“พ่อครับก้าวแรกของผมได้เริ่มต้นแล้ว” ชายหนุ่มผิวขาวร่างสูงโปร่งยืนเท้าชิดแขนทั้งสองเหยียดตรงแนบชิดลำตัว ยืดอกที่ตอนนี้ยังบอบบางตามวัยเพียงสิบหกปี แต่อีกไม่นานร่างกายนี้จะถูกเปลี่ยนไปจากโรงเรียนนายร้อยตำรวจ ดวงตาคมกล้าแน่วแน่จดจ้องไปยังภาพถ่ายในชุดเครื่องแบบที่แถบด้านล่างมีข้อความกำกับไว้ว่าพันตำรวจโทธณัฎฐ์ ทรัพย์โภคิน
แม้ตอนนี้คนในภาพจะเหลือไว้เพียงความทรงจำและเกียรติยศที่น่าภาคภูมิใจแล้วเท่านั้นก็ตามที แต่ธาราไม่เคยเลยสักครั้งที่จะลืมเลือนสิ่งต่างๆ ที่ชายในภาพปฎิบัติกับเขาเพราะท่านคือพ่อแท้ๆของเขานั่นเอง พ่อที่เสียสละชีวิตในหน้าที่ พ่อที่ยึดมั่นต่อคำปฎิญาณ
“พี่ชาย...” เสียงเล็กๆ ที่ดังขึ้นทำให้ธาราผ่อนพักร่างกายและ ย่อเข่าเพื่อที่จะคุยกับน้องสาววัยเก้าขวบ
“ลำธารถืออะไรมานะ” ธารามองสิ่งที่อยู่ในมือน้องสาว มันคือการ์ดทำมือเด็กน้อยยื่นส่งให้เขาพร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า
“ให้พี่ชายค่ะ แม่สอนน้องทำค่ะ” ธารารับการ์ดมาและเปิดออก ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมาทันที เป็นการ์ดที่ด้านในมีข้อความเขียนด้วยมือว่า ‘ยินดีด้วยค่ะพี่ธารา’ ด้วยลายมือของเด็กวัยเก้าขวบและด้านในยังตกแต่งด้วยกลีบดอกไม้แห้ง ที่ถูกตัดแต่งเป็นดาวแปดแฉก
“•สังคหวัตถุ ๔ •มรรค ๘ •อิทธิบาท ๔ •พรหมวิหาร ๔ •โลกธรรม ๘ •ทิศ ๖ •อริยสัจ ๔ •ความกตัญญู” และสองเสียงก็ท่องความหมายของดาวแปดแฉกที่ผู้เป็นพ่อมักเอ่ยให้ได้ยินอยู่ตลอดเวลายามที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างขึ้นใจ
“น้องพี่เก่งที่สุด”
“พี่ชายเก่งที่สุด”
“กับข้าวเสร็จแล้วจ่ะ” นางทับทิม ทรัพย์โภคิน ร้องบอกลูกๆ ทั้งสองด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
“น้องช่วยแม่ทำของโปรดให้พี่ชายด้วยนะคะ” ลำธารโน้มไปกระซิบข้างใบหูพี่ชาย อ้า! และเสียงเล็กๆ ก็ต้องร้องลั่นบ้านเมื่อพี่ชายที่ ตัวสูงกว่าอุ้มเธอขึ้น และสองพี่น้องก็หยอกล้อกันตามประสาเสียงหัวเราะบ่งบอกถึงความสุขความอบอุ่นของครอบครัวที่แม้จะไม่สมบูรณ์ก็ตามที
“ดึกแล้วทำไมแม่ยังไม่นอน” ธาราเอ่ยกับมารดาที่ผลักประตูเข้ามา
ทับทิมยิ้มและนั่งลงที่ปลายเตียงมองบุตรชายที่กำลังเก็บของ ใจหนึ่งก็ภูมิใจแต่ใจหนึ่งก็ห่วงเศร้าที่ต้องห่างกัน ธาราเมื่อรู้สึกว่าแม่เงียบไปเขาจึงขยับมานั่งพับเพียบที่พื้นใกล้ขาแม่และวางศีรษะบนตักแม่ ทับทิมค่อยๆ ลูบศีรษะเกรียนของลูกชายดวงตาพร่าเลือน
“ผมจะพยายามกลับหาแม่ทุกวันหยุดนะครับ” ทับทิมสูดลมหายใจเข้า
