‘อยู่บนนั้นสบายดีไหม
มองเห็นผมหรือเปล่า ผมยังรอคุณอยู่ตรงนี้เสมอ
หรือคุณจะรอผมบนนั้นก็ได้ เพราะอีกไม่นานผมคงจะขึ้นไปหา’
นั่นคือประโยคคำพูดมากมายที่อยู่ในหัวของปุณณ์ เวลานี้ชายหนุ่มกำลังยืนอยู่หน้าที่เก็บอัฐิของคนรัก ซึ่งจากเขาไปด้วยอุบัติเหตุครบสองปีแล้ว
การสูญเสียเมื่อครั้งนั้นทำให้ปุณณ์หัวใจสลาย เพราะไม่คิดว่านั่นจะเป็นเรื่องจริง ทั้งๆ ที่ตอนเช้าเธอยังนั่งกินข้าวอยู่ข้างๆ เขาด้วยซ้ำ แต่พอบ่ายเขากลับได้ยินข่าวร้าย
ปุณณ์วางช่อดอกไม้สีสดในมือลงบนแท่นสีขาวพร้อมมองดูรูปของโรสที่ติดอยู่ไปด้วย เธอยังคงสดใสและส่งยิ้มให้เขาแต่ทว่ากลับเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ปุณณ์เศร้าสร้อย หากย้อยเวลากลับไปได้ก็คงจะดี กระทั่งเสียงเรียกดังขึ้น นั่นทำให้ปุณณ์หันกลับไปมอง
“พี่ปุณณ์”
“เดซี่”
“มาถึงวัดนานแล้วเหรอคะ” น้ำเสียงสดใสของหญิงสาวเอ่ยถามขึ้นจิดหอบเล็กๆ ด้วยซ้ำ เพราะเดินตามหาชายหนุ่มเสียหลายนาที
เธอส่งยิ้มให้ชายตรงหน้าแต่ทว่าปุณณ์กลับไม่ได้ยิ้มตอบอย่างที่เธอหวัง ถึงอย่างนั้นเดซี่ก็ไม่คิดน้อยใจแต่อย่างใด เพราะเธอชินกับท่าทางเงียบขรึมของเขาเสียแล้ว
เพราะเขาเป็นแบบนี้ไงเธอถึงได้สนใจและไม่เคยคิดมองคนอื่น พยายามเข้าหา พยายามอยู่ในสายตาเผื่อว่าสักวันปุณณ์จะมองเห็นเธอบ้าง โดยเฉพาะสองปีมานี้เธอยิ่งพยายามอย่างหนักเพื่อเอาชนะใจชายหนุ่ม แม้จะยังไม่สำเร็จแต่เธอก็จะทำต่อไป
“สักพักแล้วครับ”
“ขอโทษทีนะคะที่เดซี่มาช้า พอดีเครื่องบินเลตนิดหน่อย” เดซี่ออกตัวและเธอก็รู้ว่าปุณณ์นั้นจะเข้าใจ แม้ลึกๆ จะเคืองชายหนุ่มเพราะคิดว่าเขาจะอยู่รอเธออยู่ที่บ้าน ที่ไหนได้เขากลับมาวัดก่อน
“ไม่เป็นไรครับ”
“งั้นเราเข้าไปทำบุญให้พี่โรสด้วยกันนะ” หญิงสาวเอ่ยชวนเพราะเห็นคนขับรถของปุณณ์ยังคงยืนถือตะกร้าที่ใส่ของทำบุญไว้อยู่
“ครับ” เสียงทุ้มเอ่ยรับ เดซี่บอกเขาไว้แล้วว่าเธอจะบินมาหา แต่เพราะเธอมาช้ากว่าเวลานัดเขาจึงออกมาที่วัดก่อน จากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปยังกุฏิของท่านเจ้าอาวาสเพื่อทำบุญและถวายสังฆทาน ซึ่งของทุกอย่างทั้งคาวหวานผลไม้ที่ปุณณ์สั่งให้แม่บ้านเตรียมไว้ให้ ล้วนแต่เป็นของที่โรสชอบทั้งนั้น
