นั่งรถไปที่บ้านของซู่อี้

ฉันเพิ่งย้ายมาอยู่กับซู่อี้ไม่นาน และที่นี่ก็ไม่มีของฉันมากนัก

แม่บ้านของซู่อี้เดินตามฉันไม่ห่างเพื่อช่วยเก็บของ เธอดูจะดีใจเกินบรรยายที่รู้ว่าฉันมาที่นี่เพื่อเก็บของหลังเลิกกับซู่อี้ เธอโยนเสื้อผ้าของฉันออกมาอย่างไม่แยแส

"ฉันบอกแล้วว่าเสี่ยวอี้ใจดี อยากจะเอาคนไม่สำคัญเข้าบ้าน! บ้านเลยมีกลิ่นเหม็นตลอด"

"อย่าพูดเลยนะ หลังจากเธอเอาของไปหมดแล้ว บ้านดูดีขึ้นเยอะ"

"อ๊ะ—พวกน้ำหอมพวกนั้นอย่าไปยุ่งนะ มันเป็นของคุณเวินที่ซู่อี้ไม่กล้าทิ้ง"

ฉันรู้ดีว่าน้ำหอมพวกนั้นเป็นของเวินเวิน ในบ้านหลังนี้ยังมีตุ๊กตาและเสื้อผ้าของเวินเวินอีกมากมาย

แม้ว่าเวินเวินจะทิ้งเขาไปต่างประเทศแล้ว แต่ซู่อี้ก็ยังคงเก็บของเหล่านี้ไว้

ตอนที่ฉันย้ายมาอยู่กับซู่อี้ ฉันยังไม่ได้เป็นแฟนที่เขายอมรับ

เมื่อเห็นร่องรอยของการใช้ชีวิตร่วมกับผู้หญิงอีกคนทั่วบ้าน ฉันรู้สึกเศร้าใจ แต่ฉันไม่มีสิทธิ์พูดอะไร

ต่อมา เมื่อความสัมพันธ์ของเราลึกซึ้งขึ้น จนถึงขั้นย้ายมาอยู่ด้วยกัน ของพวกนี้ยังคงอยู่

แม้กระทั่งตอนนี้ที่เราเลิกกันแล้ว ของพวกนี้ก็ยังอยู่

เมื่อมองดูน้ำหอมและตุ๊กตาเหล่านั้น ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเราน่าตลกอย่างไม่น่าเชื่อ

แม่บ้านหลี่มัวยังคงพูดจาเสียดสี ฉันรู้สึกคลื่นไส้ทันที รีบวิ่งไปที่ห้องน้ำเพื่ออาเจียน

แม่บ้านหลี่เดินเข้ามาโดยปิดจมูกด้วยท่าทางรังเกียจ

"เฮ้อ น่ารำคาญจริงๆ"

"เด็กที่โตมาโดยไม่มีแม่คอยดูแลก็ไม่มีการอบรมเลยสินะ ทำตัวเหมือนคนไม่มีมารยาท ทิ้งสิ่งสกปรกไว้บนพื้นนี่ตั้งใจจะทำให้ใครรังเกียจหรือไง ?"

"ฉันบอกเลยนะ เธอต้องเก็บกวาดเองสิ่งที่เธอทำ"

เดิมทีฉันตั้งใจจะเก็บกวาดเอง แต่เมื่อเห็นเธอรังเกียจขนาดนั้น ฉันลุกขึ้นเดินออกจากห้องน้ำ ไปที่ตู้โชว์น้ำหอม มองแม่บ้านหลี่แล้วผลักขวดน้ำหอมทั้งหมดลงพื้น ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของแม่บ้านหลี่

ฉันหยิบกระเป๋าเดินทางที่อยู่ในห้องนั่งเล่นแล้วออกจากบ้านที่ฉันเพิ่งย้ายเข้ามาไม่นาน

โทรศัพท์สั่น เป็นแพทย์ประจำตัวของฉัน :

【จากรายงานการตรวจครั้งล่าสุดพบว่าคุณมีอาการตั้งครรภ์】

【ร่างกายของคุณในตอนนี้ไม่เหมาะสมที่จะตั้งครรภ์ต่อไป ความเสี่ยงสูงมาก กรุณาปรึกษากับครอบครัวและพิจารณายุติการตั้งครรภ์】

ทุกคำเหมือนมีดแหลมที่แทงเข้ามาในใจฉัน

หลังจากที่พ่อแม่เสียชีวิต ฉันใช้ชีวิตอยู่ในบ้านคนอื่นมา 12 ปี สิ่งที่ฉันต้องการที่สุดคือการมีครอบครัวกับซู่อี้

ตอนนี้ ฉันตั้งครรภ์แล้ว แต่กลับเป็นในเวลานี้

ปลายนิ้วของฉันเอื้อมไปแตะหน้าท้องที่ยังไม่เห็นชัดอย่างไม่รู้ตัวและอย่างโลภ

แม้จะเปิดหน้าต่างการสนทนากับหมอไว้ แต่ฉันก็ไม่สามารถพิมพ์อะไรได้เลย ทำไมเด็กคนนี้ถึงมาในเวลานี้

