มีน....

ตอนนี้เธอกำลังยืนทำหน้าเซ็งอยู่ตรงหน้าห้องเพราะเข้าไปไม่ได้เนื่องจากไอ้ต้าร์มันล็อกข้างในทำให้เธอไม่สามารถเข้าไปในห้องได้ที่รู้ว่ามันอยู่ในห้องก็เพราะเห็นรถของมันจอดอยู่ข้างล่าง เธอโทรหามันเป็นสิบสายมันก็ไม่รับจะว่ามันไม่ได้ยินคงไม่ใช่ แต่มันคงไม่ว่างรับเพราะมัวแต่ทำภารกิจเร่งด่วนอยู่ ที่รู้เพราะสายเรียกเข้าโทรศัพท์มันดังลอดออกมานอกห้อง และมันก็ไม่ใช่แค่เสียงโทรศัพท์ไงที่ได้ยินพอเธอแนบหูกับประตูห้องเสียงที่ได้ยินมันก็คือ....

" ตะ ต้าร์ เร็วอีกค่ะ เร็วอีก อ๊ะ อ๊ะ"

" ซี๊ดดดด จะแตกแล้ว ซี๊ดดดด อ๊าาาส์"

เห้ออออ เมื่อไหร่มันจะเสร็จซะทีนะ ถ้ารู้ว่าวันนี้มันจะพาสาวกลับมาเอากันที่ห้องเธอกลับไปนอนบ้านตัวเองดีกว่า

ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด แกร๊กก......

เสียงกดรหัสประตูห้องดังไม่ถึงสิบวิประตูห้องก็เปิดออกมาพร้อมกับหญิงชายคู่หนึ่งที่อยู่ในชุดนักศึกษาแต่สภาพไม่น่าจะใช่เลยสักนิด เธอมองการแต่งกายของทั้งคู่แล้วต้องหันหน้าไปทางอื่น คือดูออกเลยว่าไปทำอะไรกันมา ไอ้ต้าร์ก็เสื้ออยู่นอกกางเกงกำลังรูดซิบส่วนกระดุมเสื้อก็ติดแค่สองเม็ดโชว์ลำคอและแผงอกที่มีแต่รอยซึ่งไม่ต้องสาธยายก็รู้ว่ามันไปโดยตัวอะไรดูดมา ส่วนผู้หญิงที่ยืนเกาะแขนมันเหมือนชะนีก็คือยัยกีกี้เพื่อนสาวดาวมหาลัยที่เธอเองก็รู้จักเป็นอย่างดีเพราะเรียนปีเดียวกัน แต่เธอกับมันไม่ถูกกันหรอกเพราะยัยกี้น่ะตอนปีหนึ่งเคยมาขอให้เธอช่วยเป็นแม่สื่อให้หน่อยเพราะนางชอบไอ้ตาร์แต่ไอ้ตาร์ไม่เคยสนใจไม่เคยมองมันเลยเพราะตอนนั้นยัยนี่ไม่ได้สวยขนาดนี้ไง คือหน้าตาก็ธรรมดานมก็เล็กไอ้ตาร์มันเลยไม่สนใจ แต่เธอก็ปฎิเสธที่จะช่วยแล้วก็เตือนด้วยความหวังดีว่าไอ้ตาร์มันมีแฟนแล้ว แต่ยัยกี้หาว่าเธอหวงก้างเพราะชอบไอ้ต้าร์ทั้งที่เธอไมไ่ด้คิดอะไรกับมันเลยจริงๆแต่ยัยกี้ไม่เชื่อแล้วก็โกรธไม่พอใจเลิกคุยกับเธอไปเลย แต่เธอก็ไม่สนใจหรอกนะจะโกรธจะอะไรก็ตามสบายแล้วแต่เลยเพราะเธอคิดว่าเธอบอกไปด้วยความหวังดี แต่พอมาตอนเปิดเทอมปีสามไม่รู้ยัยนี่ไปเกาหลีมาหรือเปล่ากลับมานี่คือสวยสะพรั่งขาวโอโมนมดูมดูมสเป๊กไอ้ต้าร์มาก แล้วผู้หญิงแบบนี้มีเหรอที่ไอ้ต้าร์มันจะไม่ชอบมันไปจีบยัยนี่เองเลยและตอนนี้ทั้งคู่ก็มาลงเอยกันที่ห้องของเธอกับมัน ทุกคนอาจจะงงว่าเธอกับมันทำไมถึงมาอยู่ด้วยกัน เรื่องมันมีที่มาที่ไป

