ไฟสีส้มนวลตาส่องสว่างอยู่ข้างผนัง สะท้อนเงาร่างอรชรของสาววัยสิบเจ็ด ที่กำลังก้าวลงบันไดในยามวิกาล ขาเรียวยาวก้าวย่างอย่างไม่ค่อยรวดเร็วเท่าใดนัก ด้วยเพราะไม่คุ้นชินกับสถานที่สักเท่าไหร่ แม้จะเคยมาค้างบ้านหลังนี้สองสามครั้งแล้วก็ตาม
การอยากมาติวเพื่อเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย และอยากมารั้งเพื่อนสนิทไม่ให้ตัดใจจากพี่ชายของตัวเอง คือเหตุผลหลักสองอย่างที่ทำให้แพรววดีมาค้างกับกานต์ระพีในคืนนี้
กานต์ระพีเป็นทั้งเพื่อนสนิทและในอนาคตอันไม่ไกลนี้ก็จะกลายเป็นญาติ หลังจากที่อาของเธอกับอาของกานต์ระพีแต่งงานกัน แต่สำหรับแพรววดีคิดไกลกว่านั้น เธอยังอยากให้สองครอบครัวได้ลงเอยกันอีกหนึ่งคู่ นั่นก็คือคู่ของกานต์ระพีกับพิชญะพี่ชายของเธอ เธอจึงทั้งยุทั้งส่งเสริมให้กานต์ระพีชอบพี่ชายตัวเอง ซึ่งช่วงแรกก็ดูเหมือนจะได้ผล เพราะกานต์ระพีมีท่าทีคล้อยตาม แต่พี่ชายของเธอนี่สิทำตัวนิ่งเฉย ไม่รับไม่รู้อะไรเสียจนหมั่นไส้ จนตอนนี้กานต์ระพีเหมือนกำลังจะตัดใจ ทำให้กองเชียร์อย่างเธอร้อนรนใจอย่างมาก จึงพยายามหาทางเกลี้ยกล่อมไม่ให้กานต์ระพีถอดใจ ซึ่งเมื่อครู่หลังจากติวเสร็จเธอก็พูดกับกานต์ระพีไปแล้ว ส่วนจะได้ผลหรือไม่ก็ต้องคอยลุ้นกันต่อไป
สาวสิบเจ็ดลงมาชั้นล่างและปล่อยให้เด็กเนิร์ดอย่างกานต์ระพีนอนไปก่อน บรรยากาศในช่วงสี่ทุ่มกว่าๆ มีแต่ความเงียบเชียบ แต่ก็ไม่ได้ทำให้สาวน้อยนึกกลัวแต่อย่างใด เธอมั่นใจว่าบ้านหลังนี้มีความปลอดภัยมากพอจะเดินไปไหนมาไหนได้โดยไม่ต้องหวาดระแวงใดๆ
เท้าเล็กสะอาดก้าวตรงไปยังห้องครัวตามความตั้งใจของตัวเอง เปิดไฟมองหาโกโก้ จัดการชงแล้วดื่มตอนอุ่นๆ ก่อนจะนำแก้วไปวางไว้ที่ซิงค์ล้างจาน จากนั้นก็ปิดไฟแล้วออกจากห้องครัว โดยใช้เวลาอยู่ในนั้นราวๆ ยี่สิบนาที
ตั้งใจว่าจะเดินขึ้นห้องนอนของกานต์ระพีเลย แต่สาวน้อยก็เกือบจะร้องกรี๊ดออกมาสุดเสียง เมื่อจู่ๆ ก็มีแมลงบินเข้ามาในเสื้อ มือเล็กจับเสื้อพยายามจะสลัดมันออก ซึ่งนอกจากมันจะไม่ยอมออกแล้ว ตอนนี้ดูเหมือนมันจะไต่เข้าไปในบราเซียร์ของเธอด้วย
“อร๊าย!”
