาถอนหงอกฉันอย่างนั้นเหรอ”
เตชินท์กลืนไม่เข้าคลายไม่ออก เรื่องเดียวที่เขารู้สึกผิดกับพิมพ์ชนก คือการที่เขาปิดบังเธอเรื่องคู่หมั้น
เตชินท์และฟ้าลดาหมั้นกันตั้งแต่เด็ก แต่เขาไม่เคยรักฟ้าลดาเลย และก็ไม่ได้ติดต่อกับเธอมาหลายปีแล้ว อีกอย่างการหมั้นหมายก็เกิดขึ้นเพราะผู้ใหญ่ได้ตกปากรับคำกันเท่านั้น ไม่ได้มีพิธีหมั้นอย่างเป็นทางการ เตชินท์จึงไม่คิดว่าแม่ของเขาจะจริงจังกับเรื่องนี้
“ตอนเย็นผมมีนัดแล้วครับ”
“นัดอะไรมันจะสำคัญไปกว่าแม่ แกอย่าบอกนะว่ากับยัยพิมพ์ชนกอะไรนั่น”
“...”
เตชินท์ได้แต่เงียบ วันนี้เป็นวันครบรอบ 5 ปีที่เขาและพิมพ์ชนกคบกัน เขาตั้งใจว่าจะพาเธอไปเลี้ยงฉลองกันสองต่อสองตามประสาคู่รัก
“โอเค! ถ้าแกเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นสำคัญกว่าแม่ก็ตามใจ”
พูดจบนางปวีณาก็ลุกขึ้นแล้วรีบเดินไปที่ประตู มองลูกชายอย่างไม่สบอารมณ์ ใบหน้าบ่งบอกถึงความโกรธและความน้อยใจ แต่ยังไม่ทันที่จะหญิงสูงวัยจะก้าวพ้นประตู เสียงของลูกชายสุดที่รักก็ดังขึ้นเสียก่อน
“ผมไปก็ได้ครับ”
“แกแน่ใจนะ!” ปวีณารีบถามลูกชายทันทีเพื่อความแน่ใจ
“ครับ...คุณแม่ไปพักผ่อนที่บ้านให้สบายใจนะครับ ตอนเย็นเดี๋ยวผมพาไป”
เตชินท์ตัดสินใจไปกับนางปวีณาในที่สุด เขาอยากจะลองไปคุยกับฟ้าลดาดู บางทีเธออาจจะมีแฟนแล้วและก็ไม่อยากแต่งงานกับเขาก็เป็นได้
“ให้มันได้อย่างนี้สิลูกรักของแม่”
นางปวีณาสวมกอดลูกชายก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม นางอุตส่าห์หมั้นหมายฟ้าลดา ลูกสาวของเพื่อนที่เพียบพร้อมทั้งการศึกษาและชาติตระกูลไว้ให้ลูกชาย เรื่องอะไรจะยอมให้ลูกชายคนเดียวมาแต่งงานกับเด็กกำพร้าอย่างพิมพ์ชนก ถึงแม้ปวีณาจะรู้อยู่เต็มอกว่าพิมพ์ชนกเป็นคนดีก็ตาม แต่คนเป็นแม่ยังไงก็อยากจะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกเสมอ
หลังจากแม่ของเขาออกจากห้องไปแล้วเตชินท์ก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาพิมพ์ชนกทันที
“ว่าไงคะเต” พิมพ์ชนกกรอกเสียงมาตามสาย
“พิมพ์...คือว่าตอนเย็นผมจะต้องพาแม่คุณแม่ไปธุระ ผมคงพาพิมพ์ไปดินเนอร์ไม่ได้แล้วนะครับ ผมขัดคุณแม่ไม่ได้จริงๆ”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เตพาคุณแม่ไปเถอะ นานๆ ทีท่านจะมากรุงเทพฯ”
“พิมพ์ไม่โกรธผมแน่นะ”
“แน่สิคะ! พิมพ์จะโกรธทำไม ก็เตไปกับคุณแม่นี่คะ ถ้าไปกับผู้หญิงคนอื่นก็ว่าไปอย่าง” เตชินท์ถึงกับสะอึกกับคำพูดของพิมพ์ชนก