ไอ้ตาร์เป็นเพื่อนผู้ชายเพียงคนเดียวที่สนิทที่สุดของเธอ ที่จริงเธอไม่ได้อยากสนิทกับมันนักหรอกแต่มันเลี่ยงไม่ได้เพราะบ้านเราอยู่ใกล้กันเรียกว่ารั้วติดกันเลย พ่อแม่เธอกับพ่อแม่มันสนิทกันเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนน่ะแล้วก็มาซื้อบ้านติดกันเราสองเลยรู้จักกันตั้งแต่ยังเป็นเด็กยันโต คือตั้งแต่จำความได้ก็มีมันนี่แล่ะที่เป็นเพื่อนเล่น เข้าเรียนพร้อมกันเรียนที่เดียวกันตั้งแต่เตรียมอนุบาลยันเข้ามหาลัยไม่เคยแยกจากกันไปไหนเลย ตอนนี้เรากับมันเรียนอยู่มหาลัยปีสามแล้วอีกปีเดียวก็จะจบละและเราคงต้องย้ายไปอยู่กับพ่อที่อเมริกาตามสัญญาที่เคยให้พ่อไว้เมื่อหลายปีก่อน

หลายปีก่อน....

"มีนพ่อมีข่าวดีจะมาบอก"

"ข่าวดีอะไรคะพ่อ" เธอถามขณะที่กำลังนั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะ

"โรงแรมที่อเมริกาเค้าตอบตกลงรับพ่อเข้าไปทำงานที่นั่นแล้วนะลูก เงินเดือนมากกว่าที่นี่ตั้งหลายเท่าพ่อเลยตกลงจะไปทำที่นั่นซึ่งมีสัญญา10ปี พ่อเห็นว่ามันเป็นโอกาสที่ดีที่พ่อจะได้ทำในสิ่งที่พ่อฝันไว้ แต่...."

"แต่อะไรคะพ่อ"

"สิ่งที่พ่อห่วงมากที่สุดก็คือลูก...มีนอาจจะต้องย้ายไปอยู่กับพ่อที่นั่นด้วยนะลูก"

"ย้ายไปอยู่ที่นั่นเหรอคะ มีนไม่ไปได้มั้ยคะพ่อ มีนไม่อยากไปอยู่ที่อเมริกามีนอยากอยู่ที่นี่"

"ลูกจะอยู่ได้ยังไงล่ะลูกเป็นผู้หญิงนะ"

"อยู่ได้ค่ะ มีนอยู่ได้ มีนโตแล้วนะคะมีนอยู่มอหนึ่งแล้ว"

"ไม่ได้ลูกยังไงก็ไม่ได้ พ่อเป็นห่วงมีน"

"ฮือออ มีนไม่อยากไปมีนอยากอยู่ที่นี่อยากอยู่บ้านหลังนี้ " เธอเริ่มมีน้ำตาเมื่อรู้ว่ายังไงยังไงพ่อก็ต้องให้เธอไปด้วยแต่เธอไม่อยากไป เธอคิดถึงที่นี่คิดถึงบ้านที่เคยมีแม่อยู่ด้วยกันที่นี่แม้ว่าแม่ของเธอจะจากไปนานหลายปีแล้วก็ตาม

"พ่อรู้ว่ามีนรักบ้านหลังนี้ เพราะบ้านหลังนี้มีความทรงจำดีๆของครอบครัวเรา แต่เราก็ไม่ได้จะย้ายไปอยู่ที่นั่นถาวรนี่นา สักวันเราก็ต้องกลับมา"

บ้านหลังนี้เราเคยอยู่ด้วยกันสามคนพ่อแม่ลูกเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมาก จนมาวันนึงเมื่อแม่ของเธอไปตรวจสุขภาพประจำปีแล้วพบว่าตัวเองป่วยเป็นโรงมะเร็งหลังจากนั้นมาแม่ก็เข้ารับการรักษามาเรื่อยๆแต่อาการแม่ไม่ดีขึ้นเลยจนวันนึงแม่ก็จากเธอกับพ่อไปในที่สุด เธอจำได้ดีว่าในตอนนั้นเธออายุเพียงสิบขวบเท่านั้นแต่เธอจำเหตุการณ์ทุกอย่างได้ดี หลังจากงานศพของแม่ผ่านไปพ่อก็เอาแต่นั่งซึมเอาแต่นั่งมองดูรูปแม่แล้วก็ร้องไห้ดื่มเหล้าสูบบุหรี่ไม่เป็นอันทำอะไรงานการก็ไม่ไปทำ เธอเข้าใจความรู้สึกของพ่อดีเพราะพ่อรักแม่มากอยู่ด้วยกันมาหลายสิบปีพ่อตั้งตัวไม่ทันที่แม่มาด่วนจากไปแบบนี้ จนลุงตั้มกับน้าพิมเพื่อนสนิทของพ่อที่อยู่บ้านติดกันมาเตือนสติพ่อว่าพ่อต้องเข้มแข็งพ่อจะมาอ่อนแอแบบนี้ไม่ได้เพราะพ่อยังมีเธอที่ต้องดูแล หลังจากนั้นเป็นต้นมาพ่อก็กลับมาเป็นพ่อที่น่ารักของเธอเหมือนเดิมพ่อเลิกดื่มเหล้าเลิกสูบบุหรี่และตั้งหน้าตั้งตาทำงานจากตำแหน่งผู้ช่วยกุ๊กพ่อได้เลื่อนขั้นขึ้นไปเป็นเชฟ