หากมองผ่านสายตาคนนอก คงคิดว่าคู่นี้อาจเป็นคู่รักกันเพราะดูเหมาะสม อีกอย่างเดซี่ก็ตั้งใจให้คนอื่นมองแบบนั้น ผิดกับปุณณ์ที่มักจะเว้นระยะห่างกับเธอ ไม่ได้ให้ความสนิทสนมจนเกินไป
แม้เดซี่จะได้ชื่อว่าเป็นน้องสาวของโรส แต่รูปร่างหน้าตารวมถึงนิสัยใจคอก็แตกต่างกัน โรสหน้าคมส่วนเดซี่จะออกไปทาง หมวย คงได้ยีนส์จากฝั่งมารดามามากกว่าพี่สาว โรสใจเย็นพูดจาอ่อนหวานเดซี่ใจร้อนคงเพราะเป็นลูกคนสุดท้องทุกคนในบ้านจึงตามใจมาตั้งแต่เด็กๆ
เมื่อทำบุญเสร็จทั้งคู่ก็กรวดน้ำเพื่ออุทิศส่วนบุญส่วนกุศลที่ได้ทำในวันนี้ให้...โรส ปุณณ์ตั้งจิตแน่วแน่เพราะเขาขอยกบุญให้กับโรสทั้งหมด ผิดกับเดซี่ที่แม้จะยกบุญให้กลับขอพรด้วย
“ฉันขอพี่ปุณณ์นะ พี่ช่วยให้ฉันสมหวังด้วย” เดซี่ยิ้มพอใจ จากนั้นก็ตามปุณณ์ไปปล่อยนกปล่อยปลาและทำบุญที่โรงทาน แม้จะไม่ชอบสถานที่เพราะมองว่าสกปรก แต่เพราะอยู่ต่อหน้าปุณณ์ทำให้เดซี่ออกอาการมากไม่ได้ จำต้องตามใจชายหนุ่ม กระทั่งเห็นว่าควรจะกลับออกจากวัดกันเสียที เธอจึงเอ่ยชวนขึ้น
“สายมากแล้ว เรากลับกันดีไหมคะพี่ปุณณ์”
“ไปสิ”
“เดซี่หิ้ว...หิว ยังไงเราแวะไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันก่อนนะคะ” ก่อนจะถึงรถเสียงหวานก็เอ่ยชวนแนวมัดมือชก แต่ทว่าปุณณ์กลับเลือกที่จะปฏิเสธ
“พี่ขอตัวนะครับ”
“ทำไมละคะ”
“พี่มีประชุมสำคัญ” ชายหนุ่มให้เหตุผลแต่ทว่าเดซี่กลับแย้ง
“แต่เดซี่อุตส่าห์บินมาจากกรุงเทพฯ เชียวนะ พี่ปุณณ์จะไม่เทคแคร์หน่อยเหรอ”
“งั้นเดี๋ยวพี่ให้เลขาส่วนตัวตามไปดูแล โอเคนะ” เอ่ยจบปุณณ์ก็เดินจากไป โดยไม่เหลียวกลับมามองเดซี่ด้วยซ้ำ ปล่อยให้เดซี่ยืนค้างที่ถูกปฏิเสธชนิดไม่เหลือเยื่อใยใดๆ
“พี่ปุณณ์ พี่ปุณณ์” เดซี่ตะโกนตามหลังชายหนุ่มที่เวลานี้เดินห่างออกไปไกลแล้ว ถ้าไม่ติดว่านี่คือวัดเธอจะกรี๊ดจะอาละวาดให้สมใจ
อุตส่าห์ตื่นมาขึ้นเครื่องบินแต่เช้าเพื่อมาหาเขาถึงกระบี่ ลงเครื่องได้ก็ตรงไปที่บ้านแต่กลับคลาดกัน พอรู้จากแม่บ้านว่าชายหนุ่มไปที่ไหนเธอก็รีบตามมาสมทบ มาเพื่อให้เขาเห็นว่าเธออยู่เคียงข้างเสมอในทุกๆ เหตุการณ์ ทั้งเรื่องดีและเรื่องร้าย หวังให้ปุณณ์เห็นความดี แต่ทว่าเหมือนเดซี่จะทำเสียเปล่า
