แคว้นตงหลาง

เมืองหลวง

"คุณหนูรองเจ้าคะ รีบตื่นเถิดเจ้าคะ คุณหนูรอง!"

"จะเอะอะโวยวายไปไยกัน บิดาเจ้าตายหรือจึงมาปลุกข้ายามดึกเช่นนี้"

เสียงของสาวใช้น้อยข้างกายที่เอ่ยร้องเรียกไม่หยุด ทำให้เสิ่นลี่จู คุณหนูรองแห่งจวนตระกูลเสิ่นต้องถูกปลุกให้ตื่นจากนิทราในกลางดึกอย่างไม่สบอารมณ์ นางค่อยๆหยัดกายลุกขึ้น ก่อนจะหันมามองสาวใช้นามว่าเมี่ยวเถียนด้วยแววตาที่เย็นเยียบ

"ว่าอย่างไร มีสิ่งใดกัน"

เมี่ยวเถียนมือไม้สั่นระริก เพราะยามนี้อากาศหนาวเย็นทำให้มือของนางสั่นเทาใบหน้าซีดเผือด เสิ่นลี่จูที่เห็นว่าสาวใช้ของตนยังไม่ยอมปริปากก็เริ่มมีโทสะขึ้นมา

"เมี่ยวเถียน เจ้าคิดว่าข้าว่างมากนักหรือ ห๊ะ นังสารเลวนี่ ให้ข้าตบสั่งสอนเจ้าดีหรือไม่"

เมี่ยวเถียนเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็รีบโขกศีรษะกับพื้นเพื่อขอความเมตตา ก่อนจะรีบเอ่ยกับเจ้านายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"คือว่า ตอนนี้คุณหนูใหญ่เสิ่นอ้ายเยว่สิ้นใจตายแล้วเจ้าค่ะ"

"เจ้าว่าอย่างไรนะ"

เสิ่นลี่จูถึงกับชะงักไปชั่วขณะเมื่อได้ฟังวาจาที่เมี่ยวเถียนมารายงาน

"คุณหนูใหญ่เสิ่นอ้ายเยว่ผูกคอใต้ที่ใต้ต้นดอกเหมยเจ้าค่ะ ซ้ำร้ายท่านหมอที่ถูกส่งตัวมาชันสูตรศพยังพบว่า นางตั้งครรภ์ได้หนึ่งเดือนแล้ว แต่ไม่รู้ว่าบิดาของเด็กเป็นใครกันแน่เจ้าคะ"

เสิ่นลี่จูกำผ้าห่มแน่น มุมปากค่อยๆหยักยิ้มขึ้นมาอย่างสุขใจราวกับสิ่งที่นางต้องการกำลังจะสมปราถนาในเร็ววันโดยที่นางไม่ต้องลงแรงเลยแม้แต่น้อย

นางมีนามว่าเสิ่นลี่จู เป็นบุตรสาวของแม่ทัพใหญ่เสิ่น แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นตงหลาง นางถือกำเนิดมาจากครรภ์ของภรรยาเอก เป็นคุณหนูที่เพรียบพร้อมมีความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ เรียกได้ว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่ง แต่ว่านางยังมีพี่สาวต่างมารดาผู้หนึ่งนามว่าเสิ่นอ้ายเยว่ เสิ่นอ้ายเยว่เกิดจากอนุที่อยู่ในจวน แม้จะเป็นบุตรสาวคนโต แต่เกิดจากอนุย่อมไม่เทียบเท่านางที่เป็นบุตรสาวซึ่งเกิดจากภรรยาเอกได้ เสิ่นอ้ายเยว่มีนิสัยอ่อนหวาน แม้แต่แรงจะเชือดไก่นางยังไม่มี แต่ทว่าเสิ่นอ้ายเยว่กลับไปถูกตาต้องใจเจิ้งจิ่งเหอ ฮ่องเต้แห่งแคว้นตงหลางเสียได้ เขาหลงรักพี่สาวของนางจนหมดหัวใจ จนไม่แม้แต่จะชายตามองนาง อีกทั้งยังออกคำสั่งให้เสิ่นอ้ายเยว่เข้าวังหลวงไปเป็นฮองเฮา โดยไม่สนกฎระเบียบปฏิบัติใดใดทั้งสิ้น เสิ่นลี่จูรู้สึกอิจฉาตาร้อนแต่ไม่อาจทำสิ่งใดได้

ไม่คาดคิดว่าอยู่ๆจะเกิดเรื่องกับเสิ่นอ้ายเยว่เข้าเสียก่อน เมื่อไม่มีเสิ่นอ้ายเยว่แล้ว แน่นอนว่าตำแหน่งฮองเฮาตงหลางต้องตกเป็นของนางแน่นอน

แม้ในใจจะดีใจจนแทบคลั่ง แต่เสิ่นลี่จูกลับมีข้อสงสัยอยู่ในใจหลายประการ

ก่อนหน้านี้เสิ่นอ้ายเยว่เก็บเนื้อเก็บตัวอย่างดีตลอด นางรอวันที่จะได้แต่งกับเจิ้งจิ่งเหอ แต่อยู่ๆกลับมาผูกคอตายและยังตั้งครรภ์หนึ่งเดือนอีกด้วย

นางตั้งครรภ์กับเจิ้งจิ่งเหอหรือ

เป็นไปไม่ได้!