หลังจากที่รู้ว่าตัวเองต้องย้ายไปอยู่กับพ่อที่อเมริกาเธอจึงรีบวิ่งไปหาน้าพิมที่บ้านทันที น้าพิมเป็นแม่ของไอ้ตาร์น้าพิมเปรียบเสมือนแม่คนที่สองของเธอเลยก็ว่าได้เพราะตั้งแต่แม่เธอเสียไปก็ได้น้าพิมนี่แล่ะที่คอยดูแลเธอเวลาที่พ่อของเธอต้องไปทำงานแม้ที่ผ่านมาพ่อจะไม่ค่อยมีเวลาให้เธอซึ่งเธอก็เข้าใจพ่อดีว่าพ่อต้องทำงานหาเงินเลี้ยงเธอเพียงลำพังเธอไม่เคยน้อยใจท่านเลยสักครั้ง

"น้าพิม ฮือออ น้าพิมจ๋า"

"อ้าวมีนร้องไห้ทำไมลูกใครเป็นอะไร" น้าพิมที่กำลังนั่งดูละครอยู่ก็ทักขึ้นเมื่อเห็นเธอวิ่งร้องไห้เข้าบ้านมา

"ฮืออออ พ่อจะให้มีนไปอยู่อเมริกากับพ่อ มีนไม่อยากไป ฮืออออ"

"อ๋อนึกว่าเรื่องอะไร แล้วทำไมมีนถึงไม่อยากไปล่ะ ใครๆก็อยากไปเรียนเมืองนอกกันทั้งนั้น"

"ใช่ ฉันยังอยากไปเลยทำไมเธอไม่อยากไปวะ" เธอหันไปมองหน้าไอ้ตาร์ที่มันกำลังนั่งเล่นเกมส์อยู่หน้าจอคอม

"เรารักบ้านเราเราอยากอยู่ที่บ้านเรา เราไม่อยากไปไหนทั้งนั้น ฮืออออ " ในตอนนั้นเธอร้องไห้หนักมากเพราะตั้งรับไม่ทันที่จู่ๆจะต้องไปอยู่ที่อื่นซึ่งมันไกลมากถึงมากที่สุด

"ไร้สาระว่ะเรื่องแค่นี่้ร้องไห้ยังกะจะเป็นจะตาย"

"เงียบไปเลยนะเล่นเกมส์ของนายไปต้าร์ ฮือออ น้าพิม ช่วยคุยกับพ่อให้มีนหน่อย มีนไม่อยากไป" เธอไม่อยากคุยกับมันเธอเลยหันไปอ้อนวอนขอร้องน้าพิมต่อ

"เอาไงดีคะพี่ตั้ม พิมสงสารยัยมีนจัง" น้าพิมหันไปถามลุงตั้มพ่อของไอ้ต้าร์

"เอางี้ เดี๋ยวพี่ลองไปคุยกับไอ้เมษดู"

"ขอบคุณค่ะลุงตั้ม" เธอรีบวิ่งไปขอบคุณลุงตั้มทันทีเมื่อท่านบอกจะไปช่วยคุยกับพ่อให้

เวลาต่อมา....