กลางคืน ฉันฝันถึงอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่ทำให้ฉันกลายเป็นเด็กกำพร้า

ฉันร้องเรียกพ่อแม่อย่างบ้าคลั่ง แต่พวกเขานอนอยู่บนพื้นไม่ตอบสนองฉัน จากนั้นมีเด็กคนหนึ่งลุกขึ้นยืนในฝนตกหนัก ร้องไห้เรียกแม่ของฉัน

ฉันร้องไห้ขอความช่วยเหลือในความฝัน หวังว่าจะมีคนช่วยพวกเขา แต่ไม่มีใครเลย

ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับน้ำตา และพบว่าโทรศัพท์กำลังดัง

เมื่อนึกถึงความฝันที่หนักหน่วงเมื่อครู่ ฉันรู้สึกหนักใจอย่างยิ่ง

โทรศัพท์ยังคงดัง ฉันเช็ดน้ำตาที่มุมตา เดินไปที่ระเบียง รับสาย

เสียงจากปลายสายแหบและมีอาการเมา "ทำไมถึงรับสายนานขนาดนี้? เธอไม่อยู่บ้านเหรอ? คืนนี้เธอพักที่หอพักหรือ ?"

ฉันไม่ได้ตอบ

"แม่บ้านหลี่บอกว่าเธออาเจียนวันนี้ เป็นหวัดหรือ?"

ฉันยังคงไม่ได้ตอบอะไร

"ฉันเมาแล้ว ปวดหัวมาก พรุ่งนี้เช้าเธอมาหาฉันหน่อยแล้วเอาข้าวต้มจากโรงอาหารที่คนชอบไปมาด้วยนะ"

ลมเย็นบนระเบียงทำให้ฉันสั่นสะท้าน ฉันพูดขึ้นว่า "เราจบกันแล้ว"

ฝั่งตรงข้ามดูเหมือนจะเมามากจนไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันพูด เพียงแต่พูดซ้ำๆ ว่า

"เธอบอกว่าข้าวต้มจากโรงอาหารที่คนชอบไปอร่อย ต้องไปแต่เช้า ไม่งั้นจะหมด เธอจะโกรธเอา"

มีแค่ว่านเวินที่ชอบข้าวต้มจากโรงอาหารที่คนชอบไป

ฉันไม่ได้ฟังต่อ วางสายทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น โทรศัพท์จากซู่อี้ก็ดังขึ้น

ฝั่งนั้นไม่พูด ฉันเลยต้องพูดก่อนว่า "เราจบกันแล้ว อย่าติดต่อกันอีกเลย"

ฝั่งนั้นเงียบไปสองวินาที

"อวี๋เหมียว เธอรู้ว่าฉันไม่ชอบเรื่องไร้สาระ ตอนนี้ฉันเหนื่อยมาก ไม่มีแรงจะปลอบเธอ"

ฉันไม่ค่อยเก่งในการพูดเถียง เผชิญหน้ากับคำตำหนิของซู่อี้ ฉันเพียงแค่ยืนกรานว่า "เราจบกันแล้ว อย่าโทรหาฉันอีกเลย"

ไม่นานหลังจากวางสาย ซู่อี้ส่งภาพหน้าจอมาให้ฉัน

ว่านเวินแทนที่คำว่า "ที่รัก" ด้วยข้อความอีกสองข้อความว่า

【ฉันเปลี่ยนชื่อในบันทึกแล้ว เธอพอใจหรือยัง?】

【ช่วงนี้ฉันยุ่งมาก เธอช่วยเข้าใจหน่อย อย่าทำให้เรื่องยุ่งยาก】

ฉันถอนหายใจ ลบและบล็อกบัญชีและช่องทางการติดต่อทั้งหมดของซู่อี้

ฉันไม่ได้อยากก่อกวน ในช่วงสุดท้ายของชีวิตฉันเพียงแค่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบ

ฉันทุ่มเททุกอย่างในห้องทดลอง ทำงานจนดึกถึงกลับหอพัก

ระหว่างทางกลับหอพัก โทรศัพท์แปลกๆ โทรเข้ามา ฉันไม่ได้รับ

เบอร์นั้นส่งข้อความมาว่า

“พี่สาว ขอโทษนะครับ คืนนั้นผมไม่ควรพูดแบบนั้นกับพี่ พี่อย่าโกรธพี่อี้เลยได้ไหม? งานเราพึ่งเริ่มต้น มันเหนื่อยมาก พี่ทำให้พี่อี้ไม่มีสมาธิทำงานเลย...”