“คอยดูเถอะ สักวันพี่ต้องมาแทบเท้าฉัน” เดซี่เอ่ยตามหลัง ยังไงเธอก็ไม่ยอมถอดใจจากปุณณ์แน่นอน ในเมื่อชายหนุ่มคือรักแรกของเธอและตอนนี้เขาก็โสด
เพราะสองปีที่ผ่านมาปุณณ์ไม่เคยเปิดใจคบผู้หญิงคนใหม่ ผู้หญิงที่จะเข้ามาแทนที่พี่สาวเธอ แม้จะพอใจที่เป็นแบบนั้น แต่ลึกๆ เดซี่ก็อยากให้ปุณณ์ลืมพี่สาวไปจากใจเสียที เธอรอจนขี้เกียจจะรอแล้ว ไม่รู้ว่าต้องรอให้เขาพร้อมรับรักครั้งใหม่อีกถึงเมื่อไหร่ คิดแล้วก็น่าหงุดหงิดชะมัด
เดซี่ระบายอารมณ์ฉุนเฉียวของตัวเองด้วยการไปช้อปปิ้ง โดยหลังจากทานอาหารเสร็จเธอก็สั่งให้เลขาส่วนตัวของปุณณ์พาไปซื้อของที่นั่นที่นี่อย่างไม่คิดเกรงใจ ก่อนจะให้ขับรถไปส่งที่บ้าน ทันทีที่ลงมาจากรถเดซี่ก็เดินเชิดหน้าเข้าไปภายใน ทำราวกับว่าที่นี่คือบ้านของตัวเธอเอง
“ฉันขอน้ำส้มคั้นแก้วนึงนะจ๊ะ”
“ค่ะ” เด็กรับใช้เอ่ยรับ แต่พอเดซี่เดินผ่านไปก็แอบมองบนใส่ ก่อนจะเดินหน้างอเข้ามารินน้ำส้มใส่แก้ว เพราะคิดว่าเดซี่จะไม่มาที่นี่เสียอีก
ส่วนเดซี่นั้นก็ถือวิสาสะเข้าไปในห้องนอนของปุณณ์ เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่รูปของพี่สาว ที่อัดใส่กรอบอย่างดีวางอยู่บนหัวเตียง
เดซี่หยิบรูปพี่สาวขึ้นมาเพ่งมองก่อนจะยิ้มเย้ยออกมา ต่อให้ปุณณ์จะรักพี่สาวเธอมากแค่ไหน แต่สุดท้ายทั้งคู่ก็ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า เพราะพี่สาวเธอมาอายุสั้นชิงตายไปเสียก่อน
“สองปีแล้วสินะที่พี่ไม่ได้อยู่เป็นหนามยอกอกฉัน” แววตาของเดซี่ไม่ได้มีความเศร้ากับเรื่องที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับยินดีเสียด้วยซ้ำไป
เดซี่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของปุณณ์ แล้วสูดกลิ่นกายของชายหนุ่มที่ฝากไว้บนหมอนบนผ้าห่มเข้าเสียเต็มปอด สักวันเธอต้องได้มานอนบนเตียงนี้ สักวันเธอต้องได้ครอบครองเป็นเจ้าของปุณณ์ สักวันเธอจะทำให้เขาหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น
ส่วนปุณณ์ยังคงง่วนกับงาน แม้วันนี้จะเป็นวันที่เขาต้องสูญเสียคนสำคัญในชีวิตไปก็ตาม เพราะเขากำลังวางแผนขยายพื้นที่รีสอร์ตที่ยังว่าง โดยตั้งใจสร้างเป็นเรสซิเดนซ์ทั้งปล่อยขายและให้เช่าพัก ตั้งใจสร้างที่นี่ให้เติบโตแม้จะเหนื่อยแต่เขาก็พร้อมที่จะเหนื่อย