เสิ่นลี่จูเดินวนไปวนมาภายในห้อง ก่อนจะหันมาเอ่ยถามเมี่ยวเถียนอีกครา

"นอกจากที่นางแขวนคอตายและตั้งครรภ์แล้ว เจ้ารู้เรื่องใดมาอีก จงบอกข้ามาอย่าให้ตกหล่นแม้เพียงครึ่งประโยค"

เมี่ยวเถียนเงยหน้ามามองเจ้านาย ก่อนจะบอกว่า เสิ่นอ้ายเยว่ทิ้งจดหมายเอาไว้ฉบับหนึ่ง บอกว่านางผิดต่อเจิ้งจิ่งเหอ นางตั้งครรภ์กับบุรุษที่นางรัก เดิมทีนางมีคนรักอยู่ก่อนแล้วแต่ไม่กล้าบอกเขาเพราะกลัวเขาจะลงโทษคนตระกูลเสิ่น จึงได้ปกปิดทำดีเอาใจเขาเพื่อความอยู่รอดของตระกูล ยามนี้นางเกิดตั้งครรภ์ขึ้นมา และไม่อยากดึงใครเดือดร้อนไปด้วย จึงขอจบชีวิตของตนเองเสีย

เสิ่นลี่จูที่ได้ฟังก็อดสงสัยไม่น้อย ในจดหมายมีช่องโหว่หลายประการที่น่าสงสัย

เหมือนกว่าการตายครั้งนี้ของเสิ่นอ้ายเยว่จะมีเงื่อนงำ

แต่ถึงแม้จะมีเงื่อนงำแล้วมันอย่างไรเล่า ขอเพียงแค่เสิ่นอ้ายเยว่ตายไป นางก็จะได้สมหวังดั่งใจปราถนาแล้ว

ก็แต่บุตรอนุคนหนึ่ง ตายแล้วก็แล้วไปสิ เกี่ยวอันใดกับนางกัน!

วังหลวง

"ไสหัวออกไปให้หมด หากใครกล้าอยู่ขวางหูขวางตาข้า ข้าจะสังหารมันเก้าชั่วโคตร!"

เสียงเอ่ยอย่างเดือดดาลพร้อมกับเสียงขว้างปาข้าวของทิ้งลงพื้นทำให้นางกำนัลและขันทีในวังหลวงถึงกับเงียบกริบพลางก้มหน้างุดไม่กล้าเอ่ยวาจาใดออกมาแม้เพียงครึ่งคำ แม้แต่จะหายใจแรงๆก็ยังไม่กล้า เพราะยามนี้นายเหนือหัวของพวกเขากำลังพิโรธหนัก

เจิ้งจิ่งเหอกำจดหมายเอาไว้แน่น ก่อนฉีกมันทิ้งเป็นชิ้นๆอย่างไม่ไยดี

นางกล้าโกหกเขา นางกล้าทรยศเขา

เสิ่นอ้ายเยว่ เจ้ามันสตรีใจคด ข้าไม่มีวันให้อภัยคนอย่างเจ้า!

ยิ่ิงเขาก็ยิ่งแค้นเคือง นางมีสิทธิ์อันใดมาหลอกลวงเขา

เรื่องนี้จะต้องมีคนรับผิดชอบ!

เจิ้งจิ่งเหอยกยิ้มเย็นชา แววตาฉายแววอำหิตอย่างไม่ปิดบัง

"ฟ่านกงกง ไสหัวเข้ามานี่ซิ!"

ฟ่านกงกงที่ได้ยินเสียงเรียกของเจ้านายก็รีบรุดเข้ามาทันที ก่อนจะเอ่ยถามอย่างนอบน้อม

"ฝ่าบาทโปรดรับสั่งมาเถิดพ่ะย่ะค่ะ"

"เอาราชโองการของข้าไปส่งที่จวนตระกูลเสิ่น บอกให้พวกเขาส่งเสิ่นลี่จูเข้าวังหลวงมาเป็นนางสนม ในเมื่อนางก็มีใจรักใคร่ในตัวข้า เช่นนั้นก็ให้นางมาชดชดใช้หนี้แค้นนี้แทนพี่สาวของนาง หากผู้ใดกล้าฝ่าฝืน ประหารทั้งตระกูล!"

ฟ่านกงกงน้อมรับคำสั่งอย่างรวดเร็ว ขาของเขาสั่นจนแทบจะยืนไม่อยู่แล้ว

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบน้อย เช้าวันต่อมาก็มีราชโองการไปที่จนตระกูลฟ่านเรียกตัวเสิ่นลี่จูเข้าวังหลวงเป็นพระสนม เสิ่นลี่จูดีใจจนเนื้อแทบเต้น ได้เข้าวังหลวงเป็นเพียงพระสนมก็ช่างเถิด นางเชื่อว่าด้วยความสามารถของนางไม่ช้าไม่เร็วจะต้องไต่เต้าขึ้นไปถึงตำแหน่งฮองเฮาเป็นแน่