"ถ้ามีนไม่อยากไปก็ไม่ต้องไปบังคับหรอกไอ้เมษ"

"แต่ลูกกูจะอยู่ได้ยังไงคนเดียวกูก็เป็นห่วงลูกกูเหมือนกันนะไอ้ตั้ม"

"ถ้าเรื่องนั้นพี่เมษไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวพิมจะช่วยดูแลแกให้"

"อืมมมใช่ กูกับพิมปรึกษากันแล้วว่าจะช่วยดูแลหนูมีนเอง กูกับพิมก็รักแล้วก็เอ็นดูหนูมีนเหมือนลูกสาวคนนึง มึงไม่ต้องห่วงหรอก มึงไปทำงานอย่างสบายใจได้"

"นะคะพ่อ ให้มีนอยู่ที่นี่นะ มีนสัญญาจะไม่ดื้อไม่ซนจะเชื่อฟังน้าพิมลุงตั้มทุกอย่างเลย พ่อไม่ต้องห่วงมีนเลย"

"เห้ออออ พ่อก็มีลูกสาวอยู่คนเดียวจะไม่ให้พ่อเป็นห่วงได้ไงล่ะลูก แล้วอีกอย่างเราไม่เคยห่างกันไปไหนไกลๆเลย"

"ไว้ปิดเทอมมึงก็ส่งตั๋วมาให้มีนบินไปหามึงที่โน่นก็ได้นี่หว่า"

"แล้วพี่เมษกะว่าจะไปอยู่ที่นั่นกี่ปีคะ"

"ก็ยังไม่รู้อ่ะ แต่ตามสัญญาก็สิบปี แต่ถ้าที่นั่นรายได้มันดีมากๆก็อาจจะอยู่ยาวๆไปเลย แต่ก็ใช่ว่าจะอยู่ตลอดไปหรอกนะเพราะไม่ว่ายังไงเมืองไทยก็คือบ้านเกิดยังไงพี่ก็ต้องกลับมา"

สรุปแล้วพ่อก็ยอมใจอ่อนให้เธออยู่ที่นี่โดยอยู่ในความดูแลของน้าพิมกับลุงตั้ม แต่พ่อก็ได้มีข้อตกลงกับเธอก็คือว่าถ้าเธอจะอยู่ที่นี่พ่อก็จะให้อยู่แต่พ่อบอกว่าถ้าเรียนจบมหาลัยแล้วเธอต้องย้ายไปอยู่กับพ่อที่นู่นโดยไม่มีข้อแม้ซึ่งเธอก็ตอบตกลงในทันทีเพราะเธอคิดว่าอีกตั้งหลายปีที่จะให้เธอทำใจก่อนจะไปอยู่ที่โน่นมีนา....

ปัจจุบัน

"กว่าจะเปิดประตูได้เนอะมึงอ่ะ" เธอพูดกับไอ้ตาร์แล้วก็ใช้หางตามองยัยกี้ที่ทำลอยหน้าลอยตาได้น่าตบมากก่อนจะผลักมันทั้งสองคนให้พ้นทางจนทั้งสองคนเซไปชนกับขอบประตู

"โอ๊ะ มึงจะผลักกูทำไมวะ"

"นั่นสิไม่พอใจอะไรหรือเปล่าจ๊ะมีนนนน"

"นั่นดิ มึงรมณ์เสียไรมา"

"ถอยไป เกะกะ!!! " เธอหันไปตะคอกใส่หน้ามันก่อนจะเดินเข้าห้องด้วยความเหนื่อยและเมื่อยล้าเนื่องจากตอนนี้เธอเพลียมากอยากพักผ่อนเพราะวันนี้ตอนเลิกเรียนเสร็จเธอได้ไปช่วยพี่ปีสี่รับน้องปีหนึ่งจนค่ำแล้วพอกลับมาถึงห้องก็เข้าไมไ่ด้อีก

"เชี๊ย!!! อะไรวะเนี้ย" เธอแทบลมจับเมื่อเห็นสภาพห้องที่เละเทะหมอนอิงโซฟาหล่นกระจัดกระจายนึกว่าโดยยกเค้า ตรงพื้นห้องก็เจอกับเศษซากถุงยางที่ใช้แล้วถูกทิ้งเกลื่อนหลายอันคงไม่ต้องถามว่าใครทำ แทนที่เธอจะได้กลับมาพักผ่อนกลับกลายเป็นต้องทำความสะอาดโคตรเบื่อเลยจริงๆ เธอทำไมด่ามันไปแต่มันคงไม่รู้สึกหรอกเพราะมันไม่อยู่ สงสัยออกไปส่งกิ๊กของมันนั่นแล่ะ

"เห้ออออ" เธอนั่งถอนหายใจหลังจากทำความสะอาดห้องจนกลับมาสะอาดเรียบร้อยเหมือนก่อนที่เธอจะออกไปเรียน

เธอนั่งหลับตาพักสายตาที่โซฟากะว่าหายเหนื่อยแล้วจะไปอาบน้ำนอน

"อ่ะ ค่าจ้าง" เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันทีเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรเย็นๆมาแตะที่แก้ม

"อะไรของมึง"

"รวมมิตรกะทิสดของโปรดมึงไงกูอุส่าห์ไปเข้าคิวรอเลย คนโคตรเยอะ"