มีคำขอโทษที่ดูแปลกๆ ตามมาอีกหลายบรรทัด ฉันไม่อยากอ่านต่อแล้ว เลยบล็อกเบอร์นั้น

ขณะที่ฉันกำลังลังเลว่าจะเปลี่ยนเบอร์หรือไม่ ซู่อี้ก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

น่าขำจริงๆ เราคบกันสองปี เขามารอฉันที่หน้าหอพักในวันที่หนาวจัดครั้งแรกหลังจากเราเลิกกันแล้ว

สองวันนี้อากาศหนาวมาก มือที่เขาสูบบุหรี่แดงเพราะหนาว เมื่อเห็นฉันเดินเข้ามา เขาก็ดับบุหรี่และพยายามคล้องผ้าพันคอให้ฉัน

ฉันถอยหลังหนึ่งก้าว ใส่หน้ากาก จากที่ไม่เคยรู้สึก ตอนนี้ภูมิคุ้มกันลดลง สูดควันบุหรี่ของเขาแค่เล็กน้อยก็ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบาย ฉันไอสองครั้ง

เขาดับบุหรี่ “ยังไม่หายหวัดอีกเหรอ? ช่วงนี้หน้าตาเธอไม่ค่อยดีเลย ฉันพาไปหาหมอไหม?”

พูดจบ เขาพยายามจะดึงมือฉัน ฉันถอยหลังอีกก้าว ถามอย่างห่างเหินว่า

"มีธุระอะไรหรือเปล่า?"

ซู่อี้ยกผ้าพันคอขึ้นในมือ มองฉันแล้วยิ้มเยาะ "โกรธจริงหรือ? ครั้งแรกที่เห็นเธอโกรธมากขนาดนี้ ฉันนึกว่าเธอเป็นแค่อ่อนโยนเหมือนนุ่น"

เมื่อได้ยินประโยคนั้น ฉันอยากจะร้องไห้ ฉันนึกถึงพ่อที่เสียไปแล้ว ตอนเด็กๆ ฉันชอบต่อยตี

เด็กผู้ชายหลายคนสู้ฉันไม่ได้ พ่อแม่พาฉันไปขอโทษที่บ้านคนอื่น แต่พวกเขาไม่เคยตำหนิความแข็งแกร่งของฉัน พ่อเพียงแต่ลูบหัวฉันแล้วพูดกับแม่ว่า

"เหมียวเหมียวเป็นบอสเล็กๆ ไม่ยอมให้ใครรังแก"

แต่พ่อ หลังจากที่พ่อแม่จากไป คนอื่นบอกว่าฉันเป็นแค่ก้อนสำลีที่โดนรังแกได้ง่าย

อาจเป็นเพราะเห็นฉันน้ำตาคลอ ซู่อี้เข้าใจผิด ยิ้มแล้วอ้าแขน

“ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกไม่ดี ฉันได้สั่งสอนเฉินเซียวไปแล้ว ”

“อย่าทำให้เรื่องยุ่งยากเลยนะ?”

ฉันส่ายหัว ปรับอารมณ์ให้สงบอย่างมาก ถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วบอกเขาชัดเจนว่า

"ซู่อี้ ฉันพูดเรื่องเลิกกันอย่างจริงจัง"

หน้าซู่อี้เปลี่ยนเป็นสีหน้าไม่ดีทันที

"อวี๋เหมียว ความอดทนของฉันมีขีดจำกัด ไม่มีเวลาเล่นเกมไร้สาระกับเธอ"

"เธอเคยเชื่อฟังและรู้เรื่องดี ทำไมถึงเปลี่ยนไปแบบนี้ ?"

ฉันไม่มีพลังที่จะเถียงกับเขา ยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า

"งั้นก็เลิกกันเถอะ"

ซู่อี้มองหน้าฉันด้วยสายตาที่มืดมน แต่ทันใดนั้นก็ยิ้มออกมา

"ได้เลย หลายปีที่ผ่านมานี้เธอไม่เคยดื้อดึงเลยสักครั้ง ไม่ใช่ว่าอยากให้ฉันปลอบใจเธอหรอกเหรอ ?"

"พอดีว่าเธอใกล้วันเกิดแล้ว ปีนี้พาเธอไปทริปสกีในฝันที่สวิตเซอร์แลนด์"

การเล่นสกีคือกีฬาที่ซู่อี้ชอบที่สุด เขาเคยพาว่านเวินไปสกีที่สวิตเซอร์แลนด์ทุกปี และเคยพาแค่ว่านเวินไป

อยู่กับซู่อี้สองปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขาบอกว่าจะพาฉันไปทริปสกีในฝันที่สวิตเซอร์แลนด์

แต่ตอนนี้ร่างกายของฉันไม่สามารถเดินทางไกลได้

"ซู่อี้ วันเกิดฉันวันนั้นมาหาฉันที่อพาร์ตเมนต์นะ ฉันมีเรื่องจะบอก"

เรื่องของเด็กคนนี้ ฉันอยากให้ซู่อี้รู้ เพราะเขาเป็นพ่อของเด็ก

แต่ฉันไม่คิดว่า วันเกิดฉันวันนั้น ฉันรอจนเกือบจะห้าทุ่ม ก็ยังไม่เห็นซู่อี้มา