“อย่าให้ตัวเองต้องลำบากกายลำบากใจ ลูกไม่ต้องห่วงแม่กับน้อง แค่ดูแลตัวเองให้ดีแม่ก็มีความสุขแล้ว”
“ครับ แต่ผมคงไม่สามารถที่จะไม่คิดถึงแม่ได้” ดวงตาเข้มค่อยๆ เริ่มแดง ตั้งแต่เล็กจนโตเขาไม่เคยห่างแม่เขาไปไหนเลย
ทับทิมยิ้มและรีบปาดเช็ดน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา และเธอก็เปลี่ยนเรื่องโดยขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหยิบธนบัตรจำนวนหนึ่งออกมา “ธาราลูกเอาติดตัวไว้นะ” ธารามองจำนวนเงินในมือแม่ เขายิ้มและ ส่ายหน้า
“แม่เก็บไว้เถอะครับ ผมอยู่ที่โน้นไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรเลยนะครับ แถมผมยังมีเงินเดือนอีกต่างหากและที่สำคัญผมยังมีเงินเก็บอยู่นะครับ” เขาพูดพร้อมดันมือแม่ที่ยื่นเงินจำนวนนั้นกลับไป “แม่เก็บไว้ซื้อของกินบำรุงร่างกายแม่นะครับ หลังจากที่ผมไม่อยู่เรื่องพรวนดินถางหญ้าไถพง ผมคุยไว้กับรุ่นน้องที่โรงเรียนแล้ว เขาจะเข้ามาดูแลเรื่องต่างๆ พวกนี้แทนผมเอง แม่ไม่ต้องทำนะครับ” ทับทิมมองลูกชายด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ตั้งแต่เสียหัวหน้าครอบครัวไปรายได้หลักก็มาจากเงินบำนาญจากการเสียชีวิตของสามีประกอบกับรายได้เสริมจากการปลูก ต้นมะลิกับต้นเตยหอมขาย ซึ่งเพียงพอให้พวกเธอสามปากท้องได้ดำเนินชีวิตต่อไป
ธาราบุตรชายคนโตก็ขยันขันแข็งช่วยเหลือเธอผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาได้ ภรรยาที่ขาดสามีลูกๆ ที่ขาดพ่อ นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ธาราเติบโตขึ้นและเขาก็มีปนิธานในการดำเนินรอยตามบิดาของเขา “ก้าวแรกของลูกแม่ได้เริ่มแล้ว” เสียงของแม่ที่เอ่ยขึ้นมาเบาๆ
“พี่ชาย นับจากคืนนี้ไปพี่ต้องนอนที่นี่หรือคะ” เด็กหญิงน้อยลำธารวัยเก้าขวบเอ่ยโดยที่สายตาไม่ละไปจากสิ่งก่อสร้างตรงหน้า
อืม “ว่าแต่พี่จะกลายเป็นพี่ชายที่ถูกลืมหรือเปล่านะ”
เอิ๊กเอิ๊ก เสียงหัวเราะใสแจ๋วของเด็กน้อยดังขึ้นมา เมื่อถูกพี่ชายเอ่ยล้อพร้อมหยอกล้อจี๋เอวบาง เสียงสดใสนั้นทำให้ร่างสูงโปร่งที่พึ่งจะมาถึง เขาที่ยืนอยู่ไม่ห่างอดไม่ได้ต้องหันไปมองภาพคนสามคน หญิง วัยกลางคนหน้าตาใจดีคนหนึ่งที่กำลังยิ้มมองเด็กหญิงเจ้าของเสียงหัวเราะกับชายหนุ่มที่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเขามาที่นี่ทำไมกันภาพความอบอุ่นตรงหน้าทำให้เขาเผยรอยยิ้มออกมา แต่หัสวีร์ก็มองเพียงช่วงเสี้ยวสั้นๆ เขาผินหน้ากลับมาและก้าวข้ามถนนมุ่งสู่ชีวิตใหม่ของตนอย่างไม่ลังเล ชีวิตที่ไม่มีเงินตราเป็นตัวนำทาง