"ขอบใจแต่...ทีหลังไม่ต้อง เพราะมึงควรจะรีบกลับมาช่วยกูทำความสะอาดห้อง"

"ก็กูรู้ว่ามึงทำเองได้ไง เอาน่าอย่าโมโหดิ เดี๋ยวหน้าแก่นะ^^"

"ไม่ต้องมาพูดเลยมึงอ่ะ กูจะบอกน้าพิมว่ากูจะไม่อยู่กับมึงแล้ว กูจะกลับไปอยู่บ้าน"

"เฮ้ยยย ไม่ได้ดิวะ มึงก็รู้ว่าที่กูได้มาอยู่คอนโดก็เพราะมึง ถ้ามึงไม่อยู่ด้วยแม่กูก็ต้องให้กูกลับไปอยู่บ้านแน่ๆ"

อย่างที่มันพูดนั่นแล่ะค่ะถ้าเธอไม่อยุ่มันก็ไม่ได้อยู่เหมือนกัน ย้อนไปตอนที่เราสองคนสอบเข้ามหาลัยได้ไอ้ตาร์มันขอน้าพิมว่าขอย้ายมาอยู่คอนโดเพื่อสะดวกในการไปมหาลัยเพราะบ้านของเราทั้งคู่อยู่นอกตัวเมืองซึ่งก็ไกลพอสมควรหากต้องขับรถมาเอง ซึ่งที่มันเลือกมหาลัยนี้ก็เพราะสาเหตุนี้ด้วยเหมือนกัน มันน่ะวางแผนไว้แต่แรกแล้วทำไมเธอจะไม่รู้ เรื่องอยู่คอนโดตอนแรกน้าพิมไม่ยอมเพราะรู้นิสัยสันดานของมันไง เจ้าชู้แต่เด็กอ่ะมันอ่ะ มีแฟนตั้งแต่สมัยประถม แถมยังมีทีละสามสี่คนจนโดนฝ่ายปกครองเรียกไปคุยหลายรอบเพราะมันทำให้ผู้หญิงที่โรงเรียนทะเลาะกัน วีระกรรมของมันเยอะมากเล่าสามวันแปดวันก็ไม่จบ แล้วทีนี้พอน้าพิมไม่ยอมให้มันอยู่คอนโดมันก็ตื้อๆๆจนน้าพิมใจอ่อนไม่ก็คงจะรำคาญก็เลยยอมที่จะซื้อคอนโดให้มันอยู่แต่มีข้อแม้ว่าต้องให้เธอมาอยู่ด้วยถ้าไม่อย่างงั้นมันก็ต้องอยู่ที่บ้านนั่นแล่ะตอนนั้นพอมันรู้ว่าเธอต้องไปอยู่กับมันด้วยมันโวยวายใหญ่บอกไม่ยอมท่าเดียวมันบอกอยู่กับเธอทุกวันเห็นหน้ากันจนเบื่อยังจะให้ไปอยุ่ด้วยกันอีกมันไม่ยอมน้าพิมก็บอกถ้าไม่ยอมก็ไม่ต้องมาพูดเรื่องนี้อีก แต่สุดท้ายมันก็ต้องยอม และเธอก็ต้องมาอยุ่กับมันตามคำขอร้องของน้าพิม อันที่จริงเธอเคยไปคุยกับน้าพิมแล้วว่าเธอไม่อยากอยู่แต่น้าพิมขอร้องน้าพิมบอกว่ากลัวมันจะมีลูกมีเมียก่อนจะเรียนจบมหาลัย น้าพิมคิดว่าถ้าเธอไปอยู่ด้วยมันก็คงจะเกรงใจเธอบ้างคงไม่กล้าพาใครมาที่ห้อง

แต่เธออยากจะบอกว่าน้าพิมประเมินไอ้ตาร์ต่ำเกินไป มันไม่สนใจหรอกว่าเธอจะอยู่หรือไม่อยู่ มันพาผู้หญิงมานอนแทบจะทุกวัน คอนโดที่น้าพิมซื้อมันเป็นห้องชุดที่มีขนาดกว้างเป็น คอนโดแบบ DUPLEXสองชั้นเวลามันพาสาวมาเธอก็จะอยู่แค่ในห้องไม่ออกไปข้างนอกเพราะไม่อยากเจอภาพติดเรทที่เคยเห็นบ่อยครั้ง