สิ่งที่กังวลมากที่สุดก็คือกลัวว่ามันจะเป็นแมลงประเภทที่กัดแล้วปวดแสบปวดร้อน แพรววดีจึงรีบวิ่งตรงไปยังห้องนั่งเล่นที่อยู่ใกล้ๆ กับห้องโถง เพราะจำได้ว่าในห้องนั้นมีกระจกบานใหญ่ติดอยู่
สาวน้อยผลักประตูเข้าไป เปิดไฟอย่างเร่งรีบ แล้วพาตัวเองไปยืนหน้ากระจก ถลกชายเสื้อนอนออกทางศีรษะแล้วทิ้งลงพื้น ตามมาด้วยการแกะตะขอบราเซียร์ แล้วดึงออกมาสะบัดแรงๆ เพื่อไล่แมลงออกจากเสื้อตัวในทันที
ไฟในห้องนั่งเล่นเป็นสีส้มเช่นเดียวกับไฟข้างบันได สาดสะท้อนลงมายังร่างอรชรสมส่วนที่ตอนนี้เปลือยเปล่าท่อนบน อวดความงดงามอวบอิ่มวัยสาวราวกับดอกไม้แรกแย้มที่ใกล้ผลิบานเต็มที แพรววดีหายใจหายคอโล่งขึ้นนิดๆ เมื่อไม่ได้รู้สึกเจ็บหรือปวดแสบปวดร้อนตรงไหน หากกระนั้นเธอก็ยังยืนหมุนซ้ายหมุนขวาอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เพื่อดูให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้โดนแมลงกัดจริงๆ
กำลังจะถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มของบุรุษดังขึ้นจากข้างหลัง ทำให้แพรววดีสะดุ้งเฮือก พอหันไปมองก็เห็นว่าเจ้าของเสียงเป็นใคร ตอนนี้เขานั่งอยู่บนโซฟา ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยคล้ายคนเพิ่งจะตื่น ทั้งที่เสื้อผ้ายังเป็นชุดทำงานอยู่แท้ๆ
“นั่นคุณทำอะไร”
“หมอกันต์!” เสียงหวานใสหลุดชื่อนั้นออกมา เธอเรียกเขาแบบนั้นก็เพราะเคยเป็นคนไข้ของเขา กันต์เป็นเจ้าของโรงพยาบาลเอกชน และด้วยเพราะสองครอบครัวมีความใกล้ชิดกัน เธอจึงได้รักษากับหมอที่เป็นเจ้าของโรงพยาบาลโดยตรง เลยติดเรียกเขาว่าหมอ และเขาก็แทนตัวเองว่าหมอในทุกครั้งที่พูดกับเธอเช่นกัน
“ดึกๆ ดื่นๆ ทำไมมาถอดเสื้อผ้าอยู่ในห้องนี้” กันต์ถามต่อทันที สายตาจดจ้องมองความอวบอิ่มอย่างชวนให้คนถูกมองสะเทิ้นอาย
“แพรวก็แค่...” แพรววดีกำลังจะบอกถึงเหตุผลของตัวเอง แต่เขากลับไม่ฟังให้จบก็ทำน้ำเสียงดุใส่เธอต่อทันที
“ที่นี่ไม่ใช่ที่รโหฐาน การที่คุณจะเปลือยอกหรือถอดเสื้อผ้า คุณต้องพึงประเมินว่ามีความเสี่ยงที่จะมีคนมาเห็นหรือไม่”
เธอจะรู้ได้ไงล่ะว่าเขาอยู่ในห้องนี้ นี่เขาคงไม่คิดว่าเธออ่อยเขาหรอกนะ
“แพรวประเมินมาดีแล้วค่ะว่าปลอดภัย เพราะบ้านหลังนี้มีแต่คนงานผู้หญิง ลุงคนขับรถแกก็ไม่ได้นอนในบ้าน ส่วนผู้ชายที่อยู่ในบ้านก็มีแค่คุณพ่อซึ่งอยู่ในห้องกับคุณแม่ อีกคนก็หมอกันต์ที่เย็นชาไร้อารมณ์ คงไม่มีพิษมีภัยอะไรกับผู้หญิงคนไหน รวมทั้งแพรวด้วย” สาวน้อยตอบโต้กลับไปอย่างขุ่นเคือง และยังไม่คิดจะปิดบังตัวเองจากสายตาเขาทั้งๆ ที่อายจนตัวแดงไปหมดแล้ว แต่ด้วยทิฐิทำให้ต้องเชิดหน้าเข้าไว้ จากที่อยากจะอธิบายดีๆ ตอนนี้เธอกลับอยากกวนโมโห คนอะไรไม่ฟังเหตุฟังผลเอาซะเลย มีแต่ดุเอาๆ
“รู้ตัวมั้ยว่ากำลังประมาท อวดดี และท้าทายหมอ อย่าคิดว่าหมอไม่มีพิษมีภัยกับใคร ยังไงหมอก็เป็นผู้ชาย ผู้ชายน่ะอันตรายทุกคนนั่นแหละ หรือเราไม่รู้”
“เหรอคะ ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย”
“ใส่เสื้อผ้าแล้วออกจากห้องนี้ไปซะ”
“แล้วถ้าแพรวไม่ใส่และไม่ออกไปล่ะคะ” แพรววดียังสนุกที่จะท้าทาย ยิ่งเห็นหมอกันต์ทำท่าเหมือนไม่อยากมอง เธอก็ยิ่งนึกอยากจะยั่วเขา โดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเล่นกับไฟ
“หมอเตือนแล้วนะแพรววดี อย่าให้หมอต้องแสดงด้านมืดออกมา”
“หมอมีด้านมืดด้วยเหรอคะ อุ๊ย โคตรเซอร์ไพรส์เลย แพรวอยากเห็นจังเลยค่ะ”
“แพรววดี!” กันต์เรียกชื่อเธอเสียงเข้ม หากแต่ไม่ได้ทำให้สาวน้อยสะทกสะท้านแต่อย่างใด ตรงกันข้ามเธอกลับลอยหน้าลอยตาตอบเขา ซ้ำยังสวมบทเด็กสาวใจกล้า ขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงในสภาพนั้น โดยลืมความเขินอายของตัวเองชั่วขณะ ทั้งที่เป็นครั้งแรกที่ตัวเองเปลือยร่างกายท่อนบนต่อหน้าผู้ชาย
“ขา… หมอเรียกแพรวทำไมคะ...”