แม่ทัพใหญ่เสิ่นและเสิ่นฮูหยินร้อนใจเป็นอย่างมาก เขาคาดเดาว่าการที่เจิ้งจิ่งเหอเรียกตัวบุตรสาวคนรองเข้าวังหลวงครานี้เพราะต้องคิดจะทำสิ่งใดเป็นแน่ แต่เสิ่นลี่จูกลับไม่ฟังคำเตือนของเขา นางดึงดันจะเข้าวังหลวงให้ได้

หลังจากที่เข้าวังหลวงไปแล้ว ความสุขและอำนาจมากล้นที่เสิ่นลี่จูปราถนากลับเหมือนฉากฝันเท่านั้น เจิ้งจิ่งเหอไม่เคยทำดีต่อนาง เขาด่าทอนางอย่างไม่ไว้หน้า อีกทั้งยังให้เหล่านางกำนัลรังแกนางตามใจชอบอีกด้วย

เสิ่นลี่จูเสียใจจนล้มป่วย ไม่อาจลุกจากเตียงนอนได้ แต่เจิ้งจิ่งเหอกลับไม่สนใจนางเลยแม้แต่น้อย

ติดตามอ่านต่อในเล่มสอง

"บัดซบจริงๆ เป็นนางร้ายที่บัดซบจนอยากตบ สมควรแล้วที่ถูกพระเอกรังเกียจ หากฉันเป็นอ้ายเยว่นะ ต่อให้กลายเป็นผีก็จะตามมาหลอกหลอนยัยลี่จูแน่นอน ให้ตายเถอะชื่อก็เหมือนฉันอีกด้วย!"

เสิ่นลี่จูสบถออกมาอย่างสุดจะทน ตอนนี้เธอกำลังอ่านนิยายเรื่องสนมคนงามเรามาเล่นกันเถอะ แต่กลับด่านางร้ายไปแล้วตั้งแต่บทแรก

เช้าวันนี้อากาศค่อนข้างเย็นลงไม่น้อยเพราะเข้าสู่ช่วงฤดูหนาวแล้ว เสิ่นลี่จูเป็นสาวน้อยอายุสิบแปดปี เพิ่งเรียนจบมัธยมปลายและกำลังเตรียมจะสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เธอชอบอ่านนิยายมากอีกทั้งยังมีนิยายเก็บสะสมเอาไว้หลายเล่มอีกด้วย

"จูจู ลูกอย่าลืมไปซื้อผักให้แม่ด้วยนะ ที่ซุบเปอร์มาร์เก็ตตรงข้ามบ้านเราก็ได้ ที่นั่นไม่ไกลมาก ลูกจะได้ไม่ต้องขึ้นรถประจำทางไปหลายต่อ"

"ค่ะแม่ หนูจะไปเดี๋ยวนี้"

เสิ่นลี่จูเอ่ยตอบรับ แล้วจึงรีบไปซื้อผักที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตตามที่แม่สั่ง ก่อนจะออกจากบ้านแม่ยังชับกับเธออีกว่า

"วันหยุดนี้แม่จะพาลูกไปพบกับลูกชายของเพื่อนแม่ เขาหล่อและเรียนดีมาก ลูกเรียนจบแล้วจะได้แต่งงานกับเขา”

“แม่คะ หนูเพิ่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแม่จะรีบจับคู่ให้หนูไปทำไมกันคะ ไม่พูดกับแม่แล้ว หนูไปก่อนล่ะ จะรีบกลับมาค่ะ"

"จ้า"

เสิ่นลี่จู่เอ่ยจบก็ตรงไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตทันที แต่ในระหว่างที่เธอกำลังข้ามถนนกลับมองไม่เห็นรถที่สวนมา เสิ่นลี่จูถูกรถชนเข้าอย่างจังจนเธอหมดสติไป

สายลมฤดูหนาวพัดพาเอาความเย็นยะเยือกเข้ามาปะทะพวงแก้มทั้งสองข้างของเธอจนหนาวสั่น เสิ่นลี่จูรู้สึกว่าเปลือกตาของเธอหนักอึ้งจนแทบลืมไม่ขึ้น ได้ยินเพียงเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาอยู่ที่ข้างหู

"พระสนมเพคะ ฮือ พระสนม บ่าวจะไปตามหมอหลวงมาดูอาการของพระองค์"

พระสนมอย่างนั้นหรือ!

ให้ตายเอะ นี่เธออ่านนิยายจนฝังลึกในหัวสมองไปแล้วเหรอเนี่ย

เสิ่นลี่จูนึกขบขันตนเอง ก่อนที่เธอจะนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เธอถูกรถชน ตอนนี้คงจะกำลังนอนอยู่ในโรงพยาบาล โชคดีที่ไม่ตาย

เธอพยายามลืมเปลือกตาที่หนักอึ้ง เมื่อสายตาสามารถมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนแล้ว เสิ่นลี่จูก็ถึงกับขมวดคิ้วมุ่น

นี่มัน!