อยากจะบอกว่าไอ้ตาร์มันมีแฟนนะ ชื่อพี่อมยิ้มอยู่ปีสี่ พี่เค้าน่ารักมากนะซึ่งเธอเองก็สนิทกับพี่เขาก่อนที่จะเป็นแฟนกับมันอีก อยากจะบอกว่าเพราะเธอสนิทกับพี่เขานั่นแล่ะและเคยพาพี่เขามาที่ห้องด้วยพอไอ้ตาร์มันเห็นพี่อมยิ้มครั้งแรกมันก็บอกนี่คือรักแรกพบไอ้ตาร์มันเลยให้เธอเป็นแม่สื่อให้มันกับพี่อมยิ้มซึ่งไม่รู้ว่าพี่อมยิ้มไปยอมคบกับมันได้ไงทั้งเจ้าชู้ทั้งกะล่อน แต่อยากจะบอกว่าถึงแม้มันจะได้เป็นแฟนกับพี่อมยิ้มแต่มันก็ไม่เคยได้อะไรๆกับพี่อมยิ้มมากสุดก็แค่จับมือถือแขนเพราะพี่อมยิ้มเธอไม่ได้ใจง่ายเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆที่มันเคยไปเต๊าะแล้วได้มาง่ายๆ มันคงคิดว่าผู้หญิงทุกคนจะง่ายกับมันหมดทุกคนล่ะมั้ง ซึ่งมันก็เคยมีมาบ่นนะว่าพี่อมยิ้มชอบเล่นตัว เธอเลยด่าสวนมันไปว่าผู้หญิงไม่ได้ใจง่ายทุกคน จนผ่านมาสามปีละมันยังไม่ได้แอ้มพี่เค้าเลย สมน้ำหน้ามัน แต่อาจจะเป็นเพราะเธอส่วนนึงก็ได้เพราะเธอเคยแอบเตือนพี่อมยิ้มตลอดว่าอย่าไปไหนมาไหนกับไอ้ตาร์สองต่อสองเป็นอันขาดยิ่งถ้ามันชวนไปคอนโดแบบสองต่อสอง ที่เธอเตือนเพราะเธอเห็นว่าพี่อมยิ้มนิสัยดีน่ารักเธอไม่อยากให้พี่ที่เธอรักต้องมาเสียใจกับไอ้ผู้ชายหื่นกามแบบไอ้ตาร์เพื่อนเธอ แม้มันจะเป็นเพื่อนสนิทของเธอก็ตามเหอะ

มีน...

"กูโคตรเบื่อเลยที่ต้องมาคอยเก็บกวาดเศษซากความมักมากของมึงเนี้ย เมื่อไหร่มึงจะเลิกทำตัวแบบนี้ซะทีวะไอ้ตาร์"

"รอพี่ยิ้มยอมเป็นเมียกูก่อนดิกูรับรองจะหยุดทุกอย่าง"

"เชื่อคนอย่างมึงก็ควายละ มึงอย่าหวังเลยว่าพี่ยิ้มจะยอมมึงอ่ะ ถ้ายอมคงยอมมึงไปนานละ"

"ก็เพราะมึงไง ชอบไปเผากูให้พี่เค้าฟัง"

"กูไม่ได้เผากูแค่เตือนพี่ยิ้มให้ระวังเสือบ้ากามแบบมึง"

"งั้นมึงก็ต้องยอมรับสภาพไป ตราบใดที่กูยังไม่ได้พี่ยิ้มเป็นเมียกูก็เป็นเสือบ้ากามแบบที่มึงด่ากูไปเรื่อยๆแบบนี้แล่ะ"

"อ่อ สรุปว่าเป็นความผิดที่กูว่างั้น"

"แน่นอนดิ"

"กูกลับบ้านดีกว่าสบายใจกว่าที่ต้องอยู่กับคนแบบมึง"

"ถ้ามึงกลับนะ กูจะหลอกพี่ยิ้มมาโซเดมาคอมกับกูที่นี่ไม่เชื่อมึงคอยดู"

"ไอ้เชี่ย ไอ้เลว กูล่ะเชื่อมึงเลย"

"ห๊าวววว ง่วงชิบหาย ปวดเอวด้วย กูขอไปนอนก่อนนะ เออ มึงทำอะไรไว้ให้กูกินด้วยนะเผื่อดึกๆถ้ากูหิวกูจะลุกมาเวฟกิน"

"กูเป็นขี้ข้ามึงใช่ไหมทุกวันนี้"

"ใครบอก มึงอ่ะเป็นเพื่อนรักเพื่อนเลิฟกูเลยนะ เพราะกูไม่เคยไว้ใจใครนอกจากมึง"

"กูต้องซึ้งใช่ไหม"

"นิดนึงก็ดี^^"

มันยิ้มให้อย่างกวนตีนก่อนจะเดินฮัมเพลงเข้าห้องมันไป เธอจำเป็นต้องเดินไปในครัวเพื่อทำอาหารง่ายๆไว้ให้มันกินก่อนจะพาร่างที่แทบไร้เรี่ยวแรงกลับห้องนอนของตัวเอง น้ำไว้อาบพรุ่งนี้ละกันตอนนี้เพราะตอนนี้เธอไม่ไหวแล้วจริงๆ

เช้าวันต่อมา....