บางครั้งปุณณ์ก็อดที่จะถามตัวเองไม่ได้ ว่าเขาเหนื่อยไปเพื่ออะไร ในเมื่อครอบครัวเขาก็มีพร้อม พ่อแม่ก็สุขสบายในแบบของท่านที่กรุงเทพฯ ส่วนน้องชายคนเดียวตอนนี้ก็ทำงานเป็นทนายอยู่ที่สหรัฐอเมริกา และคงปักหลักใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นไม่กลับมาเมืองไทยอีก
เสียงถอนหายใจดังออกมาจากปุณณ์ แม้เขาจะมีครบทุกอย่างแต่ลึกๆ กลับรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป สิ่งนั้นเขาเคยได้รับจากโรส แต่ทว่าวันนี้เธอกลับไม่อยู่ข้างกายเสียแล้ว
“ว้าว...ที่นี่สวย” เสียงของเนตรดาวดังขึ้น เธอชอบที่นี่ตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็น การตกแต่งบวกบรรยากาศริมทะเลดูจะเข้ากันไปหมด แถมไม่คิดว่าห้องพักของเธอที่แก้วตาเลือกไว้ให้จะสวยขนาดนี้
“บอกแล้วว่าแกจะชอบ” แก้วตาอมยิ้มพอใจ ใครที่ได้มาพักรีสอร์ตแห่งนี้ต่างชื่นชมในความสวยงามที่ยากจะหาได้จากที่ไหนบนกระบี่ และเธอก็เลือกที่นี่เป็นสถานที่จัดงานแต่งงานพรุ่งนี้ด้วย เธอกับว่าที่สามีนั้นต่างชอบทะเลด้วยกันทั้งคู่ ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่คือสถานที่แรกที่พวกเขาได้พบกัน
“ชอบจริงนั่นแหละ บ้านในฝันเลย เปิดประตูมาแล้วมีสระว่ายน้ำพร้อมทะเลตรงหน้าแบบนี้” นั่นเพราะห้องพักของเนตรดาวเป็นห้องที่สามารถเดินลงสระว่ายน้ำได้เลย ถัดไปหน่อยก็ทรายและทะเล
“ซื้อสิ” แก้วตาแกล้งพูดแหย่เล่น
“มีเงินที่ไหน” คนอยากมีบ้านในฝันริมทะเลหน้ามุ่ย เพราะราคาที่นี่คงแพงลิ่วแน่นอน
“งั้นก็จีบเจ้าของรีสอร์ต เห็นเขาว่าโสด” แก้วตานั้นรู้ว่าเจ้าของรีสอร์ตแห่งนี้คือใคร เธออยากแนะนำให้เนตรดาวได้รู้จักนัก แต่ก็ไม่กล้าออกตัวเพราะรู้มาว่าชายหนุ่มยังลืมคนรักเก่าไม่ได้ ซึ่งจะว่าไปแก้วตาเองก็ไม่เคยเห็นหน้าคนรักของปุณณ์ รู้แค่ว่าเธอชื่อโรสและเสียชีวิตไปแล้วจากอุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อน
“บ้า...ไม่เอาทั้งนั้นแหละ”
“งั้นแกก็อด”