"ฟื้นได้แล้วหรือ คนอย่างเจ้านี่มันตายยากเสียจริง ไม่ตายก็ดี เช่นนั้นเรามาเล่นสนุกกันเถอะ ข้า! เจิ้งจิ่งเหอคนนี้จะทรมานเจ้าจนสาแก่ใจเลย"

เสิ่นลี่จูตัวแข็งทื่อ นางหันขวับไปมอง ก่อนจะพบกับบุรุษที่มีใบหน้าของเขาหล่อเหลาเจ้าเล่ห์คนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล สายตาที่เขามองนางฉายแววเจ้าเล่ห์เย็นชาอย่างไม่ผิดบัง

เขาบอกว่าตนเองชื่ออะไรนะ

เจิ้งจิ่งเหออย่างนั้นหรือ

ทำไมชื่อเขามันถึงเหมือนกับพระเอกในนิยายที่นางอ่านจังเลยล่ะ!

เสิ่นลี่จูพยายามใช้ความคิดว่าเหตุใดตนเองถึงมาอยู่ที่นี่ได้ แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก จนกระทั่งเธอเริ่มรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง ภาพต่างๆของเจ้าของร่างเดิมพลันปรากฏชัดเจนภาพแล้วภาพเล่า

"ฮือ ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันกลัวแล้ว"

"กลัวหรือ เจ้าต้องมารับกรรมแทนพี่สาวเจ้า เป็นเช่นไร เจ้ารักข้ามากไม่ใช่หรือ เหตุใดไม่ยอมทำตามใจข้าเล่า หากเจ้าไม่ทำตามใจข้า ข้าจะโบยเจ้าจนตาย แล้วลากไปโยนทิ้งที่นอกวังหลวง"

"ฮือ ไม่นะเพคะ หม่อมฉันไม่ใช่เสิ่นอ้ายเยว่เสียหน่อย พระองค์จะเอาความแค้นมาลงที่หม่อมฉันเช่นนี้ไม่ได้นะเพคะ"

"เจ้ามีสายเลือดเดียวกับนาง อีกอย่าง เจ้าเองก็เคยกลั่นแกล้งนางสารพัด อ้อ ข้าเดาได้แล้ว เจ้าคงรู้เห็นเป็นใจกับนางสินะ เจ้ารู้เห็นเรื่องที่นางหักหลังข้าใช่หรือไม่ สารเลวทั้งพี่ทั้งน้อง!"

ภาพที่เจ้าของร่างเดิมถูกฮ่องเต้เจิ้งจิ่งเหอทารุณกรรมจิตใจฉายชัดเข้ามาในมโนสำนึกของเสิ่นลี่จูคนใหม่ไม่หยุดยั้ง จนนางถึงกับเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวดพลางยกมือทุบศีรษะของตนพร้อมกับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

"โอย ปวดหัวเหลือเกิน ปวดหัวมาก อ๊า"

อดทนอยู่นานในที่สุดอาการปวดหัวก็ทุเลาเบาบางลง เสิ่นลี่จูหายใจเหนื่อยหอบ ตอนนี้นางเข้าใจแล้วว่าตนเองได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของเสิ่นลี่จู นางร้ายในเรื่องที่กลั่นแกล้งพี่สาวของตน เมื่อพี่สาวตายกลับไม่ยอมช่วยสืบหาความจริงทั้งยังสาแก่ใจ สุดท้ายแล้วอาจต้องพบจุดจบที่น่าอนาท และอาจจะต้องตายอยู่ในตำหนักเย็นไร้ผู้คนเหลียวแล

เสิ่นลี่จูแทบกุมขมับ เธอด่าตัวละครแทบตาย สุดท้ายตนเองกลับต้องมาอยู่ในร่างของเสิ่นลี่จูนางร้ายใจบาปผู้นี้เสียเอง ที่สำคัญยังต้องมารองรับอารมณ์ของเจิ้งจิ่งเหออีกด้วย

บัดซบเกินจะบรรยาย เป็นคนอ่านนิยายอยู่ดีดีกลับกลายเป็นผู้ประสบภัยเสียอย่างนั้น

ด้านเจิ้งจิ่งเหอที่เห็นท่าทางเดีี๋ยวตกใจเดี๋ยวหมดอาลัยตายอยากของเสิ่นลี่จูเขาก็ขมวดคิ้วมุ่น ในใจนึกดูแคลนนางเป็นอย่างมาก สตรีนางนี้ต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ ท่าทางของนางเหมือกับคนไม่เต็มเต็งเสียอย่างนั้น

แต่ช่างเถิด นางจะมีสภาพเช่นไรเขาไม่สน หน้าที่ของนางคือต้องมารับกรรมแทนที่พี่สาว!

เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาจึงเดินเข้าไปกระชาก แขนของเสิ่นลี่จูให้ลุกขึ้นยืน เสิ่นลี่จูยังไม่ทันตั้งตัวจึงซวนเซล้มเข้าไปในอ้อมกอดของเขา แต่เจิ้งจิ่งเหอกลับเบี่ยงกายหลบ จนนางล้มลงไปที่พื้นสภาพน่าเวทนาเป็นอย่างยิ่ง

"อย่าคิดมาแตะต้องตัวข้า คนเช่นเจ้ามันไม่คู่ควร"

เสิ่นลี่จูถึงกับซูดปาก คนบัดซบนี่มันจะเกินไปแล้วนะ ไม่มีความเมตตาปรานีเลยแม้แต่น้อย

