ห้าปีก่อน, หร่วนชิงเซี่ยไม่สนใจคำคัดค้านของทุกคนและแต่งงานกับกู้ชิงโจว
เธอไม่ได้รักอะไรเลยนอกจากใบหน้าของกู้ชิงโจว โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น รักจนยอมทนที่กู้ชิงโจวนอกใจ
แม้กระทั่งเมื่อรู้ว่าเขาพาผู้หญิงคนนั้นมาบ้านอยู่ถึงสามวันสามคืน หร่วนชิงเซี่ยก็ไม่โกรธ
"กู้ชิงโจวทำเกินไปหน่อยแล้ว!"
"ชิงเซี่ย, เธอคงไม่รักเขาจริงๆ ใช่ไหม ?"
หร่วนชิงเซี่ยจ้องมองเพื่อนที่โกรธเคืองตรงหน้าแล้วตอบอย่างจริงจัง
"ตราบใดที่เขายังมีใบหน้าที่ฉันหลงใหล ฉันก็จะให้อภัยเขาตลอดไป และจะรักเขาตลอดไป"
"นี่คือสิ่งที่ฉันเป็นหนี้เขา"
วันต่อมา กู้ชิงโจวและผู้หญิงคนนั้นประสบอุบัติเหตุขณะเที่ยวเล่น
ใบหน้าของเขามีแผลเป็นที่ยากจะหาย หร่วนชิงเซี่ยจากไปอย่างเยือกเย็นและหายไปจากโลกของเขาโดยสิ้นเชิง ต่อมาเขาคุกเข่าต่อหน้าเธอและถามว่าทำไม
เธอลูบไล้แผลเป็นที่อยู่ใกล้ดวงตาของเขา ความเจ็บปวดที่บาดลึกในหัวใจเพิ่มขึ้นทีละน้อย
"กู้ชิงโจว, เพราะเธอ เขาเหมือนตายไปอีกครั้ง"
...
หร่วนชิงเซี่ยชอบที่สุดเมื่อกู้ชิงโจวเคลื่อนไหวบนตัวเธอ เหมือนตอนนี้ เธอหลงใหลลูบดวงตากู้ชิงโจวที่มีรอยยิ้ม "สวยจริงๆ
..." คำชมตามสัญชาตญาณทำให้ชายหนุ่มขยับตัวอย่างแข็งขัน
หร่วนชิงเซี่ยเริ่มไม่ไหวแล้ว "กู้ชิงโจว พอเถอะ...อืม..."
เธอรู้สึกว่าเขาเข้าลึกขึ้นอีก น้ำตาแทบไหล ตาแดงช้ำ "กู้ชิงโจว, หนึ่งชั่วโมงแล้วนะ!"
กู้ชิงโจวเอานิ้วแตะริมฝีปากเธอ "ชู่ เรียกฉันว่าอาจู" หร่วนชิงเซี่ยตัวเกร็งทันที ไม่อยากเรียกชื่อนั้น "ทำไมเธอไม่อยากเรียกฉันอย่างนั้น
?" ชายหนุ่มขยับเร็วขึ้น แต่หร่วนชิงเซี่ยหมดอารมณ์
แม้ถึงจุดสุดยอดก็ยังกัดฟันไม่ยอมส่งเสียง กู้ชิงโจวไม่สนใจ
เขาสั่นสะท้านทั้งตัวแล้วถอนตัวออกจากหร่วนชิงเซี่ย
ร่างกายของหร่วนชิงเซี่ยเข้ากับกู้ชิงโจวได้อย่างดี
แม้กู้ชิงโจวจะมีคนรักมากมาย แต่เขาก็ยังต้องกลับบ้านทุกวันเพื่ออยู่กับหร่วนชิงเซี่ย
แต่วันนี้ต่างออกไป เพียงหนึ่งชั่วโมงกู้ชิงโจวก็หยุดแล้วเดินเข้าห้องน้ำ
หร่วนชิงเซี่ยไม่ได้รอเขา จัดการเช็ดเลือดจากริมฝีปากที่กัดและไปอาบน้ำที่ห้องนอนแขก
เมื่อออกมาเจอกู้ชิงโจวที่แต่งตัวเรียบร้อยกำลังออกไป
"มีเพื่อนสนิทกลับมาจากต่างประเทศ ฉันจะไปรับเขา เธอเข้านอนเลย ไม่ต้องรอฉัน" ฟังคำอธิบายของกู้ชิงโจว หร่วนชิงเซี่ยตอบสั้นๆ "ฉันมีประชุม" กู้ชิงโจวหยุดใส่รองเท้า
หันมามองเธอด้วยสายตาไม่เชื่อ "ตอนนี้เธอยังมีแรงไปประชุมอีกเหรอ?" "ดูเหมือนว่าฉันทำให้เธอไม่พอใจ ?"
