"ลูกชายของฉันไม่ได้ฆ่าตัวตาย"
เสียงของฉันตัดผ่านเสียงอึกทึกของศูนย์บัญชาการ ฉันมองไปที่บรรพต ซึ่งใบหน้าซีดเผือดและชุ่มไปด้วยเหงื่อ
"นี่คือทางเลือกของคุณค่ะ ท่านอธิบดีอัยการ ไม่ใช่ของฉัน คุณจะช่วยลูกสาวของคุณ หรือจะปกป้องฆาตกรต่อไป คุณเหลือโอกาสอีกหกครั้ง"
ฉันจำการอุทธรณ์ครั้งที่สี่ได้ ฉันยืนอยู่ต่อหน้าเขาในห้องทำงานที่ปูด้วยไม้มะฮอกกานีขัดมัน เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากเอกสารที่กำลังเซ็นอยู่
"คุณกรกานต์" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความสงสารอย่างเสแสร้ง "ความเสียใจมันทำให้เราเห็นในสิ่งที่ไม่เป็นจริงได้ แพทย์นิติเวชเก่งที่สุดในประเทศ ตำรวจปิดคดีไปแล้ว คุณต้องยอมรับและปล่อยให้ลูกชายของคุณไปสู่สุคติ"
ฉันทุบกำปั้นลงบนโต๊ะของเขา "ไปสู่สุคติเหรอ? เขาถูกรถชนแล้วทิ้งให้ตายข้างถนนเหมือนสัตว์ตัวหนึ่ง! คุณได้ดูหลักฐานที่ฉันส่งไปบ้างไหม!"
"หลักฐานที่ผมเห็น" เขาพูด พลางสบตาฉันด้วยแววตาเย็นชา "คือผลตรวจสารพิษที่เต็มไปด้วยโอปิออยด์ และคำให้การจากแฟนสาวของเขาเกี่ยวกับอาการซึมเศร้า 'หลักฐาน' ของคุณมันน่ากังขาเพราะความสัมพันธ์ที่คุณมีกับผู้ตาย เอาล่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เชิญคุณกลับไปได้ ผมมีเมืองที่ต้องดูแล"
ทนายของฉันลากฉันออกจากห้องทำงานในวันนั้น แนะนำให้ฉันล้มเลิก "คุณสู้สำนักงานอัยการไม่ได้หรอกนะกรกานต์ พวกเขาจะฝังคุณทั้งเป็น"
ฉันล้มเลิกไม่ได้ ทุกครั้งที่หลับตา ฉันเห็นนนท์ ไม่ใช่ร่างที่แหลกสลายบนแผ่นเหล็ก แต่เป็นลูกชายที่ร่าเริงสดใสของฉันกำลังวิ่งเข้าเส้นชัย ชูแขนขึ้นอย่างผู้ชนะ อนาคตของเขาสดใสและเปิดกว้างเหมือนท้องฟ้า เขาไม่ใช่เด็กที่จะโยนสิ่งนั้นทิ้งไป
ผู้ชมไลฟ์สตรีมสูดหายใจเฮือกเมื่อฉันหยิบเครื่องมือชิ้นที่สองขึ้นมา คีมหนีบเส้นเลือด
ช่อลดาทรุดตัวลงคุกเข่า "ได้โปรด อย่าทำอีกเลย บรรพต ทำอะไรสักอย่างสิ! ให้สิ่งที่เธอต้องการไป!" เธอกรีดร้อง พลางข่วนเสื้อสูทของสามี
"ผมทำไม่ได้!" เขาตะโกนกลับ ความเยือกเย็นหายไปหมดสิ้น "รายงานบอกว่าฆ่าตัวตาย! มันมีแค่รายงานฉบับนั้น!"