เสิ่นลี่จูพยายามลุกขึ้นยืน ก่อนจะมองหน้าของเจิ้งจิ่งเหอให้ชัดๆ ตอนที่อ่านนิยายเธอยังจินตนาการใบหน้าของเขาไม่ออก เมื่อได้มาเห็นเต็มสองตาก็ถึงกับตกตะลึงเป็นอย่างมาก เขาหล่อเหลามากจริงๆ รูปงามเสียจนนางไม่อาจละสายตาได้

จากตรงนี้สามารถมองเห็นคันฉ่องทองเหลืองที่อยู่ด้านหลังของเจิ้งจิ่งเหอได้ชัดเจน ทำให้เสิ่นลี่จูสามารถมองเห็นใบหน้าของตนเองในคันฉ่องได้อย่างชัดเจน เพราะว่าสตรีในคันฉ่องมีใบหน้าเหมือนางราวกับฝาแฝด

นี่เรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย มันจะอเมซิ่งเกินไปแล้ว

เสิ่นลี่จูเองก็รู้สึกเหนื่อยล้าเพราะก่อนหน้านี้เจ้าของเดิมล้มป่วยทำให้ไม่มีเรี่ยวแรงมากเท่าไหร่นัก สิ่งแรกที่นางต้องทำคือนางจะต้องพักรักษาตัวให้หายดีและเตรียมรับมือกับเจิ้งจิ่งเหอ

เจิ้งจิ่งเหอส่งเสียงเหอะออกมา ก่อนจะเอ่ยกับเสิ่นลี่จูอย่างไม่พอใจ

"วันนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปสักวัน ดูจากสภาพเจ้าแล้วข้าคงเล่นไม่สนุก แต่เจ้าอย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบเลย"

เอ่ยจบเขาก็สะบัดชายเสื้อและเดินจากไปทันที

"ฮือ พระสนม น่ากลัวยิ่งนักเพคะ หากไม่หาทางหนี พระองค์จะต้องไม่รอดจากเงื้อมมือของฝ่าบาทแน่นอนเพคะ"

เมี่ยวเถียนสาวใช้ข้างกายเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น เสิ่นลี่จูหันไปมองสาวใช้ของตน นางรับรู้ได้จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมว่าเรื่องราวเป็นมาเช่นไรและใครเป็นใครบ้าง จึงได้เอ่ยถามอะไรเมี่ยวเถียนให้มากความ

ยามนี้นางเข้าวังหลวงมาในฐานะกุ้ยเหริน แม้จะเป็นตำแหน่งนางสนมแต่กลับไม่ได้สูงส่งอันใดมากนัก เรื่องนี้เสิ่นลี่จูไม่สนใจ ตอนนี้สิ่งที่นางต้องทำคือหาทางรับมือกับเจิ้งจิ่งเหอและคิดหาวิธีออกไปจากนิยายเล่มนี้โดยเร็วที่สุด

ด้านเมี่ยวเถียนที่เห็นว่าเจ้านายฟื้นแล้ว จึงรีบไปที่ห้องครัวหลวงสั่งให้คนทำอาหารมาให้เสิ่นลี่จู เมื่ออาหารมาถึงเสิ่นลี่จูก็ถึงกับก่นด่าเจิ้งจิ่งเหอในใจอีกหนึ่งคำรบ

อาหารตรงหน้านางนอกจากโจ๊กที่ใสเหมือนตาแมวแล้ว ยังมีผัดผักกาดและกวางตุ้งผัดน้ำมันอย่างละจาน ไม่มีเนื้อสัตว์เลยแม้แต่น้อย

"เมี่ยวเถียน นี่อาหารพระสนมเหรอ ให้ตายเถอะ นางกำนัลในวังหลวงยังกินดีอยู่ดีกว่าข้าอีกกระมัง"

เมี่ยวเถียนเม้มริมฝีปากแน่น พลางเอ่ยตอบ

"ฝ่าบาทตรัสว่าช่วงนี้ต้องปรับปรุงเรื่องงบประมาณการใช้จ่ายในวังหลวง ทำให้อาหารบางอย่างต้องลดลงโดยเฉพาะเนื้อสัตว์เพคะ"

"ลดงบประมาณกับผีน่ะสิ เห็นทีคงงดแค่ที่ตำหนักข้าเพียงที่เดียว บัดซบจริงๆ"

"พระสนม อย่าได้เอ่ยวาจาเช่นนี้นะเพคะ"

เมี่ยวเถียนที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจจนแทบจะเป็นลม ตั้งแต่เจ้านายของนางฟื้นขึ้นมาก็เอ่ยวาจาไม่น่าฟัง อีกทังยังดูแปลกประหลาดกว่าแต่ก่อน ที่สำคัญยังไม่เกรงกลัวฮ่องเต้อีกด้วย

เสิ่นลี่จูพยายามระงับสติอารมณ์ นางรีบกินอาหารจนหมด อย่างไรย่อมต้องกินเพื่อให้มีเรี่ยวแรง

"เมี่ยวเถียน ก่อนหน้าที่ข้าจะเข้าวัง ทางบ้านคงมอบเงินทองมากมายติดตัวข้ามาด้วยกระมัง เขาเรียกอะไรนะ อ้อ สินเดิม"

