"เธอรู้ตัวไหมว่าเธอทำให้ฉันต้องแต่งงานกับคนที่ฉันไม่ได้รัก!" เสียงเย็นชาของเขาบาดลึกเข้ามาในใจฉันเหมือนคมมีดที่กรีดแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฉันลืมตาขึ้นมาอย่างงุนงง ในหัวยังคงปวดร้าว ภาพสุดท้ายที่จำได้คือความเจ็บปวดที่กัดกินจนฉันเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองลง แต่ตอนนี้ฉันกลับมาอยู่ที่นี่ ในห้องนอนที่คุ้นเคย ห้องนอนที่เต็มไปด้วยความทรงจำทั้งสุขและทุกข์กับผู้ชายตรงหน้า
ศรัณย์พรยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยทำให้ฉันหลงใหลบัดนี้กลับเป็นเหมือนน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลายให้ฉันได้สัมผัส เขาไม่ใช่ผู้ชายที่ฉันรู้จักอีกต่อไปแล้ว เขาเป็นเพียงเปลือกนอกที่เหลือไว้ให้ฉันเจ็บปวด
ฉันมองศรัณย์พร เขายังคงหนุ่มแน่นและหล่อเหลาเหมือนเดิม อายุยี่สิบเจ็ดปีที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและพลังในการสร้างสรรค์ แต่แววตาของเขาที่มองมาที่ฉันมันเต็มไปด้วยความเกลียดชังและผิดหวัง
ฉันจำได้ทุกอย่าง จำได้ถึงความเจ็บปวดที่ต้องทนอยู่กับความเย็นชาของเขาในชาติที่แล้ว จำได้ถึงคำพูดที่เขาใช้ทำร้ายจิตใจฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า และจำได้ถึงวันที่ฉันจากไปอย่างโดดเดี่ยว
บทที่ 1
ชมพูนุท POV:
"เธอรู้ตัวไหมว่าเธอทำให้ฉันต้องแต่งงานกับคนที่ฉันไม่ได้รัก!" เสียงเย็นชาของเขาบาดลึกเข้ามาในใจฉันเหมือนคมมีดที่กรีดแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฉันลืมตาขึ้นมาอย่างงุนงง ในหัวยังคงปวดร้าว ภาพสุดท้ายที่จำได้คือความเจ็บปวดที่กัดกินจนฉันเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองลง แต่ตอนนี้ฉันกลับมาอยู่ที่นี่ ในห้องนอนที่คุ้นเคย ห้องนอนที่เต็มไปด้วยความทรงจำทั้งสุขและทุกข์กับผู้ชายตรงหน้า
ศรัณย์พรยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยทำให้ฉันหลงใหลบัดนี้กลับเป็นเหมือนน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลายให้ฉันได้สัมผัส เขาไม่ใช่ผู้ชายที่ฉันรู้จักอีกต่อไปแล้ว เขาเป็นเพียงเปลือกนอกที่เหลือไว้ให้ฉันเจ็บปวด
ฉันมองศรัณย์พร เขายังคงหนุ่มแน่นและหล่อเหลาเหมือนเดิม อายุยี่สิบเจ็ดปีที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและพลังในการสร้างสรรค์ แต่แววตาของเขาที่มองมาที่ฉันมันเต็มไปด้วยความเกลียดชังและผิดหวัง
ฉันจำได้ทุกอย่าง จำได้ถึงความเจ็บปวดที่ต้องทนอยู่กับความเย็นชาของเขาในชาติที่แล้ว จำได้ถึงคำพูดที่เขาใช้ทำร้ายจิตใจฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า และจำได้ถึงวันที่ฉันจากไปอย่างโดดเดี่ยว