“ยอม...แต่ถ้ามีเงินก็อยากซื้อหรือสร้างบ้านแบบนี้ไว้สักหลังเหมือนกันนะ” แค่ได้คิดเนตรดาวก็มีความสุขแล้ว เธอต้องขยันทำงานให้มากกว่านี้ เก็บเงินให้มากๆ เพราะชีวิตนี้เธออาจขึ้นคานไม่เจอสามีดีและรวยแบบแก้วตาแน่
“ฉันรู้ว่าแกทำได้” แก้วตาเอ่ยให้กำลังใจ
“อืม...ส่วนแก ทำไมแต่งงานก่อนฉันละยะ ไหนบอกจะขึ้นคานไปพร้อมกันไง” เนตรดาววกกลับมาคุยเรื่องการแต่งงานของแก้วตา นั่นเพราะมันรวดเร็วชนิดที่ว่าเธอเองเกือบตั้งรับไม่ทัน เพราะโสดกันอยู่ดีๆ แก้วตาก็บอกเจอคนที่ใช่ ผ่านไปสองเดือนบอกจะแต่งงาน
“ก็เจอเนื้อคู่แล้วนี่” ว่าที่เจ้าสาวยิ้มเขิน นั่นเพราะไม่คิดว่าเธอจะเจอคนที่ใช่เร็วแบบนี้เหมือนกัน เมื่อเจอก็อยากใช้ชีวิตด้วย และอยากมีลูกทันทีหลังแต่งงาน อยากให้ลูกๆ จะได้โตทัน พอลูกๆ โตก็จะได้ทำกิจกรรมร่วมกัน ซึ่งในหัวของแก้วตาเต็มไปด้วยโครงการและสิ่งที่อยากให้เกิดขึ้นในอนาคต
“อิจฉา”
“พอเจอคนที่ใช่ ฉันก็เลยยอมสละคาน ขอโทษทีนะแก” ใบหน้าของว่าที่เจ้าสาวยังคงแดงระเรื่อ ก่อนหน้านี้การแต่งงานไม่เคยมีอยู่ในหัวของเธอเลยจริงๆ กระทั่งได้พบกับว่าที่เจ้าบ่าวผ่านการแนะนำของผู้ใหญ่เมื่อหกเดือนก่อน
ยิ่งได้รู้จักก็ยิ่งคิดว่าใช่ คนนี้แหละที่เธออยากฝากชีวิตไว้ไปจนแก่เฒ่า เพราะอานนท์เป็นคนดีมาก ครอบครัวเขาเองก็ด้วย หน้าที่การงานของชายหนุ่มก็มั่นคงเป็นถึงเจ้าของสวนยางหลายร้อยไร่และโรงรับซื้อยางแผ่นส่งออก
“ฉันดีใจด้วยนะก้อย ดีใจจากใจจริงที่แกเจอคนที่ใช่แล้ว” เอ่ยจบเนตรดาวก็ยื่นมือไปกุมมือของแก้วตาไว้
“อื้อ...ขอบใจแกมากนะที่มางานได้” นั่นเพราะงานแต่งงานของเธอกับคนรักจัดขึ้นแบบฉุกละหุก เพราะเมื่อเธอตกลงรับคำว่าจะแต่งงานด้วย อานนท์ก็รีบจัดงานแต่งงานทันที
“สบายมาก เกงานวันสองวันเพื่อแกจะเป็นอะไรไป”
“แล้วพ่อกับแม่แกสบายดีไหม”
“สบายดี”
“แกพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ตื่นมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ฉันด้วย โอเค้”
“โอเค” เนตรดาวพยักหน้ารับ ก่อนที่แก้วตาจะกลับออกไปจากห้อง ซึ่งคืนนี้เธอและว่าที่สามีก็นอนค้างกันที่นี่ด้วยเช่นกัน เพราะงานแต่งงานจะถูกจัดขึ้นที่นี่ในตอนเช้า รวมถึงงานเลี้ยงฉลองริมทะเลในช่วงหัวค่ำด้วย โดยทางรีสอร์ตเป็นคนตระเตรียมงานพิธีให้หมดแทบจะทุกอย่าง