"เพคะ แต่ว่าไม่นานมานี้หลังจากพระสนมล้มป่วย นางกำนัลก็มีใจเหิมเกริม เพราะพระสนมไม่เป็นที่โปรดปราณ ซ้ำฝ่าบาทยังให้พวกนางกลั่นแกล้งพระองค์ได้ตามใจชอบ พวกนางจึงแอบยักยอกสินเดิมของพระองค์ไปจนหมด ตอนนี้เหลือของมีค่าอยู่ไม่มาก บ่าวเองก็ไม่กล้าปากมาก บ่าวกลัวเพคะ จะหาทางแจ้งจวนตระกูลเสิ่นก็ไม่ได้ ฮือ"

เสิ่นลี่จูที่ได้ฟังก็ขมวดคิ้วมุ่น ไม่คิดว่านางกำนัลพวกนั้นจะเหิมเกริมได้ถึงขนาดนี้ นางอ่านนิยายมาหลายเล่ม ล้วนเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ถึงเรื่องนี้ เมื่อใดที่นางไร้อำนาจย่อมถูกกลั่นแกล้งเป็นเรื่องธรรมดา

เสิ่นลี่จูส่งเสียงเหอะ ก่อนจะหันมาเอ่ยกับเมี่ยวเถียน

"เจ้ารู้ใช่หรือไม่ ว่านางกำนัลคนใดเอาของของข้าไป"

"เพคะ บ่าวจำหน้าพวกนางได้"

"อีกเดี๋ยวเจ้าจงไปเรียกพวกนางมา!"

“เรียกมาทำไมกันเพคะ"

"เรียกพวกนางมารับทราบข้อกล่าวหาน่ะสิวันนี้ใครมันไม่คืนของของข้า ข้าจะให้มันอยู่ไม่สู้ตายเลยคอยดู!"

เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงยามเย็น เพราะยามนี้เป็นช่วงที่สองของฤดูหนาวอากาศจึงเย็นลงเป็นอย่างมาก ในตำหนักของเสิ่นลี่จูแม้จะปิดหน้าต่างทุกบานจนสนิทแล้วแต่ความหนาวเย็นกลับไม่ได้บรรเทาเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย เมี่ยวเถียนเทชาร้อนใส่ถ้วยส่งให้เจ้านายของตน ชาป้านนี้เป็นเพียงชาธรรมดาที่ไม่ได้มีราคาค่างวดอันใด รสชาติจึงไม่ได้หวานละมุนเช่นชาดีดีที่นางเคยดื่มก่อนหน้านี้ แต่เสิ่นลี่จูไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก ขอเพียงมีที่ให้นอน มีน้ำให้ดื่ม มีอาหารให้กินอิ่มท้อง นางก็พอใจแล้ว สถาณการณ์ที่ไม่สู้ดีเช่นนี้ นางไม่อาจเรียกร้องอะไรได้มากนัก สิ่งที่นางจะต้องทำตอนนี้ก็คือคิดหาหนทางกลับไปยังโลกอนาคตที่นางจากมา

แต่เสิ่นลี่จูคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก นางจึงเลิกคิดเสียและเก็บแรงเอาไว้ก่อน รอให้สมองเข้าที่เข้าทางมากกว่านี้แล้วค่อยคิดหาหนทาง

บรรยากาศยิ่งดึกก็ยิ่งหนาวเย็น เสิ่นลี่จูมองไปที่เทียนไขซึ่งถูกจุดให้ความสว่างคราหนึ่ง เมี่ยวเถียนสาวใช้ของนางยามนี้อยู่เฝ้าที่หน้าประตู เสิ่นลี่จูรู้สึกไม่คุ้นชินกับที่นี่จึงทำให้ไม่อาจข่มตานอนหลับได้อย่างสบายใจ

"เจ้านอนไม่หลับหรือแม่สาวน้อย"

อยู่ๆก็มีเสียงของสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นมา เสิ่นลี่จูลุกพรวดพราดขึ้นมาจากเตียงนอน ก่อนจะหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาต้นตอของเสียง แต่กลับไม่พบใครเลยแม้แต่คนเดียว นางเริ่มหวาดระแวงขึ้นมาเสียแล้ว

"ไม่มีผู้ใดได้ยินเสียงของข้านอกจากเจ้าหรอก โฮะๆ"

"ผู้ใดกัน หรือว่าจะเป็นผี!"

เสิ่นลี่จูอุทานยออกมาด้วยความหวาดหวั่น ใบหน้าสวยหวานยามนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด เริ่มหายใจถี่กระชั้น

"แม่หนูคนงาม เจ้าเงยหน้าขึ้นมาสิ ข้าอยู่บนเพดานนี่ เงยหน้ามาสิจ๊ะเด็กดี"

เสียงของสตรีนางนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหูของนางไม่หยุด เสิ่นลี่จูหลับตาลง ก่อนจะตัดสินใจเงยหน้าขึ้นไปมองบนเพดาน ภาพที่เห็นทำเอานางถึงกับขมวดคิ้วมุ่น

นั่นมันจิ้งจกนี่!

เสียงที่นางได้ยินเมื่อครู่มาจากเจ้าจิ้งจกตัวนี้หรือ

บ้าไปแล้วน่า!