ฉันย้อนเวลากลับมาแล้วจริงๆ ย้อนเวลากลับมาก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป ก่อนที่ความรักที่ฉันมีให้เขาจะกลายเป็นความเจ็บปวดที่ฆ่าฉันตาย
ในใจฉันเต็มไปด้วยความปรารถนาเดียว ตอนนี้ฉันอยากให้เขาได้สมหวังกับคนที่เขารักและมีชีวิตที่มีความสุข ฉันอยากแก้ไขความผิดพลาดในอดีตที่ฉันเคยกดดันเขาให้ต้องแต่งงานกับฉัน
ฉันมองหน้าศรัณย์พร สายตาของฉันจับจ้องไปที่เขาอย่างแน่วแน่
"คนที่คุณรัก...เธอเป็นเลขาสาวของคุณหรือเปล่าคะ คุณศรัณย์พร?" ฉันถามออกไป เสียงของฉันแหบพร่า แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ
ศรัณย์พรหัวเราะเยาะออกมาอย่างดูถูก
"เลิกแกล้งโง่สักทีชมพูนุท ทุกคนก็รู้ว่าฉันรักลดาวัลย์แค่ไหน" คำพูดของเขาแทงทะลุหัวใจของฉัน แต่ครั้งนี้ฉันไม่รู้สึกเจ็บปวดเท่าเมื่อก่อนแล้ว ฉันเข้มแข็งขึ้นแล้ว
ฉันพยักหน้าช้าๆ
"งั้นเราถอนหมั้นกันนะคะ ศรัณย์พร"
คำพูดของฉันทำให้เขานิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ
"อะไรนะ? เธอพูดว่าอะไร?" ศรัณย์พรเอ่ยถาม สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
"ฉันบอกว่าเราถอนหมั้นกันค่ะ" ฉันย้ำอีกครั้งอย่างชัดถ้อยชัดคำ
ศรัณย์พรหัวเราะเยาะอีกครั้ง เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม
"เล่นอะไรของเธอชมพูนุท? คิดว่าฉันจะหลงกลเธอเหรอ? เธอก็แค่กลัว กลัวว่าฉันจะทนเธอไม่ได้และทิ้งเธอไปใช่ไหมล่ะ?"
ฉันมองเขาด้วยสายตาที่สงบนิ่ง
"ฉันไม่ใช่คนเดิมแล้วค่ะ ศรัณย์พร ฉันจะไม่บังคับคุณอีกต่อไปแล้ว"
ศรัณย์พรส่ายหน้า ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ
"เธอคิดว่าฉันจะเชื่อเธอเหรอ? เธอคิดว่าฉันจะลืมได้ง่ายๆ เหรอว่าเธอใช้พินัยกรรมของคุณปู่มาบีบบังคับฉันให้แต่งงานกับเธอ"
"ฉันรู้ค่ะ" ฉันตอบอย่างแผ่วเบา "ฉันรู้ว่าฉันทำผิดไปมาก แต่ตอนนี้ฉันอยากแก้ไขมัน"
ศรัณย์พรหัวเราะเยาะอีกครั้ง
"แก้ไข? เธอจะแก้ไขอะไรได้? เธอทำให้ลดาวัลย์ต้องตายเพราะไม่มีไตที่เข้ากันได้ นั่นคือสิ่งที่เธอจะแก้ไขได้งั้นเหรอ!"
คำพูดของเขาเหมือนมีดกรีดลงกลางใจฉันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเจ็บปวดที่กัดกิน แต่เป็นความเข้าใจ
"ฉันจะแก้ไขมันค่ะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ฉันจะทำให้ลดาวัลย์มีชีวิตรอด และคุณก็จะได้อยู่กับคนที่คุณรัก"
ศรัณย์พรจ้องมองฉันด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ
"เธอจะทำอะไรได้? เธอจะเอาชีวิตของลดาวัลย์กลับคืนมาได้ยังไง?"
"ฉันจะบริจาคไตให้เธอค่ะ" ฉันพูดออกไปอย่างไม่ลังเล
ดวงตาของศรัณย์พรเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าของเขาซีดเผือด
"เธอ...เธอพูดอะไรของเธอ?"