เมื่อแก้วตากลับออกไป เนตรดาวก็มองไปยังสระว่ายน้ำหลังห้อง ลังเลว่าเธอจะเปลี่ยนชุดแล้วลงไปเล่นน้ำตอนนี้ดีไหมหรือรอพรุ่งนี้แทน แต่อีกใจก็กลัวว่าพรุ่งนี้จะยุ่งกับงานแต่งงานของแก้วตาจนไม่มีเวลาได้เล่น นั่นทำให้เนตรดาวตัดสินใจหยิบชุดว่ายน้ำที่แก้วตากำชับให้ติดมาในกระเป๋าออกมาถือไว้ แล้วรีบเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำทันที
ห้านาทีถัดมาเนตรดาวก็อยู่ในชุดว่ายน้ำทูพีชแบบสายคล้องคอสีน้ำเงินสด ส่วนตัวกางเกงเป็นแบบเอวสูงเน้นโชว์รูปร่างที่นานๆ เธอจะยอมเปิดเผยให้คนอื่นได้เห็น แม้จะเป็นคนตัวเล็กเพราะสูงแค่ร้อยหกสิบห้าแต่รูปร่างของเธอก็สมส่วน
เนตรดาวค่อยๆ เดินลงสระท่ามกลางความสลัวของแสงไฟยามค่ำคืน ที่เปิดให้แสงสว่างอยู่โดยรอบ เธอเพลิดเพลินกับการว่ายน้ำอย่างสบายใจ ยิ่งแขกส่วนใหญ่ของทางรีสอร์ตไม่ได้เข้าใช้สระว่ายน้ำในเวลานี้ เนตรดาวก็ยิ่งมีความเป็นส่วนตัว และนั่นทำให้เธอลืมเรื่องเวลาไปเสียสนิท ว่าที่นี่ห้ามลงเล่นน้ำหลังสี่ทุ่ม
“ดึกป่านนี้แล้ว ยังให้แขกลงเล่นน้ำอีกเหรอ” น้ำเสียงห้วนๆ ของปุณณ์ที่ยังคงไม่กลับบ้านเอ่ยถามกับผู้จัดการรีสอร์ตขึ้น แขกที่เข้าพักเกือบแปดสิบเปอร์เซ็นต์ล้วนแต่เป็นแขกที่จะมาร่วมงานแต่งงานวันพรุ่งนี้ทั้งนั้น เพราะอานนท์แทบจะเหมารีสอร์ตเขาสำหรับไว้เป็นที่พักรับรอง
“ขอโทษด้วยค่ะ”
“บอกให้แขกขึ้นซะ”
“ค่ะ...เดี๋ยวดิฉันไปแจ้งแขกให้” เอ่ยรับจบ ผู้จัดการรีสอร์ตก็รีบตรงไปหาแขกคนที่ว่า ซึ่งก็คือเนตรดาวที่เวลานี้ยังคงเพลิดเพลินกับการเล่นน้ำ และเมื่อรู้ว่าเธออยู่ในสระเกินเวลา เนตรดาวก็รีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ ก่อนจะรีบขึ้นจากสระว่ายน้ำอย่างรวดเร็ว
เมื่อเคลียร์เรียบร้อยผู้จัดการรีสอร์ตก็กลับมาหาปุณณ์อีกครั้ง วันนี้ชายหนุ่มอยู่ดึกกว่าทุกวัน อาจเพราะพรุ่งนี้มีการใช้พื้นที่ รีสอร์ตจัดงานแต่งงาน แถมเจ้าบ่าวยังเป็นญาติห่างๆ ของชายหนุ่มด้วยกระมัง ถึงได้ลงมาคุมงานด้วยตัวเองแบบนี้