“โอเคครับ...วันหลังเราค่อยไปฉลองกันนะ”
“ค่ะ”
“ผมรักพิมพ์นะ”
“พิมพ์ก็รักเตเหมือนกันค่ะ” พิมพ์ชนกพูดเสียงเบา ด้วยกลัวว่าเจ้านายจะได้ยิน เธอยิ้มพลางมองหน้าจอโทรศัพท์หลังจากกดวางสาย
“ยิ้มอะไรเหรอคะพี่พิมพ์” ฟ้าลดาเอ่ยถามเลขา
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณฟ้า” พิมพ์ชนกตอบเจ้านาย ปากบอกว่าไม่มีอะไรแต่แววตาเป็นประกาย
“ฟ้าไม่เชื่อหรอกค่ะ ต้องเป็นแฟนพี่พิมพ์โทรมาแน่เลยใช่ไหมคะ ยิ้มแก้มแทบฉีกเชียว” ฟ้าลดาเอ่ยแซวเลขา
พิมพ์ชนกได้แต่ยิ้มให้กับเจ้านาย ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเอง
ฟ้าลดา รัตนไพศาล ลูกสาวคนเดียวของนายดนัย และนางเอมอร รัตนไพศาล เจ้าของบริษัท ดี.เอ็น. ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด บริษัทยักษ์ใหญ่ด้านอสังหาริมทรัพย์ ทั้งบ้านและคอนโดมิเนียม
ฟ้าลดานับถือพิมพ์ชนกเหมือนพี่สาว เพราะพิมพ์ชนกเป็นคนสอนงานเธอตั้งแต่ก้าวแรกที่เธอเข้ามาทำงานในบริษัท เดิมทีพิมพ์ชนกเป็นเลขาของนายดนัยผู้เป็นบิดา แต่เมื่อฟ้าลดาเข้ามาทำงาน พ่อของเธอก็ยกเลขาฝีมือดีให้
ฟ้าลดาพึ่งจะกลับมาจากเมืองนอกเธอจึงไม่ค่อยมีเพื่อน ด้วยอายุที่ไล่เลี่ยกันทำให้เธอสนิทสนมกับพิมพ์ชนกอย่างรวดเร็ว ภายนอกฟ้าลดาอาจจะดูเป็นคุณหนูที่ค่อนข้างเอาแต่ใจ แต่ไม่ใช่กับพิมพ์ชนกเวลาที่อยู่กับพิมพ์ชนกเธอจะน่ารักเสมอ
พอถึงเวลานัดเตชินท์แวะไปรับมารดาที่บ้านก่อนจะไปที่บ้านของฟ้าลดา ตอนนี้เตชินท์กับนางปวีณา นั่งอยู่ที่ห้องรับแขกของบ้านรัตนไพศาล
“สวัสดีครับคุณอา” เตชินท์กล่าวทักทายนางเอมอร
“สวัสดีจ้า ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเต”
“ผมงานยุ่งครับคุณอา”
“แล้วหนูฟ้าไปไหนเหรอเอมอร” นางปวีณาเอ่ยถามถึงลูกสาวของเพื่อน
“ยัยฟ้ากำลังกลับมาจ้า ขานั้นเขาบ้างาน”
“เหมือนกันกับตาเตเลย ถ้าแต่งงานกันไปจะมีหลานให้เราอุ้มตอนไหนก็ไม่รู้”
“คุณแม่ครับ” เตชินท์รีบห้ามมารดา ปวีณาได้แต่มองลูกชายตาเขียว
“นั่นไง...ยัยฟ้ามาพอดี” เอมอรยิ้มให้กับบุตรสาวที่กำลังเดินมาที่ห้องรับแขก
“ฟ้ามานี่เร็วลูก คุณป้าปวีณากับพี่เตมารอหนูนานแล้วนะลูก”
“สวัสดีค่ะคุณป้า สวัสดีค่ะพี่เต” ฟ้าลดาทักทายแขกทั้งสองด้วยท่าทางนอบน้อม