เสิ่นลี่จูถึงกับขบขันตนเองในใจ ให้ตายเถอะ นางคงประสาทหลอนไปแล้วแน่ๆถึงได้คิดเรื่องบ้าบอเช่นนี้ออกมาได้ จิ้งจกประหลาดที่ไหนกันจะพูดได้

"บังอาจนัก เห็นข้าแล้วยังไม่ทำความเคารพ ข้าคือเทพธิดาจากแดนสวรรค์เชียวนะ แต่เพราะต้องมาชดใช้บาปจึงต้องมาคอยช่วยมนุษย์ตัวเล็กๆเช่นเจ้า ข้าจึงต้องมาอยู่ในร่างจิ้งจกบัดซบตัวนี้!"

เสิ่นจูถึงกับเงยหน้าขึ้นไปมองจิ้งจกตัวนั้นอีกหน ตอนนี้ในใจคลายความหวาดกลัวลงไปได้มากแล้ว แต่เมื่อได้ยินที่เทพธิดาจิ้งจกเอ่ยออกมานางก็ถึงกับย่นหัวคิ้ว

"เป็นถึงเทพธิดาแต่มาอาศัยในร่างของจิ้งจก น่าเวทนาดีนี่ แต่ก็ดีเหมือนกัน ข้าจะได้มีเพื่อนคุยแก้เหงา ไหนๆก็เจอแต่เรื่องแย่ๆ เจอเรื่องประหลาดอีกมันจะสักเท่าไหร่กันเชียว"

"สามหาว ข้าแค่มาอยู่ในร่างนี้เพียงชั่วคราวเพื่อคอยช่วยเหลือเจ้าให้สมหวังกับเนื้อคู่ เมื่อเจ้าสมหวังแล้วข้าก็จะไป เหอะ"

เนื้อคู่หรือ นี่มันเรื่องอะไรกัน

เสิ่นลี่จูสับสนมึนงงไปหมดแล้ว

"ที่ท่านบอกว่ามาเพื่อช่วยให้ข้าสมหวังกับเนื้อคู่ เนื้อคู่ของข้าคือใครกัน"

"ก็ฮ่องเต้รูปงามผู้นั้นอย่างไรเล่าคือเนื้อคู่ของเจ้า"

เสิ่นลี่จูถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออก นึกอยากจะเขวี้ยงหมอนใส่เทพธิดาจิ้งจกนั่นสักหนเพื่อระบายอารมณ์ เนื้อคู่มารดามันสิ นางไม่เอาด้วยคนหรอก

"ข้าจะออกจากนิยายเล่มนี้ได้อย่างไร"

เสิ่นลี่จูไม่สนใจเรื่องเนื้อคู่เนื้องอกอะไรนั่น นางกลับเปลี่ยนเรื่องมาถามว่าจะออกจากนิยายได้อย่างไรแทน เทพธิดาจิ้งจกกลอกตาไปมาพลางส่ายหางไปทางซ้ายทีขวาที ก่อนจะเอ่ยตอบ

"ความจริงก็มีอยู่สองวิธี"

"วิธีใด"

"วิธีแรกเจ้าจะต้องมีลูกกับเนื้อคู่ของเจ้า จึงจะสามารถกลับไปได้"

เสิ่นลี่จูถึงกับสำลักน้ำชาที่กำลังดื่มอยู่ มีลูกกับเจิ้งจิ่งเหออย่างนั้นหรือ บัดซบสิ้นดี แม้แต่ทำดีกับนางเขายังไม่ทำ ตัดเรื่องมีลูกกับเขาทิ้งไปได้เลย ก่อนจะมีลูกช่วยทางเข้าใกล้เขาให้ได้ก่อนเถอะ

"เช่นนั้นก็ปล่อยข้าตามยถากรรมเถอะ ไม่ต้องมาช่วยข้า ข้าจะนอนแล้ว"

"นี่ๆ แม่นางน้อย เจ้าอย่าเพิ่งท้อแท้สิ ข้าต้องช่วยให้เจ้าสมหวังสิ เช่นนั้นข้าก็จะออกจากร่างจิ้งจกนี่ไม่ได้ เพราะข้าและเจ้ามีเศษกรรมพันผูก แต่เอาเถอะ รอให้เจ้าอารมณ์เย็นลงข้าจะบอกอีกวิธีหนึ่งกับเจ้าก็แล้วกัน เจ้านอนก่อนเถอะ"

เสิ่นลี่จูไม่สนใจเทพธิดาจิ้งจกเส็งเครงนั่นอีก นางพยายามข่มตาหลับจนถึงรุ่งเช้า เมื่อตื่นมาก็ล้างหน้าล้างตายังไม่ทันจะได้กินมื้อเช้า ก็มีนางนางกำนัลมาแจ้งว่าเจิ้งจิ่งเหอกำลังจะเสด็จมาที่นี่

เสิ่นลี่จูถึงกับกลอกตาไปมา เพิ่งจะเช้าก็เสนอหน้ามาแล้ว เขาคิดจะหาเรื่องนางไม่เว้นเวันเลยหรือไรกันนะ

แม้ปากจะก่นด่า แต่อย่างไรย่อมต้องออกไปทำการต้อนรับ เสิ่นลี่จูยิ้มแย้มให้เขาอย่างอ่อนโยน เจิ้งจิ่งเหอที่เห็นเช่นนั้นก็ส่งเสียงเหอะอย่างดูแคลน

"รอยยิ้มของเจ้ามันช่างน่าเกียจเสียจริง เหมือนผีที่เพิ่งผุดขึ้นมาจากหลุมอย่างไรอย่างนั้น"

เสิ่นลี่จูยังคงยิ้มต่อไป ทั้งที่ในใจก่นด่าเขาไม่หยุด

ปากคอเราะร้ายนัก!