“งานแต่งงานที่จะใช้พื้นที่พรุ่งนี้ จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้มีอะไรผิดพลาด” ปุณณ์เอ่ยกำชับอีกครั้ง นั่นเพราะไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาดในวันแต่งงานของอานนท์ เพราะมันจะพลอยทำให้ รีสอร์ตของเขาเสื่อมเสียชื่อเสียงตามไปด้วย
“ค่ะ” ผู้จัดการรีสอร์ตพยักหน้ารับ ส่วนปุณณ์ก็แยกตัวไปเดินดูความเรียบร้อยอีกสักหน่อยก็จะกลับบ้านเช่นกัน ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขามีเอกสารต้องเซ็นจึงเดินกลับไปที่ห้องทำงานและใช้เวลาอยู่ที่นั่นเกือบครึ่งชั่วโมง
กระทั่งเคลียร์งานเสร็จก็ปิดโน้ตบุ๊คปิดไฟในห้องเพื่อจะกลับไปพักผ่อน แต่ทว่าเมื่อเดินผ่านมุมตึกที่เชื่อมระหว่างห้องพักและส่วนที่เป็นออฟฟิศ ร่างหนาก็ปะทะเข้ากับใครคนหนึ่งเข้าอย่างจัง ปุณณ์ทรงตัวได้ดีแต่ทว่าอีกฝ่ายกลับลงไปนั่งกับพื้น
“ขอโทษครับ ผมไม่ทันมอง”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเองก็ไม่ได้มอง” เอ่ยเสร็จเนตรดาวที่ยังคงนั่งอยู่กับพื้นก็เงยหน้าขึ้นมองชายที่เธอชนเข้าเมื่อครู่นี้ แล้วหยัดตัวลุกขึ้นยืน
เพียงแวบแรกที่ปุณณ์มองเห็นหญิงสาวตรงหน้า หัวใจของเขาก็ถึงกับเต้นไม่เป็นจังหวะ เลือดในตัวสูบฉีดจนรู้สึกหายใจไม่ทัน
“โรส” ปุณณ์พึมพำชื่อคนรักที่จากไปเบาๆ พร้อมกับเพ่งมองเธอให้ชัดๆ ว่าผู้หญิงคนนี้คือโรสจริงใช่ไหมหรือเขาแค่ฝันไปเท่านั้น
ปุณณ์ขยับเท้าเข้าไปหาอย่างลืมตัวพร้อมยื่นมือออกไปหวังคว้าตัวเนตรดาวเข้ามากอด เพราะเขานั้นคิดถึงเธอเหลือเกิน แต่ท่าทางของเขาทำให้หญิงสาวตรงหน้าหวาดระแวงจนต้องถอยหลังให้ห่าง พร้อมหันซ้ายหันขวามองหาใครก็ได้ หากพบเธอก็จะตะโกนขอให้เข้ามาช่วย แต่ทว่าเวลานี้กลับไม่มีใคร
“โรส...นั่นใช่คุณหรือเปล่า” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างไม่เชื่อในสายตาตัวเอง เพราะตั้งแต่โรสเสียชีวิตไปเขาไม่เคยฝันถึงเธอด้วยซ้ำ แล้วจู่ๆ วันนี้เธอกลับมายืนอยู่ตรงหน้า
“หยุดนะ ขยับออกไปให้ห่างจากฉัน” เพราะรู้สึกไม่ปลอดภัยทำให้เนตรดาวขยับออกห่างจากชายตรงหน้าเรื่อยๆ แต่เขาก็ยังคงตามมาประชิดไม่เลิกราเช่นกัน แถมยังพูดอะไรที่เนตรดาวฟังแล้วไม่เข้าใจอีกต่างหาก
“ผมรอคุณมาตั้งนาน รอว่าเมื่อไหร่คุณจะมาหาผม ในที่สุด...” ยังไม่ทันทีที่ปุณณ์จะได้เอ่ยจนจบประโยค เนตรดาวก็แทรกขึ้น