หลังจากที่ไม่ได้เจอเตชินท์มานานหลายปี ฟ้าลดาก็รู้สึกขอบคุณเอมอรที่ได้หมั้นหมายเตชินท์ไว้ให้เธอตั้งแต่ยังเด็ก ตัวจริงของเขาหล่อกว่าในรูปที่เธอเห็นตามหน้านิตยสารเสียอีก ฉะนั้นการแต่งงานครั้งนี้เป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับฟ้าลดา เพราะเธอรักเตชินท์มาตั้งแต่ยังเด็ก แต่เขาไม่เคยชายตามองเธอเลย เขาบอกฟ้าลดาเสมอว่ารักเธอเหมือนน้องสาว แต่ก่อนฟ้าลดาตามติดเขาแจ เธอไปไหนมาไหนกับเตชินท์ตลอด จนกระทั่งชายหนุ่มเข้ามหาวิทยาลัยส่วนเธอก็ไปเรียนเมืองนอก ทั้งสองคนจึงได้ขาดการติดต่อกัน
ปวีณากับเอมอรคุยกันอย่างออกรสออกชาติ ไม่ได้สนใจท่าทางอึดอัดของเตชินท์เลยสักนิด
หลังจากทานมื้อเย็นเสร็จ ปวีณาก็ให้ฟ้าลดาพาเตชินท์ออก ไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้ด้านนอก ส่วนปวีณาและเอมอรก็คุยเรื่องการแต่งงานของทั้งสองคน
ฟ้าลดาเป็นฝ่ายชวนเตชินท์คุยเสียมากกว่า เธออยากให้เขาประทับใจและก็ยอมแต่งงานกับเธออย่างไม่มีข้อแม้ ฟ้าลดารู้ดีว่าเขาเป็นหนุ่มในฝันของผู้หญิงหลายๆ คน รวมทั้งเธอด้วย การที่เธอได้เขามาครอบครองผู้หญิงทุกคนจะต้องอิจฉาเธอเป็นแน่
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะพี่เต” ฟ้าลดาเอ่ยถามเตชินท์เพื่อทำลายความเงียบ
“เวลาก็ผ่านไปเร็วเหมือนกันนะ พี่เจอฟ้าครั้งสุดท้ายน่าจะเป็นตอนมัธยมปลาย” เตชินท์พูดพลางสายตาก็มองไปบนท้องฟ้า
“ต่อไปนี้เราคงต้องเจอกันบ่อยกว่านี้แล้วนะคะ เพราะผู้ใหญ่กำลังคุยเรื่องแต่งงานของเราแล้ว”
“มันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอฟ้า เรายังไม่ได้เรียนรู้นิสัยใจคอกันเลยนะ”
“เราหมั้นกันมาตั้งแต่เด็กแล้วนะคะ ฟ้าว่ามันก็ควรถึงเวลาแล้วนะ”
“มันก็แค่ผู้ใหญ่คุยกัน ตอนนี้เราโตพอที่จะเลือกทางเดินของตัวเองได้แล้วนะ”
“แล้วที่ผู้ใหญ่เลือกให้มันไม่ดีตรงไหน”
“ก็ตรงที่พี่ไม่...”
“ดูโน่นสิคะ! ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมีดาวตก”
ฟ้าลดาพูดพลางชี้มือไปบนท้องฟ้า เธอรู้ดีว่าเตชินท์กำลังจะพูดอะไร และมันเป็นสิ่งที่เธอไม่อยากได้ยินมากที่สุด แม้เวลาจะผ่านไปกี่ปีเตชินท์ก็ไม่เคยรักเธอเลย แต่มันตรงกันข้ามกับเธอ ยิ่งนับวันเธอยิ่งรักเขามากขึ้นทุกที การแต่งงานครั้งนี้ก็เป็นเธอที่เป็นฝ่ายขอให้มารดาโทรไปเร่งรัดปวีณา
ฟ้าลดาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ตัวเองทำอยู่เป็นเรื่องที่ถูกต้องหรือไม่ แต่เพราะความรักที่เธอมีให้เตชินท์ ทำให้เธอดื้อดึงที่จะแต่งงานกับเขา แม้ว่าจะรู้อยู่เต็มอกว่าเตชินท์ไม่เคยรักเธอ