“สวัสดีครับ” ธาราไหว้แม่หลังจากที่พยายามออกห่างอ้อมกอดแม่อย่างยากลำบาก “วันศุกร์นี้เจอกันครับแม่” เขาโบกมือลาพร้อมเดินข้ามถนนเข้าสู่หนทางชีวิตที่ตนเป็นผู้เลือกด้วยใจรักยิ่ง
“นั่นอะไร” หัสวีร์ถามธาราอย่างสงสัย
“งานฝีมือน้องสาวนะ” หัสวีร์เดินเข้าไปใกล้ เพื่อมองสิ่งที่เพื่อนบอกว่างานฝีมือ “พวงมาลัยพวงแรกของน้องสาวฉันเอง” หัสวีร์ยิ้มขบขันเขาไม่ได้ขบขันผลงานพวงมาลัยตามคำบอกของเพื่อน แต่เขาขบขันอารมณ์ของเพื่อนที่แค่พวงมาลัยทำยังกับคนที่ได้ครอบครอง สิ่งมหัศจรรย์ของโลกยังไงยังงั้น
“ถ้านายไม่บอกว่านั่นคือพวงมาลัย ฉันคิดว่าคงเป็นก้อนขยุ้มอะไรสักอย่าง”
“น้องสาวฉันแค่เก้าขวบ ทำได้ขนาดนี้ก็วิเศษมากแล้ว ตอนที่ฉันรับมาน้ำตาฉันแทบไหลเลย”
“ซาบซึ้งขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ก็ส่วนหนึ่ง แต่ปวดใจเพราะนิ้วน้องเต็มไปด้วยพลาสเตอร์ยา แม่เล่าว่าโดนไปหลายครั้งก็ไม่ยอมหยุดทำ บอกว่าจะให้เป็นของขวัญฉันให้ได้” หัสวีร์เลิกคิ้ว เด็กวัยเก้าขวบเท่านั้น ช่างเต็มไปด้วยความพยายาม ความอดทน ความมุ่งมั่น น่าสนใจดีแฮะ
“นี่! หัส เอ่อ อย่าหาว่าฉันก้าวก่ายเลยนะ สองเดือนที่ผ่านมาเนี่ยนายไม่กลับบ้านเลยสินะ...” หัสวีร์พยักหน้าทีหนึ่งและทรุดร่างลงบนเตียงอย่างไม่สนใจเรื่องที่ธารากำลังถาม “เอางี้มั้ย วันศุกร์นี้นายไปเที่ยวบ้านฉันมั้ย” พรึ่บ! จากที่ไม่สนใจอะไร หัสวีร์หันไปมองหน้าเพื่อนทันที
เอ่อ “แต่บ้านฉันเป็นแค่บ้านไม้เก่าๆ สองชั้นที่บ้านมีแค่แม่กับน้องสาว ถ้านายไม่รังเกียจ...”
“ไม่! ฉันไม่รังเกียจ...แต่จะเป็นการรบกวนแม่นายหรือเปล่า”
“แน่นอน ไปกินไปนอนบ้านฉันก็ต้องรบกวนอยู่แล้ว แต่ถ้านายไม่รังเกียจก็ไปเถอะ...” ฮาฮา และเสียงหัวเราะของทั้งสองก็ดังขึ้นมา
ธารายิ้มและย้อนไปตอนที่ได้เจอกับหัสวีร์ในวันแรกที่มาถึง เขาสองคนถูกจับให้เป็นคู่หูกัน และมีบางอย่างในตัวหัสวีร์ที่ธาราสังเกตุ เรื่องเรียนเรื่องฝึกหัสวีร์จะตั้งใจและทำได้ดีมาก แต่จะมีหลายช่วงเวลาที่เขามักจะเห็นว่าหัสวีร์จะนั่งเหม่ออย่างกับเด็กมีปัญหาครอบครัวและยิ่งตลอดเวลาของวันหยุดต่างๆ หัสวีร์ไม่เคยกลับบ้านสักครั้งทำให้เขายิ่งมั่นใจแต่นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวที่เขาไม่อาจถามไถ่ เขาจึงนำเรื่องนี้ไปเล่าให้แม่ฟังเชิงปรึกษา แม่ก็บอกว่าให้ลองชวนมาเที่ยวบ้านดู
...และวันหยุดก็บรรจบมาถึงอีกครั้ง
“สวัสดีครับ” หัสวีร์ยกมือไหว้ทำความเคารพมารดาของธารา
“สวัสดีจ่ะ รีบเข้ามาเร็ว หิวกันแย่แล้ว” ธารายิ้มและพยักหน้าให้หัสวีร์ตามแม่ไป “พอทานได้มั้ยจ๊ะ” หัสวีร์มองกับข้าวพื้นๆ ธรรมดาแต่มันทำให้หัวใจเขาพองโต