ในขณะที่เธอกำลังทำแซนวิชเป็นอาหารเช้าสำหรับเธอกับไอ้ต้าร์มันก็เดินคุยโทรศัพท์ออกมาจากห้องนอนด้วยชุดนักศึกษาที่ใส่มาสามปีก็ไม่เคยจะถูกระเบียบแม้จะโดนอาจารย์เรียกไปคุยมันก็เหมือนเดิม เธอคิดว่าอาจารย์คงจะเอือมระอากับมันแล้วล่ะ

"ได้ดิเดี๋ยวไปรับ อื้มมมบนรถงัั้นเหรออืมมมก็ดีตื่นเต้นดี" มันพูดอะไรบนรถก็ดี เธอมองหน้ามันอย่างสงสัยเพราะคำพูดและน้ำเสียงมันแบบหื่นกามมากนี่อย่าบอกนะว่า...

"มึงมาจ้องหน้ากูทำไม"

"อะไรของมึงบนรถก็ดี"

"เป็นเด็กเป็นเล็กอย่ารู้เลย"

"เด็กบ้านมึงดิ กูกับมึงอายุเท่ากัน อย่าลืม"

"แต่ประสบการณ์บางอย่างมึงยังตามกูไม่ทันหรอก เออวันนี้มึงขึ้นแท็กซี่ไปเรียนละกันนะกูมีนัดต้องไปรับกี้"

"ถามจริงๆเหอะกับยัยนี่มึงจะกินกันนานมั้ย"

"ทำไมวะ"

"กูไม่ชอบยัยนี่"

"มึงจะชอบหรือไม่ชอบก็เรื่องของมึงแต่กูโคตรชอบ เพราะลีลาแม่งโคตรเด็ดเล่นเอาซะกูเอวเคล็ดเลยเมื่อวาน วันนี้เลยต้องเอาอีกสักรอบเป็นการถอนแก้เคล็ด"

"ระวังเอดส์ละกันนะมึงอ่ะ"

"กูป้องกันตลอดแล่ะ เข้าเซเว่นบ่อยจนพนักงานจำได้ละว่ากูมาซื้ออะไร"

"น่าภูมิใจดีเนอะ"

พูดไม่ทันรู้เรื่องมันก็ไปแล้วไม่รู้จะรีบอะไรนักหนาแซนวิชที่ทำมันก็ไม่กินเธอเลยเก็บใส่กล่องแล้วเอาเข้าตู้เย็นไว้เผื่อมันจะกลับมากินตอนเย็น เธอทำอะไรจนแล้วเสร็จก็รีบไปเรียนทันทีเพราะกลัวรถติดยังไม่พอวันนี้เธอต้องขึ้นแท็กซี่ไปเองและเย็นนี้ก็คงต้องกลับเองเหมือนเคยเพราะถ้าช่วงไหนมันติดหญิงเธอก็จะต้องไปกลับเองแบบนี้ตลอด อันที่จริงเรื่องรถน้าพิมเคยบอกให้เธอเอารถมาใช้คนละคันกับไอ้ต้าร์แต่เธอไม่เอาเพราะเธอขับรถไม่คล่องและเธอก็กลัวด้วยรถในเมืองก็เยอะเธอคิดว่าขึ้นรถสาธารณะสบายที่สุด

ที่มหาลัย....

"มีน มีนทางนี้"

"พี่ยิ้ม^^" พี่ยิ้มกวักมือเรียกเธอให้ไปหาที่โต๊ะในขณะที่เธอกำลังจะขึ้นตึกเรียนแต่สีหนเาพี่ยิ้มไม่ค่อยโอเคเลย