"ฉันจะบริจาคไตให้ลดาวัลย์ค่ะ ฉันอยากชดใช้ความผิดที่ฉันเคยทำไว้"
ศรัณย์พรยังคงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะหัวเราะเยาะออกมาอีกครั้ง
"เธอคิดว่าฉันจะหลงกลเธอเหรอ? เธอคิดว่าฉันจะไม่รู้ว่าเธอมีแผนอะไรอีก?"
"ฉันไม่มีแผนอะไรแล้วค่ะ ศรัณย์พร ฉันแค่อยากให้คุณมีความสุข"
ศรัณย์พรจ้องมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ
"เธอคิดว่าฉันจะเชื่อเธอเหรอ? ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีทางที่จะทำอะไรที่เสียสละขนาดนั้นได้หรอก"
ฉันมองเขาด้วยสายตาที่เจ็บปวด แต่ฉันก็พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกนั้นไว้
"ฉันจะทำให้คุณเห็นค่ะ"
ศรัณย์พรส่ายหน้า
"ฉันไม่จำเป็นต้องเห็นอะไรทั้งนั้น เธอจะทำอะไรก็เรื่องของเธอ แต่จำไว้ว่าฉันไม่มีวันรักเธอ"
คำพูดของเขาทำให้หัวใจฉันชาวาบ แต่ฉันก็พยักหน้าช้าๆ
"ค่ะ ฉันเข้าใจ"
ศรัณย์พรหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวในห้องที่เต็มไปด้วยความทรงจำ
ฉันมองแผ่นหลังของเขา น้ำตาของฉันไหลลงมาอย่างเงียบๆ
ฉันรักเขามานานเหลือเกิน นานเท่าที่ฉันจำความได้ ตั้งแต่เขายื่นมือมาช่วยฉันในวัยเด็ก เขาทั้งปกป้องและดูแลฉันมาตลอด
ฉันจำวันที่เขาช่วยฉันจากพวกอันธพาลได้ดี เขายอมเจ็บตัวเพื่อปกป้องฉัน
ฉันจำวันที่ฉันป่วยหนัก เขาไม่หลับไม่นอนเพื่อดูแลฉัน และยอมบุกป่าฝ่าดงไปหายาที่หายากมาให้ฉัน
ฉันจำวันที่เขาจากไปในชาติที่แล้วได้ดี เขาตายเพราะปกป้องฉัน
แต่ฉันก็เข้าใจดีว่าความดีของเขาไม่ได้หมายความว่าเขารักฉัน
ในชาติที่แล้ว ฉันเป็นคนตาบอดด้วยความรัก ฉันคิดว่าความดีของเขาคือความรัก ฉันคิดว่าถ้าฉันอยู่ข้างเขา เขาจะรักฉันในที่สุด
ฉันใช้พินัยกรรมของคุณปู่บีบบังคับเขาให้แต่งงานกับฉัน
ฉันคิดว่าฉันจะมีความสุข แต่ฉันคิดผิด
ตลอดสิบปีของการแต่งงาน เขาเย็นชาใส่ฉัน พูดจาทำร้ายจิตใจฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขาไม่เคยสัมผัสฉัน ไม่เคยแม้แต่จะมองหน้าฉันด้วยความรัก
ฉันทรมานอยู่กับความรักที่ไม่มีวันสมหวัง จนกระทั่งลดาวัลย์ป่วยตายเพราะไม่มีไตที่เข้ากันได้
ศรัณย์พรโกรธแค้นฉันมาก เขาโทษว่าเป็นความผิดของฉันที่ทำให้ลดาวัลย์ต้องตาย
เขาทำร้ายจิตใจฉันจนฉันทนไม่ไหว และเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองลง
ก่อนที่ฉันจะจากไป อาจารย์ที่สอนวิชาสมุนไพรและเรื่องราวเหนือธรรมชาติให้ฉันเคยทำนายไว้ว่า