เขาโกหก ฉันถือคีมหนีบเส้นเลือดไว้เหนือแขนอีกข้างของใยไหม
ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค ฉันก็หนีบเครื่องมือลงบนผิวบอบบางที่ปลายแขนของเธอ ฉันไม่ได้ทำให้ผิวหนังฉีกขาด แต่บีบแรงพอที่จะทิ้งรอยลึกที่ดูเจ็บปวดไว้
ร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงกระตุกบนเตียง
"หกครั้ง" ฉันย้ำด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก
โลกภายนอกห้องปลอดเชื้อของฉันบ้าคลั่งไปแล้ว ตำรวจกำลังวุ่นวายกับการตามหาตำแหน่งของฉัน ฉันได้ยินเสียงไซเรนอยู่ไกลๆ เป็นเสียงโหยหวนที่มาช้าเกินไป พวกเขาหาฉันไม่เจอหรอก สัญญาณถ่ายทอดสดถูกส่งผ่านเซิร์ฟเวอร์ที่เข้ารหัสสิบสองแห่งในสามประเทศ ฉันวางแผนเรื่องนี้มาหลายเดือน ฉันเป็นเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน ฉันรู้วิธีการของพวกเขา
คอมเมนต์ในฟีดเป็นดั่งแม่น้ำแห่งความโกรธเกรี้ยว
มันเป็นปีศาจ หาตัวมันให้เจอแล้วจัดการซะ
หวังว่ามันจะโดนฉีดยาพิษ
ฉันขอสาปแช่งแก กรกานต์ ขอให้แกเน่าตายในนรกกับสิ่งที่แกทำกับเด็กตาดำๆ คนนั้น
ฉันไม่รู้สึกอะไร ปล่อยให้พวกเขาสาปแช่ง ปล่อยให้พวกเขาเกลียด
"คำสาปแช่งของคุณไม่มีความหมายกับฉัน" ฉันพูดกับฝูงชนไร้หน้า "ฉันอยู่ในนรกอยู่แล้ว ฉันอยู่ที่นั่นตั้งแต่วันที่ลูกชายของฉันถูกพรากไปจากฉัน ถ้าการทำแบบนี้มันจะช่วยล้างมลทินให้ชื่อของเขาได้ ฉันก็ยอมจ่ายทุกราคา"
ฉันไม่สนใจคำด่าทอที่หลั่งไหลมาจากหน้าจอ ฉันเฝ้ามองนาฬิกา สิบนาทีผ่านไปในความเงียบที่ทรมาน มีเพียงเสียงไซเรนที่อยู่ไกลๆ และเสียงตะโกนโหวกเหวกที่ดังมาจากศูนย์บัญชาการตำรวจ
แล้วบรรพตก็ปรากฏตัวบนหน้าจออีกครั้ง คราวนี้เขาอยู่ที่โพเดียม แถลงข่าว เขายกแฟ้มขึ้นมา
"เพื่อคลี่คลายสถานการณ์อันน่าสยดสยองนี้" เขาประกาศด้วยน้ำเสียงที่ตึงเครียด "เราจะเปิดเผยแฟ้มการสืบสวนฉบับสมบูรณ์เกี่ยวกับการเสียชีวิตของนายนนท์"
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งยื่นสำเนาให้นักข่าว เอกสารถูกฉายขึ้นบนหน้าจอด้านหลังเขา
ฉันเหลือบมองหน้าจอ มันคือรายงานการชันสูตรปลอมฉบับเดิมที่ลงนามโดยหมอเกริกไกร คำให้การพยานที่ถูกบิดเบือนจากอลิสาฉบับเดิม เรื่องโกหกชุดเดิม
ฉันไม่ได้พูดอะไรสักคำ
ฉันหยิบเครื่องมือชิ้นที่สามขึ้นมา ปากกาจี้ไฟฟ้า
ฉันเปิดมันด้วยการสะบัดข้อมือ ปลายของมันเปล่งแสงสีแดงทื่อๆ น่ากลัว
ก่อนที่ใครในศูนย์บัญชาการจะทันได้ทำอะไร ฉันกดปลายที่ร้อนระอุลงบนผิวหนังเหนือรอยลวดเย็บบนแขนของใยไหม
มีเสียงฟู่เบาๆ และกลิ่นเนื้อไหม้ รอยไหม้สีดำเล็กๆ กลายเป็นแผลเป็นถาวรบนผิวของเด็กหญิง