คำสุดท้ายพูดด้วยความเคียดแค้น หร่วนชิงเซี่ยไม่ตอบ กลับเข้าห้อง สีแดงบนใบหน้าหายไปอย่างรวดเร็ว
เหลือเพียงความว่างเปล่า เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นผู้ช่วยของกู้ชิงโจว ฉินผู้ช่วยพูดอย่างลำบากใจ "พี่เซี่ย
วันนี้ข้อมูลโครงการยังให้ไม่ได้ กู้หัวหน้ายังไม่มาบริษัทเลย" ฟังรายงานของเขา หร่วนชิงเซี่ยขมวดคิ้ว
การประชุมสำคัญช่วงสิ้นปีจัดขึ้นมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว แต่ยังไม่คืบหน้า
เพราะข้อมูลโครงการที่กู้ชิงโจวรับผิดชอบยังไม่ได้สรุป ไม่สามารถล่าช้าได้อีกแล้ว
หร่วนชิงเซี่ยไม่มีทางเลือก ต้องโทรหากู้ชิงโจวเอง "เธอจะกลับมาเมื่อไหร่ มีเอกสารต้องเซ็น"
กู้ชิงโจวน่าจะเชื่อมต่อบลูทูธในรถ เสียงลมหวีดหวิวได้ยินชัด "ฉันจะกลับพรุ่งนี้" "แต่ฉันต้องใช้ในการประชุมวันนี้..." "อาจู ฉันทำให้เธอเสียงานหรือเปล่า
?" เสียงผู้หญิงอ่อนหวานดังขึ้น "เธอปล่อยฉันลงข้างทางก็ได้ ฉันไปเองได้ รีบกลับไปทำงานเถอะ"
กู้ชิงโจวตัดการเชื่อมต่อบลูทูธทันที "หร่วนชิงเซี่ย ฉันจะกลับพรุ่งนี้ อย่าโทรมาอีก" "เธอไม่เคยบอกว่ารังเกียจผู้หญิงที่ตามหาผู้ชายหรอกเหรอ? เธอก็เป็นแบบนี้แล้ว" ไม่รู้ฟังผิดหรือเปล่า
คำพูดของเขาแฝงความคาดหวังเหมือนอยากได้คำตอบยืนยันจากหร่วนชิงเซี่ย
แต่หร่วนชิงเซี่ยกดวางสายทันที
จนกระทั่งวางสาย หัวใจของเธอก็เต้นดังเหมือนเสียงกลองในหู
เธอไม่รู้ว่าคนที่นั่งข้างกู้ชิงโจวคือใคร
แต่ดูเหมือนว่าเธอเคยได้ยินเสียงหวานนั้นมาก่อน
เมื่อเดือนที่แล้วที่บริษัทไปต่างประเทศ เธอได้ยินเสียงโทรศัพท์ของกู้ชิงโจวดังตอนกลางคืน "อาจู ที่นี่สวยมาก ถ่ายรูปให้ฉันหน่อย!" "อาจู ฉันชอบอาหารจานนี้ สั่งเพิ่มได้ไหม
?" ความเจ็บปวดที่บาดลึกในหัวใจ
หร่วนชิงเซี่ยหายใจถี่ หยิบรูปถ่ายของกู้ชิงโจวข้างๆ ลูบดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักของเขา "เธอจะหักหลังฉันไหม อาจู?" น้ำตาไหลลงตามแก้ม
หร่วนชิงเซี่ยพยายามกลั้นมือที่สั่น "เธอไม่มีทางทรยศฉันได้!"