"มีนพี่มีอะไรจะให้ดู" เธอนั่งลงข้างๆพี่ยิ้มก่อนพี่ยิ้มจะหยิบมือถือของเธอขึ้นมาและเปิดอะไรบางอย่างให้เธอดู สิ่งที่เธอเห็นที่มันเป็นคลิปซึ่งในคลิปที่เธอเห็นคือรถของไอ้ต้าร์ที่มันกำลังขยับโยกไปโยกมาไปเหมือนมีอะไรเกิดขึ้นบนรถทั้งที่รถจอดนิ่งสนิทอยู่กับที่ซึ่งดูเหมือนจะเป็นลานจอดรถที่ไหนสักแห่ง จนเวลาผ่านไปประมาณสิบนาทีรถก็หยุดนิ่งและไม่ถึงห้านาทีก็มีผู้หญิงคนนึงลงจากรถซึ่งก็คือยัยกีกี้ที่เดินลงมาจากรถของไอ้ต้าร์จากนั้นอีกคนที่เดินตามลงมาก็คือไอ้ต้าร์ หลังจากที่ทั้งคู่ลงจากรถเรียบร้อยก็เดินควงแขนกันไปจากตรงจุดนั้นและคลิปก็หยุดอยู่แค่นั้น ที่เธอสงสัยตอนแรกก็คือทั้งสองคนทำอะไรกันบนรถนานหลายสิบนาที จนเธอได้เห็นข้อความที่คนส่งคลิปมาให้พี่ยิ้ม ควรจะหายโง่ได้แล้วนะว่าแฟนเธอน่ะเอากับคนอื่น!!!

นี่อย่าบอกนะว่าบนรถเมื่อกี้สองคนนี้........เธอพูดอะไรไม่ออกหันไปมองหน้าพี่ยิ้มที่มองคลิปและข้อความที่ถูกส่งมาด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนไม่รู้สึกอะไร

"เอ่ออ พี่ยิ้มโอเครึเปล่าคะ"

"ผู้ชายก็เป็นแบบนี้ทุกคนสินะ ถึงแม้จะมีแฟนแล้วแต่ก็ไม่สามารถซื่อสัตย์กับแฟนตัวเองได้"

"พี่ยิ้ม" เธอจับมือพี่ยิ้มไว้เพราะตอนนี้พี่ยิ้มเริ่มน้ำตาซึมเหมือนจะร้องไห้ออกมาก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

"พี่ไม่เป็นอะไรหรอกมีน พี่ขอตัวไปเรียนก่อนนะ อ้อแล้วก็ไม่ต้องบอกว่าพี่รู้เรื่องนี้นะ พี่จะพูดกับต้าร์เอง"

พี่ยิ้มเดินขึ้นตึกไปเรียนแล้ว เธอกำลังจะถามว่าใครส่งคลิปนี้มาให้พี่ยิ้มซึ่งเธอไม่รู้ว่าคนที่ส่งคลิปนี้มาให้นั้นหวังดีหรือประสงค์ร้ายกันแน่ เธอจะถามมันดีไหมแต่เธอจะไม่บอกว่าพี่ยิ้มรู้เรื่องนี้เธอจะแกล้งบอกว่ามีคนส่งให้เธอดูเองมันจะได้ระวังตัวเพราะถึงยังไงมันก็เพื่อนเธอมีคนแอบถ่ายคลิปมันแบบนี้ แม้จะไม่เห็นอะไรแต่ต่อไปอาจจะมากกว่านี้หรือเปล่า

เธอกับมันเรียนคนละตึกคนละสาขาทำให้เธอไม่ได้คุยกับมันตอนอยู่มหาลัยเธอจึงคิดว่ากลับมาคุยกับมันที่ห้องน่าจะดีกว่าเป็นส่วนตัวกว่าแต่เธอก็นั่งรอมันนานแล้วแต่มันยังไม่กลับมาเลย เธอรอมันจนงีบหลับไปตื่นนึงเต็มๆจนเวลาผ่านไปเกือบตีสามเธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาปรากฏว่ามันก็ยังไม่กลับเธอเลยโทรหามันแต่มันก็ไม่รับ สงสัยจะไปนอนห้องสาวที่ไหนเธอเลยตัดสินใจจะเข้าห้องนอนไว้ค่อยคุยมันวันอื่นละกัน แต่ไม่ทันที่เธอจะเดินเข้าห้องไอ้ต้าร์มันก็กลับมาพอดีด้วยสภาพที่เมาเหมือนหมาเธอรีบเดินไปพยุงมันทันทีเพราะมันทำท่าจะล้ม ไม่เข้าใจว่ามันขับรถกลับมาได้ยังไงในสภาพนี้

"มึงทำไมกินเยอะขนาดนี้วะ"

" กูเสียใจไงกูอกหัก!!! " อกหักอะไรของมันเธอไม่เข้าใจ

"เสียใจอะไรของมึงเมื่อเช้ามึงยังอารมณฺดีอยุ่เลยนะ"

" พี่ยิ้มบอกเลิกกู "

"ห๊ะ พี่ยิ้มบอกเลิกกับมึง"