“สรุปว่าจะไม่ยอมฟังคำเตือนของผม”
“ก็คำเตือนของหมอมันไม่ได้น่ากลัวสักนิดนี่คะ”
“งั้นก็ดี ถ้าอยากเห็นด้านมืดของผมนัก ผมก็จะทำให้ดู บางทีเด็กหัวดื้ออวดดีอย่างคุณก็ควรได้รับบทเรียนบ้าง แล้วก็อย่ามากลัวทีหลังล่ะ”
พูดจบวงแขนแกร่งก็ตวัดร่างอรชรกระชากเข้ามาหาเต็มแรง จากนั้นก็กอดไว้แน่น ทำให้สัดส่วนของสองร่างแนบชิดกันทันที คราวนี้แพรววดีเริ่มตกใจ เพราะไม่คิดว่ากันต์จะเอาจริง ไหนจะสัดส่วนแบบบุรุษแท้ๆ ที่ร่างกายตัวเองเสียดสีอยู่ มันก่อให้เกิดความวาบไหวแปลกๆ ในท้องน้อย
“หมอจะทำอะไรแพรว ปล่อยนะคะ”
“ไม่ทันแล้วละแพรววดี คุณอยากเห็นด้านมืดของหมอไม่ใช่เหรอ ในเมื่ออยากเห็นนัก หมอก็จะทำให้คุณดูไง” เขาก้มลงพูดเกือบชิดปาก ลมหายใจร้อนผ่าวที่เจือมากับกลิ่นแอลกอฮอล์ยิ่งทำให้ใจสาวสั่นมากกว่าเดิม
“นี่หมอเมาเหรอคะ”
“ใช่ผมเมา และรู้ไหมว่าความเมาของผู้ชายมันมักจะมาพร้อมความหื่น”
ริมฝีปากหยักได้รูปแบบบุรุษประกบลงบนปากนุ่มของเธอทันที แพรววดีชาวาบไปทั้งตัว ไม่คิดว่าจู่ๆ จะโดนผู้ชายกอดจูบ ซ้ำผู้ชายคนนั้นยังเป็นคนที่เธอมักจะบอกว่าเขาหน้าตายไร้อารมณ์ ที่สำคัญนี่เป็นกอดแรกจูบแรกของเธอ ซึ่งมันไม่ได้เกิดจากความรักแต่เกิดจากความโกรธต่างหาก
“อย่าค่ะ...หมอ…อย่า...” แพรววดีร้องห้ามอู้อี้ พยายามยกมือสองข้างขึ้นปัดป้องผลักไส เบี่ยงหน้าหนีจากจูบนั้น แต่กันต์ก็ลากปากตามติด ทำให้ไรหนวดเคราทิ่มตำตามผิวเนื้อบางใสของพวงแก้มสาวน้อยจนขนลุกซู่ ซ้ำยังสอดมือขึ้นช้อนใต้ท้ายทอยแล้วตรึงไว้ บังคับให้รับจูบดิบเถื่อนจากเขา
ริมฝีปากร้อนบดขยี้อย่างหนักหน่วง จนแพรววดีต้องเผยอปากเปิดทางให้ลิ้นหนาล่วงล้ำเข้ามา และเธอก็ตระหนักในวินาทีนั้นว่า แท้จริงแล้วผู้ชายที่ชื่อกันต์ไม่ได้เย็นชาไร้อารมณ์สักนิด ทว่าเขาร้อนแรงยิ่งกว่าเปลวไฟ เชี่ยวชาญชั้นเซียน จูบเก่งและเร้าอารมณ์สาวเป็นที่สุด จนเธออดไม่ได้ที่กระหวัดลิ้นตอบเขา