阮清夏เดินเข้ามาในสำนักงานด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ทุกคนในที่นั่นต่างมีสีหน้าสงสารเธอ
ทุกคนในบริษัทต่างรู้ว่า阮清夏ทุ่มเททุกอย่างให้กับ顾轻舟
แม้แต่บริษัทของเขาเองก็ยังต้องพึ่งพาเธอในการดำเนินการ
แต่顾轻舟กลับไม่เห็นคุณค่า เขามีแฟนใหม่ๆ เปลี่ยนไปเรื่อยๆ อย่างรวดเร็ว
เหมือนวันนี้ที่เขาพาแฟนใหม่ไปเที่ยวพักผ่อน
ส่วน阮清夏ต้องมาที่บริษัทเพื่อประชุมตอนกลางคืน
阮清夏คุ้นเคยกับสายตาเหล่านี้อยู่แล้ว เธอนั่งลงในห้องประชุมอย่างไม่ใส่ใจและเปิดคอมพิวเตอร์
“นั่งลงเถอะ วันนี้เราต้องทำให้เสร็จ ”
มีคนกว่า 30 คนทำงานล่วงเวลาในห้องประชุมจนถึงเช้า แล้วจึงจัดการส่วนของ顾轻舟เสร็จเรียบร้อย
“วันนี้ถึงแค่นี้ รอให้顾总มาเซ็นต์ตอนเช้า”
阮清夏ให้พนักงานหยุดงานหนึ่งวัน หลังจากออกจากบริษัทเธอก็เปิดโทรศัพท์และเห็นสายที่ไม่ได้รับหลายร้อยสาย
ส่วนใหญ่เป็นของแม่สามี王黎 และพ่อสามีรวมถึงหมายเลขที่ไม่รู้จัก
ไม่มีของ顾轻舟เลย
阮清夏ขมวดคิ้วแล้วโทรกลับหาแม่สามี
“แม่...”ทันใดนั้นเสียงโกรธของ王黎ก็ดังขึ้น
: “阮清夏! ลูกชายของฉันเกิดอุบัติเหตุรถชนหนักมาก ตอนนี้กำลังช่วยชีวิตมา 5 ชั่วโมงแล้ว ทำไมโทรศัพท์เธอถึงติดต่อไม่ได้
?” 阮清夏หยุดก้าวเดิน : “โรงพยาบาลไหน”
“โรงพยาบาลเมือง รีบมาด่วน!”
“ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด——”
หลังจากวางสาย 阮清夏รู้สึกเหมือนใจหยุดเต้น
จนกระทั่งพนักงานที่เดินผ่านชนเธอ เธอจึงได้สติและหายใจแรงๆ
“รถชน อีกแล้วรถชน!”
เธอคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งไปที่บันได วิ่งลงไปยี่สิบกว่าชั้นเพื่อไปที่โรงรถ
เธอขับรถด้วยความเร็วเกินกำหนดไปยังที่จอดรถของโรงพยาบาล
เมื่อถึงหน้าห้องผ่าตัด顾轻舟ยังไม่ออกมา
王黎เห็นเธอแล้วเดินตรงเข้ามาตบหน้าเธออย่างแรง
“ถนนที่สภาพแย่ เธอปล่อยให้เขาขับรถเองได้ยังไง ? เขามีปัญหาในการมองเห็นตอนกลางคืน เธอไม่รู้เหรอ ?”
王黎ยกมือขึ้นอีกครั้งแต่พ่อสามี顾峰ห้ามไว้
“ที่รัก คุณก็รู้ว่าลูกชายมีนิสัยยังไง เขาอยากทำอะไร夏夏ก็ห้ามไม่ได้หรอก ”
ความเจ็บปวดบนใบหน้าเริ่มกลายเป็นความชา
阮清夏ไม่พูดอะไร ยืนรออยู่หน้าห้องผ่าตัดอย่างดื้อรั้น
เธออยากเป็นคนแรกที่ได้พบ顾轻舟
ผ่านไปอีกหกชั่วโมง顾轻舟ถูกเข็นออกมาจากห้องผ่าตัด
阮清夏ก้าวไปข้างหน้าด้วยความตื่นเต้น แต่กลับถูกใครบางคนชนล้มลงกับพื้น
คนนั้นพุ่งเข้าไปกอด顾轻舟และร้องไห้เสียงดัง
“阿舟 คุณทำไมถึงโง่แบบนี้!”
“ฉันไม่ต้องการให้คุณปกป้องฉัน ขอแค่คุณมีชีวิตอยู่ฉันก็มีความสุขแล้ว!”