เจิ้งจิ่งเหอยกมือขึ้น ก่อนจะสั่งให้กงกงนำอาการเข้ามา เสิ่นลี่จูมองอาหารพวกนั้นก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น อาหารอันโอชะน่าตาหน้ากินวางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะไปหมด นี่เขาคิดจะทำสิ่งใดกัน

เมื่ออาหารถูกนำมาวางจนครบแล้ว เจิ้งจิ่งเหอก็สั่งให้กงกงนำตะเกียบมาให้นางคู่หนึ่ง เสิ่นลี่จูรับตะเกียบมาอย่างงงงวยพลางเอ่ยถามด้วยความฉงนสนเท่ห์

"ฝ่าบาทจะให้หม่อมมันทำสิ่งใดหรือเพคะ"

เจิ้งจิ่งเหอยิ้มตาหยี ก่อนจะเอ่ยตอบนางอย่างเย็นชา

"นี่เป็นอาหารที่ข้ากินทุกวัน แต่ก่อนที่ข้าจะกิน จะต้องมีคนชิมมันเสียก่อน เผื่อว่ามันมีพิษจะได้ตายก่อนข้า วันนี้คนทำหน้าที่นี้ล้มป่วยกระทันหันไม่่สามารถปฎิบัติหน้าที่ได้ ข้าจึงให้เจ้าทำงานนี้แทนเขาหนึ่งวัน ที่ข้าลงทุนลงแรงมาที่นี่เพราะว่าเกิดเจ้าตายขึ้นมา ข้าไม่อยากให้เลือดของเจ้าเปรอะเปื้อนในตำหนักของข้า กินซะ!"

เสิ่นลี่จูมองเจิ้งจิ่งเหออย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง ผู้ชายคนนี้มันจะเกินไปแล้ว ถึงกับจะให้นางตายแทนเขา ใช้ได้ที่ไหนกัน

เมื่อเห็นว่าเสิ่นลี่จูไม่ยอมกินอาหารซ้ำยังจ้องเขาเขม็ง ชายหนุ่มจึงหรี่ตามองนาง

"ทำไม ไหนเจ้าบอกว่ารักข้ามากมิใช่หรือ"

"ก่อนหน้านี้หม่อมฉันตาบอดตาถั่ว เห็นผิดเป็นชอบเพคะ"

"นี่เจ้า! ปากคอเราะรายใช้ได้เลยนี่ กิน เสียหากเจ้าไม่กินวันนี้นางกำนัลในตำหนักเจ้าจะต้องถูกโบยจนตาย!"

เสิ่นลี่จูจ้องเจิ้งจิ่งเหอเขม็ง เขาทั้งบ้าอำนาจและจิตใจวิปริตบิดเบี้ยวจนเกินจะรักษาเยียวยาเสียแล้ว

ในขนาดที่สาณการณ์ดูเหมือนจะไร้ทางออก เสิ่นลี่จูก็ได้ยินเสียงของเทพธิดาจิ้งจกเอ่ยขึ้นมา

"ในอาหารไม่มียาพิษ เขาแค่ต้องการกลั่นแกล้งให้เจ้าหวาดกลัว ยามที่เจ้าหวาดกลัวเขาจะมีความสุขมาก ตายแล้ว! กุ้งผัดใบชาหลงจิ่งน่ากินมาก จูจูน้อย เจ้ากินแทนข้าทีสิ เร็วเข้า!"

เสิ่นลี่จูเหลือบตามองไปมองเทพธิดาจิ้งจกซึ่งตอนนี้เกาะอยู่ตรงขอบประตูคราหนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

เหอะ ที่แท้ก็คิดจะกลั่นแกล้งนางนี่เอง

เมื่อคิดได้เช่นนั้นหญิงสาวจึงจัดการใช่ตะเกียบคีบอาหารตรงหน้าขึ้นมาชิมคำแล้วคำเล่า

รสชาติดี!

เจิ้งจิ่งเหอเห็นว่าเสิ่นลี่จูดูแปลกประหลาดไปจากทุกวัน นอกจากจะไม่เกรงกลัวเขาแล้วนางยังกินอาหารอย่างไม่หวาดหวั่นจนเขาเริ่มหงุดหงิดจึงแย่งตะเกียบมาจากมือของนางก่อนจะปามันทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี

"บัดซบ ตละกละมูมมามเช่นนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน ช่างน่ารังเกียจเสียจริง"

"ก็ฝ่าบาทบอกให้หม่อมฉันกิน หม่อมฉันก็กินสิเพคะ ตายแล้ว อร่อยมาก ขาหมูจานนั้นน่ะหม่อมฉันยังไม่ได้ชิมเลย ตะเกียบไม่มีแล้ว ขอใช้มือนะเพคะ"

เจิ่งจิ่งเหอ"......"