ถ้าเธอได้กลับไปแก้ไขอดีต เธอต้องช่วยศรัณย์พรให้เขาสมหวังในความรัก ปลดเปลื้องปมสามประการในใจเขา แล้วเขาจะมีชีวิตที่ยืนยาวและมีความสุข
แต่การแก้ไขเรื่องราวในอดีตนั้นมีราคาที่ต้องจ่าย เธออาจจะต้องเสียสละบางสิ่งบางอย่างที่มีค่าที่สุดในชีวิตไป
ฉันรู้ดีว่าราคาที่ต้องจ่ายนั้นคืออะไร มันคือชีวิตของฉัน
แต่ฉันไม่เสียใจเลย ขอแค่ศรัณย์พรได้มีชีวิตที่มีความสุข ฉันยอมทุกอย่าง
ฉันปาดน้ำตาออกจากใบหน้า
ฉันจะทำให้เขาได้สมหวังกับคนที่เขารัก และฉันจะทำให้เขาได้มีชีวิตที่ยืนยาวและมีความสุข
ฉันตัดสินใจแล้ว
รุ่งขึ้น ฉันเข้าไปในวังหลวงและขอเข้าเฝ้าพระราชา
"พระองค์เพคะ หม่อมฉันชมพูนุท ขอพระราชทานให้ศรัณย์พร แก้วมีศรี ได้แต่งงานกับลดาวัลย์ คนไว เพคะ"
ฉันพูดออกไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ ในใจฉันรู้สึกเจ็บปวด แต่ฉันก็รู้ว่านี่คือสิ่งที่ถูกต้อง
ฉันรู้ว่าศรัณย์พรมีปมสามประการในใจ
ปมแรกคือการที่เขาไม่สามารถเลือกคนที่เขารักได้
ตอนนี้ฉันได้ปลดเปลื้องปมแรกให้เขาแล้ว
ฉันกลับมาที่บ้านและเดินเข้าไปในห้องนอนของศรัณย์พร เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าต่าง มองออกไปข้างนอกด้วยแววตาที่ว่างเปล่า
ฉันยื่นเอกสารการหมั้นฉบับใหม่ให้เขา
"นี่คือเอกสารการหมั้นฉบับใหม่ค่ะ ศรัณย์พร"
ศรัณย์พรหันมามองฉันด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม
"เธอคิดว่าฉันจะยอมรับมันเหรอ? เธอคิดว่าฉันจะหลงกลเธอได้ง่ายๆ เหรอ?"
เขายื่นมือออกไปและกำลังจะฉีกเอกสารในมือฉัน
ฉันยิ้มอย่างอ่อนโยนและจับมือเขาไว้
"คุณจะรู้ในวันพรุ่งนี้ค่ะ ศรัณย์พร ว่าฉันไม่ได้หลอกคุณ"
ศรัณย์พรจ้องมองฉันด้วยความประหลาดใจและสับสน
"เธอ...เธอพูดอะไรของเธอ?"
"พรุ่งนี้คุณจะรู้เองค่ะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล
ศรัณย์พรยังคงมองฉันด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ แต่ฉันก็รู้ว่าเขาจะรู้ความจริงในไม่ช้า
บางทีเขาอาจจะคิดว่าฉันบ้าไปแล้วก็ได้
"ฉันมีความสุขจริงๆ" ฉันบอกกับตัวเองในใจ
ความสุขที่ได้เห็นศรัณย์พรมีความสุข ความสุขที่ได้ปลดเปลื้องเขาจากพันธนาการที่ฉันสร้างขึ้นมา
แม้ว่าความสุขนั้นจะแลกมาด้วยความเจ็บปวดของฉันเองก็ตาม
"คุณเป็นคนดีจริงๆ ค่ะ ศรัณย์พร" ฉันพูดออกไปเบาๆ
ศรัณย์พรหัวเราะเยาะอย่างเย้ยหยัน
"เธอคิดว่าฉันเป็นคนดีงั้นเหรอ? เธอก็แค่เห็นแก่ตัว อยากให้ฉันมีความสุขเพื่อที่เธอจะได้รู้สึกดีกับตัวเองใช่ไหมล่ะ"
เขาหันหลังให้ฉันและเดินจากไป ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวในห้อง