หมอบอกให้พยาบาลดึงตัวคนออกไป : “คนไข้ต้องรีบไปห้อง ICU เพื่อเฝ้าดูอาการ ไม่สามารถล่าช้าได้”
แต่พยาบาลสองคนก็ไม่สามารถดึงเธอออกไปได้ เธอจับมือ顾轻舟ไว้แน่น
阮清夏มอง顾轻舟ที่หน้าเต็มไปด้วยผ้าพันแผล ไม่สามารถยับยั้งตัวเองจากการเบิกตากว้าง
เธอลุกขึ้นจากพื้นอย่างบ้าคลั่งและวิ่งไปหาหมอ
“หมอ 顾轻舟บาดเจ็บตรงไหน?”
หมอรู้จัก阮清夏ดี เขาถอนหายใจ
“คุณนาย阮 คุณ顾โชคดีมาก ถุงลมนิรภัยได้กันการชนไปมาก แค่กระจกที่แตกทิ่มหน้า ตอนนี้ได้เอาออกหมดแล้ว
” “บริเวณใกล้ตานั้นบาดเจ็บหนักที่สุด อาจทำให้ตาบอดได้”
阮清夏รู้สึกช็อก ขาแทบยืนไม่มั่นคง
“แล้วจะเป็นแผลเป็นไหม?”
หมอไม่คิดว่าเธอจะถามแบบนี้ จึงอึ้งไปเล็กน้อย
“ต้องเป็นแผลเป็นแน่นอน ”
阮清夏สูดลมหายใจลึกๆ แล้วพูดว่า : “เรียกหมอศัลยกรรมที่ชำนาญที่สุดมาตรวจว่าตาของเขาจะกลับมาเหมือนเดิมได้ไหม”
“ต้องเหมือนเดิมทุกประการ ห้ามมีข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว”
ทุกคนตกตะลึง
วังหลีเป็นคนแรกที่ฟื้นตัวขึ้นมา
“ลูกชายฉันเกือบจะมองไม่เห็นแล้ว คุณสนใจแค่แผลเป็นของเขาเหรอ?”
เสียงของเธอแหลมคม หนวนชิงเซี่ยหันกลับมามองเธอ แล้วตบเธอเข้าที่หน้า
“ช่วยเงียบหน่อยได้ไหม?”
เธอหยิบทิชชู่เปียกออกมาเช็ดมือของตัวเองอย่างละเอียด
“ออกจากห้องผ่าตัดได้ก็หมายความว่าเขาไม่เป็นไร คุณกังวลอะไร?”
วังหลีเคยชินกับความอดทนของหนวนชิงเซี่ย ไม่เคยรู้สึกถูกทำร้ายแบบนี้มาก่อน
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไร หนวนชิงเซี่ยที่ยืนอยู่ก็ถูกชนอย่างแรงจนกระเด็นออกไป
ความเจ็บปวดแผ่ซ่านผ่านหัว เธอลืมตาขึ้นอย่างสับสน มองดูคนที่อยู่ตรงหน้า
เป็นผู้หญิงที่เพิ่งกอดกูชิงโจวไว้
ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความโกรธ
“ฉันไม่ยอมให้คุณรังแกครอบครัวของอาโจวในขณะที่เขาหมดสติ!”
หนวนชิงเซี่ยเงยหน้ามองใบหน้าที่ใสซื่อและดื้อรั้นของหญิงสาว อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
“คุณส่งกูชิงโจวมาที่โรงพยาบาลเหรอ? ขอบคุณ ฉันชื่อหนวนชิงเซี่ย”
หญิงสาวยืนอึ้งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น
“คุณไม่รู้สึกโกรธเลยเหรอ?”
หนวนชิงเซี่ยพยายามยืนขึ้น ส่ายหัว “ฉันรู้จักคุณ คุณชื่อไป๋จื่อเว่ย”
ไป๋จื่อเว่ยตกใจ ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ “คุณต้องการอะไร? ฉันกับอาโจวเป็นแค่เพื่อนกัน ฉันไม่ใช่คนรักของเขา!”