“กินได้อยู่แล้วครับ แม้อาหารที่โรงเรียนจะไม่แย่แต่ก็ไม่ถูกปากเท่าอาหารฝีมือแม่”
“นั่งๆ อย่าไปฟังธารา” ทับทิมตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่จานให้นักเรียนเตรียมทั้งสอง
เอ๋! “แม่ยายน้องละครับ” ธาราเอ่ยถามเมื่อกลับบ้านมาครั้งนี้ไม่ได้ยินเสียงแจ้วๆ ของน้องสาวสุดที่รัก ทับทิมยิ้มและกระซิบบอกให้ธารารู้ถึงสาเหตุ ธาราถึงกับยิ้มกว้างในทันที
“กินกันไปนะ เดี๋ยวแม่จะไปดูน้องหน่อย อ่อ! กินเสร็จแล้วก็พาเพื่อนไปดูห้องนอนเลยนะ เดี๋ยวแม่ออกมาเก็บเอง” ธาราขานรับอย่างแข็งขัน
“ดะ...เดี๋ยวนะ แล้วเราจะไม่เก็บจริงๆ เหรอ” หัสวีร์เอ่ยขึ้นเมื่อธาราเอ่ยชวนเขาไปยังห้องนอนหลังจากอิ่มข้าวกันแล้ว
“ถ้านายไม่สบายใจค่อยช่วยแม่วันพรุ่งนี้ก็ได้” หัสวีร์พยักหน้ารับ และเดินตามเพื่อนขึ้นชั้นสอง ว้าว! “แม่จัดห้องให้ใหม่ด้วย” หัสวีร์เลิกคิ้ว “ก่อนนี้ที่ห้องจะเป็นเตียงสองชั้นนะ แต่ช่วงนี้วัยอย่างพวกเราร่างกายค่อนข้างเปลี่ยนแปลง เอาละหัสนายจะนอนฟากไหน”
หัสวีร์มองห้องนอนขนาดสี่คูณสี่ที่ผนังสองข้างมีฟูกที่นอนขนาดสามฟุตครึ่งพร้อมปูผ้าปูที่นอนพร้อมนอนสีน้ำตาลเข้มไว้อย่างสวยงาม “แล้วปกตินายนอนฝั่งไหน”
ธาราหาวพร้อมกับชี้มือไปอีกด้าน มันไม่ใช่ด้านที่มีฟูกนอน ตอนนี้ “ห้องของนายถูกตกแต่งใหม่เพราะการมาของฉันอย่างงั้นเหรอ”
“นายเริ่มเกรงใจแล้วใช่มั้ยละ เพราะงั้นช่วยตอบแทนโดยการอยู่ให้มีความสุขและยิ้มให้กับน้องสาวฉันเท่านั้น ห้ามทำหน้าคิ้วขมวดเหมือนคนแบกโลกทั้งโลกไว้อยู่คนเดียว น้องสาวฉันเป็นเด็กอ่อนไหวง่ายขี้ตกใจและกลัวคนแปลกหน้า”
เฮ้ย! “นี่นายทำทั้งหมดเพื่อน้องสาว”
“พูดถูกแค่ครึ่งเดียว” ธาราพูดจบก็ผละขอตัวไปอาบน้ำ ทิ้งให้ หัสวีร์ไม่เข้าใจความหมายในคำพูดนั้น แต่ให้คิดยังไงก็คิดไม่ออก เขาจึงเปลี่ยนมาสนใจห้องนอนที่แสนจะธรรมดาอีกครั้ง และอดไม่ได้ที่จะต้องยิ้มออกมา ยิ้มและก็ยิ้มสองเดือนที่ผ่านมาจำนวนรอยยิ้มของเขามากกว่าสิบห้าปีที่ผ่านมาเสียอีก
“พี่ชาย” ธาราอ้าแขนรับร่างน้อยๆ ของน้องสาว
“เป็นไงบ้าง ยังเจ็บอยู่มั้ย” เด็กน้อยส่ายหน้า “เก่งจริงๆ น้องสาวพี่...ไหนมาดูการบ้านของน้องกันดีกว่า” พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ เด็กน้อยก็หาวขึ้นมาทันที ธารารู้ทันแต่ก็ไม่บังคับฝืนใจ “โอเค ง่วงนั้นก็นอนซะ” เขาพูดพร้อมกับอุ้มเด็กน้อยไปวางลงบนเตียงช่วยเธอห่มผ้า
ธารากล่อมจนลำธารหลับไป แม่ก็กลับเข้ามาในห้องนอนพอดี “น้องหลับแล้วเหรอ”