ฉันมองแผ่นหลังของเขา ในใจคิดว่าบางทีเขาอาจจะเขินอายก็ได้
รถม้าเคลื่อนตัวออกจากวังหลวง ผ่านถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนและเสียงจอแจ
ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงสองคนคุยกันถึงเรื่องดวงดาวบนท้องฟ้า
"คืนนี้ดาวตกสวยงามมากเลยนะคะคุณพี่"
"ใช่จ้ะคุณน้อง เขาว่ากันว่าถ้าได้เห็นดาวตกพร้อมกับคนที่เรารัก ความรักของเราจะเป็นนิรันดร์นะ"
คำพูดเหล่านั้นทำให้ฉันนึกถึงชาติที่แล้ว
ในชาติที่แล้วฉันเคยขอให้ศรัณย์พรไปดูดาวตกกับฉัน แต่เขากลับปฏิเสธอย่างเย็นชา
เธอจะไปดูอะไรไร้สาระแบบนั้นทำไม ชมพูนุท? เสียเวลาเปล่าๆ
แววตาเย็นชาของเขาในวันนั้นยังคงติดตาฉันจนถึงทุกวันนี้
ฉันค่อยๆ วางม่านลงอย่างช้าๆ บดบังภาพผู้คนและดวงดาวเหล่านั้น
แต่แล้วเสียงของศรัณย์พรก็ดังขึ้นข้างๆ ฉัน
"เธออยากไปดูดาวตกด้วยเหรอ?"
ฉันหันไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ
"คุณ...คุณศรัณย์พร?"
"ฉันจะพาเธอไปดูดาวตก ถือเป็นการชดเชยที่ฉันเคยปฏิเสธเธอในอดีต"
ฉันมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ ในใจฉันคิดว่าเขาคงเป็นคนดีจริงๆ อย่างที่ฉันคิดไว้เสมอ
เขาเป็นคนดีที่พร้อมจะช่วยเหลือทุกคนที่ตกทุกข์ได้ยาก
ฉันจำได้ว่าเขาเคยช่วยชีวิตฉันมาแล้วสามครั้ง
ครั้งแรกตอนที่ฉันยังเด็ก เขาช่วยฉันจากพวกอันธพาล เขาตัวเล็กกว่าพวกนั้นมาก แต่เขาก็ไม่ลังเลที่จะปกป้องฉัน
ครั้งที่สองตอนที่ฉันป่วยหนัก เขาไม่หลับไม่นอนเพื่อดูแลฉัน และยอมบุกป่าฝ่าดงไปหายาที่หายากมาให้ฉัน
ครั้งที่สามในชาติที่แล้ว เขาตายเพราะปกป้องฉันจากพวกโจร
เขาเป็นคนดีจริงๆ แต่ความดีของเขาไม่ได้หมายความว่าเขารักฉัน
ฉันรู้ดีว่าเราจะต้องจากกันในไม่ช้า
ฉันรู้ดีว่าดวงดาวบนท้องฟ้าไม่สามารถเปลี่ยนโชคชะตาของเราได้
ฉันพยายามกลั้นน้ำตาไว้และยิ้มให้ศรัณย์พรอย่างสดใสที่สุด
"ขอบคุณค่ะ คุณศรัณย์พร"
ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบอะไร เสียงของคนใช้ของลดาวัลย์ก็ดังขึ้น
"คุณชายเพคะ คุณหนูลดาวัลย์ไม่สบายหนักเพคะ"
ศรัณย์พรหันไปมองคนใช้ด้วยสีหน้าตกใจ
"อะไรนะ? ลดาวัลย์ไม่สบายหนักจริงรึ?"
"จริงเพคะ คุณชาย รีบไปดูคุณหนูลดาวัลย์เถอะเพคะ"
ศรัณย์พรหันมามองฉัน
"เธอ...เธอรอฉันที่นี่ก่อนนะชมพูนุท ฉันจะรีบไปดูลดาวัลย์แล้วจะกลับมาหาเธอ"
ฉันพยักหน้าอย่างสงบ
"ค่ะ คุณศรัณย์พร"
ศรัณย์พรยังคงมองฉันด้วยความประหลาดใจ
"เธอ...เธอไม่ได้โกรธฉันเหรอ?"