เมื่อลิ้นนุ่มตอบสนอง กันต์ยิ่งบดจูบร้อนแรงขึ้นกว่าเดิม ควานลิ้นไปทั่วโพรงปากนุ่มชื้น บางจังหวะก็ดูดดุนเต็มแรงอารมณ์ ทำให้สาวน้อยสั่นสะท้านไปหมด มือที่ผลักไสเปลี่ยนเป็นเลื่อนขึ้นไปวางบนไหล่หนา ซ้ำยังลูบไล้เบาๆ บางจังหวะก็เผลอบีบเค้นเพื่อระบายความวาบหวิวที่ก่อตัวขึ้นในท้องน้อยอย่างรุนแรง
“อืม...” กันต์ครางงึมงำในลำคอ นานมากแล้วที่เขาไม่ได้แตะผู้หญิง ไม่ใช่ว่าไม่ชอบหรือไร้อารมณ์ แต่พักหลังๆ มาเริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย บวกกับการผิดหวังจากผู้หญิงที่รัก ที่ไม่ชอบความเป็นสุภาพบุรุษของเขา จนไปมีผู้ชายคนอื่น ทำให้เขากักเก็บอารมณ์ไว้นานพอสมควร แต่เหตุผลเหนืออื่นใดที่กระทำเหมือนคุกคามเด็กสาวอยู่ตอนนี้ ก็เพราะเด็กท้าทายเหลือเกิน อยากสัมผัสด้านมืดของเขา เขาก็จะให้เธอได้ลิ้มลอง ว่าเวลาที่เขาดิบจริงๆ รสชาติมันเป็นยังไง
“ปล่อยค่ะหมอ...ปล่อยแพรว”
เสียงห้ามอันสั่นระริก ไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด ตรงกันข้ามมันยิ่งกระตุ้นเร้าให้กันต์อยากเดินหน้าต่อมากกว่าเดิม เขาถอนจูบออกมา แล้วลากปากไปตามลำคอขาว คลุกเคล้าซุกไซ้ ฝ่ามือใหญ่ที่จับเครื่องมือแพทย์อยู่เป็นประจำยกขึ้นเกาะกุมสองเต้าอวบอิ่ม แล้วบดวนคลึงเคล้าเต็มแรงมือทันที
“ใหญ่ดีนี่ เต็มไม้เต็มมือเป็นบ้า ขอเลียนะ” เขากระซิบเสียงพร่าอยู่ข้างหู ก่อนจะก้มลงไล้เลียลากลิ้นวนรอบยอดเต้าจนเปียกชุ่ม แล้วตวัดรวบเม็ดบัวสีชมพูเข้าปาก รัวลิ้นใส่อย่างเร่าร้อน ส่วนอีกข้างใช้นิ้วบีบบี้เบาๆ แต่ก็มากพอที่จะทำให้เม็ดเนื้อของยอดถันแข็งชูชันเป็นไต
“อื้อ หมอขา แพรวเสียว อย่าทำแพรว อย่า...”