"ห้าครั้ง" ฉันพูด เสียงแทบจะเป็นเสียงกระซิบ
ใบหน้าของบรรพตซีดขาว เอกสารที่เขาถืออยู่เป็นเพียงกองกระดาษโกหก และเขารู้ว่าฉันรู้ เขาเสียโอกาสไปอีกครั้ง
ฉันเริ่มใช้มีดผ่าตัดกรีดแขนของใยไหมเป็นรอยตื้นๆ ไม่ลึกพอที่จะทำให้เกิดอันตรายร้ายแรง แต่ก็พอที่จะทำให้เกิดเส้นสีแดงบางๆ บนผิวของเธอ เป็นการนับถอยหลังที่มองเห็นได้
"นี่ไม่ใช่รายงานฉบับนั้น" ฉันพูดอย่างใจเย็น "ฉันต้องการฉบับจริง ฉบับที่คุณฝังกลบไปแล้ว ฉันต้องการชื่อคนที่ขับรถชนลูกชายของฉัน"
ฉันมองเข้าไปในกล้อง มองตรงไปที่เขา "อย่าพยายามหลอกฉันอีก ครั้งต่อไป ความเสียหายจะเกิดขึ้นบนใบหน้าของเธอ"
บรรพตถอยหลังออกจากโพเดียม หน้ากากแห่งอำนาจของเขาพังทลายลง เขามองจ้องมาที่หน้าจอ ที่เส้นสีแดงที่ฉันกำลังกรีดบนแขนลูกสาวของเขา และเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นประกายบางอย่างในดวงตาของเขาที่นอกเหนือไปจากการเอาตัวรอด ความกลัวอย่างแท้จริง
ช่อลดากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง "ให้เธอไปสิ บรรพต! ให้สิ่งที่เธอต้องการไปเถอะ!" เธอตะโกน เครื่องสำอางราคาแพงไหลเป็นทางสีดำบนใบหน้า
แต่เขาส่ายหน้า ขบกรามแน่น "ผมทำไม่ได้"
ฉันมองพวกเขา แม่และพ่อ และฉันก็เปล่งเสียงที่เกือบจะเป็นเสียงหัวเราะ แต่มันกลวงเปล่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
"ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณนะ ช่อลดา" ฉันพูด เสียงของฉันเต็มไปด้วยความโศกเศร้าที่ลึกจนรู้สึกเหมือนมันกำลังบีบคอฉันอยู่ "ฉันก็เป็นแม่เหมือนกัน ฉันรู้ว่าการเห็นลูกต้องทนทุกข์มันเป็นยังไง คุณกำลังรู้สึกถึงเศษเสี้ยวของสิ่งที่ฉันรู้สึกทุกวันตลอดหกเดือนที่ผ่านมา"
คอมเมนต์ออนไลน์ปะทุขึ้นอีกครั้ง
มันยอมรับว่ากำลังสนุก! มันป่วย!
มันกล้าดียังไงมาเปรียบเทียบลูกชายขี้ยาที่ตายไปแล้วของมันกับเด็กหญิงผู้บริสุทธิ์คนนี้?
ก็แค่ยอมรับว่าลูกแกมันขี้แพ้แล้วปล่อยเด็กไปซะ!
ฉันไม่ได้ยินเสียงพวกนั้น โลกของฉันแคบลงเหลือแค่ห้องสีขาวนี้ เด็กหญิงตัวเล็กๆ คนนี้ และใบหน้าของคนที่ขโมยชีวิตและชื่อเสียงของลูกชายฉันไป
นาฬิกากำลังเดิน โอกาสอีกครั้งกำลังจะหมดไป ตำรวจกำลังใกล้เข้ามา ฉันรู้ แต่ความจริงก็ใกล้เข้ามาเช่นกัน มันคือการแข่งขัน และเพื่อลูกชายของฉัน ฉันจะแพ้ไม่ได้
พวกเขาพยายามอีกครั้ง พวกเขาแสดงเอกสารอีกฉบับ รายงานพิษวิทยา มันเป็นฉบับเดิม แค่นำเสนอแยกออกมา พวกเขากำลังถ่วงเวลา
ฉันรู้ว่าต้องทำอะไร หัวใจของฉันแข็งเป็นน้ำแข็ง ฉันหยิบปากกาจี้ไฟฟ้าขึ้นมาอีกครั้ง
คราวนี้ ฉันเลื่อนมันไปที่ขาของเธอ