ฉันส่ายหน้า
"ไม่ค่ะ ฉันเข้าใจ"
ศรัณย์พรยังคงมองฉันด้วยความไม่เข้าใจ เขาส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วรีบวิ่งตามคนใช้ไป
เขาจากไปโดยไม่รู้เลยว่าในใจฉันปวดร้าวแค่ไหน
ฉันเคยพยายามบอกเขาว่าลดาวัลย์เป็นคนไม่ดี แต่เขาไม่เคยเชื่อฉันเลย
ในชาติที่แล้วฉันพยายามเปิดโปงความจริงของลดาวัลย์ แต่เขากลับยิ่งเกลียดฉันมากขึ้นไปอีก
ฉันเคยเสียใจที่ศรัณย์พรต้องทนทุกข์เพราะลดาวัลย์ แต่ตอนนี้ฉันจะไม่เสียใจอีกแล้ว
ฉันจะปล่อยให้เขาได้อยู่กับคนที่เขารักและมีความสุข
ฉันตัดสินใจแล้ว
ฉันหันรถม้ากลับบ้าน และตรงไปที่สำนักงานทะเบียนเพื่อจัดการเรื่องเอกสารการเดินทางไปต่างจังหวัด
เมื่อกลับมาถึงบ้านฉันก็เดินตรงไปหาท่านแม่และท่านพ่อของศรัณย์พร
ชมพูนุท POV:
ฉันมองท่านแม่และท่านพ่อของศรัณย์พร ในใจรู้สึกผิดอย่างมหันต์ พวกท่านรักและเอ็นดูฉันเหมือนลูกแท้ๆ ตั้งแต่ฉันกำพร้าพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็ก
ฉันจำได้ว่าในชาติที่แล้วฉันเป็นเด็กที่เชื่อฟังและไม่เคยทำให้พวกท่านเสียใจเลย
แต่ในชาตินี้ฉันต้องทำให้พวกท่านเสียใจ ฉันต้องทำตามแผนที่วางไว้เพื่อปลดเปลื้องศรัณย์พรจากความเจ็บปวดในอดีต
"ท่านแม่เพคะ ท่านพ่อเพคะ หม่อมฉันคงไม่สามารถแต่งงานกับคุณศรัณย์พรได้แล้วเพคะ" ฉันพูดออกไปเบาๆ แต่คำพูดของฉันกลับทำให้พวกท่านตกใจ
ท่านแม่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
"อะไรนะชมพูนุท? เธอพูดอะไรของเธอ?"
"หม่อมฉันจะไปจากที่นี่เพคะ หม่อมฉันจะไปใช้ชีวิตที่ต่างจังหวัด"
ท่านแม่รีบเดินเข้ามาหาฉันและจับมือฉันไว้แน่น
"เธอจะไปไหนชมพูนุท? เกิดอะไรขึ้น? ศรัณย์พรทำอะไรเธอหรือเปล่า?"
ท่านแม่มองฉันด้วยความกังวล ในแววตาของท่านเต็มไปด้วยความรักและความเป็นห่วง
"ไม่ใช่อย่างนั้นเพคะท่านแม่" ฉันตอบอย่างแผ่วเบา
"แล้วทำไมเธอถึงต้องไป? ศรัณย์พรไม่รักเธอแล้วเหรอ? ไม่จริงหรอก เขาต้องรักเธอแน่ๆ"
ท่านแม่มองหน้าฉันด้วยความไม่เชื่อ
"เขาช่วยเหลือเธอมาตลอด เขาปกป้องเธอมาตลอด เขาจะไม่มีวันทิ้งเธอไปหรอก"
ฉันจำได้ว่าในชาติที่แล้วท่านแม่ก็พูดแบบนี้กับฉัน แต่ฉันก็ยังคงต้องทนอยู่กับความเจ็บปวดที่ศรัณย์พรทำกับฉัน
ฉันยื่นมือออกไปเช็ดน้ำตาให้ท่านแม่
"เขาไม่ได้รักหม่อมฉันเพคะท่านแม่ เขาแค่รู้สึกผิดที่ต้องปกป้องหม่อมฉัน"
"ไม่จริงหรอก! เขาต้องรักเธอแน่ๆ เขาไม่มีทางจะทิ้งเธอไปหรอก"
"หม่อมฉันฝันร้ายเพคะท่านแม่" ฉันเริ่มเล่าเรื่องโกหกออกไป "หม่อมฉันฝันว่าถ้าหม่อมฉันยังคงดึงดันที่จะแต่งงานกับคุณศรัณย์พร เขาจะต้องตายเพราะหม่อมฉันเพคะ"
ท่านแม่มองฉันด้วยความไม่เชื่อ
"ฝันก็แค่ฝันชมพูนุท เธอจะเอาความฝันมาตัดสินชีวิตได้ยังไง?"
ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ และยิ้มอย่างฝืนๆ
"หม่อมฉันเชื่อว่าความฝันนี้เป็นลางบอกเหตุเพคะท่านแม่ หม่อมฉันไม่อยากให้คุณศรัณย์พรต้องตาย"
"หม่อมฉันอยากให้คุณศรัณย์พรได้มีชีวิตที่ยืนยาวและมีความสุข ได้อยู่กับคนที่เขารักจริงๆ"
"หม่อมฉันอยากให้เขามีสิทธิ์เลือกคนที่เขาจะแต่งงานด้วย"
ฉันคุกเข่าลงต่อหน้าท่านแม่และท่านพ่อ กราบลงสามครั้ง
"หม่อมฉันขออนุญาตไปจากที่นี่เพคะ หม่อมฉันจะไม่มีวันลืมพระคุณของท่านทั้งสองเลยเพคะ"
ท่านพ่อเดินเข้ามาและช่วยฉันลุกขึ้น ท่านมองฉันด้วยสายตาที่เศร้าสร้อยแต่เต็มไปด้วยความเข้าใจ
ท่านแม่ร้องไห้โฮออกมา ท่านยื่นถุงเงินให้ฉัน
"เธอเอาเงินนี่ไปนะชมพูนุท ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่นะลูก"
"ขอบคุณเพคะท่านแม่" ฉันกอดท่านแม่แน่น น้ำตาของฉันไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้
ฉันหวังว่าการกระทำของฉันในครั้งนี้จะช่วยหยุดยั้งโศกนาฏกรรมในชาติที่แล้วได้
ฉันหวังว่าในชาตินี้ทุกคนจะได้มีความสุข
ฉันรู้ดีว่าปมแรกและปมที่สองในใจศรัณย์พรได้รับการปลดเปลื้องแล้ว
ปมแรกคือการที่เขาไม่สามารถเลือกคนที่เขารักได้
ปมที่สองคือการที่เขาต้องแต่งงานกับคนที่เขาไม่ได้รัก
แต่ยังมีปมสุดท้ายที่ฉันยังต้องแก้ไข มันคือเรื่องของลดาวัลย์
ค่ำคืนนั้นฉันมาที่หอคอยแห่งดวงดาว สถานที่ที่คู่รักหลายคู่มักจะมาขอพรให้ความรักของพวกเขาเป็นนิรันดร์
ฉันมองดูท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ในใจฉันรู้สึกสงบอย่างประหลาด
"เธอมาทำอะไรที่นี่ชมพูนุท?"
เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหลังฉัน ฉันหันไปมองและพบว่าศรัณย์พรยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ
"คุณศรัณย์พร?"
เขารีบเดินเข้ามาหาฉันและคว้าแขนฉันไว้แน่น
"เธอทำอะไรกับลดาวัลย์? เธอรู้ตัวไหมว่าเธอทำให้ลดาวัลย์พยายามฆ่าตัวตาย?"
คำพูดของเขาทำให้ฉันตกใจ แขนของฉันเจ็บปวดจากการที่เขาบีบมันแน่น ใบหน้าของฉันซีดเผือด