เรือนกายสาวสะดุ้งสุดตัวอย่างหวามไหว รับรู้ถึงด้านมืดของหมอกันต์ยามอยู่ในอารมณ์ปรารถนาเต็มร้อยแล้ว เขาไม่ใช่คนที่สุภาพเฉยชาอย่างที่เธอเห็นจนเจนตาสักนิด แต่เขาทั้งดิบ ทั้งหยาบ และกระทำต่อเธออย่างรุนแรง หากทว่าแรงปากแรงมืออันสุดป่าเถื่อนของเขา ไม่ได้สร้างความเจ็บปวดให้เธอแม้แต่นิด ตรงกันข้ามสัมผัสเหล่านั้นกลับสร้างความตื่นเร่าเสียวสยิวอย่างน่าอับอาย มือที่ฟอนเฟ้นบีบคลึงก็ชวนให้หวีดร้อง เสียงลิ้นที่กระทบยอดถันจ๊วบจ๊าบก็ฟังดูเร้าอารมณ์ยิ่งนัก เธอได้แต่กัดฟันแน่นด้วยกลัวตัวเองจะครางออกมาให้ได้อายมากกว่าเดิม แต่สุดท้ายก็หลุดเสียงออกมาจนได้
“หมอ...หมอคะ...แพรว...อื้อ…”
เสียงครางแบบนั้นและเนินอกที่แอ่นอัดขึ้นหาปากเขา มันฟ้องชัดว่าเธอกำลังมีอารมณ์ร่วมมากแค่ไหน เขาควรหยุด เพราะถึงแม้แพรววดีจะดื้อรั้นและปากกล้าน่าสั่งสอน แต่เด็กสาวก็ขึ้นชื่อว่าเป็นคนในวงวารที่จะมาเป็นญาติสนิทชิดเชื้อในอนาคตข้างหน้า เขาไม่ควรเอาเปรียบเธอแบบนี้
แต่ให้ตายสิ เขายังไม่อยากหยุดตอนนี้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่การกอดจูบลูบคลำกับเด็กสาวหัวดื้อที่แสนจะเร้าอารมณ์ชายสุดๆ ยามที่ร่างกายถูกเสียดสี เธอต้องได้รับบทเรียนที่มากกว่านี้ และเขาก็จะไม่ยอมเป็นสุภาพบุรุษจนอารมณ์ของตัวเองค้างเติ่งแน่ๆ
และกันต์ก็ทำตามใจตัวเอง โดยไม่ฟังเสียงคัดค้านอีกฝ่าย เอวสอบส่ายวนเพื่อบดแท่งลำชายที่กำลังตื่นตัวเต็มที่เข้าใส่จุดศูนย์กลางของเนินสาว จงใจให้ลำสันเสียดทิ่มตำความอ่อนนุ่มของกลีบกุหลาบที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์ พลางลากมือลูบไล้ต่ำลงมาที่สะโพกและหน้าท้องแบนราบเนียนมือ สอดลอดเข้าไปใต้กางเกงนอนของเธอ และเคลื่อนเข้าแตะต้องเนื้อแท้ที่ยังไม่เคยมีใครได้ล่วงล้ำอย่างไม่ลังเลใดๆ
“มะ ไม่ หมอคะ อย่า ตรงนั้น…”
สาวน้อยครางสะท้านและเป็นอีกครั้งที่ร่างกายสะดุ้งเฮือกด้วยกระดากอายสุดชีวิต พยายามหุบขาต่อต้านมือที่กำลังรุกราน แต่ก็แพ้แรงมือชาย ไหนจะเสียดเสียวที่สองเต้าอวบอิ่มที่ยังถูกดูดเลียไม่ว่างเว้น ทำให้การต่อต้านลดน้อยลงอย่างรวดเร็ว
มือใหญ่กางประกบแนบสนิทกับส่วนสาวราวกับเป็นเจ้าของ กรีดนิ้วกลางขึ้นลงตามรอยแยกอย่างช้าๆ ไม่กี่ครั้งม่านธาราก็กลั่นตัวออกมาเป็นความฉ่ำลื่น วินาทีนั้นสมองของแพรววดีขาวโพลนไปหมด สิ่งที่รู้สึกอยู่ตอนนี้มันเกินคำว่าวาบหวามไปไกลมาก นิ้วของเขาสร้างความเสียวสยิวให้เกิดกับเธออย่างรุนแรง จนขาเรียวทั้งสองข้างค่อยๆ แยกห่างจากอย่างเป็นอัตโนมัติ เปิดทางให้เขากระทำการคุกคามได้อย่างสะดวกกว่าเดิม
“ชอบใช่มั้ยแพรววดี ชอบให้หมอจับ ให้หมอจูบแบบนี้” เสียงทุ้มพึมพำถามอยู่ชิดอกขณะเลื่อนปากไปหาทรวงสาวอีกข้าง
“ไม่รู้ แพรวไม่รู้ค่ะหมอ อื้อ”
“แล้วแบบนี้ล่ะ แบบนี้พอจะตอบหมอได้หรือยัง”
นิ้วแกร่งลากขึ้นไปบดคลึงเกสรสาว ทำเอาแพรววดีหวีดครางดังระงม ท่ามกลางบรรยากาศเงียบเชียบของราตรีกาล หากมีใครสักคนผ่านมาเสียงนั้นคงเล็ดลอดไปกระทบโสตประสาท และคงเดาได้ไม่ยากว่าเสียงที่ว่านั้นเกิดจากอะไร ทว่ายามนี้สมาชิกของบ้านล้วนแต่เข้าสู่ห้วงนิทรารมย์กันหมดแล้ว คนที่ได้ยินจึงมีเพียงสองหนุ่มสาวต่างวัยที่เป็นคนทำให้เกิดเสียงเท่านั้น
“หมอขา อย่าทำแพรว อ๊า”