หนวนชิงเซี่ยพูดขัดขึ้นอย่างอ่อนโยน “ฉันรู้ว่าพวกเธอเป็นเพื่อนกัน ไม่ต้องอธิบาย”
หลังจากแต่งงานมาหลายปี กูชิงโจวมักจะมีผู้หญิงมากมายอยู่รอบตัวเขา
แต่ทุกคนไม่เคยอยู่ได้นานเกินเดือน
แต่คนนี้กลับอยู่ได้เกือบครึ่งปี
หนวนชิงเซี่ยเคยคิดว่าเธอมีอะไรพิเศษ วันนี้ถึงได้รู้
เธอคล้ายกับผู้หญิงคนนั้นมาก
เป็นคนที่คล้ายที่สุดในหลายปีที่ผ่านมา
คิดถึงตรงนี้ หนวนชิงเซี่ยหัวเราะเย็น “น่าเสียดาย ยังมีบางอย่างที่ต่างออกไป ”
ไป๋จื่อเว่ยยืนอึ้ง “คุณพูดอะไรนะ?”
หนวนชิงเซี่ยส่ายหัว “ไม่มีอะไร ชุดของคุณเปื้อนหมดแล้ว คุณกับฉันมีรูปร่างพอๆ กัน ฉันมีชุดใหม่ในรถ ฉันจะให้คนพาคุณไปเปลี่ยน”
“หมอ ช่วยตรวจร่างกายเธออีกครั้ง ตรวจให้ครบทุกอย่าง ถ้ามีปัญหาอะไรบอกฉันด้วย
” “ได้ค่ะ คุณผู้หญิงกู”
หนวนชิงเซี่ยพูดด้วยเสียงนุ่มนวลแต่ยากจะปฏิเสธ “ไปเถอะ รอคุณเปลี่ยนเสร็จ กูชิงโจวก็คงออกมาแล้ว
” “แค่ตรวจสอบการฟื้นฟูของมุมตา ไม่ใช้เวลานานหรอก ”
สายตาของวังหลีที่แปลกอยู่แล้ว ยิ่งแปลกไปกว่าเดิม
เพราะมีผู้หญิงคนไหนจะอ่อนโยนกับคนรักของสามีแบบนี้?
เธออยากจะถามให้รู้เรื่อง แต่เพิ่งจะอ้าปากก็ถูกกูเฟิงลากไป
ทางเดินในไม่ช้าก็ว่างเปล่า
หนวนชิงเซี่ยปลดเปลื้องเปลือกแข็งที่ใส่ไว้เมื่อครู่ นั่งลงบนเก้าอี้
เธอมาที่ห้องผู้ป่วย มองไปยังเตียงที่กูเฉินโจวนอนอยู่
“ทำไมทุกคนต้องจากฉันไปเพราะอุบัติเหตุรถยนต์ด้วย?”
น้ำตาของหนวนชิงเซี่ยไหลลงมา หยดลงบนมือของกูชิงโจว
เขารู้สึกเหมือนถูกเผา นิ้วมือกระตุก
หนวนชิงเซี่ยกลับมามีสติ รีบเช็ดน้ำตาที่หางตา “คุณตื่นแล้ว?”
กูชิงโจวกะพริบตา สายตาเปลี่ยนจากสับสนเป็นตื่นตระหนกในสองวินาที
เขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว “เว่ยเว่ยล่ะ? เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
หนวนชิงเซี่ยไม่พูดอะไร มองเขาอย่างเงียบๆ
แน่นอนว่า ไป๋จื่อเว่ยมีความสำคัญในใจเขาไม่เหมือนใคร
จนกระทั่งกูชิงโจวเริ่มเข้าใจ สายตาของเขาแสดงถึงความรู้สึกผิด เธอถึงได้พูดขึ้น
“เธอไม่เป็นไร แค่ตกใจไปหน่อย กลับไปพักผ่อนก่อนแล้ว ”
กูชิงโจวถอนหายใจด้วยความโล่งใจ “ถ้าทุกคนปลอดภัยก็ดีแล้ว”
จะไม่เป็นอะไรได้ยังไง ?
หนวนชิงเซี่ยทนไม่ไหวอีกต่อไป เรียกหมอมาให้เขาตรวจ แล้วตัวเองก็หันเข้าไปในห้องน้ำ
เธอทุบตัวเองอย่างแรงในห้องน้ำ หัวใจเต้นอย่างเจ็บปวด
“กูชิงโจว ตอนนี้คุณดูแย่มาก แย่จนไม่เหมือนคนเดิมแล้ว”
แย่จนหนวนชิงเซี่ยไม่สามารถร้องไห้ต่อหน้าหน้านั้นได้อีก
“ถ้าคุณไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิม ฉันก็คงอยู่กับคุณต่อไปไม่ได้ ”
เสียงของหญิงสาวเบา แต่มั่นคง
